BOEK VAN WOLF ON TRUMP / VK COLUMNIST: Bert Wagendorp: Een oerdomme krankzinnige president die zichzelf geniaal vindt, het is een ongelukkige combinatie

Cartoon overgenomen van   ---  Hier  ---

Voor wie het nog niet heeft gehoord/gezien/gelezen: er is een nieuw boek uit over president Trump...omdat er mensen zijn die daar veel beter over kunnen schrijven dan ik....

...   ---  Hier  --- de originele versie van de Column van de uitstekende Schrijver/Columnist Bert Wagendorp van de Volkskrant, hij staat ook hier:

Bert Wagendorp: Een oerdomme krankzinnige president die zichzelf geniaal vindt, het is een ongelukkige combinatie

Door: Bert Wagendorp 6 januari 2018, 02:00

Vrijdagmiddag om drie uur was Michael Wolffs boek Fire and Fury, inside the Trump White House, te downloaden. De opmerkelijkste passages waren vermoedelijk al naar buiten gekomen, maar ik haalde het toch meteen op en begon te lezen. Het is met nieuws als met lekker eten, je wilt er niet over horen praten, maar zelf proeven. Bovendien ging het steeds vooral over Trumps Raspoetin Steve Bannon, die me niet interesseert. Ik wil alles weten over Trump zelf, want die bezorgt me koude rillingen.

Dat we te maken hebben met een krankzinnige in het Witte Huis is duidelijk. Dat is op zich een krankzinnig idee, waartegen je je alleen kunt wapenen door jezelf een zekere vorm van gewenning toe te staan. De dagelijkse dosis krankzinnig nieuws uit Washington helpt - er zijn grenzen aan het vermogen tot verbazing. Zo krijgt krankzinnigheid geleidelijk iets normaals.

Helder, we hebben te maken met een gek. En niet zomaar een gek, maar een gevaarlijke

Maar Trump weet je altijd weer uit je lethargie te wekken. Deze week gebeurde dat met zijn tweet over de nucleaire knop van de Noord-Koreaanse dictator Kim Jong-un en die van hem, Trump. 'Wil iemand (...) hem alsjeblieft informeren dat ik ook een Nucleaire Knop heb, maar het is een veel grotere & krachtigere dan die van hem, en mijn Knop werkt!'

Helder, we hebben te maken met een gek. En niet zomaar een gek, maar een gevaarlijke.

Het online-nieuwsplatform Politico bracht deze week naar buiten dat twaalf leden van het Amerikaanse Congres en de Senaat, onder wie minstens één lid van Trumps Republikeinse partij, begin december een hoorzitting hadden georganiseerd met Bandy X. Lee, psychiater aan Yale. De parlementariërs waren bezorgd over 'het gevaar dat de geestelijke instabiliteit van de president vormt voor de natie'.

Cartoon overgenomen van 'Opinion/cartoons', meer   ---  Hier  ---

Volgens Lee vertoont Trump tekenen van gestoordheid en zou zijn geschiktheid om te regeren snel psychiatrisch moeten worden onderzocht. Hij lijkt volgens haar zijn grip op de realiteit te verliezen en zoekt zijn heil in samenzweringstheorieën en is dicht bij een 'psychotic breakdown'.

Lee was eerder editor van het boek The Dangerous Case of Donald Trump, dat in oktober verscheen en waarin 27 psychiaters hun oordeel vellen over de psychische toestand van de president. Onder hen twee van de gerenommeerdste van de VS, Robert Jay Lifton en Judith L. Herman. Zij schrijven in de inleiding dat Trump geen onderscheid weet te maken tussen realiteit en fantasie, woedeaanvallen krijgt als zijn fantasiewereld wordt weersproken en dat hij in crises niet rationeel zal reageren, maar impulsief.

Dat is best zorgwekkend, met die knop.

Pence vroeg zijn raadgevers een document voor te bereiden waarin de overdracht van de macht op grond van het 25ste Amendement wordt geregeld

De betrokken psychiaters handelen medisch-ethisch gezien niet volgens het boekje - ze kennen Trump niet persoonlijk - maar ze vinden dat hun verantwoordelijkheid te waarschuwen voor het gevaar Trump boven hun beroepscode gaat. Op de achtergrond speelt steeds sectie 4 van het 25ste Amendement, over het afzetten van een president, bijvoorbeeld op grond van psychische gestoordheid.

William Kristol, editor at large van het oerconservatieve en invloedrijke tijdschrift The Weekly Standard, twitterde deze week dat vicepresident Pence zijn raadgevers had gevraagd een document voor te bereiden waarin de overdracht van de macht op grond van het 25ste Amendement wordt geregeld 'voor als dat opeens nodig mocht blijken'.

Na het knoppenincident met Kim Jong-un schreef psychiater Lee: 'Het zal met Trump steeds slechter gaan en hij zal door de druk van het presidentschap oncontroleerbaar worden.'

Trump is een zakenman die geen balans kan lezen en volgens sommigen in zijn entourage een halve analfabeet

Uit het boek van Michael Wolff komt niet zozeer een krankzinnige Trump naar voren, als wel een volkomen stompzinnige. Bijna alle bronnen zijn het erover eens: Trump is hemeltergend dom. 'Er was gewoon geen onderwerp, behalve misschien bouwconstructies, dat hij behoorlijk onder de knie had gekregen', schrijft Wolff. Trump is een zakenman die geen balans kan lezen en volgens sommigen in zijn entourage een halve analfabeet.

Een oerdomme krankzinnige die zichzelf geniaal vindt: het is een ongelukkige combinatie.

Volg en lees meer over:

• Bert Wagendorp
• Donald Trump
• Verenigde Staten van Amerika
• Opinie

Bert Wagendorp

Volgen

Meer Bert Wagendorp

***

Het Hersenloze Gebrul/Getweet ook zo zat?

Behoefte aan even stoom afblazen,
of om te kunnen lachen om alle idioterie,
of op reacties van gelijkgestemden?

Sluit je aan bij 'Counting Down Trump': dat kan, 'gratis en voor niets' --- Hier ---

 ***

Meer:

Theguardian.com/us-news/2018/jan/05/trump-book-highlights-michael-wolff-fire-fury

 *

Michael Wolff's explosive book on Trump: the key revelations | US ...

https://www.theguardian.com › US News › Donald Trump

Vertaal deze pagina

1 dag geleden - Washington DC, the media, a panicked White House and an incredulous American public were rocked on Wednesday morning when the Guardian published the first details of Michael Wolff's new book, Fire and Fury: Inside the Trump White House.

 

*

Book revelations put new focus on Donald Trump's mental health | US ...

https://www.theguardian.com/.../donald-trump-mental-health-fitne...

Vertaal deze pagina

22 uur geleden - Yale psychiatric professor who briefed members of Congress last month tells Guardian 'the danger has become imminent'

 

*

'Fire and Fury' book hits Trump where it hurts most - CNNPolitics

www.cnn.com/2018/01/05/politics/trump-book.../index.html

Vertaal deze pagina

1 dag geleden - Nothing means more to Donald Trump than his image. And the new bombshell book goes right at it.

Over Voetbal, Nieuws, en Hypes, en over wie de grootste heeft (Mart Smeets of...)

Wilfried de Jong op NRC.nl:

Fittie

wilfriedlogo3.jpg
De training van het Nederlands elftal was besloten. Tom Egbers had namens de NOS toch gegluurd door een spleet in het stadion in São Paulo. Had hij iets van waarde gezien? Mwah.

In Studio Brasil in Hilversum begonnen de oudjes Mart Smeets en Theo Reitsma te gniffelen. Geen nieuws en toch uitzenden. Gek, vond Smeets, zo had hij het vroeger niet geleerd.

Aan Egbers valt de irritatie altijd mooi af te lezen; wegkijken, zuchten, de rits van zijn jack op en weer neer . „Ook als er geen nieuws is, dan is dat tegenwoordig nieuws, Mart.”

Tom Egbers bokste vergeefs tegen een juten zak aardappelen met een pochet erop als olijk vlaggetje. Die zak heeft hij al vaker voor zijn ogen zien hangen. Smeets keek triomfantelijk terug. Waarmee hij leek te zeggen: „Denk jij mij echt te kunnen schillen, Tom?”

Egbers gaf niet op. Hij vertelde stoïcijns dat hij aan de andere kant van het stadion ging kijken of er nog iets te vinden was: „Televisie anno nu.”

Smeets, met een nieuw gezegde: „Ik smeer het uit over mijn brood.”

Egbers heeft het op zich genomen iedere dag het niets te verwoorden. Minuten praten over een besloten training, een mogelijke opstelling, fantaseren bij een afgeschermd hotel. Het is hetzelfde werk als tv-verslaggevers doen bij een gesloten Haagse deur, een koninklijk hek of een politielint in de polder.

Wachten op iets.

Maar dit geknetter tussen São Paulo en Hilversum ging niet over de veranderende journalistiek. Dat leek maar zo. Het ging over de apenrots. Over: Wie is de beste sportpresentator van Hilversum? Het was een wedstrijdje pik opmeten, met gesloten gulp.

Voor de fysieke uitslag moet je in het pissoir van de NOS zijn. Een besloten plek, maar er is vast een spiekgaatje.

Hoe ik tegen de fittie aankeek? In het weekend liep ik in het centrum van Rotterdam langs een muurschildering met schrijver Multatuli erop. Daaronder stond: „Van de maan af gezien zijn we allen even groot.”

Voetbal, Cruyff, Wakker Nederland en Andere Commentatoren

Het was zondag avond, en de Telegraaf-ghost-writer had de Grote Cruyff aan de lijn, en nee, 'Grote Cruyff' is niet negatief bedoeld; ik bedoel dan echt de Grote voetballer, de Grote voetbalcoach en de Mens Cruyff met een hoofdletter, natuurlijk is hij een groots sportman geweest, een belangerijke en succesvolle coach, en heeft hij behalve als sporter ook als Mens veel impact (gehad) op de samenleving. Niets negatiefs over Cruyff als fenomeen dus!
Maar goed, elke maandag moet er weer een column gevuld worden in de krant voor 'wakker nederland', juist ja, met kleine letters deze keer... Dus hadden journalist en Cruyff hun gebruikelijke zondagse contact, en ach, 'afzeiken' doet het altijd goed onder de wakkere nederlanders, Ajax had twee mindere potten achter de rug (ook al waren daar zeker in Madrid wel de nodige vergoeilijkende omstandigheden voor aan te stippen; géén Suarez, géén Vertonghen, en géén Evander Snoo (al zullen ze die als speler wellicht niet echt hebben gemist, zijn hartinfarct slechts twee dagen eerder zal voor vele jonge Ajaxieden een van de eerste reality checks wat betreft de eigen sterfelijkheid zijn geweest, en daarmee een flinke klap).

Maar als er weer eens sensatie gecreëerd moet worden voor de wakkere nederlanders, die immers niet uitblinken in gevoel voor nuance, dan doenb we dat toch; Goedkoop Scoren! (jaja, met hoofdletters dus...)

Dus werd Ajax werkelijk afgemaakt; niets deugde er van de club, de leiding, de coaches, de spelers en, natuurlijk, de opleiding. Onzin natuurlijk, en Cruyff onwaardig. Maar zoals gebruikelijk sprong het gehele journaille (zo las ik bijvoorbeeld stukken in Trouw die echt losgezongen waren van de realiteit) op de ophef, en blies een en ander nog eens extra ver buiten alle proporties. Empassent werden ook enkele Ajaxieden nog eens extra door het putje gespoeld; Demy de Zeeuw bijvoorbeeld zag alle hoeken en gaten van de riolen van wakker nederland en ver daarbuiten. Van enig respect voor deze Oranjeman was nergens sprake, behalve dan bij Coach Jol (jawel: grote letters!) die de Zeeuw in bescherming nam door hem te wisselen en in de luwte te zetten, maar hem ook een veer in de reet stak door te stellen dat zijn speler "een belangerijk was in de hierarchie, niveau Suarez (zeg maar)". Erg goed gedaan van Jol!

Vanavond kwam de Zeeuw dan ook terug in de basis tegen AC Milan. En Ajax speelde, na de wervelende wedstrijd tegen FC Twente, vanaf het begin geweldig. Later, na wat lullige (niet-) ingrepen van de scheidsrechter en de met 11-10 tot stand gekomen 1-1 van Milan, was het momentum weg/minder. Maar Ajax speelde zeker niet minder dan het Grote AC Milan, met de Grote Seedorf, Supersterren zoals Ibrahimovic.

Kortom: het is misschien nog steeds moeilijk voor Ajax, maar zo slecht als de Telegraaf het allemaal deed voorkomen is het bij lange na niet! Wat bezielt zo'n (Amsterdamse) krant (jaja, kleine letter!) toch om de eigen club zo neer te halen!? Zouden er uiteindelijk niet veel meer kranten verkocht worden bij nieuwe grote successen van Ajax!? Dom, dom, dom....

Een 'Bokkenlul'...

Arend-Jan Bokkenlul, een Boekensteintje, A-J. Brokkenstein, IJdeltuit, ..., ....

Het zijn slechts enkele bijnamen, of termen waarmee nogal wat mensen de (ex-) politicus Arend-Jan Boekenstein (ook VVD) (direct) zullen herkennen. Een hele slechte politicus, als u het mij vraagt. Een hele effectieve, zeggen sommigen. En, op één punt moet ik de laatsten helaas gelijk geven; de rechtse schreeuwer is op één thema zowel de agendeerder als degene die de publieke opinie heeft weten om te turnen geweest. Hem komt de 'eer' toe de Ontwikkelingssamenwerking in diskrediet te hebben gebracht...

Laat ik beginnen met een anekdote. Ik zat in de auto, het was laat in de avond, en ik had nogal wat aan mijn hoofd. En toen begon Casa Luna, een mooi interviewprogramma van de NCRV. Te gast was de directeur van een NGO, als ik me goed herinner van Icco. Na wat inleidende stukjes gesprek dacht de interviewer blijkbaar dat het wat heftiger moest. Natuurlijk had hij zich goed in de persoon ingelezen/ingewerkt, en hij kwam met een verhaal dat hem ter ore was gekomen: de geïnterviewde, met enkele collega's uit 'de business' en een delegatie politici (uit de Tweede Kamer, en onder hen A-J. B.) waren op reis door een erg arm deel van Afrika. Zo arm dat de mensen ter plekke als blij waren als ze hun kroost (en zichzelf) één voedzame maaltijd per dag voor konden schotelen. Zoals het goede politici en NGO'ers betaamt had men die dag (weer) een groepsgesprek gehad met (een deel van) de plaatselijke bevolking. Op een gegeven (niet het was zeker geen goed moment geweest) moment had 'de Bokkenlul' (mijn woorden, niet die van de zeer respectvol zijn woorden kiezende NGO'er(!), het woord genomen. Hij had de verzamelde 'armoe-lijers' eens even verteld wat hij ervan dacht. Mensen de de litanie van A-J.B. over dit thema vaker hebben gehoord zullen niet verrast zijn; er volgde een exposé over eigen verantwoordelijkheid (je bent conservatief liberaal of niet; ieder mens heeft zelf het recht te beslissen waaraan hij sterft, zelfs als dit de honger is!), de kwalijke uitwassen van de (Westerse) Ontwikkelings-hulp/-samenwerking , en meer van dat fraais. De NGO'er had 'de IJdeltuit' (weer: mijn woorden) op de ongerijmdheid van zijn uitlatingen (er heerste honger in het gebied en de mensen waren dag en nacht bezig hun kostje bij elkaar te schrapen) en het gebrek aan empathie dat eruit bleek. Helaas, A-J. B. had al wat gedronken, en het gebrek aan (zelf-) beheersing dat hem ook in Nederland zowel binnen het parlement als erbuiten kenmerkt speelde de (ex-adelijke) parlementariër (toen nog wel) nog meer parten dan anders: hij voelde zich op de (ongetwijfeld lange) pik (of zou juist een kleintje zijn probleem zijn?) getrapt. Meneer werd handtastelijk, en het liep flink uit de hand. Na een ontnuchterend slaapje werd e.e.a. de volgende dag aan het ontbijt (hij wel!) 'uitgepraat'. Zoals ik het beluisterde waren de heren weer 'on speaking terms', maar vrienden waren ze volgens mij nooit geworden...

Ook zijn standpunten zijn na deze, ontluisterende ervaring (zou je zeggen, veranderde er in ieder geval niets. De VVD, ooit een fatsoenlijke (zij het rechtse) partij, heeft in ieder geval zijn punt tot speerpunt gemaakt: er kan desastreus/draconisch bezuinigd worden op Ontwikkelingssamenwerking. En dat is dan na alle aanslagen die vooral uit rechtse hoek al diverse malen op dat budget zijn gepleegd (van 1,2% BNP via enkele stappen naar de huidige 0,7%, het bedienen van het Nederlandse Bedrijfsleven uit de budget, het bekostigen van oorlogsoperaties uit dit budget, etc. etc.).

Een succesvol, nou ja als je binnen drie jaar gedwongen aftreden ook onder succes kan scharen, maar in ieder geval effectief politicus dus, die A-J...

De hemel beware ons ervoor dat hij straks, bijvoorbeeld als minister of staatssecretaris, terug zou (mogen, van de VVD) in de 2e Kamer! Zelfs als Kamerlid zie ik dat liever niet gebeuren, ook al is 'Boekie' natuurlijk op zijn tijd goed voor vermakelijke taferelen voor een linkse jongen zoals ik er een ben...

Column Anton Geesink: De fouten van Sven Kramer

De reputatie van Anton Geesink als lichtelijk 'Nationale Brombeer'met steeds dezelfde 'pispalen'. Ook in het hieronder vertoonde stuk uit het blad Sport-FM. Toch heeft hij hier ook wat interessante denkbeelden over sport.


NIET DE NEDERLANDSE SCHAATSERS, MAAR HET SCHAATSEN IS DE GROTE WINNAAR VAN VANCOUVER
Mondialisering schaatsen zet door met Zuid-Korea voorop



De Olympische Winterspelen in Vancouver hebben record aantallen toeschouwers aan de beeldbuis gekluisterd. En in Vancouver, naast de grote aantallen toeschouwers in de stadions, ontelbare mensen de straat opgebracht. Ik had het voorrecht er met de neus bovenop te zitten.
Vooreerst proficiat aan alle Nederlandse medaillewinnaars.

Oog voor verbeteringen van dag tot dag
In mijn werk als IOC-Member Delegate for Games Observation droeg ik tijdens de Olympische Spelen de verantwoordelijkheid voor het welbevinden van 3.000 atleten en hun entourage. De IOC-leden die als waarnemer op alle locaties aanwezig waren, rapporteerden dagelijks aan mij, waarna het mijn taak was problemen bespreekbaar te maken op de juiste plekken in de organisatie en op de juiste niveaus. Waar nodig op het hoogste niveau in de “Daily Coordination meeting during the Games”, waar mijn inbreng vast agendapunt is.
In dat werk stond voor mij het welbevinden van de atleten voorop. Zij moesten zich na aankomst in het Olympisch dorp, of dat nu in Vancouver of in Whistler was thuis voelen. Ik ga ervan uit dat in hoge mate gelukt is. De atleten hadden niets dan lof over het Olympisch dorp en alles wat daarbij komt kijken: de logementen, de voeding, de ontspanningsruimten, de medische verzorging etc. etc.
Helaas werd mijn werk als IOC-Delegate Member door het optreden van NOC*NSF bestuursleden niet gemakkelijker op gemaakt. Vrijwilligers (met Nederlandse roots) die het protocol op de official–tribune dienden te bewaken, kregen uit NOC*NSF-hoek, tegen hun instructie in, de opdracht stoelen op de eerste rij te reserveren tot het de NOC*NSF bestuursleden geriefde er gebruik van te maken.

Schaatsen: domino effect

Ofschoon het werk mij dagelijks urenlang aan mijn tijdelijk kantoor bond, heb ik toch veel wedstrijden kunnen bezoeken. Zo heb ik vrijwel alle schaatswedstrijden kunnen bezoeken.
En dan ontkom ik uiteraard niet aan een Sven Kramer-alinea op te nemen. De aaneenschakeling van fouten zorgde voor een domino-effect. Ik zal dat uitleggen en begin daarbij met kritiek die ik enkele maanden geleden in een column uitte. Namelijk dat atleten `coachverslaafd` zijn geworden. Ik schreef dat nadat ik afgelopen jaar de wk-atletiek en wk- judo had bezocht. Ook bij schaatswedstrijden heeft het er alle schijn van dat atleten geen minuut zonder trainer/coach kunnen. Nog eerder had ik in een column al opgeroepen de atleten hun persoonlijkheid terug te geven. Kramer heeft die gelukkig.

Maar Sven Kramer maakte in Vancouver wel ten minste drie fouten en dat kostte hem en Nederland twee keer goud. Op de 10 km en in de teamwedstrijd.
Sven ging naar Vancouver als `onoverwinnelijk`. Met zijn eerste gouden plak bevestigde hij die verwachting. Daarom had hij niet moeten starten op de 1500 meter. Daar had hij immers nauwelijks een medaillekans. Hij zou het immers maximaal een vijfde of zesde plaats kunnen halen en kon er alleen maar slechter op worden bij een resultaat dat daar onder lag.

Een fout, hoe toevallig ook, staat nooit op zichzelf. Ruim voor de race van Sven op de 1500 meter werd ik door verschillende IOC-collega’s (o.w. prins Willem-Alexander) en andere uit Nederland afkomstigen (w.o. Achmea, directie-voorzitter drs. Maassen en Olympisch historicus Tony Bijkerk) aangesproken over de kansen van Sven. Ik weet dat het hard overkwam, toen ik zei ervan overtuigd te zijn dat Sven niet zou moeten starten op de 1500 meter. Het risico dat zijn status als onoverwinnelijke zou worden aangetast, was gewoon te groot. Met alle gevolgen voor het zelfvertrouwen, de marktwaarde en de voorbereiding op de 10 km en teamwedstrijd.

Wij hebben vervolgens gezien wat er gebeurde op de 10 km. In de teamwedstrijd waarin de Nederlandse ploeg goud verspeelde, zijn, als ik het goed begrepen heb, onderlinge afspraken niet nagekomen. Voor mij verklaarbaar, want Sven was op dat moment niet meer de onoverwinnelijke. Gevolg: de beide andere schaatsers gaan anders de race in; de hiërarchie is niet meer als vanzelfsprekend en dan is afwijken van afspraken een stuk makkelijker.

Sven is een sportman, hij wil rijden. Dat is logisch. Zijn entourage had echter moeten ingrijpen en hem beschermen tegen deelname aan de 1500 meter. Voor de rest is hij zelf verantwoordelijk. Ik zeg dat als ervaringsdeskundige. Niet alleen omdat ik zelf 21 keer Europees kampioen werd, drie keer wereldkampioen en één Olympische titel haalde, maar in mijn eigen periode als club- en nationaal coach hebben judoka’s onder mijn leiding ook zo’n 160 Nederlandse, Europese- en wereldkampioenschappen en Olympische titels behaald. Ik trok strakke lijnen. Er waren beslissingen die ik overliet aan de atleet. Er waren ook beslissingen die ik zelf nam (de eenzaamheid van de coach) omdat ik wist dat je die niet moet overlaten aan de sporters die zo graag sporten en winnen.

Kort gezegd; we moeten niet de oorzaak zoeken ín het incident, maar er vóór. Het incident is het gevolg van en niet de oorzaak van de foute baanwissel. Dat geldt ook voor de achtervolgingsploeg die brons in plaats van goud pakte.

Ik heb Sven Kramer en Gerard Kemkers schriftelijk gecomplimenteerd met hun uitingen in de pers na afloop.

Tokio 1964
Volgens Henk Gemser hebben de Nederlandse schaatsers 25% gehaald van de medailles die in schaatswedstrijden te verdienen waren. Eigenlijk een historisch dieptepunt voor de Nederlandse schaatssport. Daar mag je niet tevreden over zijn. Niettemin ben ik als IOC-vertegenwoordiger in Nederland dik tevreden met het resultaat en om uit te leggen waarom neem ik u even mee naar de Olympische Spelen van 1964 in Tokio.

Als Japan in het judo in 1964 alles had gewonnen wat te winnen viel, zou judo een lokale sport zijn gebleven. Toen ik echter als eerste niet-Aziaat de gouden medaille won in alle categorieën, was dat eigenlijk een geschenk voor Japan in plaats van een nederlaag. Mijn gouden medaille bewees immers dat het judo geen lokale sport meer was en dus voldeed aan de IOC-eisen.

Zo ook de schaatssport. Het schaatsen is aan het mondialiseren. Met in de achtervolging Zuid-Korea op kop. Dat land heeft nog maar een zeer korte schaatstraditie en dat zegt iets over het ambitie niveau van hun NOC-voorzitter Park.

Thuis voelen
In de aanhef gaf ik aan dat doelstelling van mijn IOC werk is dat de atleten zich van meet af aan thuis voelen. Anders kunnen ze niet optimaal presteren. Wat voor atleten geldt, mag natuurlijk ook voor ons gelden. Ook wij moeten ons thuis voelen tijdens de Spelen willen wij ons werk goed doen. En dat werd ons in Vancouver gemakkelijk gemaakt. De eerste week had ik een chauffeur/host, de naam Edward van Ruijven zegt het al, met Nederlandse roots. Hij is in Rijswijk geboren en op zevenjarige leeftijd met zijn ouders de Atlantische Oceaan overgestoken. Inmiddels heeft hij zelf een gezin.
Maar hij onderhoudt nog steeds de banden met zijn Nederlandse familie. Die was trouwens ook in Vancouver, want niemand minder dan schaatster Diane Valkenburg is een nicht van Edward. En zo kon het gebeuren dat Edward op de dag waarop Diane haar 3000 meter reed, niet verscheen in zijn Vanoc-uniform, maar in fel oranje. Samen met zijn familie die eveneens rijkelijk in het oranje was uitgedost, volgde hij haar wedstrijd vanaf de tribune. Dat leverde de volgende dag een mooie kleurenfoto van Edward en zijn Nederlandse familie op in een van de Canadese kranten. Na een week werd Edward afgelost door Egon Andre. 24 jaar geleden emigreerde Egon en zijn echtgenote Ria naar Vancouver. De Limburger, geboren en getogen in Vaals was eigenaar van een groot architectenbureau, zat in het bestuur van het Heerlens HBO en was bestuurslid van de bekende Bundesligavoetbalclub Alemania Aken. Hen beviel de natuur en de cultuur van de mensen in Canada tijdens een vakantie zo dat zij voor Canada kozen, ook omdat zij aan den lijve ondervonden dat Canada beter was voor hun gezondheid dan Nederland. Het klikte meteen tussen Egon, Jans en mij. Dat het klikte tussen Egon en Martin Franken, die voor de elfde keer tijdens Olympische Spelen het office management verzorgde voor mijn werk als IOC-Member Delegate for Games Observation, zal niemand verbazen. Martin woont in Heerlen, heeft ook veel affiniteit met het onderwijs en … spreekt hetzelfde dialect als Egon.

Thuis voelen
Kortom wij voelden ons thuis in Vancouver. Wij zijn echt geraakt door de motieven die de VANOC-vrijwilligers, ook Sarah en Monique die ons op kantoor assisteerden, hadden voor hun vrijwilligerswerk. Zonder uitzondering hadden zij een verantwoordelijke en hooggekwalificeerde baan in hun dagelijkse leven. Maar ze maakten tijd vrij. Zonder uitzondering was hun argument: “Wij willen iets terug doen voor het land dat ons zoveel heeft gegeven”. Vertaald naar Nederland zijn dergelijke uitspraken in het kader van het Olympisch Plan 2028 ten minste zo belangrijk als het realiseren van een Olympisch dorp voor 15.000 tijdelijke bewoners, het mobiliseren van pakweg 55.000-70.000 hotelbedden alleen al voor de geaccrediteerden of het bepalen welke stad de eventuele bid gaat uitbrengen.

Anton J. Geesink, IOC-lid

Meer uit het blad

Rita, de onwrikbare (T)ROTS van uiterst Rechts, was ooit uiterst Links, en wordt daar liever niet aan herinnerd...het bewijs!

Iedereen weet het, of kon het tenminste weten; Rita Verdonk de (T)ROTS in de branding, u weet wel, zij van "...NIET Rechts, niet Links, maar Recht door Zee...!", is in werkelijkheid een opportuniste pür sang, een leugenares die alles ontkent tot het onweerlegbaar is aangetoond (dan is ze het ineens 'vergeten', of 'van mening veranderd'), en een draaikont eerste klas (PPR->PSP->VVD->'groep Verdonk'->TON (wat nu 'TROTS' moet worden). Natuurlijk staat het een ieder vrij van mening, of partij, te wisselen. Maar voor iemand die zich als 'recht door zee' en als onwrikbare (T)ROTS voor 'bang Nederland' wil profileren is dit alles toch wel ontluisterend...



Het bewijs voor dit alles, met een kopie van haar aanmeldingskaart voor de PSP en interesses voor haar lidmaatschap, een krantenartikel over deze geschiedenis, en een aantal reacties van Rechts en Links op dit artikel heb ik beschikbaar voor de liefhebbers! Laat hieronder in een reactie achter waar ik de .pdf naartoe moet sturen, en hij komt eraan!

De Kennis-Economie en Balkenende

Hij vond de modernisering van de Economie belangrijk zei hij. Daarvoor moest de Nederlandse Economie (nog meer) een Kennis-Economie worden en was Innovatie en Onderwijs essentieel zei hij. Omdat hij het zo belangrijk vond werd hij zelf voorzitter van het Innovatie-Platform zei hij. Maar uiteindelijk, en honderden miljoenen verder bleek dat hij zichzelf toch (altijd) belangrijker had gevonden en blijkt dat daarin ook niets verandert...

Balkende; Flauwekul! (2)

Wel, de kogel is door de kerk. Het zal nog wel even duren voordat het hele verhaal op straat ligt (wie schrijft er het eerste boek over?), maar 'ons mp'tje' heeft 'het' niet gehaald; Balkenende NIET de EERSTE PRESIDENT van Europa... Wat een teleurstelling moet dat zijn voor onze trotse roerganger. Manmoedig verbijt hij zijn teleurstelling: hij "had nooit de ambitie die functie (als eerste nog wel te bekleden...". En wij worden geacht dat allemaal te geloven! Iedereen weet dat het niet waar is wat hij zegt; hij liegt dus, want het is inmiddels goed gedocumenteerd dat persoonlijke medewerkers van de mp, en teams van diplomaten stad en land in Europa hebben afgereisd om te lobbyen voor 'onze eerste man'. Zoals hij al zei bij de aanstelling van één van zijn grootste vrienden tot staatssecretaris van defensie: "de beste man op de beste plaats", daar draait het dus allemaal om! Het behoeft geen toelichting dat hijzelf natuurlijk 'de beste man' was voor de nieuwe hoogste post in Europa; "de beste man op de beste plaats", dat is het denken van de CDA-voorman, dat is wat hem drijft...

Nu is hij weer terug in Nederland; 'de beste man, op de op een na beste plaats', zullen we maar zeggen... Koud terug pakt hij de 'normen en waarden' draad weer op; eigenlijk deugt niemand! De media, de jeugd van tegenwoordig, niet opvoedende ouders, kamerleden die hem te hard attaqueren; ze hebben één ding gemeen; 'ze voldoen niet aan de normen en waarden van de premier!

Het komt niet bij hem op dat hijzelf wellicht een belangrijke rol speelt in de verloedering van het publieke domein! Door bijvoorbeeld steeds weer te liegen en dingen in de doofpot te stoppen, door d.m.v. onderzoeken ieder gevoelig dossier te traineren, door tegen de zin van 'het volk' in steeds maar weer persoonlijke stokpaardjes door te drijven (recentelijk de AOW, de CO2-opslag onder Barendrecht), door reeds genomen besluiten en gesloten verdragen niet te respecteren (als het hem persoonlijk niet zo goed uitkomt) tot hij er niet meer onderuit kan (de Westerschelde-affaire), enzovoort, enzovoort.

Het is jammer dat hij 'het' niet geworden is (want dan waren wij van hem verlost geweest), maar het is goed dat hij 'het' niet geworden is (want dan was hij buitensporig beloond voor een abominabele job hier in Nederland)!

Balkenende? Een FLAUWEKUL figuur! Maar alleen omdat wij met z'n allen hem die kans laten!

De nooit aflatende Mart Smeets (1)

De dubieuze “eer”van de eerste aflevering gaat naar iemand die de afgelopen tijd vele eerbewijzen opgeprikt kreeg, zoveel dat zijn, toch niet onaanzienlijke, achterwerk inmiddels te klein is geworden voor nog een “veer in de reet”. Daar gaat het hier dan helaas ook niet om; dit stuk wil juist duidelijk maken dat de persoon in kwestie, Mart Smeets, het juist verdient in een schandpaal gezet te worden en, om met door hem zelf nog niet lang geleden gebezigde woorden, “met pek en veren dient te worden bekogeld”, in ieder geval door “ons, mensen die het Nederlandse Basketball een goed hart toedragen”!


De aanleiding:

In de uitzending van Studio Sport op Zondag 19-10-2008, werd een groot deel van de wedstrijd EiffelTowers Den Bosch-Rotterdam Challengers uitgezonden.
Op zich natuurlijk een verheugend feit: "zomaar" ruim een uur beelden uit de Nederlandse Competitie live op de buis! Helaas maakte de presentator van de middaguitzending in zijn afkondiging van de wedstrijd korte metten met de vreugde over de, in mijn ogen behoorlijk aantrekkelijke, wedstrijd op TV. Naar mijn bescheiden mening had Eiffel een fantastische groep spelers bij elkaar gebracht en ook Rotterdam viel mij in het geheel niet tegen.
Maar toch: Mart Smeets ramde in slechts enkele woorden alle positiviteit genadeloos het zompige Hilversumse moeras in. Zijn afkondiging kwam er namelijk op neer dat niet alleen het niveau van de zojuist getoonde wedstrijd bedroevend was, maar dat ook van de gehele Nederlandse competitie nog steeds niets voorstelde, en dat dit (mede) veroorzaakt werd door het grote aantal buitenlanders van bedenkelijk allooi.


Citaat:

“…waarmee maar weer eens aangetoond wordt een groot aantal buitenlanders niets zegt over het niveau van het vertoonde spel…”, of iets van soortgelijke strekking.


Motivering bij de toekenning:

laat ik beginnen te zeggen dat ik altijd zeer veel respect heb gehad voor het vakmanschap en de vele verdiensten van Mart Smeets voor het Nederlandse Basketball.
Dit respect is echter al geruime tijd tanende, omdat de effecten van deze positieve wapenfeiten al zeer lang steeds verder teniet worden gedaan door de ene na de andere onheuse uithaal richting Nederlands Basketball door onze (inmiddels) voormalige "Basketball Goeroe". Zo langzamerhand begin ik zelfs serieus te twijfelen of Mart inmiddels niet zó van God los gezongen is, dat hij zijn (laatste nog resterende beetje) kijk op de sport inmiddels ook kwijt is... Dan geldt het zelfs niet eens “slechts”, maar wel vooral, zijn kijk op het Nederlandse Basketball; ook zijn commentaar bij bijvoorbeeld NBA-wedstrijden wordt per keer meer tenenkrommend, maar daar kan “onze Held” niet veel kwaad mee…het Nederlandse Basketball echter wordt steeds weer serieus schade toegebracht als Smeets het weer eens nodig acht zijn persoonlijke frustraties en (Ego-)trauma’s meent te moeten botvieren. Het wordt echt hoog tijd dat hij deze waarheid onder ogen ziet en er gewoon mee kapt; als hij dan al geen realistische (laat staan positieve) uiting betreffende “ons” Nederlandse Basketball “de bek uit kan krijgen”, laat hij dan tenminste het fatsoen opbrengen zich te onthouden van dit soort sloperswerk.
Beste Mart: maak dan nu eens eindelijk waar dat “je helemaal niets meer hebt met ons vaderlandse basketball” en houd je dop op de pen, je laptop op slot, en je lippen op elkaar. Laat ons “idioten” die nog wel heil zien in het Nederlandse Basketball, of er in ieder geval plezier aan beleven, met rust en zwijg!

Vuilspuiterij en Onheuse Aanvallen in de Basketball Media

Spuug- en spuugzat ben ik “ze” al een hele tijd. Ik weet inmiddels dat vele andere actieve basketball-mensen in het Nederlandse Basketball deze emotie met mij delen. Wie die “ze” zijn? Het is helaas geen nieuws en ook al een uitgekauwd thema in deze column: “ze” zijn die lieden die onophoudelijk hun persoonlijke trauma's, frustraties, (al dan niet misplaatste) hoogmoedswaanzin en ander ongenoegen botvieren door af te geven op of uit te halen naar het Nederlandse Basketball. Ik kan het iets scherper formuleren: “ze” kotsen over, en schijten op iedereen die, en/of alles dat (ook maar enigszins) iets te maken heeft met het Nederlandse basketball. Regelmatig, soms zelfs zo’n beetje op wekelijkse basis, is het weer zover: “ze” vinden het nodig om (wéér) uit te halen. Niet zelden houd ik daar dan weer een rotgevoel aan over; soms maak ik me er zelfs (regelr-)ECHT KWAAD over! Nu is het feit dat ik er slechte momenten door beleef nog tot daaraan toe (want ik vind mezelf niet zo belangrijk), maar ik weet zeker dat velen er met mij de ziekte over in hebben als ze voor de zoveelste keer een onheuse uithaal moeten verduren. Ik denk dan in de eerste plaats aan al die mensen die (nog veel meer dan ik) op dit moment actief zijn in onze mooie sport. Je kunt dat ruim zien: van al die kinderen, hun ouders en alle vrijwilligers die de basis vormen van het basketball in Nederland, tot en met de professionals en vrijwilligers op het hoogste niveau in ons land, de spelers, coaches, andere begeleiders, bestuurders, sponsoren, investeerders, maar óók het publiek dat iedere week weer ergens de tribune beklimt bij een wedstrijd. Al deze mensen krijgen doorlopend van bovenvermelde frustraten te kennen dat ze hun enthousiasme, energie, tijd en/of geld, steken in iets “dat niets voorstelt”... Leuk is anders, en het is verre van motiverend!
Bovendien schrikt het buitenstaanders die wellicht het basketball binnen zouden willen stappen af; en dat betreft dan mensen en partijen die we o zo hard nodig hebben!

Nu is mijn probleem dat ik een drang heb al dat negativisme te willen bevechten; omdat ik nu eenmaal deze stukjes schrijf krijgt deze drang dan vaak de vorm van wéér een nieuwe column, ook al probeer ik het ook wel eens op een andere manier. Maar hoe vaak kan je in een stukje, zonder jezelf te herhalen, dit soort gedrag aan de kaak stellen? Dat is gewoon moeilijk! Voor mij tenminste wel… Toch vind ik het nodig “iets” te (blijven) doen tegen dit defaitisme, tegen de (soms zelfs) destructieve opstelling van deze mensen die het Nederlandse basketball keer op keer neersabelen, pootje haken en de grond in trappen. En volgens mij is het zo dat, vrij vertaald naar een oud spreekwoord, één dwaas (in de media) in geen tijd meer schade kan aanrichten dan tien wijzen (die veelal niet (zoveel) over de media beschikken kunnen) over een lange tijd kunnen weerleggen. Want dààr gaat mijn punt over: we hebben het over een aantal lieden die door hun functie (bijvoorbeeld in de media) en/of hun verdiensten in het (veelal verre) verleden gemakkelijk toegang hebben tot de media, en ook nog eens behoorlijk veel gehoor vinden bij het grote (niet basketball-) publiek, en soms zelfs hun collega’s in de media (die verhalen reproduceren of er op doorborduren). Helaas moeten we ook steeds meer vaststellen dat de media steeds hype-gevoeliger worden en één bericht dus soms een lawine aan gelijksoortige berichten in “de media” losmaakt.

Wat er wel nodig is? Wat meer positivisme, en ook een beetje vertrouwen in “de ander”; waarom moeten “ze”, zelfs als het geheel nieuwe mensen betreft, mensen altijd bij voorbaat wantrouwen of zelfs volledig diskwalificeren, zo niet nog erger? Waarom wordt er dan meestal uitgegaan van het credo “het stelt niets voor en het wordt ook nooit wat”? Het is zó zinloos om altijd maar weer dat wat er niet is, of wat nog niet helemaal is wat het (misschien) zou moeten zijn, te zoeken en te benadrukken. Mijn stelling is: “er wordt inmiddels weer best aardig gebasketbald in NL, er is inmiddels een heel behoorlijk budget voor topbasketball op mannen topniveau (bij de clubs) en er is best talent, waar inmiddels meer en beter mee wordt gewerkt dan ooit tevoren!” Anders gezegd: “we moeten het doen met wat er wel is, en gewoon heel hard werken aan beter. Daarnaast moeten we vooral ook genieten van wat er WEL is, ons de lol niet laten ontnemen door een klein aantal (min of meer zieke, en ziekende geesten)!”

Goed, dat is eruit! Maar wat nu te doen aan de negatieve walm die iedere keer weer wordt uitgebraakt, door steeds weer hetzelfde groepje mensen. Een groepje waarvan er enkelen ook nog eens heel veel te danken hebben aan (de start die zij ooit maakten in) het Nederlandse Basketball. Tot nu toe heb ik het op deze plaats getracht beschaafd te houden en stukjes te schrijven die op een uitgebreide argumentatie waren gebaseerd. Ook lichtte ik mijn verhaal ruimschoots toe en citeerde ik ruimhartig. Ik heb nu de conclusie getrokken dat deze nuance slechts “paarlen voor de zwijnen” vormden. Het moet dus anders!

Het woord dat steeds vaker, en steeds sterker, bij mij opkwam als ik deze materie overdacht was het woord “achterlijk”. Nu is dat een woord waarmee je in het huidige tijdsgewricht uiterst voorzichtig moet zijn; voor je het weet zit je in één kamp met vreemde fanatici met raar geblondeerd haar…!
En dat is wel het laatste wat ik zou willen! Toch kom ik steeds terug bij deze kwalificatie voor het gedrag dat ik aan de kaak wil stellen. Dus zocht ik het op in “de dikke van Dale”: daar staat “ach•ter•lijk bn, bw achter in ontwikkeling”. Volgens mij dus een woord dat wel degelijk van toepassing is… Ik wil namelijk op een andere manier dan voorheen omgaan met het soort media-uitingen waar het mij om gaat en met degenen die ervoor verantwoordelijk zijn.

Ik wil deze zich steeds weer herhalende, kwalijke, vaak ongefundeerde, en soms zelfs regelrecht kwaadaardige uitingen aangaande het NL-basketball of mensen daarin, aan een schandpaal nagelen. Daarnaast wil ik de mensen die op de wip zitten, of ze nu wel of niet geloof moeten hechten aan dit soort gebral, duidelijk maken dat ze zich er gerust van kunnen distantiëren, en waarom! Iedere keer als ik weer iets tegenkom in deze categorie misplaatste uitlatingen in de media, of als ik er door iemand anders op attent word gemaakt, wil ik een kort maar krachtig stukje schrijven in een als zodanig gekenmerkte aflevering van een serie op deze plaats. Als werktitel hanteer ik: “de Achterlijke Gladiool in de Basketball Media”, ofwel de “AGBM”. Ik weet het; fraai en pakkend is deze titel niet. Ik houd me dus aanbevolen voor suggesties voor een betere! Naast de “AGBM” van de dag, wil ik een klassementje bijhouden van de lieden die zich bezondigd hebben aan dit aan de kaak te stellen gedrag. Op deze wijze wordt hopelijk duidelijk wie, wat, hoe en hoe vaak (dat vooral!) dit kwalijke gedrag voorkomt. In onbekende, of onwetende lieden die eens een keer een scheve schaats rijden ben ik niet geïnteresseerd; het gaat om mensen die regelmatig, en willens en wetens, op het Nederlandse Basketball (of daarin actieve mensen) inhakken op dubieuze gronden. Mensen dus die, als ze zouden willen, beter zouden kunnen en beter zouden moeten weten.

Op korte termijn zal ik de aftrap verrichten van deze serie stukjes, waarbij ik oprecht hoop dat de serie geen lang en frequent leven beschoren zal zijn. Ik ben echter bang dat het tegendeel weleens het geval zou kunnen blijken te zijn. De eerste paar afleveringen heb ik gedurende de afgelopen 6-8 weken opgespaard en deze zullen, denk ik, wel duidelijk maken hoe ik tot deze stap ben gekomen… Mocht dat na een tijdje nog steeds niet het geval zijn, dan ben ik bereid op verzoek e.e.a. verder toe te lichten.