Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
🇳🇱🇧🇪🏀 Powered by betFIRST⚡BNXT is a new basketball community uniting Belgium & The Netherlands in an innovative competition. Read more about our League on bnxtleague.com
*
PREVIEW
PLAY-OFFS #BNXTLeague: 'The BNXT Playoff Format Explained'
Is
Basketball niet gewoon Te Moeilijk geworden voor 'het Grote
Publiek'?
Al
geruime tijd breek ik me - en dat is niet voor het eerst -
het hoofd over de vraag 'Hoe komt het toch dat het Nederlandse
Basketball maar niet aanslaat als Grote Sport bij het Algemene
Sportpubliek.
De
eerste neiging is dan vaak om naar de Landelijke Media te kijken;
als die nauwelijks aandacht hebben voor een sport - of dat nu
Basketball betreft, of een willekeurige andere sport die niet
behoort tot 'de Grote Nederlandse Sporten' – dan nemen
logischerwijs nauwelijks mensen 'toevallig' actief notie van het
feit dat die sport bestaat, ontstaat er ook niet meer aandacht voor,
en ontstaat er al helemaal geen 'Buzz' waardoor andere media erop
springen en er een soort van vliegwiel-effect ontstaat; dus blijft
de sport dan grotendeels onzichtbaar voor 'het Grote Algemene
Sportpubliek'... Lijkt me een feit, ook al krijg/zie ik weleens
reacties op de sociale media in de trend van dat ik (of anderen) –
al dan niet ten onrechte – zouden 'klagen', wanneer we gebrek aan
aandacht van de Landelijke Media aanstippen als reden voor de
beperkte aandacht voor de sport.
De reden
dat ik me mezelf het hoofd erover breek is niet dat ik er zielig
over wil doen; ik probeer juist te doorgronden waarom de Wereldsport
Basketball in Nederland een ondergeschoven kindje blijft, in de
media, maar ook op zichzelf staand.
Laat ik mezelf in dit stukje beperken
tot het Nationale Top-/Professionele Mannenbasketball. Want al zijn
we een kleine sport, toch kent zelfs het Nederlandse Basketball vele
segmenteringen; M/V, Jeugd/Volwassenen/Recreatie, Top/Breedte,
Valide/Parasport, 5X5/3X3, Georganiseerd/Ongeorganiseerd,
Zaal/Buiten, Nederlands/Internationaal/NBA/NCAA – en dan denk ik
dat mijn opsomming niet eens uitputtend is.
Houden we het bij het Professionele
Mannenbasketball, dan kun je bepaald niet zeggen dat er niet hard
gewerkt is/wordt om vooruitgang te boeken en ook niet dat die noeste
inspanningen zonder resultaat gebleven zijn. Als je af en toe eens
wat afstand neemt en probeert in helikopterview een totaalbeeld te
krijgen, en dat dan vergelijkt met vergelijkbare beelden van
bijvoorbeeld 10, 20, 30, 40 en 50 jaar geleden – ja ik ben al zo
oud dat ik zover terug kan gaan, en voer zo'n gedachte-experiment
met enige regelmaat uit – dan is er op allerlei terrein flink
progressie geboekt. En toch lijkt het erop dat onze mooie sport
relatief – ten opzichte van andere sporten en vooral in
kwantitatieve zin; financieel, aantallen leden en actieve
betrokkenen, in kijkcijfers en waardering bijvoorbeeld – geen
terreinwinst boekt, en – zeker als we kijken naar aandacht van de
Landelijke Media – wellicht zelfs terrein verliest. En ik breek
me dus het hoofd over de vraag “Wat doen 'we' dan verkeerd en wat
zouden we kunnen doen om dat te veranderen?”
Ik laat daarbij even buiten
beschouwing dat COVID-19 de zaken bepaald niet eenvoudiger heeft
gemaakt, en dat wij als kleine niet-landelijke-media-sport daar veel
meer last van hebben (gehad) dan de grote TV-sporten zoals voetbal,
wielrennen, schaatsen, F1 en zo nog enkele sporten; want dat effect
zou tijdelijk moeten zijn, en 'ons' probleem speelt al langer.
Een andere factor waar wij ons wel tot
te verhouden hebben, maar waar we zelf weinig aan kunnen veranderen,
is dat de media-wereld ontzettend veranderd is en nog steeds snel
doorverandert. Toen ik besmet werd met het Basketballvirus waren er
nog maar een paar Radio- en TV-zenders, waren kranten nog groot en
bepalend, en waren wij een voorloper in de sportwereld die
commerciëler begon te worden. Amerikaans en ander Internationaal
Basketball was ver weg, exotisch – en dus interessant! – en
nauwelijks beschikbaar voor de doorsnee
sport-/basketball-liefhebber. Nu vecht iedere zichzelf respecterende
sport met vele andere sporten en met allerlei overkoepelende
organisaties om beschikbare budgetten en kijkers. En – begin ik
te vermoeden – ondervindt het Nederlandse Basketball zelfs
aanzienlijke concurrentie van de vele vormen van Basketball buiten
onze grenzen; in ieder geval vermoed ik dat de lat voor ons eigen
Basketball door bijvoorbeeld NBA-, NCAA- en
Internationaal-Basketball dusdanig wordt verhoogd dat de keus om er
aandacht – laat staan geld en/of energie – in te steken, vaker
negatief uitvalt dan 'vroeger'.
Ik denk ook – en dit is niet de
eerste keer dat ik het aankaart – dat Basketball als zichzelf
steeds maar weer 'aanpassende sport' inmiddels ook best 'moeilijk te
begrijpen of te doorgronden heeft gemaakt'. Zo waren 'wij' de eerste
Nederlandse sport die Play-offs invoerden; toen nog eenvoudig te
overzien, inmiddels – zeker nu met #BNXT – niet meer. James
Naismith begon met twee kantjes A4 aan spelregels, inmiddels lees je
het Spelreglboekje niet meer zomaar even door. Voor ons
Basketball-junkies, -insiders en/of -liefhebbers is het wellicht
onbegrijpelijk dat er mensen zijn die de sport zelf en de vormen
waarin het aangeboden wordt die Basketball 'moeilijk' vinden, maar
ik heb zoveel aanwijzingen dat er veel buitenstaanders zijn die
niets (meer) van Basketball begrijpen, dat ik er inmiddels van
overtuigd ben dat dat een factor is om af te haken en/of voorbij het
Basketball te zappen.
Ik ben al zeker 15 jaar een
pleitbezorger van wat dit seizoen als BNXT-League van start is
gegaan; de gezamenlijke Professionele Mannen League met België. Ik
had er liefst ook gelijk Luxemburg deel van zien uitmaken, en zou op
de langere termijn graag een nog grotere Regionale League zien
ontstaan met nog meer kleinere landen ten Westen en Noorden van
Nederland, maar samen gaan met de Belgen is een goede start. Ik kan
dus niet negatief over zijn over deze ontwikkeling, al constateer ik
wel dat er nog ongelofelijk veel werk aan de winkel is voordat deze
op zich goede ontwikkeling een doorslaand succes genoemd mag worden.
Maar daarover wellicht een andere keer meer...
Nee, mijn punt in dit stukje is dat
hetNederlandse Basketball er door #BNXT – onder andere door de op
zichzelf verdedigbare keuzes die gemaakt zijn, bijvoorbeeld wat
betreft competitieformat – weer een stuk moeilijker te
doorgronden en volgen op is geworden. En dat daar nauwelijks
aandacht voor is geweest, in ieder geval verregaand ontoereikende
aandacht.
Zelfs in het verleden was het mij al
een doorn in het oog dat de Play-offs – toch de hoogmis van een
Basketballseizoen – waar het ging om de Eerste Ronde in het
Nederlandse systeem meestal al voorbij waren voordat ook maar iemand
buiten de kringen van insiders en fans daar notie van had kunnen
nemen, laat staan dat een substantieel deel van het Algemene Grote
Sportpubliek ook maar een schijn van kans had gehad er aandacht aan
te geven. Een effect dat volgens mij zichzelf in wat mindere mate
uitstrekte tot ook de Halve Finales.
En nu is het Play-off-format er dus
weer een stuk onoverzichtelijker en moeilijker op geworden. Terwijl
het mij niet zou verbazen als de naambekendheid van de BNXT-League
bij datzelfde Grote Algemene Sportpubliek nog nagenoeg nihil zou
zijn. Wellicht zijn er insiders, liefhebbers en fans die op andere
wijzen het in de clip hierboven uit de doeken gedane
competitiesysteem hebben doorgrond, maar het feit dat deze clip op
Youtube op het moment van schrijven op slechts 271 views stond,
baart mij zorgen...grote zorgen!
Moraal van dit verhaal: we moeten onze
prachtige sport veel beter uitleggen!
Dat betekent als het om het
competitiesysteem van #BNXT gaat dat het heel vaak, op heel veel
verschillende manieren, en via zoveel mogelijk kanalen aan de M/V
moeten brengen; misschien moeten er maar wat TV-spotjes tegenaan
gegooid worden – zou er bijvoorbeeld niet een mooie packagedeal
met NOS Studio Sport gesloten kunnen worden?
Daarnaast – maar daarover wellicht
een andere keer meer – denk ik dat als er Basketball in beeld
komt veel meer gedaan moet worden om de Spelregels uit te leggen, en
ook wat er op het veld nu eigenlijk gebeurt; op alleen maar heel
veel Stats zit echt helemaal niemand te wachten. Het voorbeeld van
hoe het wel moet en zou kunnen zien we bij elke uitzending van enige
importantie van NBA- en NCAA-Basketball..!
Ik hoop dat ik het mis heb trouwens,
en dat over enkele weken blijkt dat #BNXT aanslaat als een dolle,
dat de (ZiggoSport-)Kijkcijfers de pan uit swingen, dat een Groot
Publiek de Play-offs blijkt te volgen en Hoog Waardeert..!
AART DEKKER
*
Te elfder ure vond ik ook nog dit BNXT Play-off-schema - voor mij als Old-school Basketball-volger iets gemakkelijker te overzien dan de clip hier bovenaan..:
Gedachte-experiment: wat als Oekraïne kernwapens had, niet een paar
maar bijna tweeduizend, als het ’s werelds op twee na grootste
kernarsenaal had, vijf maal zo groot als dat van China? Dit is geen
fictief scenario en dit zijn geen willekeurige cijfers. Oekraïne bezat
dit kernarsenaal daadwerkelijk, jarenlang. Oekraïense politici,
generaals en analisten voerden een vurig debat over de vraag of het
verstandig was deze wapens op te geven. ‘Machtsrealisten’ zoals de
Amerikaanse politicoloog John Mearsheimer waarschuwden dat Oekraïne
vroeg of laat slachtoffer zou worden van Russische agressie als het zijn
kernwapens opgaf. Maar Kiev besloot ze vrijwillig naar Rusland te
rijden en te vliegen, tot de laatste aan toe.
Dit was halverwege de jaren negentig, nadat de Sovjet-Unie
uiteengevallen was en meer dan negentig procent van de Oekraïners bij
een referendum had gestemd voor onafhankelijkheid van Rusland. Van de
ene op de andere dag was Oekraïne een land. En niet zomaar een: een
groot deel van het sovjetarsenaal, bommenwerpers en intercontinentale
raketten, plus de infrastructuur om ze te onderhouden, bevond zich in
Oekraïne. Het land werd geboren als de derde nucleaire macht ter wereld.
Hier horen wel belangrijke kanttekeningen bij. Rusland had de
lanceercodes voor die wapens, wat betekende dat Oekraïne (als het zijn
arsenaal werkelijk wilde gebruiken) die codes moest proberen te kraken,
of de wapens uit elkaar sleutelen en weer in elkaar zetten – een
bijzonder gevaarlijke klus. Kernwapens hebben ook een beperkte
houdbaarheid en moeten (om betrouwbaar te blijven) elke tien, twintig,
dertig jaar worden vervangen. Dat kon Oekraïne niet. Daarnaast had het
verpauperde land op z’n minst internationale isolatie en mogelijk zelfs
een Russische invasie te wachten gestaan als het zijn arsenaal gehouden
had. Oekraïense historici zijn er niet over uit hoe deze alternative history
had uitgepakt. Maar het is helder dat in één verhaallijn Oekraïners
behoorlijk anders tegen honderdduizend Russen aan hun grens hadden
kunnen aankijken.
Geschiedenis wordt altijd weer dienstbaar gemaakt aan het heden
In de echte geschiedenis gaf Oekraïne zijn kernwapens op in ruil voor
een Russische garantie om het land nooit aan te vallen. Op
sinterklaasavond 1994 tekenden Rusland, de VS en Groot-Brittannië het
Boedapest Memorandum, waarin zij zes punten schriftelijk garandeerden in
ruil voor het inleveren van de Oekraïense kernwapens. Punt 1:
respecteren van de grenzen en soevereiniteit van Oekraïne, punt 2: de
belofte Oekraïne nooit militair te bedreigen, punt 3: de belofte
Oekraïne nooit economisch onder druk te zetten en zich niet in de
Oekraïense politiek te mengen. Enzovoort. Allemaal punten die Rusland
sindsdien heeft geschonden.
De afgelopen maanden hebben Rusland-begrijpers in Nederland
voortdurend naar de geschiedenis gegrepen om de Russische dreiging naar
Oekraïne te rechtvaardigen. In 1990 zou een Amerikaanse minister, in een
compleet andere wereld, een informele belofte over de Navo hebben
gedaan die hij overduidelijk niet namens zestien landen en een half
miljard stemmers kon doen, maar die desondanks anderhalve generatie
later nog steeds als finaal oordeel over deze kwestie wordt aangehaald.
Of deze: driekwart eeuw terug hebben de Russen een veel groter aandeel
aan de geallieerde overwinning in de Tweede Wereldoorlog gehad dan veel
mensen zich (volgens die bewering) realiseren, en dit is zowel het
resultaat van een samenzwering als een goede reden waarom Rusland nu mag
rommelen bij zijn buren.
Je zou deze Rusland-begrijpers boeken aanraden als In Praise of Forgetting: Historical Memory and Its Ironies van David Rieff, of The Uses and Abuses of History
van Margaret MacMillan. In het eerste boek beschrijft essayist Rieff de
moeite die hij had om als verslaggever op de Balkan te begrijpen met
welke dodelijke ernst 1389 en 1453 (jaartallen volstonden voor de
boodschap) werden aangehaald als redenen voor etnisch geweld in het
heden; in het tweede zette de gelauwerde historica uiteen hoe
geschiedenis altijd weer dienstbaar wordt gemaakt aan het heden, door
selectief shoppen voor politiek nut voor vandaag.
We hebben de geschiedenis helemaal niet nodig om tegen een Russische
inval in Oekraïne te zijn. Maar als we dan toch naar de geschiedenis
willen grijpen, dan ligt het wel voor de hand om de meest relevante
erbij te nemen. En die maakt de Russische houding helemaal niet
begrijpelijk, maar onverdedigbaar.
,,Wie dit heeft bedacht, heeft geen
idee wat topsport inhoudt." (Foto: Ivan Rudež/Facebook)
*
SHARTIE AART DEKKER
Wat ik dus niet begrijp: 'Waarom maakt het Nederlandse (Prof-)basketball - de DBL - liefst samen met de andere Zaal-/Topsporten die door het Corona-Flutbeleid van Mark Rutte worden getroffen, niet meer een Vuist? Waarom bijvoorbeeld geen Kort Geding?
Ik weet het; 'de beste stuurlui staan aan wal... Ik zit al een maandje of acht in bijna volledige zelf-quarantaine, dus ver van de hectiek van de werkvloer die wordt bepaald door zo ongeveer per week zwabberend en dus wijzigend beleid van onze grote leider zonder enkele visie - ook wel Mark Rutte genaamd - dus ik heb gemakkelijk praten...
Ik geld in het Nederlandse Basketball door velen gezien als een onverbeterlijke optimist, maar er zijn er ook die mij met heel andere ogen bekijken... Doorgaans ben ik inderdaad een activistisch ingestelde optimist, volgens mij in het algemeen vriendelijk en geduldig, maar er zijn er ook die me weleens bezig hebben gezien in een andere toestand - mensen die zich mij nog herinneren als speler; dat zijn er nog maar erg weinig :)! weten: ik was een knokker, een vechter, geen groot talent dus agressief verdedigen en vechten voor elke bal waren belangrijke onderdelen van mijn spel...
En dat dus ook na al die jaren - waarin ik mijn portie kommer en kwel in het Nederlandse Basketball echt wel voor mijn kiezen heb gehad - nog voor het overgrote deel van mijn stukjes het glas geldt dat ze het karakter hebben van 'het glas is (tenminste) halfvol' valt dus te verklaren uit die karaktertrekken.
Geduldig, vriendelijk en begripsvol - zelfs als ik daarvoor 'advocaat voor de duivel moet spelen'; alles lief en aardig...maar maak me niet kwaad..!
En na acht maanden COVID19-pandemie kan ik me inmiddels af en toe best een beetje kwaad maken op de manier waarop de alweer tien jaar door Markje 'Flutte' Rutte gedomineerde Nederlandse politiek omgaat met 'het virus' en met 'ons - de Samenleving - en omdat ik nu eenmaal een Echte Basketball-Liefhebber ben, zeker ook hoe er omgegaan wordt met o.a. de Sport (en het Voetbal) en met het Basketball (iets breder de Zaal-/Professionele Teamsporten in het algemeen) in het bijzonder. Trouwens ook met een sector als Cultuur, maar dat is een ander verhaal...
Ik kan me van alles voorstellen bij de constructieve manier waarop de NBB en de DBL zich opstellen, maar ik neig er toch naar om te denken dat als ik aan de touwtjes zou trekken, ik inmiddels voor de Aanval zou hebben gekozen om voor mijn hachje te vechten; of wel een rechtszaak zou hebben aangespannen - al dan niet een kort geding - het liefst samen met alle min of meer professionele Zaal-/Professionele Teamsporten, wellicht ook samen met het Hockey (ook al zie ik ook wel argumenten om die Grootste Teamsport buiten Voetbal juist niet mee te nemen, daar wil ik in dit korte bestek niet verder over uitweiden).
De kans dat je zo'n juridische procedure (gelijk) wint schat ik ook niet heel groot in, maar in ieder geval heb je dan (eens) je tanden laten zien, zou zo'n zaak zeker veel publiciteit opleveren, kan je dan veel beter duidelijk maken dat het Profbasketball in Nederland Topsport en een Bedrijfstak(-je) is, dat onze Mooie Sport wereldwijd ongeveer vergelijkbaar Groot is met Voetbal, en dat het Nederlandse Basketball - alhoewel nu nog steeds relatief klein - in potentie heel Groot zou kunnen worden en economisch van belang, maar dat de Overheid (dus de politiek) bepaald niet helpt om je als (Zaal-)-sport niet zijnde Voetbal te kunnen ontwikkelen als er zo met je gesold wordt als nu het geval is.
Want Donar-coach Ivan Rudez heeft in het onderstaande interview natuurlijk groot gelijk: de inmiddels alleen dit jaar al drie(3!) opeenvolgende Ministers van Sport - inmiddels aangevuld met een Staatssecretaris van Voetbal; 'stem wijzer, stem Mona Keijzer(CDA)'...mijn advies luidt: 'Niet doen!!' - snappen er natuurlijk helemaal niets van..!
En - zoals Donar (zie onderaan) - als club 'het kabinet oproepen het beleid t.b.v. een basketballclubje (niet mijn mening, AD) aan te passen, is volslagen kansloos; Rutte ziet de sport in het algemeen - behalve natuurlijk Voetbal; in het kader van 'geef het volk brood en spelen'? - vooral als mogelijkheid om zijn stoerheid te tonen, en ziet Basketball echt compleet niet staan...als je (terug-)vecht, dan wellicht wel een klein beetje meer...
Zoals altijd: Reageren? Graag!
(AD)
**
Coach Ivan Rudez van Donar is de wanhoop nabij nu er nog steeds
geen perspectief is: Dit is niet meer uit te leggen
Al meer dan een maand is het alleen maar trainen wat de klok
slaat voor de basketballers van Donar. De persconferentie van
dinsdagavond bood nog steeds geen enkel perspectief op hervatting
van de competitie. Coach Ivan Rudez is zo langzamerhand in alle
staten.
Gespannen wachtte Ivan Rudez dinsdagavond de persconferentie van
premier Mark Rutte en minister Hugo de Jonge af. Zou eindelijk de
verlossende boodschap worden gesproken over de eredivisie basketbal
en al die andere topsportdivisies in Nederland, die dolgraag - net
als de profvoetballers - weer gewoon willen trainen en wedstrijden
willen spelen?
Teleurstellende ervaring
Het werd andermaal een teleurstellende ervaring voor de coach van
basketbalclub Donar. Er werd met geen woord gerept over hervatting
van de competities, alleen maar dat de oude situatie van kracht
blijft. De 40-jarige Kroaat is zo langzamerhand de wanhoop nabij. Op
11 oktober speelden de Groningers hun laatste wedstrijd, een 89-88
overwinning in het hol van de leeuw, uit bij Den Bosch. Sindsdien
ligt de competitie stil en mag er met slechts vier spelers tegelijk
worden getraind. ,,Terwijl in alle andere landen om ons heen de
competitie gewoon volop draait’’ stelt Rudez verbitterd vast.
,,Het is gewoon belachelijk. We staan met vier man in de grote hal te
trainen, maar daarna mogen we wel met zijn allen tegelijk de
sportschool in. Leg dat maar eens uit.’’
Geen stip aan de horizon
De coach stoort zich geweldig aan het feit dat er nog steeds geen
stip aan de horizon is. Hoe moet dat straks als op 6 januari de
eerste wedstrijden van de FIBA Europe Cup op de rol staan, een
toernooi waar Donar ook aan meedoet? ,,We moeten dan minstens een
maand competitie hebben gespeeld of oefenduels in de benen hebben,
anders wordt het een moeilijke zaak’’, voorziet Rudez. De hoop
bij Donar is nog gevestigd op de lobby vanuit het NOCNSF. Het
olympisch comité heeft bij minister van sport Tamara van Ark gepleit
voor hervatting van alle sporten op het hoogste niveau. In ieder
geval zouden clubs die Europees spelen weer normaal moeten kunnen
trainen. Het komt als het goed is vrijdag aan de orde tijdens de
ministerraad, maar zeker is het allerminst, laat staan dat de
uitkomst op voorhand bevredigend zal zijn.
Frustrerend voor het team
,,We gaan de zesde week in waarin we alleen maar beperkt kunnen
trainen en geen wedstrijden kunnen spelen’’, schetst Rudez de
situatie. ,,Denk je eens in hoe frustrerend dat is voor het team? Dat
je alleen maar traint in groepjes van vier en nooit eens je krachten
kunt meten in een echte wedstrijd. Terwijl overal in Europa je
collega’s elk weekend competitie spelen. Dat is lastig te
verteren.’’
Rudez snapt de argumentatie ook niet. ,,Ik vind het irrationeel’’,
stelt hij, in de overtuiging dat profbasketballers net zo goed in een
bubbel kunnen leven als profvoetballers. ,,We zijn echt boos. Andere
coaches uit het buitenland bellen me op met de vraag wat hier aan de
hand is. Of we soms een tweede Hiroshima zijn met de dreiging van een
atoombom? Dan probeer ik ze uit te leggen dat de mensen hier gewoon
op straat lopen, dat de winkels open zijn, de musea en de zwembaden
ook weer, maar dat de competitie stilligt. Ze begrijpen er niets van.
Het is niet uit te leggen. Wie dit heeft bedacht, heeft geen idee wat
topsport inhoudt.’’
Sport laag op de agenda
De Kroaat bespeurt dat sport heel laag op de agenda staat in
Nederland. ,,Ik mis de empathie, zie de onwetendheid, het gebrek aan
inzicht over de impact van deze beslissing. Want het gaat niet alleen
om ons, het gaat ook om het feit dat al die topsporten tezamen een
way of life vormen voor tienduizenden fans. Wat denk je van
hun vrijetijdsbesteding, hun gemoedstoestand nu ze bijna allemaal
thuis zitten. Het sociale aspect moet ook meewegen. Het gaat veel
verder dan Donar of Den Bosch. Ik dacht altijd dat Nederland een
sportnatie was, maar dat blijkt niet uit de houding van de politiek.
Die kan maar met één logische beslissing komen en dat is dat we in
december de competitie kunnen hervatten. Elke andere uitkomst zou
idioot zijn.’’
Het bestuur van de Groninger basketbalclub Donar doet een klemmend
beroep op het kabinet om ook andere topsport dan betaald voetbal de
ruimte te geven in Nederland. De club mag niet trainen vanwege de
coronamaatregelen, maar wordt wel geacht aan de Europese competitie te
beginnen in januari.
Mark Vink in de Slaapkamer waar hij bijna al zijn tijd doorbrengt(VK.nl 2017)
Ik ben zeker geen exhibitionist, en het gaat mij meestal meer om de zaak waarover ik schrijf, of die ik deel, dan om mezelf. Aan de andere kant probeer ik vaak wel mijn persoonlijke beleving te delen, dus de schijn zou kunnen ontstaan dat het wel over 'Me, myself, and I' gaat, maar dat is meestal toch echt niet het geval. Ik ben wel iemand die vaak overal kansen en mogelijkheden ziet, en als je dan eens een goed plan, of een goed idee, denkt te hebben, dan is het ook weleens leuk om dat dan te kunnen realiseren. Met de soort dingen die ik graag tot stand breng gaat vrijwel altijd op dat ik daar andere mensen voor nodig heb...soms zelfs best wel veel mensen...en dan helpt het wel als die mensen je dan goed begrijpen, als ze je kunnen plaatsen.
Dat is nog weleens een probleem. Waarom?
Omdat mijn leven nogal afwijkt van dat van 'gewone' andere mensen, en dat dat van buiten af niet aan mij af te lezen is; als ik me buiten de deur begeef, dan is er niet zoveel afwijkends aan mij te zien, tenminste niet dat mijn leven zo anders is dan dat van het merendeel van de andere mensen. Dat komt doordat ik al heel lang chronisch ziek ben, en dat mijn ziektebeeld ook nog eens zeer complex en samengesteld is uit eigenlijk weinig met elkaar te maken hebbende ziekten/beperkingen. Dat beperkt mij gigantisch in zowel energie, in de tijd die ik in zaken kan steken, en vertraagt mij ook nog eens behoorlijk bij bepaalde bezigheden. Dus daar waar 'een normaal mens' -voor zover die bestaat- toch al snel een uurtje of acht, negen per dag in werk kan steken en daarnaast nog een aantal uren in andere bezigheden -van huishouden, sociale contacten en bijvoorbeeld hobby's- is voor mij mijn actieradius gemiddeld zeker vier tot zes uur per dag beperkter, en op een slechte dag -en die zijn er veel- blijven er misschien slechts een of enkele uren over om echt iets voor elkaar te krijgen. Dus waar er voor de gemiddelde 'druk, druk, druk-persoon' op een dag zomaar een hele lijst met afspraken, telefoontjes, en/of activiteiten in de agenda kunnen staan, en die grotendeels ook nog kunnen worden afgewerkt, zijn er voor mij nogal wat dagen als ik een zo'n punt van mijn lijst kan wegstrepen. En ik heb mezelf aangeleerd om daar dan nog tevreden mee te zijn ook, want dat is beter dan continu te moeten balen dat je bij lange na niet gedaan krijgt van wat je je voor zo'n dag had voorgenomen. Anders groeit de frustratie alleen maar, en daar wordt helemaal niemand wijzer van...
Dus samenvattend: ik zou heel graag heel veel willen doen -en als ik maar even de ruimte hebt doe ik ook veel, soms teveel- maar al te vaak kom ik maar aan een fractie van die gewenste zaken toe. Maar dat ziet eigen lijk niemand aan mij, behalve die paar mensen die mij thuis, of bijvoorbeeld op reis meemaken. Het is zelfs een bizarre gewaarwording -die mij toch regelmatig overkomt- dat ik mij met veel moeite over de drempel sleep om buiten de deur iets te gaan doen, maar dat dat mij heel zwaar valt, dat juist op die momenten mensen tegen mij zeggen "Je ziet er goed uit!"
"Yeah, right...pffff".
Ik hou er ook niet van mensen geen eerlijk antwoord te geven. Hoe vaak vragen mensen je niet, als je ze weer eens tegenkomt: "He, hoe gaat het? Alles goed?"
Als het dan helemaal niet goed gaat, wat zeg je dan? Lastig!
Zo hebben Ferry Steenmetz en ik de gewoonte ontwikkeld -nadat hij mij vele malen had gevraagd "Hey Aart, alles goed?" Waarop mijn antwoord dan in vele verschillende toonaarden was dat het niet zo heel erg goed ging, hij in plaats van zijn standaardvraag, juist ging vragen "Hey Aart, alles slecht?" Zodat ik dan kan zeggen: "Ach, valt eigenlijk wel mee Ferry..!" Klinkt toch gelijk heel anders..?
Ik ben best wel een verteller, geloof ook dat dat me aardig afgaat, maar mijn verhaal is lastig om goed te vertellen, nog lastiger te begrijpen, en maar al te vaak leven er ook nog wel wat vooroordelen...dan wordt het nog ingewikkelder. Dus in de laatste drie decennia heb ik al heel vaak geprobeerd mensen een goed beeld te schetsen van mijn ziekte, en de gevolgen daarvan. Dat kostte heel veel praten, en het is helemaal niet leuk om te doen, maar als je het niet doet, dan hebben mensen geen idee, word je dus niet begrepen, en dat is nog veel lastiger en vervelender...
Op dit moment is mijn situatie zodanig, dat het voor mij best belangrijk is dat veel meer mensen een beetje idee van mij en mijn omstandigheden krijgen, zodat ze me beter begrijpen en kunnen plaatsen. Omdat ik via deze Blog en Social Media nu ook het kanaal heb om met een keer schrijven veel meer mensen kan bereiken dan verbaal en in persoon ooit mogelijk was (en is), doe ik dat met dit stuk, en misschien nog wel een paar meer, dus maar. Dat betekent dat ik energie (en tijd) uitspaar die ik dan voor nuttiger en aangenamer gesprekken kan gebruiken. Dat dus wat betreft van het waarom van deze persoonlijke ontboezeming. Nu nog iets meer inhoudelijks...
Mijn chronische ziekte bestaat uit zware oogklachten, die me vertragen bij met na lezen en schrijven (laat ik dat nu juist veel doen op dit moment), maar ook soms erg vermoeien, en de ziekte die ME/CVS heet; Chronische Vermoeidheid dus, die ook nogal eens gepaard gaat met spier- en gewrichtspijnen, en soms aanzienlijke mentale beperkingen, maar eerst en vooral 'weinig energie', en slecht herstellen van vermoeidheid. Er zijn ook nog wat andere complicerende factoren, maar laat ik die nu maar verder onbesproken laten.
ME/CVS is een syndroom dat in Nederland op de een of andere rare manier 'niet goed valt'; het past niet zo goed bij onze volksaard of zo...want er zijn ook landen -de VS zijn daar een voorbeeld van- waar zowat iedereen bekend is met de ziekte, en de gevolgen ervan, waar je weinig hoeft uit te leggen, omdat een groot deel van de mensen de ziekte kent en goed begrijpt. Niet in Nederland dus, terwijl er wel 40.000 mensen zijn die er - vaak heel zwaar- onder lijden.
Omdat het vaak veel beter werkt om een ander je verhaal te laten doen, hieronder het verhaal van iemand die -net als ik- heel lang een zeer actieve sporter was, een goede baan en een druk leven had, en nu diep in de shit zit door ME/CVS. En nog arts is ook, dus zichzelf nog goed kan testen ook. Om mezelf in perspectief te plaatsen ten opzichte van dit verhaal: heel veel is voor mij heel herkenbaar, maar de mate van mijn klachten wisselt veel sterker dan bij hem, dus soms ben ik echt wel beter af, maar er zijn periodes -soms weken aan een stuk- waarbij ik vrijwel net zo beperkt ben als de hoofdrolspeler in het onderstaande verhaal. Maar mijn complex aan klachten is dan weer wel veel ingewikkelder, en voor een deel ook nog eens definitief, dus zonder enige kans op verbetering.
Ik werd -na een zware oogoperatie begin 1990 erg ziek, herstelde daar nooit meer van, en kwam na een hele lange, nog eens extra uitputtende slag met GAK/UWV die 14 jaar duurde, met terugwerkende kracht volledig in de WAO terecht.
Goed, ik zal het hierbij laten; ik zou zeggen lees het verhaal, dan hoef ik als we elkaar tegenkomen niet zoveel meer over mijn (gebrek aan) gezondheid te vertellen...kunnen we het over leukere zaken hebben....
Bedankt voor de aandacht!
AART DEKKER
***
Originele Volkskrant-artikel, en links naar meer info over deze materie --- Hier ---
Als je CVS hebt is naar de wc gaan al een marathon
Patient en arts Mark Vink over het Chronisch Vermoeid-heidssyndroom
Zo weinig energie hebben dat je maar twee keer per dag even uit bed kunt komen: zo kan Chronisch Vermoeidheidssyndroom (CVS) eruitzien. Onderzoekers suggereerden dat het om een psychische ziekte gaat. Onzin, zegt arts en CVS-patiënt Mark Vink.
Na die paar meter is hij afgepeigerd, veel erger dan na de marathons die hij ooit liep. Hij was triatleet, had de bruine band judo, werd Nederlands kampioen hockey, totdat hij in 2005 werd geveld door een longontsteking en niet herstelde. Hij had hoofdpijn, was duizelig, kreeg slaapproblemen. Maar het allerergste: na een minieme inspanning herstelden de spieren in zijn benen zich zo abnormaal traag dat hij krachteloos werd. Pas na een paar jaar kwam de diagnose: hij leed aan het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS).
Vorig jaar werd hij genomineerd voor de John Maddox Prijs, een internationale prijs van vakblad Nature voor moedige wetenschappers
Nederland telt zo'n 40 duizend CVS-patiënten, Vink (55) heeft de ziekte in zijn extreemste vorm. Dat weerhoudt hem er niet van om zich te roeren in het internationale wetenschappelijke debat. Als huisarts en verzekeringsarts is hij goed op de hoogte van de medische literatuur. Lezen doet hij 's nachts, als het donker is en stil. Voor het schrijven gebruikt hij een spraakcomputer. Of hij maakt spraakmemo's op zijn mobiele telefoon, die zijn ouders vervolgens uittikken. Twee jaar geleden publiceerde hij in een vakblad voor neurologen de resultaten van het onderzoek dat hij op zichzelf uitvoerde, een analyse van zijn bloed na een inspanningstest, waarbij de inspanning bestond uit zijn tocht naar de badkamer. Vorig jaar werd hij genomineerd voor de John Maddox Prijs, een internationale prijs van vakblad Nature voor moedige wetenschappers. Vorige maand prijkte zijn naam, tussen die van tientallen internationale onderzoekers, in een speciale editie van het Journal of Health Psychology. Het vakblad was geheel gewijd aan het grootste onderzoek dat ooit is gedaan naar een behandeling tegen CVS, de zogeheten PACE-studie. Dat onderzoek, uitgevoerd door twee gerenommeerde Britse psychiaters, wees uit dat een groot deel van de patiënten kan herstellen met een bewegingsprogramma en een vorm van gedragstherapie.
De resultaten, die in 2011 in The Lancet werden gepubliceerd, hadden grote invloed op de behandelrichtlijnen en op het beeld van de ziekte. 'Chronisch moe? Naar buiten en bewegen', kopten de kranten. Patiënten voelden zich geschoffeerd door de bevindingen, die suggereerden dat hun ziekte psychisch is. Sterker: velen hadden bewegingstherapie achter de rug en dat had ze alleen maar verder achteruit gebracht. Onder hen Mark Vink, die definitief bedlegerig werd nadat een fysiotherapeut hem had aangemoedigd om elke dag een stukje verder te lopen en te fietsen. 'Als een deskundige tegen je zegt dat je daarmee je gezondheid terugkrijgt, dan doe je dat. Ik wilde niets liever.' Een jaar geleden oordeelde een Britse rechtbank, na een jarenlange rechtsgang, dat de gegevens uit de studie moesten worden vrijgegeven aan een Australische patiënt en sindsdien ligt het onderzoek onder vuur. Het Journal of Health Psychology vroeg een keur aan wetenschappers om zich over de methodologie van de PACE-studie te buigen. De conclusie was snoeihard: 'een schoolvoorbeeld van slecht uitgevoerd onderzoek', schreef de hoofdredacteur in zijn commentaar. 'De resultaten zijn op zijn best onbetrouwbaar en op zijn slechtst gemanipuleerd om een beter resultaat te bewerkstelligen.'
Nog altijd is er niemand die de ziekte begrijpt
Ook Vink werd benaderd. Hij bestudeerde de gegevens over de patiënten, analyseerde de resultaten, en werkte vervolgens nacht na nacht aan een analyse waarin hij de vloer aanveegt met het onderzoek. 'We zijn allemaal weleens moe. Aanstellerij. Je hebt niks en bent ook niet gemotiveerd om beter te worden.' In de reacties van de artsen die hij de afgelopen tien jaar raadpleegde heeft Vink alle varianten voorbij horen komen. Maar de scheidslijnen lopen niet langer alleen tussen patiënten en artsen, de aandoening verdeelt nu ook de wetenschappelijke wereld. Aan de ene kant staan de artsen en psychiaters die het PACE-onderzoek verdedigen en ervan overtuigd blijven dat een behandeling mogelijk is en aan de andere kant een groeiende groep statistici, psychologen, biochemici en epidemiologen die zich afvragen hoe zo'n 'stuitend amateuristisch onderzoek' ooit in een van de beste vakbladen ter wereld terecht is gekomen. En nog altijd is er niemand die de ziekte begrijpt.
Wat is de belangrijkste kritiek op die PACE-studie?
'De onderzoekers deden niet-geblindeerd onderzoek. De patiënten die therapie kregen wisten dat uiteraard en ook waarvoor. De onderzoekers controleerden het herstel door patiënten vragenlijsten te laten invullen. Daaruit kwam een verschil naar voren in het voordeel van gedrags- en bewegingstherapie. 'Maar tijdens de studie hadden ze nieuwsbrieven rondgestuurd met daarin aanprijzingen van patiënten die vertelden hoe die therapie hen had geholpen. Dat alles moet de resultaten hebben beïnvloed. De onderzoekers hebben bovendien tijdens de studie de scores voor herstel versoepeld en de criteria om te mogen meedoen minder streng gemaakt, wat een overlap opleverde tussen ziekte en herstel: 13 procent van de deelnemers was ziek genoeg om mee te doen, maar tegelijkertijd, door aanpassing van de scores, vreemd genoeg al voor de behandeling gedeeltelijk hersteld. 'De objectieve meetmethoden die werden gebruikt, de stappentest en de zes-minuten-looptest, lieten geen significante verschillen zien tussen de groepen, maar dat werd door de onderzoekers genegeerd. Toen patiënten na twee jaar opnieuw vragenlijsten moesten invullen, was er geen verschil meer tussen de groepen. De patiënten bleken na therapie nog steeds ziek genoeg om opnieuw aan de studie deel te nemen.'
De kritiek op de studie heeft internationaal enorm veel aandacht gekregen. Ziet u iets veranderen?
'Ik bespeur een voorzichtige ommekeer. Er zijn nog altijd veel artsen en wetenschappers die denken dat er met ons niets aan de hand is, maar dat verandert. De CDC, de Amerikaanse gezondheidsdienst, heeft onlangs op de website de informatie over gedrags-en bewegingstherapie verwijderd. Er staat nu dat er niets tegen de ziekte te doen valt. 'Het Amerikaanse Institute of Medicine heeft in een rapport duidelijk gemaakt dat CVS een invaliderende, fysieke ziekte is waar veel te weinig onderzoek naar wordt gedaan. Nu zien we dat steeds meer wetenschappers geïnteresseerd raken, vaak slimme mensen die dit vakgebied toch een imagoboost geven.'
Verandert er voor u persoonlijk iets?
Ik was vroeger nooit ziek, ik had een leuk leven, een goede baan, ik sportte veel. Wat voor reden zou ik hebben om me aan te stellen?
Mark Vink
'Dat zal nog wel even duren. Ik heb uit de hele wereld reacties gekregen op mijn artikel van vorige maand. Patiënten zijn zó blij dat er eindelijk mensen hun mond opentrekken. Dat ik patiënt en arts ben, geeft mijn verhaal kennelijk extra gewicht. 'Als huisarts leerde ik dat patiënten die nooit op het spreekuur kwamen hun eigen problemen oplosten. Als ze wel kwamen, was er echt iets aan de hand. Toch was dat niet de houding die mij ten deel viel toen ik zelf patiënt werd. Ik was vroeger nooit ziek, ik had een leuk leven, een goede baan, ik sportte veel. Wat voor reden zou ik hebben om me aan te stellen? 'Collega's zijn afgehaakt, specialisten verweten me aandachttrekkerij. Mijn huisarts had het wel goed met me voor en verwees me door naar een psychiater, zodat die kon vaststellen dat ik geen psychiatrische problemen heb. Daar kan ik nu aan refereren.'
Wat kwam er uit uw eigen bloedonderzoek?
Mijn verlies aan spierkracht wordt blijkbaar veroorzaakt door ernstige problemen met de productie van energie in mijn cellen
'Al vrij snel na aanvang van de ziekte voelde het alsof mijn benen uit elkaar knalden als ik een korte afstand liep, een enorme verzuring. Ik wilde weten of ik daar een biologische oorzaak voor kon vinden. Daarom heb ik een aantal keer met een vingerprik bloed afgenomen, voordat ik uit bed stapte en naar de badkamer liep en bij terugkomst opnieuw, na 5 minuten en na een half uur. 'Dat bloed heb ik laten onderzoeken. Daaruit bleek dat ik na die minieme inspanning heel lang een torenhoge hoeveelheid melkzuur in mijn bloed had, veel hoger dan een topsporter na een extreme prestatie. Mijn verlies aan spierkracht wordt blijkbaar veroorzaakt door ernstige problemen met de productie van energie in mijn cellen. Moe ben ik niet. Daarom spreek ik ook liever niet over het chronisch vermoeidheidssyndroom maar over ME (myalgische encefalomyelitis, de andere benaming voor deze ziekte, red.). Lang niet alle patiënten ervaren extreme vermoeidheid.'
Duurt een dag niet heel erg lang?
'Mijn dag-nachtritme is omgedraaid. Ik slaap 's nachts nauwelijks, alleen overdag af en toe. Ik kan inderdaad geen tv kijken, geen radio luisteren, geen boeken lezen. Ik lees teksten op mijn telefoon, 's nachts, op een donker schermpje. Overdag kan ik niets anders doen dan liggen en nadenken. Een luide stem, licht dat naar binnen valt, een deur die dichtslaat, het zijn allemaal dingen die de meeste mensen niet eens waarnemen, maar die mijn hersenen irriteren. 'In het begin heb ik een maand of negen knallende hoofdpijn gehad. Als ik negatieve gedachten heb, denk ik daar weleens aan terug. Toen kon ik helemaal niks, nu wel, al beperkt dat zich tot een paar uur per nacht. Dan moet ik wachten tot de volgende nacht voor ik verder kan.'
'Dat ik af en toe een artikel kan publiceren. Het kost me veel tijd, ik kan niet aan mijn laptop achter mijn bureau gaan zitten, maar ik heb een heel simpele telefoon met een spraakprogramma erop en het is verbazingwekkend wat je daarmee kunt doen. En ik heb twee kinderen, met wie ik veel praat en die de buitenwereld meenemen naar mijn slaapkamer. 'Sport was altijd mijn leven en daar ben ik nog steeds gek van. Dat kan ik nu alleen via Twitter volgen, dat zijn maar korte boodschappen, dus weinig prikkels. Ik ben een groot formule-1-fan dus als Max Verstappen moet rijden, verheug ik me daar elke keer weer op. Ik zou zo graag een keer naar een race gaan. Maar ja, als ik de hele dag stilsta bij wat ik allemaal niet meer kan, dan heeft het geen zin meer.' Deze maand worden in Noorwegen twee grote onderzoeken afgerond waar CVS-patiënten wereldwijd op wachten. Oncologen ontdekten daar bij toeval dat twee medicijnen tegen kanker patiënten met CVS vooruit hielpen en de afgelopen jaren hebben ze die middelen bij een grote groep getest. Ook Mark Vink droomt in zijn donkere kamer van een geneesmiddel dat hem zijn leven kan teruggeven. De wereld buiten zijn huis is dichtbij en toch zo ver weg. 'Ik zou het best fijn vinden om te zien en te voelen wat voor weer het is.' Hij geeft een foto mee van lang geleden, genomen vlak na de finish van de marathon van Londen. Een paar jaar later werd hij ziek. 'Ik realiseer me dat ik misschien nooit meer een normaal leven kan leiden. Ik heb geen keus. Maar wat zou ik er veel voor over hebben om een deel van mijn gezondheid terug te krijgen.'
Wat is dan het allerbelangrijkste?
'Mijn onafhankelijkheid.'
Wat is CVS?
Er komen steeds meer aanwijzingen dat het immuunsysteem een cruciale rol speelt bij de ontwikkeling van CVS. Bij driekwart van alle patiënten begint de ziekte na een gewone infectie, bijvoorbeeld met het griepvirus. Wetenschappers vermoeden dat cytokines, stoffen die door immuuncellen worden geproduceerd, de boosdoeners zijn. Cytokines activeren ontstekingen in het lichaam. Dat is in orde als indringers moeten worden bestreden, zoals bij een griep, maar leidt tot onnodige klachten als die indringers er niet (meer) zijn, zoals bij CVS. Amerikaanse onderzoekers van Stanford University concludeerden deze zomer in vakblad PNAS dat bij CVS-patiënten de ernst van hun ziekte samenhangt met de activiteit van 17 verschillende cytokines.
Dit is een artikel van Volkskrant Plus.Volkskrant Plus artikelen zijn exclusief voor abonnees.
Net als het boek dat ik al eerder beschreef 'De Wat is de Wat, Dave Eggers' is ook dit een boek dat helpt de motieven van vluchtelingen te begrijpen. Iets waar in het verkillende Nederland schreeuwend behoefte is!
Samia zit het hardlopen in het bloed. Ze deelt haar passie met haar vriend en hardloopcoach Ali. Samia traint ’s nachts, in een verlaten stadion, en is geselecteerd voor de Olympische Spelen in Peking. Ze wint niet, maar alle ogen zijn op haar gericht. Iedereen denkt dat ze op de volgende Spelen wel zal winnen. Maar dan wordt alles moeilijk thuis, in Somalië.
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Posts
