Hey #MAGAts how are you doing? #TrumpOut2026 #ForeverWar from @POTUS #IranWar https://t.co/V3Ugadl4dz
— Aart Dekker (@AartDekker) July 29, 2026
Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven... Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
Hey #MAGAts how are you doing? #TrumpOut2026 #ForeverWar from @POTUS #IranWar https://t.co/V3Ugadl4dz
— Aart Dekker (@AartDekker) July 29, 2026
— Diana Manister (@DianaCialino) July 24, 2026
In @nrc #BreakingNews @fokkesukke Fokke & Sukke gaan naar het meest #exclusive #feestje ooit! #Party #engagement #Trump #NetanyahuIsAwarCriminal https://t.co/b2G2SNRKDM
— Aart Dekker (@AartDekker) July 5, 2026
Waar Donald Trump in zijn eerste termijn vooral de aandacht van de Amerikanen kaapte, exporteert hij deze aanpak nu naar het wereldtoneel, het meest recent naar Groenland. Europa moet zich weerbaar tonen met een eigen veiligheidsstrategie.
Er zijn politici die de actualiteit proberen te begrijpen en politici die haar willen maken. Donald Trump behoort tot die tweede categorie, niet omdat hij bovengemiddeld geïnteresseerd is in wat er op het spel staat, maar omdat hij een feilloos instinct heeft voor wat in de politiek bepalend is geworden: aandacht. De Amerikaanse rechtsgeleerde Tim Wu beschreef in zijn boek The Attention Merchants hoe we leven in een aandachtseconomie, waarin niet kennis maar menselijke aandacht de schaarse grondstof is die wordt ontgonnen en verhandeld.
In dit licht moeten we Trumps recente dreigementen richting Groenland en Denemarken, een Navo-bondgenoot, ook zien. Dat de Amerikaanse president ‘controle’ wil over een semi-autonoom deel van Denemarken past bij het beeld dat de VS onder Trump terugkeren naar de oude politiek van invloedssferen en brute macht, als alternatief voor het systeem van regels, verdragen en bondgenootschappen dat de internationale orde vormgaf na de Tweede Wereldoorlog. Maar de internationale politiek tijdens de tweede ambtstermijn van Trump laat ook iets nieuws zien: het kapen van aandacht als strategisch wapen in de internationale politiek.
De aandacht kapen werd door de regering-Trump in de eerste termijn al ingezet in de binnenlandse politiek. Het werd door Trumps politiek adviseur Steve Bannon ooit ‘flood the zone with shit’ genoemd. Dat wil zeggen, creëer een incident dat niet genegeerd kan worden, dwing anderen tot reactie, en ga daarna direct door naar de volgende rel. Hierdoor hebben je tegenstanders geen mentale ruimte meer om een eigen strategie te ontwikkelen. Deze ‘flood the zone’-strategie wordt nu ingezet in het buitenlands beleid.
Vorige week herhaalde Donald Trump dat de Verenigde Staten Groenland ‘moeten hebben’, dat iets anders ‘onacceptabel’ zou zijn. Immers, de Navo zou er volgens Trump ‘sterker’ van worden als Groenland Amerikaans was. De Deense regering en Europese bondgenoten reageerden voorspelbaar verontwaardigd. Groenland zelf deed wat het al jaren doet wanneer Washington de verleiding niet kan weerstaan om luidop te fantaseren over annexatie: het wees erop dat Groenland zijn eigen toekomst bepaalt en niet te koop is.
Dit zijn geen losstaande provocaties, maar is onderdeel van een bredere strategie van geopolitieke clickbait: permanent het nieuws en de agenda beheersen, om zo de aandacht van andere regeringsleiders af te leiden.
Trumps politieke stijl wordt vaak omschreven als politiek theater, als een spektakel. Maar in het theater heeft een voorstelling een omlijnd script, met een begin en een einde, en gaat het publiek na afloop naar huis. Trumps aandachtsstrategie lijkt meer op een vorm van reality-tv: er is geen einde, de camera blijft continu draaien, en het publiek blijft kijken omdat er altijd weer een volgende aflevering begint.
Dat is precies waarom Groenland zo’n geschikt onderwerp is. Het is strategisch belangrijk, maar ook ver genoeg weg, zodat veel mensen er weinig van weten. Daarom leent het zich om de agenda te kapen: groot genoeg voor headlines, vaag genoeg voor eindeloos commentaar. Tegelijk zaait het idee van een mogelijke annexatie paniek: het raakt de nationale veiligheid, de solidariteit tussen Navo-leden en de kwetsbaarheid van het Arctische gebied. Denemarken heeft, met hulp van andere Europese landen en zelfs Canada, inmiddels de militaire aanwezigheid in Groenland versterkt. Niet omdat men verwacht dat Amerikaanse mariniers morgen in Nuuk landen, maar omdat de combinatie van retoriek en geopolitieke druk niet zonder gevolgen kan blijven en men de kosten van een eventuele aanval wil verhogen.
Maar de kern is niet of Donald Trump werkelijk denkt dat hij Groenland gaat annexeren. De kern is dat hij er baat bij heeft dat Europeanen erover móeten praten. Oftewel de ‘flood the zone’-strategie: overspoel het debat met de zoveelste rel, zodat media en oppositie niet meer in staat zijn om onderscheid te maken tussen hoofd- en bijzaken. Met het gevolg dat de aandacht versnipperd raakt, mensen overbelast worden en iedereen alleen maar reageert.
Waar Trump tot nu toe vooral de Amerikaanse aandachtseconomie domineerde, exporteert hij deze aanpak nu naar het wereldtoneel: van Venezuela tot Iran, van Nigeria tot Groenland. Het gevolg is dat buitenlandse regeringsleiders niet langer alleen toeschouwers zijn, maar figuranten zijn geworden in de Trump-show.
Het gemak waarmee Europese leiders Trumps uitspraken lang wegzetten als ‘typisch Trump’ is begrijpelijk, maar inmiddels is het duidelijk dat er een strategie achter zit. Neem de inhoud van de recent gepubliceerde National Security Strategy, waarin Europa explicieter dan voorheen wordt genoemd. Europa wordt neergezet als een continent in verval, terwijl de EU wordt afgeschilderd als een ‘door de elite gedreven, antidemocratische inperking van fundamentele vrijheden’.
Het document zet ook in op een verdeel-en-heersstrategie richting Europese hoofdsteden: hoe rechtser en hoe Trump-vriendelijker Europese leiders zijn, hoe meer steun ze zouden kunnen verwachten uit Washington. Dat is een fundamentele verschuiving. Trumps buitenlandpolitiek is nu transactioneel: loyaliteit is iets wat je koopt, afdwingt of inzet als drukmiddel. In zo’n wereld zijn bondgenoten pas bondgenoten als ze nuttig en gehoorzaam zijn.
Groenland is in die logica niet alleen een eiland met een strategische ligging en grondstoffen, maar ook een machtsinstrument, bedoeld om Denemarken en Europa te laten voelen wie de agenda bepaalt. Trumps strategie produceert namelijk iets waar Europa bijzonder slecht tegen bestand is: versnippering van de eigen aandacht.
Elke crisis heeft haar eigen geografische zwaartepunt. Groenland raakt Scandinavië. Tarieven raken vooral exportlanden. Oekraïne-uitspraken raken Oost-Europa existentiëler dan Zuid-Europa. En dus reageert Europa telkens met nieuwe, ad hoc gevormde coalities van landen in de voorhoede, afhankelijk van waar de klap op dat moment het hardst aankomt.
Dat is precies het probleem. Want als elk nieuw incident telkens een nieuw Europees meningsverschil oplevert, ontstaat er geen momentum voor een gezamenlijke strategie. Europa lijkt permanent afgeleid door dit specifieke dreigement, die specifieke uitspraak of deze specifieke actie. En Donald Trump weet wat dat betekent: zolang Europa vooral bezig is met reageren, komt het niet aan strategisch denken toe.
Dit is nu precies de politieke logica van de aandachtseconomie: de prijs van het kapen van aandacht is strategische kortzichtigheid. Alles voelt acuut, waardoor niets wordt opgelost. En ondertussen raakt Europa steeds verder verwijderd van de vraag die er werkelijk toe doet: wat is onze eigen strategie? Wie Trumps chaospolitiek continu beantwoordt met verontwaardiging, wordt onderdeel van zijn script. Wat Europa nu nodig heeft is de discipline om aan een eigen veiligheidsstrategie te werken.
Europa zal daarom een tweesporenbeleid moeten voeren. Het eerste spoor is de reactie op Trumps laatste ‘stuk rood vlees’, en dit moet koel en weloverwogen gebeuren. Ja, Europa moet reageren als een Amerikaanse president dreigt met ‘acties’ tegen een lidstaat of bondgenoot. Niet omdat elke uitspraak van Trump een beleidswijziging zou moeten betekenen, maar omdat de principes die hier geraakt worden wél fundamenteel zijn: territoriale integriteit, internationaal recht en respect voor zelfbeschikking.
Maar die reactie moet niet de vorm aannemen die de Amerikaanse president uitlokt: verontwaardiging zonder gevolg, nationale solo’s of eindeloze talkshowrondes waarin Europa vooral naar zichzelf luistert. Wat nodig is, is juist het tegenovergestelde: één boodschap, één lijn en een onderling afgestemde inzet.
Het tweede spoor is om los van de dagelijkse Trump-relletjes aan een eigen Europese veiligheidsstrategie te werken. Dit is het moeilijkste spoor, omdat het geduld en vooral veel inspanning vergt. En omdat het weinig nieuwswaarde heeft. Maar het is precies wat Trumps aandachtsoorlog probeert te saboteren: dat Europa zijn eigen prioriteiten formuleert en uitvoert.
Wat betekent dat concreet? Europa heeft geen behoefte aan één groot ‘strategisch kompas’ dat na een Europese top weer in een la verdwijnt. Het heeft behoefte aan een aantal heldere speerpunten die samenhang hebben.
Welke speerpunten zijn dat? Drie terreinen liggen voor de hand: veiligheid, geo-economische weerbaarheid en politieke richting. Europa kan niet blijven doen alsof Amerikaanse binnenlandse politiek een tijdelijk ongemak is dat weer overwaait. Trump laat zien dat de VS makkelijk kunnen terugvallen op transactioneel nationalisme. Dat betekent dat Europa versneld moet investeren in defensiecapaciteit die niet bij elke verkiezing ter discussie staat: luchtverdediging, munitieproductie, cyber en logistieke infrastructuur et cetera. Dat is geen anti-Amerikaanse reflex, maar een Europese noodzaak. Een bondgenootschap werkt sowieso het best als je niet structureel afhankelijk bent van de grillen van een ander. Mochten de VS in de toekomst weer richting Europa draaien, dan is dat mooi meegenomen, maar daar kunnen we niet langer van uitgaan.
Ten tweede heeft Europa een eigen geo-economische agenda nodig om zijn eigen kwetsbare afhankelijkheden te verminderen, vooral op het gebeid van energie en tech. Dit gaat over het creëren van meer concurrentiekracht, met meer strategische handels- en industriepolitiek. Niet als protectionistische kramp, maar uit de wens van meer weerbaarheid.
Ten slotte: Europa heeft geen gebrek aan analyse, die is er in overvloed, denk aan de rapporten van Enrico Letta en Mario Draghi. De zwakte is een gebrek aan besluitvaardigheid. Zolang buitenlands beleid bij elk incident terugvalt op nieuwe meningsverschillen en nationale veto’s, blijft Europa een aantrekkelijk doelwit voor druk van buiten. Minder verdeeldheid is daarbij niet alleen een mooie waarde, maar de kern van Europa’s macht. Dat vraagt om betere crisiscoördinatie, heldere communicatie en, waar nodig, coalities binnen de Europese Unie die verder durven te gaan wanneer een minderheid blijft tegenstribbelen.
Het belangrijkste inzicht uit het eerste jaar van Trump II is misschien dit: een aandachtsoorlog win je niet door mee te doen, maar door je eigen aandacht beter te organiseren. Dat vraagt dat Europese leiders ophouden elke provocatie als een op zichzelf staand incident te behandelen. De juiste reactie begint bij strategische helderheid: weten wat Europa wil, wat het moet beschermen, en welke lijn het consequent volhoudt. Het wordt tijd dat Europa het initiatief terugpakt en waar nodig zijn eigen koers vaart.
Alberto Alemanno 19 januari 2026
Lotfi El Hamidi 19 januari 2026
Rutger van der Hoeven en Casper Thomas 27
‘Zeer verrast’ was David van Weel door Trumps heffingen vanwege Europa’s verkenningsmissie in Groenland. Dat typeert de Nederlandse handelwijze sinds Trumps aantreden: de auto van mijlenver zien aankomen en alsnog als een konijn in de koplampen kijken.
Kan Nederland zich een voorstelling maken van een wereld met de Verenigde Staten als vijand? Misschien is die vraag al hopeloos achterhaald, nu de Amerikaanse president Donald Trump dreigt met importheffingen tegen acht Europese landen, waaronder Nederland. Een ‘strafmaatregel’ nadat de Europese Navo-landen aankondigden een militaire verkenningsmissie naar Groenland te sturen. Trump zinspeelt al geruime tijd op annexatie van het gebied dat tot het Deense koninkrijk behoort.
David van Weel, demissionair minister van Buitenlandse Zaken, was al weken beducht voor ‘escalatie’ vanwege Groenland. De VVD’er liet begin deze maand weten dat Nederland achter ‘onze Deense vrienden’ staat, maar liet ook herhaaldelijk weten begrip te hebben voor de ‘terechte zorgen’ van de Amerikanen. Nadat Nederland bekendmaakte twee militairen te sturen (die intussen alweer terug zijn) werd de toorn van Trump alsnog gewekt.
‘Kennisgenomen van de aankondiging van president Trump over tarieven’, noteerde Van Weel droogjes via Elon Musks verkapte pornosite X. ‘De militaire inspanningen voor oefeningen in Groenland zijn juist bedoeld om bij te dragen aan veiligheid in het Arctisch gebied’, voegde hij daaraan toe, in de tamelijk naïeve hoop dat ze in Washington nog te sensibiliseren zijn.
Van Weel had al eerder ‘kennisgenomen’ van Amerikaanse verklaringen zonder daar serieus tegenwicht aan te bieden. Kritiekloos nam hij de afgelopen periode de talking points over van de Trump-regering dat er Russische en Chinese schepen rond Groenland varen die daarmee een gevaar vormen voor de Amerikaanse veiligheid. ‘Die zijn daar niet op zoek naar dolfijntjes of oesters’, citeerde hij zijn Amerikaanse ambtsgenoot Marco Rubio. Dat Scandinavische diplomaten en militaire bronnen onder andere in de Financial Times melden dat er al jaren geen Russische of Chinese schepen in de buurt zijn gesignaleerd, werd vakkundig genegeerd.
Een dag na de aangekondigde heffingen van Trump durfde Van Weel bij WNL op Zondag opeens wel het woord ‘chantage’ in de mond te nemen, nadat andere Europese leiders al meteen lieten weten zich niet te laten chanteren en intimideren. Hij zei tegelijkertijd ‘zeer verrast’ te zijn door de actie van de Amerikaanse president. Dat laatste typeert wel de Nederlandse handelwijze sinds Trumps aantreden: de auto van mijlenver zien aankomen en alsnog als een konijn in de koplampen kijken.
De onderdanige opstelling van het demissionaire kabinet staat niet op zichzelf. Nederland behoort van oudsher tot de landen die onversneden pro-Amerikaans zijn, ongeacht de hoofdbewoner van het Witte Huis. Bewindspersonen gaan doorgaans prat op de hechte relatie met de VS en typeren zich zelfvoldaan als ‘trans-Atlanticus’. Mark Rutte noemde Nederland een aantal jaren geleden ‘misschien wel het meest trans-Atlantische land in de Europese Unie’. Twee decennia eerder, onder premier Jan Peter Balkenende, verleende Nederland ‘politieke steun’ aan de illegale Amerikaanse invasie van Irak. Toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Jaap de Hoop Scheffer werd vervolgens weinig toevallig benoemd tot secretaris-generaal van de Navo.
Zoals Nederland zich toen als loyale bondgenoot liet meeslepen in de buitenlandse avonturen van president George Bush jr., zo laat het zich weer gewillig bespelen door autocraat Donald Trump. In een radio-interview onlangs met Sven Kockelmann stelde Van Weel dat Nederland zich nou eenmaal moet verhouden tot mogendheden die hun eigen veiligheidsbelangen vooropstellen, en ‘dat we weer in macht moeten leren denken’. De minister liet vervolgens een zeer beperkt vermogen tot machtsdenken blijken door te stellen dat ‘we’ tussen drie grootmachten kunnen kiezen – de VS, Rusland en China – en dat hij ‘elke dag van de week’ de Amerikanen prefereert, maar wel ‘graag op gelijke voet’. Europa speelt kennelijk geen rol van betekenis.
Het is overigens een valse tegenstelling geworden. In zijn herschikking van de internationale orde kiest Washington er liever voor om op ‘gelijke voet’ te rivaliseren met de Russen en Chinezen dan te investeren in de relatie met zijn oude bondgenoten. Trump gelooft niet in diplomatie en soft power maar in invloedssferen en dictaten. Wanneer hij zegt ‘spring’, wil hij alleen horen ‘hoe hoog?’.
Terwijl Nederland blijft hameren op ‘eensgezindheid’ binnen de Navo, mét de VS, creëren andere landen nieuwe speelruimte voor zichzelf. Zo haalde Canada afgelopen week de banden aan met China om de afhankelijkheid van de Amerikanen te verminderen. Dát is machtsdenken.
De ongemakkelijke maar harde waarheid: de Pax Americana is voorbij. Nederland kan niet meer leunen op de Amerikanen. Binnen het Amerikaanse imperium rest Nederland hooguit een vazalstatus. Dat besef moet kennelijk nog indalen voordat Den Haag ook maar een begin kan maken aan het afbouwen van de afhankelijkheid van de VS. Aan de volgende minister van Buitenlandse Zaken om daar serieus werk van te maken.
Catherine de Vries 19 januari 2026
#subtiel! In @nrc: "Fokke & Sukke vragen zich af wat 'de Amerikanen' doen..." #Trumult van #Trump die #Conan de #Barbaar uithangt. #MAGAAmerica houdt op #beschaving te zijn... https://t.co/KWgaTkOYvJ
— Aart Dekker (@AartDekker) April 7, 2026
#Truth should be told, even if it #stinks #Trump #POTUS47 https://t.co/B7I7M7K168
— Aart Dekker (@AartDekker) April 3, 2026
In NRC: "@Fokke & Sukke...mogen niet verder met hun #BALZAAL #Trump #Trumult " https://t.co/acOEF4guRh
— Aart Dekker (@AartDekker) April 2, 2026
In @nrc: "Fokke & Sukke waarschuwen nog één keer" InFOntino & InfantinoSUchs Zetten #Trump onder druk: géén #WKVoetbal vermits @dictatuur #MAGAAmerica https://t.co/dEqxNZsjhZ
— Aart Dekker (@AartDekker) January 25, 2026
De Verenigde Staten (#USA) terug naar de Middeleeuwen in een maand of acht...
Dat is wat we voor onze ogen zien gebeuren in #MAGA #America onder Trump/Vance.
Als de republikeinen er in de Mid-term-verkiezingen volgende jaar een meerderheid bij elkaar weten te frauderen dan is het Over & Uit met de Democratie in het - nu nog - machtigste land in de wereld.
Ik verbaas me soms - als ik weer eens weken, maanden na dato een cartoon terugkijk, omdat ik nu eenmaal vaak achterlig - hoe voorzienend sommige cartoonisten - of schrijvers voor de Groene Amsterdammer - zijn in hun opinie.
Bovenstaande cartoon van John Darkow is van eind juli, inmiddels zijn we alweer 6, 7 weken verder, en zien we wat hij toen tekende (bijna) letterlijk, maar zeker figuurlijk gebeuren...tekent, schrijft of zegt iemand iets wat bij Trump c.s. een klein scheef scheetje veroorzaakt...er wordt een civiele zaak van tientallen miljarden en/of een strafzaak aanhangig gemaakt. En dan heb je nog geluk, want heb je een kleurtje of iets van roots in het buitenland dan zit je voor je het weet op transport naar de hel van een El Salvoriaanse gevangenis...
Oppassen dus..!
(AD)
Brief aan NRC
Handelsoorlog
'analyse': “Donald Trump wil niet herinnerd worden als de president die de iPhone onbetaalbaar maakte” schrijft NRC op 13 april 2025.
Ik vind 'analyse' wel een groot woord voor dit soort gespeculeer...
Zou het wellicht ook iets te maken hebben met het rijtje mannen dat bij de inauguratie van Trump op de eerste rij zat – met daaronder de ceo van Apple? Dat 'de nieuwe oligarch' zich van dag tot dag laat beinvloeden door de Amerikaanse oligarchen?
Aart Dekker, NUMANSDORP
*
analyse (Originele artikel op NRC.nl lees je --- Hier ---)
Handelsoorlog Donald Trump wil niet herinnerd worden als de president die de iPhone onbetaalbaar maakte. Telefoons, computers en chips uit China vallen – voorlopig – niet onder importheffingen.
Auteurs
Gepubliceerd op 13 april 2025
Leestijd 3 minuten
De Amerikaanse president Donald Trump doet een stap terug in de handelsoorlog met China. Door importheffingen op elektronica, telefoons, chips en chipapparatuur terug te draaien, probeert hij het handelsconflict met China te de-escaleren. Het lijkt ook een openingszet om te onderhandelen met de Chinese overheid, die tot nu toe niet week voor Trumps heffingen.
Het handelsconflict tussen de twee grootste economieën ter wereld liep afgelopen week hoog op, omdat China de importheffingen van de VS beantwoordde met eigen heffingen en tegenmaatregelen. China heft inmiddels 125 procent op Amerikaanse producten, de VS heffen 145 procent op Chinese producten.
Met name Apple, dat al decennia vertrouwt op een 'Made in China'-strategie, is kwetsbaar voor deze extreme kostenstijging. De afgelopen dagen werd het Witte Huis belaagd door lobbyisten uit de techsector. Ze maakten Trump duidelijk dat Amerikaanse bedrijven en burgers de heffingen meteen in hun portemonnee zullen voelen en dat zou de inflatie opjagen. Trump verweet zijn voorganger Joe Biden dat die de prijs van eieren te hoog liet oplopen. Hij wil zelf niet herinnerd worden als de president die de iPhone onbetaalbaar maakte.
De vier grote onzekerheden waar Trump de wereldeconomie in stort
Apple lijkt met de schrik vrij te komen; vrijdag publiceerde de Amerikaanse douane een lijst met uitzonderingen voor onder meer smartphones, computers en elektronica. Dat zijn de belangrijkste productcategorieën die de VS uit China importeren. In 2024 ging het om 88 miljard dollar aan telefoons en computers, in waarde ongeveer een vijfde van de totale Amerikaanse import. Er geldt nog wel – voor zover er iets duidelijk is in de huidige heffingenchaos – een ‘basisheffing’ van 10 procent.
Trump en zijn handelsadviseur Peter Navarro wil de scheve handelsbalans met China herstellen, waarbij de VS veel meer goederen importeren uit China dan andersom. Hoge importtarieven zouden Amerikaanse bedrijven dwingen goederen weer in de VS te gaan produceren, niet langer in China of elders in Azië. Maar Amerika heeft niet de ervaren mensen om een geavanceerde maakindustrie op te zetten, laat staan voor dezelfde kosten.
Door een uitzondering te maken voor telefoons en computers lijkt Trump zijn eigen re-industralisatie-theorie te ondermijnen. Die tegenstrijdigheid is deels tactiek; eerst hard uithalen, en dan snel corrigeren als de reacties hevig zijn. Het tumult hoort erbij, want hevige marktreacties op aandelenbeurzen en hevige mediareacties over die marktreacties zetten handelspartners onder druk om ‘deals’ te sluiten. Geloofwaardigheid is niet Trumps grootste zorg, zolang hij de machtigste economie ter wereld vertegenwoordigt.
Maar de escalatie met China was niet voorzien – het Witte Huis lijkt onderschat te hebben dat dat land geen duimbreed wilde toegeven. De Chinese economie heeft meer ijzers in het vuur dan andere landen die Trump onder druk zette. Zo is China de belangrijkste producent van zeldzame metalen en is het een belangrijke afnemer van Amerikaanse chips en chipapparatuur. Bedrijven als Tesla en Apple halen elk zo’n 20 procent van hun omzet uit China. Volgens Tesla-baas Elon Musk doet de heffingenoorlog meer kwaad dan goed; het is een discussiepunt dat zijn ogenschijnlijk hechte samenwerking met Trump onder druk zet.
Behalve Tesla verloren ook beurslievelingen Apple en Nvidia 20 procent van hun marktwaarde sinds Trumps aantreden in januari. De techbedrijven lijken vooralsnog bevrijd van de desastreuze gevolgen van ‘Liberation Day’ – de dag waarop Trump zijn lijst met heffingen bekend maakte. Na ruim een week is er weinig meer over van die „historische” lijst met percentages, een lijst waarop ook landen stonden zonder inwoners.
De verwachting is dat aandelenmarkten positief zullen reageren. Het nieuws over de uitzonderingen kwam naar buiten na het sluiten van de beurs. Dat was vorige week anders: Trump laadde de verdenking op zich van beursmanipulatie, toen hij woensdag een „pauze” op importheffingen aankondigde. ’s Ochtends hintte hij dat het een goed moment was om te kopen, ’s middags voerde hij de wijziging door en feliciteerde daarna in het Witte Huis twee collega-miljardairs met hun behaalde koerswinsten.
Er ging vrijdag ook een streep door de Amerikaanse heffingen op chipapparatuur. Dat lijkt voor ASML goed nieuws, omdat de Nederlandse chipmachinemaker de prijzen niet hoeft te verhogen als het levert aan Amerikaanse fabrieken. De VS importeerden in 2024 voor 8,7 miljard dollar aan chipmachines, waarvan meer de helft voor rekening kwam van ASML. De VS willen de chipindustrie op eigen bodem uitbreiden, om minder afhankelijk te zijn van Taiwan. Heffingen zouden dat proces juist vertragen.
President Trump liet weten maandag nader in te gaan op de uitzonderingen op de heffingen. Zijn minister van Handel Howard Lutnick zinspeelde er in een televisieuitzending op dat de uitgezonderde producten later alsnog met heffingen te maken krijgen.
China riep op zijn beurt de VS op de importheffingen volledig af te schaffen. „We dringen er bij de VS op aan een grote stap te zetten om hun fouten te corrigeren”, zei een woordvoerder van het ministerie van Handel in een verklaring. Hoe dan ook, de afgelopen anderhalve week leert dat de Amerikaanse heffingen elk moment kunnen veranderen.
#vance in #groenland @volkskrant pic.twitter.com/TOiFC8JttK
— bas van der schot @bvdschot.bsky.social (@bvdschot) March 29, 2025
Latest @guardian cartoonhttps://t.co/ipf5fFSV5f pic.twitter.com/lcYz2pHrDl
— Ben Jennings (@BJennings90) February 20, 2025
Door herverkiezing Trump wordt EU belangrijker voor Nederland, denkt meerderheid: 'Steun uit Amerika gepasseerd station' https://t.co/UGYEFp4fC9
— Aart Dekker (@AartDekker) December 5, 2024
.png)
Het is weer voorbij...
´Het grootste verkiezingsspektakel ter wereld´ zoals de Nederlandse Media de laatste dagen in koor zwijmelden...
Of dat waar is?
Ik vraag het me af; als in India gedurende zes weken bijna anderhalf miljard stemmers tot in alle uithoeken van het land - van hoog in de Himalaya, tot in zompige moerassen - ter stembus gaan, zou dat best ook wel eens voor die betiteling kunnen kwalificeren, lijkt me...alleen zien ´wij Westerlingen´ daar nauwelijks iets van omdat bijvoorbeeld ´wij in Nederland´ één correspondent, nou wellicht drie halve correspondenten voor de NPO als geheel dan...´wel voldoende vinden´...
Maar als het gaat om geld - uuhhh, sorry het GROTE GELD! - dat met verkiezingen gepaard gaat, en vast en zeker ook het GELD dat in dat kader aan PEILINGEN wordt besteed, die dan ook nog eens in allerlei vormen en toonaarden worden uitgevent, gaat...ja dan spannen de Amerikaanse waarschijnlijk wel elke kroon... In ieder geval die van het HAAR van Trump..!
Ik volg de Amerikaanse Verkiezingen al zeker 40 jaar met grote interesse, en de laatste 20 sinds ik het land mede door die bril bekeek bij mijn - meestal (deels) basketball-georiënteerde - tripjes die me naar diverse hoeken van het grote land voerden, nog intenser. Dus dat Peilingen een grote rol speelden, en dat je peilingen in soorten en maten, en van zeer diverse kwaliteiten, hebt en dat het voor relatieve leken zoals ik niet helemaal overzichtelijk te krijgen was, dat was me ook al lange tijd duidelijk.
En dat er Peilers waren die ´altijd gelijk hadden´ (dat wil zeggen over een bepaalde periode tot nu toe steeds de juiste winnende president aanwezen in de laatste paar decennia - nu zijn die er onder de meer gerenommeerde lieden en instituten volgens mij voor het eerst helemaal niet meer!), maar dat er maar een paar met zo´n ongeslagen record waren, dat wist ik ook nog wel.
Dat lang niet alle polling-data voor iedereen toegankelijk waren, en dat je als consument - zeker vanaf de andere kant van de Grote Plas bekeken - dat vermoedde ik ik ook al lange tijd...
En dat er met alle (a-)Sociale Media van recente Verkiezingen nog veel meer (al dan niet duistere) mogelijkheden bestaan - voor zowel insiders (de campagnes!), als outsiders (externe factoren zoals buitenlanden/-staanders met belangen - noem bijvoorbeeld Israël, Iran, China en Rusland, maar noem bijvoorbeeld ook ene Elon Musk!!! - om polling-data en allerlei algoritmes en hacks te combineren...dat was voor mij, en zou voor eenieder met iets meer ICT-inzicht dan een MBO-/HBO-bijvak in die richting duidelijk moeten zijn...
Dus Kamala, als je dit leest...(lol)...misschien moet je heel hard van de daken gaan toeteren dat er hier sprake was van ´Rigged Elections´, ´The Greatest Theft Of All Times´, of...raadpleeg een paar willekeurige Trump-rallies of -interviews voor nog meer bruikbare typeringen..!
Of...zijn de Democraten ook deze keer weer de redelijke, nette partij, die zich de kaas wederom van de Big-Macs laat eten..? Of... - ook mogelijk - gaan jullie er van uit dat Trump c.s. er al lang voordat ze - met de ongebreidelde macht die hij nu heeft verworven - er zo´n bende van gaan maken dat ze er niet in slagen de democratie voor lange tijd buiten werking te stellen, zodat jullie op afzienbare termijn ´terug kunnen slaan middels eerlijke verkiezingen´...?
Ik was van plan het onderstaande fragment, uit het daaronder staande artikel van de Groene Amsterdammer, voorafgaand aan de Verkiezingen van wat kanttekeningen voorzien te delen, dat is helaas - door vooral persoonlijke omstandigheden - niet tijdig gelukt. Maar het is en blijft de moeite waard voor mensen die in deze materie geïnteresseerd zijn.
Overigens had het ´Orakel van Porkuni´, mijn aan weddenschappen en ´Klein-bier-gokken´ verslingerde oude, wijze vriend Maarten H. van Gent, achteraf (een beetje) gelijk toen hij beweerde dat ´de goksites´ de uitkomst goed zouden voorspellen...tenminste tot op zekere hoogte lijkt het artikel dat uit te wijzen... Ik denk dat ik ook wel een beetje gelijk had toen ik daar - een paar maanden geleden - tegenin bracht dat ´The Odds van die goksites´ dagkoersen betroffen en nog behoorlijk zouden fluctueren, en dat timing daar dus alle verschil van de wereld in zou maken, en ik niet van gokken hou, dus me daar verre van zou houden...
´De spannendste ooit´ beweerden onze media dus in koor... Daar begon ik de laatste week een beetje aan te twijfelen; volgens mij wist niemand welke kant het uit zou gaan. Ik denk dat de uitlatingen en het gedrag van Trump gedurende de laatste week wel afdoende bewijs vormen dat hij alles behalve zeker was van zijn aanstaande winst... En na deze ronde is er dus geen Peiler of Peil-instituut meer dat kan bogen op langjarig goede voorspellingen.
Er is dus een monster geschapen waar NIEMAND NOG PEIL OP KAN TREKKEN...behalve dan wellicht lieden als Elon Musk, die nu ´terugbetaald´ zal moeten worden door Trump c.s...ik neem aan dat weinigen zullen twijfelen aan wie voor het vereffenen van die rekening gaan betalen..?
´..... Volgens de meeste opiniepeilingen is de race naar het Witte Huis too close to call, maar onder mensen die geld inzetten op de uitslag lijkt Trump de favoriet. Op het platform Kalshi, dat in de VS opereert, dichten gokkers Trump een kans van 61 procent toe om te winnen, tegenover 39 procent voor Harris. Op cryptoplatform Polymarket, waar mensen op van alles kunnen wedden, staat Trump op bijna 65 procent, tegenover ruim 35 procent voor Harris. Gokkers hebben er meer dan 100 miljoen dollar ingezet op de uitslag.
Volgens techmiljardair en Trump-aanhanger Elon Musk zijn de kansen op Polymarket „nauwkeuriger dan peilingen, omdat er echt geld op het spel staat”, schreef hij op X. Dat is echter twijfelachtig: de kansen van Trump zijn deze maand gestegen nadat vier gebruikers meer dan 30 miljoen dollar op hem inzetten. Achter die gebruikers zit één persoon, uit Frankrijk, bleek donderdag. Dat heeft vermoedens opgeroepen van manipulatie, wellicht om de perceptie van een voordeel voor Trump te creëren.
Het weerhield Trump er niet van zijn voorsprong op Polymarket via sociale media aan te prijzen. „Een gokpeiling, zoals ze het noemen”, zei hij tijdens een rally in Michigan. „Ik heb geen idee wat dat betekent, maar het betekent dat we het goed doen.”.....
…´
P.S.
De boven- en onderstaande cartoons zijn slechts een kleine greep uit de van toepassing zijnde Cartoons van:
Arcadio Esquivel is a Costa Rican cartoonist, and draws for several newspapers and magazines all over the world, including La Prensa, Courrierinternational and Al Día. (Aangesloten bij het collectief
. Via de betreffende Links zijn er nog honderden meer te vinden die de moeite waard zijn...
De Amerikaanse verkiezingen gaan de laatste weken in. Het beest moet gevoed: miljarden mensen ter wereld zijn benieuwd naar nieuws. Zij worden dagelijks geconfronteerd met opiniepeilingen – maar de beste peilingen, waar de campagnes op worden gebouwd, zijn geheim.
27 september 2024
Vraag: hoe vaak verschijnen er nieuwe opiniepeilingen van Trump vs. Harris? Een paar keer per week, elke dag? Een betere manier om die vraag te stellen is misschien zoiets als dit: de grootste verkiezingsshow ter wereld – die rondom de presidentsverkiezingen in de VS – draait weer op volle toeren en dat betekent dat het beest moet worden gevoed; de miljoenen, miljarden mensen zoals u, die maandenlang elke dag opnieuw benieuwd zijn naar nieuws. Wilt u, met dat in het achterhoofd, uw schatting niet liever drie keer zo hoog maken?
Het juiste antwoord is natuurlijk ‘ja’, want deze weken is er geen groter clickbait denkbaar dan alles waar ‘latest poll’ boven staat. Drie peilingen per dag worden er op dit moment de nieuwsstroom ingepompt, en dat gaat alleen maar meer worden. We hebben het dan alleen nog over Trump vs. Harris. Er wordt ook gepeild in gouverneursraces, voor de Senaat, in swing states, voor het Huis van Afgevaardigden. Echte nieuwsjunkies kunnen ze dagelijks zien binnenkomen op fivethirtyeight.com en andere sites die ze samenvegen, en die vaak een soort gewogen gemiddelde presenteren als een gezaghebbende poll of polls.
Je hoeft geen peiling-expert te zijn om het probleem bij sommige
peilingen te zien. Persbureau Reuters laat ze soms uitvoeren met
minder dan 800 mensen, wat niet veel is in een land van 350 miljoen.
Bij grotere aantallen gaat de foutmarge omlaag, maar grote
opiniepeilingen kosten geld en de meeste media gaan voor
kwantitieit.
Dat geldt niet voor twee partijen voor wie de
kleinste foutmarge al dodelijk kan zijn en die in deze maanden bulken
van het geld: de campagnes van de kandidaten Donald Trump en Kamala
Harris. Zij laten de kleinste details van kiezersvoorkeuren uitzoeken
en brengen de spannendste kiesdistricten tot in detail in kaart. We
hebben het dan niet alleen over de uiteindelijke uitslag, maar ook
over minieme vragen zoals: welke lokale radiospot kunnen kiezers zich
herinneren in kiesdistrict zeven, Ohio? Welk woord in tv-interviews
sloeg aan bij Latino-pensionados in Zuid-Arizona?
De campagnes houden die resultaten natuurlijk wel voor zichzelf. Het gevolg is: de beste en meest accurate peilingen zijn geheim. Zelfs de beste nieuwsanalyses moeten het doen met een vaag, algemeen beeld. Je ziet dat ook in nieuwsberichten terug. ‘De campagnes hebben natuurlijk veel meer informatie dan wij’, zeggen analisten soms, hoewel veel mensen niet zullen begrijpen waarom dat zo is. Soms is een campagnestrategie daarom lastig te begrijpen van buitenaf, en zien zowel het publiek als media een probleem totaal anders dan een kandidaat zelf.
Biden bleef bijvoorbeeld het hele jaar, tot aan de aankondiging dat hij geen kandidaat zou zijn, volhouden dat hij er tegen Donald Trump veel beter voorstond dan veel mensen dachten. Waarschijnlijk was dat ook zo, alleen zag de buitenwereld dat niet. In 2012 hield de herverkiezingscampagne van Obama wekenlang voor de verkiezingen vol dat zijn tegenstander Mitt Romney ‘simpelweg geen pad naar de overwinning heeft’. Dat leek behoorlijk voorbarig, maar op verkiezingsdag bleek dat wel zo. Nieuwsduiders gaan hier vervolgens op speculeren: zegt Harris dat ze de underdog is als tactiek, of heeft ze betere informatie? Valt Donald Trump Harris maar zelden persoonlijk aan omdat hij geen vat op haar krijgt, of omdat hij iets weet wat wij niet weten?
De verkiezingsrace is daarom minder transparant dan je op basis van de berg aan informatie die ons erover bereikt zou denken. Natuurlijk blijft gelden dat opiniepeilingen ernaast kunnen zitten, ook hele dure en geheime. ‘Er bestaat geen opiniepeiler die niet de walk of shame heeft moeten maken, met de pet in de hand, om aan een boze klant uit te leggen waarom een voorspelde uitkomst niet is uitgekomen’, schreef een Republikeinse adviseur in de New York Times, een dag na een beruchte misser, waarbij de Republikein Eric Cantor had verloren, terwijl hij in de laatste peiling dertig procent voorsprong had.
Bovendien zijn Amerikanen in opiniepeilingen vaak niet eerlijk over wat ze écht vinden. Een recent onderzoek van nieuwssite Axios onderschreef dat: het verschil tussen wat mensen in een opiniepeiling zeggen en wat ze echt vinden is soms absurd groot. ‘We leven in een maatschappij die over het algemeen eerlijk is’: 37 procent zei in een opiniepeiling ja. Toen ze dat in het geheim nog eens mochten antwoorden, zei nog maar 7 procent dat. ‘De dingen zijn zo ver uit de hand gelopen, dat Amerikanen wellicht naar geweld moeten grijpen om ons land te redden’. Twintig procent zei ja; in het geheim nog maar vier.
Om achter dat soort verschillen te komen moet je nóg meer geld betalen aan het peilingbureau, en dan het liefst aan twee of drie om missers uit te sluiten. Zo draait het informatie-circus overuren, en is de overdaad die we zien nog maar een deel ervan. Want de Amerikaanse verkiezingen worden beslist op kleine verschillen, en meten is weten. Of dat is in ieder geval wat de peilingbureau’s, de campagnes, en ook wijzelf, graag willen geloven.
Casper Thomas 20 september 2024
NOG MEER:
Aan het thema-/dubbel-nummer van de Groene was ik al helemaal niet toegekomen - het ligt nog in mijn brieenbus 600m verderop.... - maar het zal zeker de moeite waard zijn, en in de tussentijd zal de redactie van de Groene ongetwijfeld ook weer een zeer lezenswaardige post-verkiezings-editie samenstellen....
#Aanraders dus!
#verkiezingen2024 #elections2024 #trump #harris Op https://t.co/eHWhRt5QM3 "Fokke & Sukke (Dekker) voegden voor de gelegenheid slechts het woordje ´zwarte´ toe...(maar waren weer eens in de #minderheid)" https://t.co/y8qZpg1fIU
— Aart Dekker (@AartDekker) November 4, 2024
Zoals al vele decennia het geval is lopen we hier in Nederland nog iets 'achter'...maar gezien het #debat #APB24 is dit dus wel ons voorland... #trumult #triest https://t.co/BCaQbUiZgP
— Aart Dekker (@AartDekker) September 19, 2024
De #conservatieven sturen aan op 'n soort #Gilead (bekend uit The Handmaid's Tale(Republic of Gilead). #TrumpIsDone leest #Project2025IsTrumpAndVance toch niet(ontkent natuurlijk); gelukkig zijn er de uiterst #Hypocrite- instructiefimpjes; '#Messias' geniet vrijstelling v #crime https://t.co/CbLdVOFrcM
— Aart Dekker (@AartDekker) August 16, 2024
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .