NRC COLUMNIST CAROLINA TRUJILLO: 'De tranen van multimiljonair Luis Suárez deden mij meer dan die van een Nepalese vader' / OVER SUPORTERSCHAP VAN MIGRANTEN / WK VOETBAL /

 

Cartoon overgenomen van   Hier / svfcgroningen.nl/2021/03/22/wk-in-qatar-2022/

De tranen van multimiljonair Luis Suárez deden mij meer dan die van een Nepalese vader

• NRC Carolina Trujillo 4 december 2022 Originele column op de NRC site  Hier

Internationaal landenvoetbal haalt het slechtste in een mens naar boven. Misschien niet het allerslechtste en is macht hiervoor net iets beter, maar internationaal landenvoetbal komt, in Van Gaals woorden, ‘an end’. Misschien moet ik alleen voor mijzelf spreken, niet voor iedereen. Internationaal landenvoetbal haalt het slechtste in mij naar boven. Wekenlang werd ik geraakt door getuigenissen van gastarbeiders die voor het voetbalfeest in Qatar opdraaiden door hun bezit, nieren of leven ervoor te geven. Toch ben ik daar niet zo ziek van geweest als toen donderdagavond Uruguay uitgeschakeld werd.

Ik ben Uruguayaanse, in de zin dat ik in Montevideo geboren ben, mijn ouders er wonen en ik elke kaart die tegen de lichtblauwen getrokken wordt onterecht vind. Na de uitschakeling deden de tranen van Luis Suárez, multimiljonair en vader van drie, mij meer dan de tranen van een Nepalese vader die zijn zoon als arbeider naar Qatar zag vertrekken. Al berooid had hij enorme schulden overgehouden aan de overtocht van zijn nu dode zoon. De Nepalees veegde zijn tranen in een oranje doek. Suárez de zijne in een gloednieuw WK-shirt, maar alleen zijn leed deed mij overwegen de step van de buurvrouw in brand te steken. Internationaal landenvoetbal haalt het slechtste in een mens naar boven. In de groepsfase zijn al je principes al vervlogen. Allemaal? Nee, niet allemaal, want als je een dubbele nationaliteit hebt zoals ik, kan je met je B-team door naar de kwartfinale waar je je resterende waardes kunt verliezen.

Mijn B-team is Nederland, bij elke migrant ligt het land dat het verste weg is, het dichtst bij het hart. In Nederland wonende Marokkanen zijn ook fanatieker voor Marokko dan voor team B. Wie nu wil roepen dat iedereen terugmoet naar waar hij vandaan komt, begrijpt niet dat de Nederlander in Canada ook meer om Oranje geeft vanuit Toronto dan vanuit Eemnes.

Zaterdag lag voor de in Nederland gevestigde Uruguayaan een tweede uitschakeling op de loer, die van Nederland, maar dan wel door de Verenigde Staten, de aartsvijand van de Zuid-Amerikaan. Gastarbeiders? Mensenrechten? Wie? Waar? Als je een moreel kompas moet kiezen, neem dan geen voetballiefhebber, want als de knock-outfase ingaat, worden zijn morele waarden als woestijnzand bij hoge windkracht.

Ik schrijf al een paar jaar over Lionel Messi en Suárez. Verhalen, dialogen, essays, alles. Het nauwgezet volgen van sterren schept een band, al is die eenzijdig. Ik ken de namen van hun kinderen beter dan die van mijn eigen neven, en al zijn Argentijnen voor Uruguayanen ongeveer wat Duitsers zijn voor Nederlanders, gun ik Messi zijn WK. Als Nederlandse voetbalkijker is dit een nog lastiger spagaat. Na alle wonderen die Messi het voetbal gaf, kan het zomaar Nederland worden dat hem zijn laatste kans op een wereldtitel afpakt. Zo gaan wij Nederlanders dan de voetbalgeschiedenis in.

Wanneer de Oranjesupporter vrijdag bij winst met zelfhaat komt te zitten, begrijp ik dat. Ik toonde meer medeleven met een uitgeschakelde voetbalmiljonair dan met een uitgeknepen medemens en ik glimlach eerder bij Messi dan bij Memphis. Internationaal landenvoetbal haalt het slechtste in een mens boven. Eigenlijk zou het verboden moeten worden.

Carolina Trujillo is schrijfster.

Een versie van dit artikel verscheen ook in de krant van 5 december 2022

SHARTIE AART DEKKER: Carolina Trujillo naar de dinsdag-bank ten faveure van Clarence Seedorf / NRC-OPINIE SPORT / COLUMNIST: Caroline Trujillo - 'Gewisseld voor Seedorf'

Cartoon van 'Kampseedorf.com'

* 

SHARTIE AART DEKKER

Na relatief korte tijd als Columnist Sport op zaterdag voor NRC,

moet Carolina Trujillo op zaterdag plaats maken voor Clarence Seedorf,

zij gaat zelf naar de dinsdag...en dat voelt als een Onterechte Wissel...

Ik moet zeggen dat ik  - toen Hugo Camps afscheid nam na vele jaren de zaterdag-sport-column van NRC verzorgd te hebben -  verrast was door de keuze voor een voor mij onbekende schrijfster; Carolina Trujillo.

Inmiddels heb ik een boek van haar gelezen, en al haar columns op NRC, en dat met veel plezier!

En weer verbaast de krant mij; haar vervanger op zaterdag heet Clarence Seedorf.

De vraag is waarom maakt de krant deze keuze? 

Vanwege de bekendheid van de naam Clarence Seedorf?

Is het 'gewoon' een 'M/V-kwestie'?

Pruimen de lezers Trujillo niet voldoende?

Of..?

In ieder geval was Trujillo zelf er niet blij mee; dat blijkt wel uit haar laatste Zaterdag-column hieronder...

(AD)

 

 *

Cartoon 'Het_Loeder_de_Vrouw' op de site Trujillo.nl met heel veel Cartoons en Tekst

*

Gewisseld voor Seedorf

• Carolina Trujillo 28 mei 2021  Originele post op NRC.nl   ---  Hier  ---

Ik word gewisseld voor Clarence Seedorf. Toen ik dat tegen de Hagenees zei begon hij luid te zingen. „Wat kon Seedorf nou gebeuren, toen hij van elf meter schoot! Er is leven! Er is leven na de dood!” Ik keek hem aan zonder te begrijpen wat hij aan het doen was. ADO is vers gedegradeerd. De Hagenezen praten sindsdien nauwelijks en nu ging deze ineens zingen. Hij ging onzeker verder „Na de dood? Na de dood?” Kennelijk verwachtte hij dat ik de tekst kende, maar dat was niet zo. Hij sloot af met: „Er is leven, er is leven na de dood.”

Inmiddels weet ik dat dit een lied is van Freek de Jonge dat naar twee momenten verwijst waarop Seedorf een strafschop miste. De ene tegen Turkije, de andere tegen Frankrijk. Ik ging ze maar eens terugkijken.

„We willen graag iemand die de sport van binnenuit kan beschrijven, snap je?” Zeiden ze van de redactie. „Jij doet dat meer beschouwend, van buiten.”

Daar zouden ze in de sport mee moeten komen, dat de directie van een willekeurig voetbalteam zegt: „We nemen deze keer niet een profvoetballer, maar een historicus voor de verandering, zodat die de wedstrijd in historisch perspectief kan plaatsen.” Staat ineens Maarten van Rossem op het middenveld.

Of: „We doen een schrijver in de verdediging zodat iemand achteraf de wedstrijd van binnenuit in woorden kan omzetten. Krijg je Adriaan van Dis of ondergetekende in je elftal. Ik zie me al heen en weer rennen over het veld: „Hier! Hier! Ik! Ik!” En niet één bal krijgen en na vijf minuten gewisseld worden voor Seedorf.

Seedorf had ook best de Oranjevrouwen kunnen gaan coachen, maar nee, wat deed hij, mijn plekje op de zaterdag inpikken. Nu moet ik verhuizen naar de donderdag, als het koopavond is en er toch niemand de krant leest.

De Oranjevrouwen zitten intussen opgescheept met die Engelsman uit de Verenigde Staten die zijn trainersdiploma nog moet halen. De Nederlandse Jessica Torny, die haar diploma wel al heeft, gaat onder hem dienen als assistent-bondscoach. Veel klassieker kun je seksisme niet opdienen en dat staat nu te zwaaien vanuit de dug-out van de Leeuwinnen. Het is alsof het vrouwenvoetbal vrouwen in het gezicht spuugt: jullie kunnen voetballen tot je een ons weegt, je doet dat wel onder je glazen plafond. Zo ontnemen ze elke feminist de lust fangirl van het vrouwenvoetbal te blijven. Nee, bedankt Seedorf, helemaal perfect zo.

Zul je zien dat ze Seedorf ook drie keer zoveel betalen als ze mij geven voor diezelfde woorden, maar goed, ik zal verder niet zeuren, er het beste van proberen te maken en me troosten met het gegeven dat ik voor Seedorf ben gewisseld, want deze kunnen ze me nooit meer afnemen: dat ik voor Seedorf ben gewisseld. Seedorf, hè? Il professore, Mister Champions League, El presidente. Dat is mijn wissel. Reken er maar op dat dat vanaf nu prominent in elke bio of cv van mij komt te staan: gewisseld voor Seedorf.

Carolina Trujillo is schrijfster.

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 29 mei 2021

FRAGMENT NRC-OPINIE SPORT / COLUMNIST CAROLINE TRUJILLO: 'Droommigrant' - Hakim Ziyech / HOORT U HET OOK EENS VAN EEN ANDER / AJAX AMSTERDAM / VOETBAL /

Hakim Ziyech ⚡⚪? @AFCAjax#HakimZiyech #Ziyech #Ajax #maroc #morocco pic.twitter.com/FaScJAxCE5

— Hakim Bezri (@hakimbezri) January 13, 2019

FRAGMENT(NRC-Opinie Sport, Column Caroline Trujillo, 'Droommigrant Hakim Ziyech'):

“........ Ik leefde mee toen Ziyech, gezet voor het oude migrantenblok, koos om voor Marokko uit te komen. Als Nederland en je land van herkomst twee vrienden van je zouden zijn, is Nederland die ene die in het café, als hij te veel Geerts of Thierry’s op heeft, gaat dreigen de vriendschap op te zeggen. „Als je je niet zoals ik gedraagt, ga je maar.” Of: „Eén strafbaar feit en je bent exit.” In dat café wordt het afschaffen van de dubbele nationaliteit: „Je moet kiezen tussen hem of mij.” Van het land van herkomst hoef je geen rondje te verwachten, want dat heeft geen cent te makken, maar het behandelt je nooit, hoe beneveld ook, als een ledemaat dat hij zou kunnen afhakken. Daarom begreep ik dat Ziyech voor Marokko koos. Dat zou u waarschijnlijk ook doen. Helemaal als Johan Derksen, voor hij van zijn kruk lazert, roept dat je dankbaarheid moet tonen. Een thuisspeler hoeft dat nooit.......

…..

...”

De complete originele Column op NRC.nl:

Opinie

Droommigrant

Carolina Trujillo

15 mei 2020 Leestijd 2 minuten

Ajax kon Hakim Ziyech geen waardig afscheid geven met een staande ovatie in een bomvolle Arena, dus brachten ze hem naar een leeg Tuschinski-theater en lieten hem daar zijn mooiste momenten bij Ajax in bioscoopformaat terugkijken. Met Ziyech heb ik een ding gemeen en dat is het migreren. Dan kunt u wel zeggen: ah joh, die Ziyech is helemaal geen migrant, die is in Dronten geboren, maar een mens komt niet uit het postcodegebied waar hij toevallig op aarde kwam, afkomst huist in heel andere zaken.
Ik begon met migreren toen ik vier was, inmiddels weet ik er een aantal dingen over. Een daarvan is dat er geen weg terug is, eens een migrant altijd een migrant, zelfs wanneer je terugkeert, is jouw wereld voor altijd anders dan die van je naasten die thuis bleven. Het is als het verschil tussen een team dat altijd thuis speelt en een team dat vooral de uitwedstrijden kent.
Ik leefde mee toen Ziyech, gezet voor het oude migrantenblok, koos om voor Marokko uit te komen. Als Nederland en je land van herkomst twee vrienden van je zouden zijn, is Nederland die ene die in het café, als hij te veel Geerts of Thierry’s op heeft, gaat dreigen de vriendschap op te zeggen. „Als je je niet zoals ik gedraagt, ga je maar.” Of: „Eén strafbaar feit en je bent exit.” In dat café wordt het afschaffen van de dubbele nationaliteit: „Je moet kiezen tussen hem of mij.” Van het land van herkomst hoef je geen rondje te verwachten, want dat heeft geen cent te makken, maar het behandelt je nooit, hoe beneveld ook, als een ledemaat dat hij zou kunnen afhakken. Daarom begreep ik dat Ziyech voor Marokko koos. Dat zou u waarschijnlijk ook doen. Helemaal als Johan Derksen, voor hij van zijn kruk lazert, roept dat je dankbaarheid moet tonen. Een thuisspeler hoeft dat nooit.
Ziyech vertrekt naar Chelsea, Engeland. Van enkel ‘migratieachtergrond’ maakt hij daarmee de transfer naar droommigrant. Dat is die waarvan de droom in het buitenland woont. Om daarbij te komen moet de droommigrant zijn volk verlaten. Droommigranten zijn meestal jong en gaan alleen. Ik was 21 toen ik uit Montevideo vertrok omdat ik zo nodig schrijver wilde worden. Wat veel droommigranten gemeen hebben, is dat ze ooit in een vertrekhal hun moeder zagen vechten tegen tranen veroorzaakt door hun keuze. Een gevecht dat moeders altijd afleggen.
Van alle wedstrijden die Ziyech zal spelen, is er een die hij niet kan winnen: die tegen de tijd die hij heeft met de zijnen. Tijd heeft elke wedstrijd tegen je gefikst. Voor je het weet, zit je in de tweede helft van je leven en heb je tientallen verjaardagen gemist. Daarom hoop ik dat Ziyech, meer dan bekers en schalen, momenten met zijn naasten zal vasthouden.
Tegen het slot van de vertoning in Tuschinski kwamen de afscheidsfilmpjes die vrienden voor hem hadden opgenomen. De klap werd voor het laatst bewaard: het filmpje waarin zijn moeder hem toesprak. Het was het moment waarop Ziyech brak. Die jongen gaat het zwaar krijgen in de vertrekhal.

Carolina Trujillo is schrijfster.

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 16 mei 2020