Op @nrc Fotoserie: "Verschroeide aarde, vernielde huizen: de ravage van de natuurbranden in Europa en Noord-Afrika in beeld" https://t.co/NusK9REX44
— Aart Dekker (@AartDekker) July 30, 2026
Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven... Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
Op @nrc Fotoserie: "Verschroeide aarde, vernielde huizen: de ravage van de natuurbranden in Europa en Noord-Afrika in beeld" https://t.co/NusK9REX44
— Aart Dekker (@AartDekker) July 30, 2026
Stel, je komt op het werk en de chef zegt: ,,Nou hangt je hemd weer uit je broek! Doe je dat soms om mij uit te dagen? Zie ik het nog een keer, dan kan je vertrekken!'' Is dat een alledaags tafereel? Dan luistert de leidinggevende wellicht naar de naam Ton Boot. Deze basketbaltrainer, nu werkzaam in Groningen, wordt vanavond geportretteerd door NOS Sport. Veel vooroordelen over de succesvolle coach (in twintig jaar veertien keer landskampioen) worden in de boeiende documentaire bevestigd. Even emotioneel als controversieel.
Gepubliceerd op 9 juni 2005 Leestijd 1 minuut Originele recensie van NRC --- Hier ---
Boot tracht spelers groter te maken door ze eerst te kleineren. Tot op het gênante af. Als een speler van zijn team, Travis Reed, geplaagd wordt door liefdesverdriet, pakt hij hem meedogenloos aan: ,,Travis Reed is een verschrikkelijk egoïstische speler.'' Op een weerwoord van de kant van de speler wordt niet gerekend. ,,Bedankt coach dat je me helpt. Dat moet je zeggen.'' Maar hoe `echt' is Boots gedrag op het moment dat hij een microfoontje op zijn shirt heeft zitten? Is dit de echte Boot of is dit vooral een coach die op deze manier gezien wil worden?
Gebrek aan zelfkennis heeft de bijna 65-jarige coach in elk geval niet. Hij bevestigt een bezetene te zijn die actief is in een (in Nederland) kleine sport. Tijdens zijn coachschap in Groningen woont hij ver weg van zijn gezin. ,,Eigenlijk interesseert me behalve basketbal niets.'' Groningen een leuke stad? ,,Weet ik niet. Ik ken alleen de sporthal en de weg erheen.''
Ook harde en bezeten coaches kennen hun zachte kant, die zij soms aan de buitenwereld tonen. Als Groningen onverwacht wordt uitgeschakeld voor het landskampioenschap, valt vooral het relativeringsvermogen van Boot op. ,,Bij sport hoort verliezen'', zegt hij direct na afloop. Het overkwam immers ook Johan Cruijff en Michael Jordan. Een paar dagen later bedankt hij de trouwste supporters in de sporthal. ,,Na de laatste [verloren] wedstrijd kwamen tientallen mensen naar mij toe om mij te bedanken voor het mooie seizoen.'' Dat positieve gebaar verraste de haast mensenschuwe Boot. ,,Na 64 jaar jaar heb ik toch weer wat kunnen opsteken.''
Wellicht merken zijn spelers er volgend seizoen iets van.
Cartoon van 'Kamagurka' op Groene.nl , 26 februari 2021 meer 'K' op de Groene --- Hier ---
Nieuws
Ontbossing Het is het eerste onderzoek dat een wereldwijd sterftecijfer verbindt aan hitte als gevolg van ontbossing. „Bossen kunnen letterlijk mensenlevens redden.”
Auteurs
Gepubliceerd op 28 augustus 2025 NRC.nl Originele artikel --- Hier ---
Leestijd 2 minuten
Wereldwijd vallen jaarlijks meer dan 28.000 doden door ontbossing, het kappen van bomen. Dat blijkt uit onderzoek dat woensdag is gepubliceerd in wetenschappelijk tijdschrift Nature Climate Change. Wetenschappers rekenden uit hoeveel mensen van 2001 tot 2020 zijn bezweken als gevolg van de hitte die volgt op tropische ontbossing. Het is het eerste onderzoek dat daar een wereldwijd sterftecijfer aan verbindt.
Over twintig jaar tijd komt de studie tot ruim een half miljoen doden. De meeste slachtoffers vallen in Zuidoost-Azië. Daar gaat het om gemiddeld 8 doden per 100.000 inwoners van gebieden waarin veel ontbossing plaatsvindt. Naast Zuidoost-Azië gaat dit ook om tropische gebieden in Afrika, Noord- en Zuid-Amerika.
Waarschijnlijk ligt het daadwerkelijke aantal doden hoger. Dat de temperatuur in twintig jaar tijd is gestegen door de CO2-uitstoot die vrijkomt bij ontbossing, is namelijk niet meegenomen. In tropische gebieden komt meer dan een derde van de totale hittesterfte door ontbossing.
„Fantastische inzichten”, zegt Stefan Dekker, Amazonedeskundige en directeur van het Nederlands Instituut voor Ecologie (NIOO-KNAW) aan NRC. „Deze studie laat goed zien hoe onze gezondheid is gekoppeld aan de gezondheid van de aarde. Bossen kunnen letterlijk mensenlevens redden.”
Eerder onderzoek wees al uit dat blootstelling aan hitte dodelijk kan zijn, onder meer vanwege verhoogde kans op hart- en vaatziekten. „Het gaat hier bijvoorbeeld om mensen die de hele dag op het land werken”, legt Dekker uit. „Afhankelijk van onder andere lichaamsbouw vindt er een plotselinge omslag plaats in het functioneren van de mens tussen 36 en 40 graden buiten, soms met dodelijk gevolg.” In totaal kregen 345 miljoen mensen in tropische gebieden te maken met hogere temperaturen als gevolg van ontbossing.
Achter het redden van mensenlevens door bossen gaat geen ingewikkeld klimatologisch mechanisme schuil. Bossen bieden simpelweg schaduw, dat zorgt voor verkoeling. In bossen vindt ook meer verdamping plaats dan elders. Een deel van de energie gaat dan in die verdamping zitten en niet in temperatuuropbouw. Dekker: „Bossen worden ook wel gezien als een natuurlijke airconditioning.”
Bovendien zorgen ze voor regen, die weer belangrijk is voor de landbouw waar mensen afhankelijk van zijn. In landbouwgebieden ten zuiden van de Amazone valt nu minder regen, omdat verderop, in de Amazone, wordt ontbost – ironisch genoeg om meer landbouwgrond vrij te maken.
Volgens Dekker toont deze studie hoe belangrijk het „lokaal managen” van klimaat is, waar steeds meer onderzoek naar wordt gedaan. Niet alleen op internationaal niveau moeten maatregelen worden getroffen tegen opwarming van de aarde, maar ook lokaal kunnen aanpassingen helpen om mensen te beschermen. Het gaat dan bijvoorbeeld om schaduw creëren in landbouwgebieden.
Toch moeten we het lokaal managen van het klimaat niet zien als een manier om de wereldwijde temperatuur te verlagen, waarschuwt Dekker. De rol van herbebossing is lokaal groot, maar heeft een kleiner effect op de mondiale temperatuur. „Om klimaatverandering tegen te gaan moeten we minder CO2 uitstoten; met meer bomen planten redden we het niet.”
Jaarlijks verdwijnt wereldwijd ruim 10 miljoen hectare bos, blijkt uit een schatting. Na China is vooral de Europese Unie verantwoordelijk voor de internationale handel die voor ontbossing zorgt, aldus het Wereldnatuurfonds. Tropische bossen worden gekapt voor onder meer hout of landbouw. Producten die daaruit voortkomen (palmolie, rubber, koffie en cacao bijvoorbeeld) worden (ook) geïmporteerd door Europa.
In 2017 werd 16 procent van de ontbossing gelinkt aan Europese consumptie. Nederland kwam er in dat onderzoek niet goed uit: waar de gemiddelde Europeaan verantwoordelijk was voor zo’n 5 vierkante meter ontbossing in 12 jaar tijd, kwam 18 vierkante meter voor rekening van de Nederlander. De EU heeft een nieuwe ontbossingswet aangenomen, al werd die vorig jaar uitgesteld tot eind 2025.
NRC bezocht onlangs de mennonieten, die een groeiende bedreiging voor het Amazonewoud vormen
Op https://t.co/eHWhRt5QM3 Fokke & Sukke: hebben het helemaal gehad met de @Efteling https://t.co/l4Uw6sYe6Y
— Aart Dekker (@AartDekker) May 4, 2025
Goh, wat gaat digitaliseren van je papieren archief toch tergend langzaam...
Maar bovenstaande ´Renske stript´ uit NRC overleefde een behoorlijk aantal schiftingen...
Mensen zijn toch maar heel rare wezens; de logica lijkt vaker en vaker volkomen zoek...
Zeker als het gaat over Dierenliefde - in bepaalde gevallen - in relatie tot liefde voor ´het Dier in het algemeen´, maar zeker ook vaak in relatie tot het respect - laat staan liefde - voor ´de Mens in het algemeen en mensen die niet Zichtbaar, Herkenbaar dan wel Aaibaar zijn.
´Nederlanders Eerst!´ vs. een vertederende kitten tijdens verkiezingstijd..?
Massaal Palestijnse (of Oekraïense) kinderen vermoorden op de meest laffe manier en alles rechtvaardigen omdat er ook weleens een Israëlisch kind op gruwelijke wijze sneuvelt..?
Onze schaduwpremier Wilders draait er zijn hand niet voor om...
Goed, maar dat zijn vergelijkingen van nu...
Renske Stript over wat onlogische gedachtekronkels in het jaar 2016 en constateert dat het dus allemaal draait om ´AAIBAARHEID, HERKENBAARHEID, ZICHTBAARHEID´, natuurlijk zijn er nog wel andere factoren, maar het kan nooit kwaad om er even over na te denken...
Oh ja; voor de leesbaarheid hieronder (in segmentjes) een wat gemakkelijker leesbare versie.
Zo'n beetje wekelijks wordt meer duidelijk hoe verwoestend Klimaatopwarming is, toch hebben we in Absurdistan Nederland nu minimaal twee partijen die vinden dat 'Het wel een tandje minder kan met maatregelen...
Penny-wize and Pound-foolish...
En dan hebben we het nog niet over Trump en de fikkies in LA gehad...
Wat een ramp! Kan onze Lieve Heer niet de 7 Plagen over Mar-el-Lago heensturen?
https://www.groene.nl/artikel/eindige-behoeften
16 oktober 2024 – verschenen in nr. 42
Vijftienduizend klimaatwetenschappers waarschuwden vorige week voor onomkeerbare klimaatschade. De uitstoot neemt nog steeds toe, het zeewater warmt op, ijskappen smelten verder. In dezelfde week – alsof het zo afgesproken was, maar uiteraard toevallig – stelde een team van 59 biologen vast dat in de laatste halve eeuw zestig procent van alle dieren op aarde verdwenen is. Dit volgde (was het toeval?) op een bezoek van Jason Hickel aan Nederland.
Hickel, hoewel bekend van het begrip degrowth, stelt in zijn boek Less is More toch niet voor de economie te doen krimpen. Hij bepleit groei van sommige zaken en krimp van andere. Meer schoon vervoer, betaalbare behuizing en gezondheidszorg, minder uitstoot. Onrealistisch, werd hem in Nederland van verschillende kanten verteld, zonder bpp-groei stort de boel in. Hickel roept veel ergernis op, net als de klimaatwetenschappers.
De reden van die ergernis heeft alles te maken met bankiersbonussen die, toevallig natuurlijk, juist die week ook in het nieuws waren. Het kabinet wil de regels ervoor versoepelen, anders vertrekt toptalent. Denk aan iemand als Ralph Hamers, die in 2020 wegging bij ING om bij het Zwitserse UBS vier keer zoveel te gaan verdienen, zo’n tien miljoen euro per jaar. Of neem topman Jamie Dimon van JP Morgan Chase, 36 miljoen dollar per jaar. De Londense bankiers van JP Morgan Chase krijgen sinds kort bonussen tot tienmaal het salaris, ‘een van de meest evenwichtige beloningsstructuren in de sector’ liet de bank weten, blijkbaar zonder ironie.
Dit is allemaal toch niet toevallig, ik neem dat terug. Hickels suggestie is een antwoord op het verdwijnen van dierenpopulaties en het klimaatevenwicht dat zoek is. En de ‘evenwichtige’ beloningsstructuur van JP Morgan Chase verklaart de afwijzing van dit idee dat we schadelijke zaken kunnen doen inkrimpen en nuttige doen groeien.
We kunnen dat niet, en dat is echt niet omdat het bbp-groei zou kosten. Uit onderzoek is zonneklaar dat de exorbitante groei van de financiële sector – groei in krediet en in beloningen – slecht is voor bbp-groei. Meer bank, minder economie. Zo simpel bleek het te zijn na de financiële crisis van 2008, en zo simpel is het nog steeds. Maar als de financiële sector blijft uitdijen, spreekt niemand over de gevaren van bbp-krimp die dit met zich meebrengt. Die zorg komt pas ter tafel als onze verlangens bevraagd worden – bijvoorbeeld als bonussen worden ingeperkt.
Want de reden dat Hickel c.s. zoveel weerstand oproepen, is de vraag die ze centraal stellen: wat heeft een mens materieel nodig om goed te kunnen leven? Vervolgens rekenen ze voor dat dit feitelijk bereikbaar is door verstandige krimp en groei.
Onrealistisch, inderdaad. Onwerkelijk, in de werkelijkheid van Ralph Hamers en Jamie Dimon, die menen aan enkele miljoenen per jaar niet genoeg te hebben voor een fijn leven. Hun vermeende verlangens, en het idee dat geld die kan verwezenlijken, hebben volledig de overhand genomen over hun behoeften in de meest ruime zin van het woord. Het is ook onze werkelijkheid. Ook de modale Nederlander verlangt steeds meer en andere kleding, gadgets en reizen, om de materiële status veilig te stellen. Hij kan slechts dromen van de miljoenen van Hamers en Dimon. Wat hen verbindt is precies die droom.
Het is in die zin dat Hickel onrealistisch is. Hij wil het over materiële behoeften hebben en niet over verlangens. Behoeften zijn eindig, verlangens en status niet. Het goede leven is wellicht te realiseren, maar materiële status wordt steeds weer bevochten, of eigenlijk gekocht, en dat voelt fijn. Die ervaring – jouissance, volgens Lacan – is existentieel geworden, ze gaat boven alles.
Daarom is Hickels voorstel een existentiële bedreiging. Serieus berekenen met hoeveel we toe kunnen: iets engers is er niet, want wat gaan we daarna doen? Ook de klimaatwetenschappers morrelen aan het primaat van verlangens als ze over planetaire grenzen beginnen. Die dreiging roept onzekerheid en ergernis op.
De bankiers roepen geen ergernis op, maar herkenning en afgunst: heerlijk! We willen ons daarom best druk maken voor of tegen bonusbeperking, maar niet over inperking van onze verlangens tot behoeften. Dat is onrealistisch. Daarom ook hebben we een ministerie van Groene Groei. Niet van Duurzaamheid, en zeker niet van Verstandige Krimp en Groei.
Reageren? bezemer@groene.nl
Ewald Engelen 19 april 2023
2 sep 2024 #Film4 #Channel4 #BehindTheScenes
This is a warning. Embark on a cinematic trip to the future in 2073, the new film from Academy Award-winning director Asif Kapadia, starring Samantha Morton. Premiering tomorrow at the 81st Venice International Film Festival. SUBSCRIBE: https://bit.ly/2up0y8g
Volgens de psychopaten van Bruin-1 - a.k.a. Het kabinet Schoof – zit criminaliteit in de genen van de tsunami´s aan niet-Nederlandse/Westerse asielzoekers...
Niet alleen zijn er geen Tsunami´s...
... en is die relatie met criminaliteit te aan te tonen
-wél die met armoede en kansarm zijn-
in het artikel hieronder wordt ook nog eens hard gemaakt dat bij onze tegenvoeters in Nieuw-Zeeland die genetische correlativiteit juist andersom blijkt te liggen...
Want )fragment':
`.... In de Maori-taal heet het verdrag ‘Te Tiriti o Waitangi’.
Deze versie is geen directe vertaling van het Engelse document, zoals vaak wordt gedacht. In de Maori-versie staat weliswaar dat de Britse Kroon het bestuur overneemt, maar dit was volgens historici gericht op losgeslagen Britse zeehond- en walvisvaarders, die prostitutie, ziekten, alcohol en wapens introduceerden in Nieuw-Zeeland. Met grote chaos tot gevolg. Maori-leiders riepen koningin Victoria op om haar onderdanen te beteugelen.
achtergrond
Nieuw-Zeeland De relatie tussen de inheemse Maori-bevolking en de nieuwe regering van premier Chris Luxon staat onder grote druk. Inzet is de afschaffing van speciaal beleid voor Maori. „Ze willen ons uitroeien.”
Auteurs Meike Wijers
Gepubliceerd op 1 februari 2024 (Originele artikel en meer op NRC.nl --- Hier ---)
Een „driekoppige taniwha” (driekoppig monster) en de „vijand van Maori”. Zo noemen Maori-leiders de Nieuw-Zeelandse regering, die net twee maanden aan de macht is. Het broeit in Nieuw-Zeeland sinds het aantreden van de coalitieregering, met name onder de inheemse Maori-bevolking.
De nieuwe regering bestaat uit de conservatieve National Party van premier Chris Luxon en de populistische partijen New Zealand First en ACT. Sinds zijn aantreden eind november heeft premier Luxon haast gemaakt met het terugdraaien van het beleid van zijn voorgangers. Zijn regering is van plan om verschillende wetten te schrappen die al jarenlang bestaan om de positie van de inheemse bevolking te verbeteren.
Specifiek beleid voor de Maori, die zo’n 17 procent van de bevolking uitmaken, is er volgens deskundigen niet voor niets. Uit de meest recente volkstelling uit 2018 blijkt dat deze groep het op veel vlakken slechter doet dan de rest van de bevolking. De werkloosheid is bijna twee keer zo hoog, de gemiddelde levensverwachting ligt zeven jaar lager, een onevenredig groot aantal Maori zit in de gevangenis, en ze zijn veel minder welvarend dan de rest van de bevolking.
Toch zegt Luxon dat hij „niet gelooft in een apart systeem voor Maori en een ander systeem voor niet-Maori”. In zijn eerste week schrapte hij het beleid dat roken op de lange termijn uit de samenleving moest bannen. Zo’n 20 procent van de inheemse bevolking rookt, tegenover een nationaal gemiddelde van 8 procent. Maori-leiders hadden daarom gepleit voor de strenge rookwet.
Ook wil de regering het gebruik van de Maori-taal, het te reo(de taal), in overheidsinstellingen flink beperken. Het is een groot contrast met het beleid van oud-Labour premier Jacinda Ardern, die een jaar geleden afscheid nam, en haar opvolger Chris Hipkins, onder wiens leiding Labour de laatste verkiezingen verloor. Zij lieten zich voorstaan op samenwerking met Maori en omarmden de taal. Er werd zelfs overwogen om Nieuw-Zeeland zijn oorspronkelijke naam terug te geven: Aotearoa (land van de lange witte wolk). Dat is onder de nieuwe regering ondenkbaar.
Maar de grootste ophef gaat over het Verdrag van Waitangi. Dit verdrag uit 1840 geldt als het stichtingsdocument van Nieuw-Zeeland, dat geen grondwet heeft. Onlangs lekte de ontwerptekst van een nieuwe wet uit. De wet, aangedragen door de radicaal-rechtse coalitiepartij ACT, wil de „principes van het Verdrag van Waitangi” herzien.
In de voorgestelde wet staat dat de regering de baas is van alle Nieuw-Zeelanders en dat alle Nieuw-Zeelanders gelijk zijn. Dat klinkt onschuldig, maar volgens Maori wordt de tekst van het verdrag opzettelijk uit zijn verband gerukt. „Alle verwijzingen naar de Maori als de oorspronkelijke bewoners en rechtmatige eigenaren van het land willen ze uit het verdrag halen”, zegt Margaret Mutu, hoogleraar Maori-studies aan de Auckland Universiteit aan de telefoon. „Wat heel duidelijk wordt uit die gelekte tekst is dat we niet langer wettelijk erkend worden als Maori, maar alleen als Nieuw-Zeelander. Er wordt geen onderscheid meer gemaakt. Met andere woorden: ze willen ons uitroeien.”
Het zorgde voor een golf aan verontwaardiging. Leden van de Te Pati Maori-partij beschuldigen de regering van „witte suprematie”. Dat snapt Mutu wel. „Deze wet is bedoeld om ons te assimileren. Ze proberen ons het recht om Maori te zijn af te nemen.”
Viering van Waitangi Day in Waitangi, Nieuw-Zeeland, 6 februari 2023. Jaarlijks vieren Maori de ondertekening van het Verdrag van Waitangi op 6 februari 1840. Foto Fiona Goodall/Getty Images
Naar verwachting bereiken de verhitte gemoederen de komende dagen een nieuw hoogtepunt. Dinsdag 6 februari is het Waitangi Dag, dan wordt de ondertekening van het Waitangi Verdrag tussen de Britse Kroon en Maori-leiders herdacht. Zaterdag beginnen de activiteiten waar naar verwachting zo’n tachtigduizend bezoekers op af komen, twee keer zo veel als gebruikelijk.
Margaret Mutu is al een paar dagen op de historische plek, aan de oevers van de Waitangi rivier in het hoge noorden van het land. Ze is lid van de National Iwi Chairs Forum, de koepelorganisatie van Maori-stammen in heel het land. Een iwi is een stam, die samengesteld is uit verschillende familiegroepen; zogeheten hapu. Ze zijn bijeengekomen om de escalerende situatie te bespreken. „We proberen onze jongeren kalm te houden, maar ze zijn heel kwaad. Als de regering die wet niet intrekt, kunnen we niet voorkomen dat de woede overkookt.”
Het is niet de eerste keer dat het verdrag onderwerp van discussie is. Hoewel het Verdrag van Waitangi internationaal wordt gezien als een van de belangrijkste verdragen tussen een oorspronkelijke bevolkingsgroep en zijn kolonisatoren, is er al sinds de ondertekening onenigheid over de inhoud. Volgens Maori is het Engelstalige document, dat op 6 februari 1840 werd ondertekend door kapitein William Hobson, een afgevaardigde van de Britse Kroon, en ruim veertig Maori-leiders, gebaseerd op een leugen.
In de Maori-taal heet het verdrag ‘Te Tiriti o Waitangi’. Deze versie is geen directe vertaling van het Engelse document, zoals vaak wordt gedacht. In de Maori-versie staat weliswaar dat de Britse Kroon het bestuur overneemt, maar dit was volgens historici gericht op losgeslagen Britse zeehond- en walvisvaarders, die prostitutie, ziekten, alcohol en wapens introduceerden in Nieuw-Zeeland. Met grote chaos tot gevolg. Maori-leiders riepen koningin Victoria op om haar onderdanen te beteugelen.
Om dat te bereiken, gingen ze akkoord met het plan om de Britten het bestuur in handen te geven. „Maar Maori hebben nooit ingestemd met de Engelstalige versie waarin staat dat we onze soevereiniteit opgeven”, zegt Mutu. De Maori-leiders in Waitangi die het Engelse verdrag tekenden, dachten dat de tekst overeenkwam met die in het Maori. Later werd duidelijk dat er essentiële verschillen waren.
De Maori-versie werd door meer dan vijfhonderd Maori-stamhoofden in heel het land ondertekend. Hierin stond dat zij de zeggenschap over hun land, mensen en de schatten, zowel fysiek als immaterieel, zouden behouden. Al decennialang voeren Maori actie om de naleving van het originele document ‘Te Tiriti o Waitangi’ af te dwingen.
Ongeacht welke versie van het verdrag hebben de Britse kolonisten de afspraken uit 1840 meermaals geschonden. De Maori waren gelijke rechten beloofd, maar toen in 1852 het eerste parlement van Nieuw-Zeeland werd opgericht, mochten ze niet stemmen. Lang golden er wetten om Nieuw-Zeeland „zo wit mogelijk” te houden. Inheemse bewoners werd verboden om hun eigen taal te spreken.
In Aotearoa Nieuw-Zeeland beleeft de Maori-taal een opleving
In de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw groeide het verzet tegen de onderdrukking van de Maori taal en cultuur. De emancipatiebeweging Nga Tamatoa (de Jonge Strijders) kreeg het voor elkaar dat de het te reo Maori in 1987 werd erkend als een van de officiële talen van Nieuw-Zeeland.
Josie Keelan (71) was lid van die invloedrijke groep jonge Maori. „In die tijd waren we nog onzichtbaar, we hebben hard gevochten voor onze rechten. Het is verdrietig dat de regering nu de klok wil terugdraaien”, zegt ze aan de telefoon. De groep hield na enkele jaren op te bestaan, al is Keelan nog steeds lokaal actief. Ze hoopt dat het huidige debat ook positieve gevolgen heeft. „Hopelijk leren meer mensen wat er daadwerkelijk in het verdrag staat.”
Margaret Mutu, hoogleraar Maori-studies aan de Auckland Universiteit,
Er is de afgelopen vijftig jaar veel veranderd, zegt ook Margaret Mutu (70). „Als kind werd me verteld dat ik dom was omdat ik Maori was, en dat ik nooit succesvol zou zijn. Ik schaamde me om Maori te zijn. Ook mijn kinderen herkennen dat gevoel. Maar mijn kleinkinderen hebben de schaamte definitief van zich afgeschud. Zij dulden geen racisme meer.”
Nu zijn het opnieuw de jongeren die zich het hardst verzetten. Zoals het nieuwe parlementslid voor de Te Pati Maori-partij Hana-Rawhiti Maipi-Clarke, met haar 21 jaar het jongste parlementslid in Nieuw-Zeeland in 170 jaar. Haar strijdlustige maidenspeech, waarin ze een haka doet (een ceremoniële Maori-dans) en fel uithaalt naar de regering, ging de wereld over.
Maandag, de dag voor Waitangi Dag, worden politici verwelkomd in Waitangi bij de marae, een Maori-gemeenschapshuis. Ook premier Chris Luxon en zijn coalitiepartner David Seymour van de ACT-partij, die met het omstreden wetsvoorstel kwam, zijn erbij. De 70-jarige Mutu verwacht dat vooral jonge Maori de aandacht zullen opeisen. „In de jaren zeventig haalden we de Nieuw-Zeelandse vlag neer en vervingen die door de Maori-vlag. Ik weet zeker dat jongeren weer met creatieve acties komen”, zegt ze. Politici zullen verwelkomd worden, maar moeten zich volgens Mutu voorbereiden op een pittig debat. „We zijn klaar voor de strijd.”
Een versie van dit artikel verscheen ook in de krant van 2 februari 2024.
#aanrader #realisme Hoogleraar-activist Jan Rotmans over wat we kunnen doen om het klimaat te redden - https://t.co/6GV8wqiVKl https://t.co/6GV8wqiVKl
— Aart Dekker (@AartDekker) September 3, 2024
Zo'n beetje wekelijks wordt meer duidelijk hoe verwoestend Klimaatopwarming is, toch hebben we in Ansurdistan Nederland nu minimaal twee partijen die vinden dat 'Het wel een tandje minder kan met maatregelen...
Penny-wize and Pound-foolish...
De klimaat-opwarming voltrekt zich inmiddels volgens de voorspellingen van de wetenschap, als er al iets niet aan klopt, dan is het dat de Wetenschap eigenlijk te terughoudend is geweest; want het gaat allemaal nog sneller en heftiger dan voorspeld... Maar de verschillen tussen verschillende regio's op de planeet zijn groot.
Hier een artikel uit NRC.nl over de verschillen van plek tot plek op de planeet...
“.... ‘Stel je een volkomen verwoest gebouw voor. Een complete ruïne. Geen plek meer om te verdedigen. Dan, als kakkerlakken, komen vier mannen aangerend, die gaan ergens onder het ijzer liggen. Wij gooien er granaten naar toe. Ze gillen al. Misschien is er wat afgerukt. Maar niemand komt eruit, niemand geeft zich over. Ze blijven, weet ik veel, schieten. Dus je schiet op ze met je machinegeweer. Misschien gaan ze rennen, schreeuwen, maar het gebeurt nooit dat ze terugtrekken. Ze proberen altijd nog vooruit te komen. Ze sterven, maar ze blijven vooruitrennen.”
Aan het woord is Jimmy (36), commandant van een infanteriecompagnie. Hij voert 114 man aan. Zijn achternaam geeft hij niet, conform militair voorschrift. Als hij spreekt over ‘wij’, dan zijn dat de Oekraïense militairen van de 24ste gemechaniseerde brigade. ‘Zij’ dat zijn Russische militairen die Oekraïne proberen te veroveren.
Jimmy is geen beroepsmilitair. Voor de grote oorlog werkte hij in online marketing... “
reportage
Oorlog in Oekraïne Hij werkte in de marketing en voert nu 114 soldaten aan in het oosten van Oekraïne. Jimmy vertelt over leven aan het front. „Morgen zal er iemand sterven, en ik zal vredig slapen.”
Auteurs
Gepubliceerd op 1 augustus 2024
Jimmy, commandant van een infanteriecompagnie, ergens in de provincie
Donetsk, 15 juli. Foto Kostyantyn Chernichkin
‘Stel je een volkomen verwoest gebouw voor. Een complete ruïne. Geen plek meer om te verdedigen. Dan, als kakkerlakken, komen vier mannen aangerend, die gaan ergens onder het ijzer liggen. Wij gooien er granaten naar toe. Ze gillen al. Misschien is er wat afgerukt. Maar niemand komt eruit, niemand geeft zich over. Ze blijven, weet ik veel, schieten. Dus je schiet op ze met je machinegeweer. Misschien gaan ze rennen, schreeuwen, maar het gebeurt nooit dat ze terugtrekken. Ze proberen altijd nog vooruit te komen. Ze sterven, maar ze blijven vooruitrennen.”
Aan het woord is Jimmy (36), commandant van een infanteriecompagnie. Hij voert 114 man aan. Zijn achternaam geeft hij niet, conform militair voorschrift. Als hij spreekt over ‘wij’, dan zijn dat de Oekraïense militairen van de 24ste gemechaniseerde brigade. ‘Zij’ dat zijn Russische militairen die Oekraïne proberen te veroveren.
Jimmy is geen beroepsmilitair. Voor de grote oorlog werkte hij in online marketing. Daags na de invasie bood hij zich aan bij het militaire registratiekantoor in Midden-Oekraïne. Hij begon als soldaat bij de 24ste gevechtsbrigade. Hij werd sergeant, toen commandant van een peloton, klom nog een stapje op en werd toen naar de officierstraining gestuurd in Odesa.
De 24ste brigade verdedigt het stadje Tsjasiv Jar, een van de brandpunten aan het front in de provincie Donetsk. Jimmy’s mannen waren de laatsten in de woonwijk Kanal, in het oosten van de stad. Kanal is verschrikkelijk gevaarlijk, er vliegt altijd wel iets rond dat bedoeld is om te doden. Er is geen beschutting meer; alle gebouwen zijn verwoest. Dronebeelden tonen een gebied bezaaid met kraters, puinhopen waar ooit huizen stonden en gevels vol roet. Uiteindelijk trokken de Oekraïense troepen zich terug naar het oudere deel van de stad, dat gescheiden is van Kanal door een diepe watergeul.
„Dit hier is de hemel”, zegt Jimmy. Hij gebaart naar zijn omgeving, een plattelandshuisje met druivenranken. De artillerie klinkt ver weg. In de schaduw, op enkele kilometers van het front, vertelt hij over de oorlog. Over Tsjasiv Jar. Over zijn leven.
„De vijand heeft maar één tactiek: alles helemaal afbreken en ons eruit gooien. Als we ergens in het bos zitten, of in het veld, kunnen we ons ingraven. In Kanal kon dat niet. Bijna alles was daar ingestort. De raketten sloegen in. Tanks vuurden onafgebroken. Artillerie. Mortiergranaten. En dan komt de infanterie aanrennen. Enorme aantallen. Nou goed, we vernietigen er zo veel als we kunnen.
„We zitten nu verder van de vijand af, we kunnen ons beter verdedigen. Maar nu beginnen ze de achterhoede aan te vallen. Sinds een paar dagen ligt mijn commandopost constant onder vuur.
„Water is een probleem aan het front. Het kan geleverd worden met drones. Maar als je plastic flessen van een hoogte laat vallen spatten ze uiteen. Gooi je er zes, dan hou je er drie over. Stel dat je twintig mensen op een positie hebt, en iedereen heeft anderhalve liter water per dag nodig. Dan moet je heel veel sturen. Als je droog eten laat vallen, dan is het flop en klaar. Munitie blijft ook goed heel. Maar water? Zelfs als je het goed verpakt blijft het breken.
Zodra je even van het front weg bent, ontspan je. Je hoofd gaat pijn doen, je valt uit elkaar.
„Eigenlijk is water niet eens het probleem. Dat is slaap. Niemand daar slaapt. Als het twee uur per dag lukt, is dat mooi meegenomen. De eerste twee, drie dagen is dat het zwaarst. Daarna wordt het makkelijker, totdat je helemaal niet meer wil slapen.
Ik kan drie, vier, vijf dagen niet eten. Ik weet niet waar de energie vandaan komt, de zon misschien. Stress. Nu begrijp ik dat alles went. Ik voel me zelfs beter als ik niet slaap, niet eet. Ik voel geen pijn. Maar zodra je even van het front weg bent, ontspan je. Je hoofd gaat pijn doen, je valt uit elkaar.”
„Mijn eerste keer in het veld voerde ik met succes een bestorming uit in het plaatsje Koerdjoemivka. Eerlijk is eerlijk, ik werd twee keer bijna vermoord, maar goed. Het was een normaal vuurgevecht. Er waren normale mortieren. We waren voorbereid. We hebben ons werk gedaan. Ik wist toen nog niets van drones. Het front was helder opgedeeld in een rode, oranje en groene zone. Ik wist dat als ik gewond raakte, ik naar de medische hulp moest, honderdvijftig meter terug, en dan evacueren.
„Nu zijn alle lessen van tactische geneeskunde nutteloos. Er zijn geen zones meer. Tot drie kilometer van het front is het al even gevaarlijk, misschien zelfs gevaarlijker dan op de nullijn. Want daar heb je verdedigingsposities, daar ben je erop voorbereid. Nu ga je langs een pad, of door het bos, en de drones zien je. Je kunt niet naar de medische hulp. De oorlog is volledig veranderd. In Bachmoet realiseerde ik me voor het eerst: alles schiet op mij.
Jimmy en zijn mannen van de 24ste gemechaniseerde brigade. „Je kunt je aan niemand hechten, want dan wordt het moeilijk iemand te verliezen.”
Foto’s Kostyantyn Chernichkin
„Vroeger vlogen de drones nauwelijks ’s nachts. Nu vaak. Het is normaal geworden om één militair te bestoken met acht drones met warmtebeeldcamera’s. Die zijn heel duur. Twee tot drieduizend dollar. Maar de Russen gebruiken ze als wegwerpartikelen. Ze vliegen, crashen, gaan verloren. Zestienduizend dollar om één van onze infanteristen te raken. Zo was het eerder niet.
„In [de frontstad] Toretsk merkten we dat zodra ze een auto zien rijden, ze er zonder treuzelen een vliegtuigbom op gooien. Een auto tegenover een vliegtuig. Hoe duur is een bom van het [gevechtsvliegtuig] Soechoj-25? Ik weet het niet.”
„Waar ik over droom? Aan het begin wilde ik dat alles over zou zijn. Maar nu, als ik eerlijk ben, maakt het idee van terugkeren naar het burgerleven me bang. Ik begrijp mensen al niet meer. Het moet een keer over zijn. Maar hoe verder te leven? Dat is een grote vraag. Dat is zo mogelijk nog enger dan oorlog.
„Je verliest jezelf in deze oorlog. Je weet niet meer wie je bent, wat voor gezin je hebt, hoe je kinderen opgroeien. Je kunt niet goed overweg met je vrouw, je weet niet welke problemen zij heeft, want daar wil ze niet over vertellen. En ik wil haar niet over de mijne vertellen. Mijn dochter is vijf. Toen ik het leger in ging was ze tweeëneenhalf. Dat wil zeggen dat ik haar twee en een half jaar niet heb gezien. De helft van haar leven. Ik weet niet hoe groot ze is. Ik weet niets over haar. Dat is slecht.
Kritiek op Oekraïense legerleiding zwelt aan na snelle Russische opmars in Donetsk
„Je verliest vrienden, want hoe graag je ook wil, je kunt hier geen vrienden hebben. Je kunt je aan niemand hechten, want dan wordt het moeilijk iemand te verliezen. Al deze concepten, waar ik 33 jaar lang mee leefde, heb ik weggespoeld.
„Morgen zal er iemand sterven, en ik zal vredig slapen. Ik zal weten dat het een man is, dat ik hem kende, dat ik hem aanstuurde, hem wat bijleerde, wat orders gaf en dat hij stierf. Het is niet normaal dat dit gebeurt en dat je op geen enkele manier reageert.
„Er is een psycholoog die komt praten. Het probleem is dat de meeste psychologen burger zijn. Burgers kunnen de problemen van militairen niet volledig begrijpen, omdat ze niet in onze omgeving zijn geweest. Ze stellen vragen zoals ‘hoe warm je je op aan het front’ – niemand warmt zich op aan het front, want dan laat je zien waar je bent. De rook en het vuur stijgen op.
Niemand warmt zich op aan het front, want dan laat je zien waar je bent. De rook en het vuur stijgen op.
„Een psycholoog zoekt naar triggers, agressie. Die zoekt naar symptomen om ons naar psychiatrische rehabilitatie te sturen. Of een militair gaat naar de psycholoog en zegt: ‘ik ben hier en hier bang voor’. Dan zegt de psycholoog: ‘we zijn allemaal mensen, we zijn allemaal bang’. Dan zegt de militair ‘dat snap ik wel maar ik ben bang, ik kan niet naar het front’. Maar dat kan niet. Er is een volledig andere aanpak nodig.
„Soms loopt een jongen weg, vooral nieuwelingen. Die snapt dan nog niet goed hoe het hier gaat. Zijn psyche is nog niet zo gebroken. Die kijkt om zich heen en gaat domme dingen doen, zoals wegrennen. Die denken dat het een uitweg is, maar het is geen uitweg. Van elke nieuwe lichting is er 3 tot 5 procent die wegrent of weigert. Die zet je ergens anders neer. Zo iemand is alleen maar ballast als je hem op een positie neerzet. Dan kruipt zo iemand onder de bosjes en gaat zitten beven.
„Een commandant is vooral als een vader. Je moet hem kunnen vertrouwen. Het grootste probleem van een militair die net begint, is dat hij zijn commandant nog niet vertrouwt. Ik weet niet waarom. Misschien vrezen ze dat we iedereen willen vermoorden of medailles proberen te verdienen. Maar ik ben net zo gemobiliseerd als zij.
Foto’s Kostyantyn Chernichkin
„Ik zeg dan: mijn eerste taak is om jullie leven en gezondheid te bewaken, mijn tweede taak is om de opdracht uit te voeren. Zonder jou kunnen we de volgende taak niet vervullen. We hebben een groot probleem met de aanvulling. We zijn altijd onderbezet.
„Dan stellen ze vragen: ‘waarom moeten we graven?’ Niemand wil graven. Maar ingegraven overleven we. Hoe dieper onder de grond, hoe groter je kans. Als ze dan levend en wel uit een positie komen, zeg ik: ‘Zie, je deed wat je werd opgedragen en je bleef in leven’. Dan zeggen ze: ‘God heeft mij gered’. Of ‘mijn medaillon’, dan weer ‘een icoon’, of ‘mijn kruisje’. Maar als je niet was ingegraven, was je lang geleden gestorven. Dan kunnen goddelijke verschijnselen je niet helpen.”
„Eens lagen we twintig meter van de vijand. Ze lachten ons uit. De hele nacht schreeuwden we heen en weer: ‘Geef je over’. ‘Nee jullie geef je over’. In de ochtend renden ze op ons af. We schoten ze dood. Zo is het werk, je moet er klaar voor zijn, te vechten en te weten dat 90 procent van deze mensen het niet haalt. Ze hebben meer tijd, ze zijn met veel meer, dat snap ik wel. Maar ze gaan ook bijna allemaal dood.
Soms denk ik zelfs dat ze het leuk vinden om daar te rennen en te sterven. Dan denk ik bij mezelf: iemand stond op en dacht: vandaag ga ik sterven.
„Russen zijn zo brutaal, nergens bang voor, of ze zitten onder de drugs, misschien worden ze psychisch onder druk gezet. Het komt voor dat ze de opdracht hebben om van het ene gebouw naar het volgende te rennen. Ze weten dat bij zo’n actie 90 procent gewond raakt. Ze rennen zonder kogelvrij vest, zonder helm, zonder machinegeweer, maar met een rugzak van honderd liter of zo. Dan gaan ze, één voor één. De eerste haalt het niet, de tweede haalt het niet, zelfs als er al vijf neergevallen zijn sturen ze nog een zesde. Onze soldaten hechten veel meer aan het leven, dat is zeker, geen twijfel, 100 procent.
„Ik heb er veel over nagedacht de afgelopen twee jaar. In het begin dacht ik dat ze waarschijnlijk geïntimideerd zijn, en bang om terug te gaan. Toen dacht ik: zijn ze ergens mee geïnjecteerd? Een of ander medicijn? Inmiddels denk ik dat dit hun leven is. Wie tekent zo’n contract? Iemand van het platteland, iemand zonder geld die in zijn leven nog nooit wat heeft gezien, geen opleiding heeft gehad. Dit leven is voor hen een soort avontuur. Ik weet het niet. Het moet geld zijn. Ze hebben een contractleger. Dat betekent: zij gaan niet voor een idee, ze gaan voor geld.
„Soms denk ik zelfs dat ze het leuk vinden om daar te rennen en te sterven. Dan denk ik bij mezelf: iemand stond om drie uur ’s morgens op en dacht: ‘ik ga sterven, precies vandaag ga ik sterven. Wat een mooie dag om te sterven’. Hij doet zijn rugzak op en rent op ons af. En dan gaat hij.”
Een versie van dit artikel verscheen ook in de krant van 2 augustus 2024.
Zo'n beetje wekelijks wordt meer duidelijk hoe verwoestend Klimaatopwarming is, toch hebben we in Ansurdistan Nederland nu minimaal twee partijen die vinden dat 'Het wel een tandje minder kan met maatregelen...Penny-wize and Poubd-foolish...
Hieronder een artikel uit NRC.nl over de verschillen van plek tot plek op de planeet...
Klimaat Op plekken met extreme hitte is klimaatactie amper een urgent thema. ‘Als China niks doet, dan doe ik ook mijn auto niet weg.’
21 juli 2023 Orginel artikel op NRC.nl --- Hier ---
Leestijd 5 minuten
Een huis dat bij een bosbrand is verwoest, vrijdag in de Griekse plaats Mandra, een voorstad van Athene. Foto Louiza Vradi/Reuters
Het noordelijk halfrond zucht onder ongekend extreem weer: zeewater op badtemperatuur, dagen aaneen nieuwe hitterecords, maar ook verwoestende natuurbranden door droogte, plus overstromingen door intense regens. Waar leidt het toe, behalve tot ongemak en leed voor de kwetsbaren onder mens en dier? Wordt het verband met klimaatverandering gelegd? En zo ja, leidt dat dan tot de roep om radicale maatregelen? Een rondgang.
Volgens ISGlobal, een instituut voor wereldwijde gezondheid, stierven er vorige zomer in Spanje elfduizend mensen aan de gevolgen van de warmte. In Europa waren dat er alleen in Italië meer. Ook deze zomer zullen er, zeker in Spanje en Italië, met temperaturen boven de 40 graden, weer veel hittedoden vallen.
Aflevering
1: Naar het gevaar toe
Deze podcast luister je ook in onze app
De hittegolf raakt Spanje in de week voor de parlementsverkiezingen van zondag. Die stembusgang is in zekere zin ook een referendum over het klimaat: steunen kiezers de klimaatplannen van de linkse regering, gericht op het beperken van de CO2-uitstoot, of gaat het ze te snel? Volgens de peilingen is er een gerede kans dat de linkse regering van premier Pedro Sánchez moet plaatsmaken voor een coalitie van de conservatieve Partido Popular en het radicaal-rechtse Vox.
Vooral de klimaatplannen van die laatste partij, of het gebrek daaraan, worden met scepsis bekeken. De partij ontkent niet dat het klimaat verandert, maar twijfelt aan de menselijke invloed op de opwarming en stelt dat er ook positieve kanten aan zitten. Vox-leider Santiago Abascal spreekt van de „totalitaire” neiging om het klimaatbeleid te onderwerpen aan het „dictaat” van de wetenschappers. „Onze zorg is de opkomst van een klimaatreligie waarmee je het niet oneens mag zijn.” Klimaatdoelen schaden bovendien het platteland, betoogt Vox. Regels over CO2-uitstoot en waterbesparing gaan ten koste van fabrieken en de vee-industrie.
Maar in de Spaanse verkiezingsdebatten is klimaat geen thema, ziet Jeroen van den Bergh, hoogleraar milieu-economie aan de Autonome Universiteit van Barcelona. „Partijleiders hebben er weinig baat bij om erover te beginnen. En Spaanse journalisten stippen het evenmin aan.” Links vreest dat nadruk leggen op beperken van de CO2-uitstoot kiezers afschrikt, rechts verzwijgt het onderwerp liever omdat anders zou opvallen dat op dit vlak weinig ambitie getoond wordt.
Het valt Van den Bergh ook op hoe „rommelig” politici over het klimaat praten. „Ze gebruiken allerlei termen door elkaar. Maar ze veronderstellen ook geen hoog kennisniveau bij de kiezer, die er niet goed over geïnformeerd wordt door de media.” De urgentie van de opwarming wordt niet bepaald gevoeld in Spanje, constateert Van den Bergh. „Ik hoor mijn buren, vrienden en collega’s er ook niet echt over. Men lijkt het thema een beetje moe te zijn. Terwijl: als je met deze extreme temperaturen al niet over klimaatverandering praat, wanneer dan wel?”
In Italië leiden de extreme temperaturen evenmin tot actie. Uit een onderzoek van klimaatdenktank Ecco bleek dat de meerderheid van de Italianen zich volledig bewust is van de gevolgen van klimaatverandering en bereid is om collectieve actie te ondernemen, maar dat er veel wantrouwen heerst jegens politici, instellingen en de media.
Beleidsadviseur Chiara Di Mambro van Ecco wijst op de klimaatberichtgeving van rechtse kranten als Il Giornale, Libero en La Verità, die het probleem van de opwarming „volledig ontkennen”. Die media hebben volgens Di Mambro alleen oog voor de vraag wat de burger en de economie verliezen als er maatregelen worden genomen die de opwarming tegengaan. „Op tv wordt het klimaat wel iets beter behandeld. Met deze temperaturen kunnen ze het onderwerp niet helemáál negeren.”
Volgens Di Mambro, die zich sinds 2005 met klimaatverandering bezighoudt, zijn de Italianen niet bijster goed op de hoogte van de feiten. „Het is lastig uitleggen dat de overstromingen van eerder dit jaar en de hitte nu uitingen zijn van hetzelfde fenomeen. Als ik mensen in mijn omgeving vertel wat er in de rapporten van het IPCC staat, geloven ze me niet. Veel mensen zeggen dat Italië pas in actie hoeft te komen als China ook wat doet. Waarom moet ik mijn auto opgeven als die Chinezen blijven uitstoten?”
Lees ook: De inflatie heeft een grotere invloed op de
vakantiekeuze dan de hitte in Zuid-Europa
Toch is er wel ruimte voor enig optimisme, zegt Di Mambro: sinds 2005 is het bewustzijn over klimaat enorm toegenomen, en vooral de jeugd is terdege geïnformeerd. Maar: „Helaas hebben we weinig jongeren in dit vergrijzende land”, lacht ze.
Canada maakt het ernstigste seizoen van bosbranden door. Premier Justin Trudeau twijfelt niet aan de oorzaak daarvan. „We zien steeds meer van deze branden wegens klimaatverandering”, schreef hij op Twitter. Maar niet iedereen deelt dat perspectief. Doug Ford, de conservatieve premier van de provincie Ontario, wil het verband niet leggen en spreekt van „het politiseren van de bosbranden”. En de invoering van een CO2-belasting wekt forse weerstand op, onder meer in de olierijke provincie Alberta. Rook van de Canadese branden waaiert uit over grote delen van het continent.
Voor de VS is die rookoverlast nog maar een van de problemen: van het noordoosten, dat deze maand te maken kreeg met plotselinge, hevige stortregens en onverwachte overstromingen, tot zuidelijke staten als Florida, waar de temperatuur van het zeewater met zesendertig graden het niveau van een bubbelbad benadert – met vissterfte, algengroei en schade aan koralen tot gevolg.
In miljoenenstad Phoenix, Arizona, is extreme hitte een chronische realiteit geworden. Woensdag werd het er 48 graden. Als eerste stad in de VS kreeg Phoenix twee jaar geleden een gemeentelijke dienst die voor de lange termijn maatregelen poogt te nemen, zoals het planten van bomen en het aanleggen van hittereflecterende wegbedekking. Maar, zei David Hondula, hoofd van die dienst, tegen The New York Times: „Plannen voor hitte en investeringen rond hitte zijn niet waar ze zouden moeten zijn.”
Partijleiders hebben er weinig baat bij om over het klimaat te beginnen
Jeroen van den Bergh milieu-econoom
Hondula juicht de bereidheid van de federale regering toe om maatregelen te financieren – zoals een bescheiden initiatief om kansarme gemeenschappen te helpen om de gevolgen van hittegolven te verlichten. Maar in het Congres wil lang niet iedereen van zulke financiering weten. De Republikeinse senator Ted Cruz uit Texas, een staat die eveneens gebukt gaat onder een verzengende hitte, voerde het verzet aan tegen klimaatinitiatieven in de begroting van president Joe Biden voor 2024, waaronder bijvoorbeeld een post van ruim 78 miljoen dollar (70 miljoen euro) voor de National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA) om „te helpen een op het klimaat voorbereide natie te bouwen” en „rechtvaardigheid op het gebied van klimaatverandering en milieu te bevorderen”. Volgens Cruz is dat „het promoten van politieke agenda’s”. De rechtse zender Fox News stelde instemmend vast dat Cruz „woke klimaatinitiatieven” ontmaskerde.
Van ernstige zorgen over droogte en een uitblijvende moessonregen tot de evacuatie van tienduizenden bewoners na stortvloeden en hevige regenval: de extremen wisselden elkaar in slechts enkele weken af in India. Juist die opvolging van schijnbaar tegengestelde effecten maakt dat veel Indiërs het spoor bijster zijn: hoe manifesteert klimaatverandering zich nou? Tegelijk moeten beleidsmakers proberen om met al die problemen rekening te houden.
De brandweer in Griekenland probeert een brand ten westen van Athene te blussen.
Foto Louisa Gouliamaki/AFP
Indiase beleidsmakers erkennen hitte als een probleem. In 2013 stelden ze een eerste hitteplan op. Maar uit een inventarisatie werd dit jaar duidelijk dat dit plan niet erg effectief is. Zo houdt het onvoldoende rekening met de kwetsbaarste groepen in de samenleving: arbeiders die overdag fysiek werk moeten leveren, armen die op straat leven, en anderen die zich geen hulpmiddelen kunnen veroorloven. Dit jaar zijn de nachten amper koeler dan de uren overdag, waardoor mensen onvoldoende kunnen rusten en bijkomen. Indiase media wijzen op de gevaren van de combinatie van hitte en een hoge luchtvochtigheid. Zelfs in de schaduw is het zo heet, en de lucht zo vochtig, dat zweet niet meer kan verdampen.
In Beijing telde juni vijf dagen boven de 40 graden. De hitte is goed voor de omzet van textiel: elke Chinees die een witte huid wil houden, heeft een soort dun regenjasje aangeschaft dat beschermt tegen UV-straling. Maar de ongewone hitte leidt nauwelijks tot een debat over klimaatverandering. Dat komt waarschijnlijk doordat zo’n onderwerp typisch gezien wordt als iets waar de gewone burger geen grip op heeft: de overheid moet het maar oplossen.
Dat is niet zozeer luiheid of desinteresse. De overheid laat een vrije discussie over dit onderwerp namelijk niet zomaar toe. Enerzijds streeft de Chinese overheid naar minder CO2-uitstoot, anderzijds wil ze de energievoorziening veiligstellen, voorál tijdens hete zomers, als er veel vraag is naar airconditioning. China bouwt daarom veel nieuwe kolencentrales.
Het is ook niet de bedoeling dat gewone burgers zich gaan uitspreken over het klimaat. Ook klimaatactivisten moeten goed op hun woorden passen. Boodschappen over mogelijk apocalyptische gevolgen van klimaatverandering zouden de stabiliteit van het land maar ondermijnen.
M.m.v. Lisa Dupuy, Frank Kuin, Garrie van Pinxteren en Derk Walters
Een versie van dit artikel verscheen ook in de krant van 22 juli 2023.
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .