Een land heeft naar mijn mening pas een
'Echte, Serieuze Sportcultuur' als het aan een aantal criteria
voldoet. Bijvoorbeeld de manier waarmee het met Topsporters,
ex-Topsporters, en (ook wel) met Getalenteerde Jeugd omgaat.
Schaatsen -en dan vooral op de
Traditionele Lange Baan- is in Nederland meer dan 'zo maar een
sport'; het is een sport die heel veel Nederlanders in het bloed zit.
Dat zie je vooral in 'Echte Nederlandse Schaatswinters', met liefst
natuurlijk ook nog '
een
Tocht der Tochten'; een Elfstedentocht dus. Dat laatste
Mega-Event -een Rondtocht langs
de
Elf Friese Steden, waarvan er tot nu toe slechts vijftien(15!)
officiële edities zijn georganiseerd, is dan vooral de 'Slagroom op
de Taart', en vindt veelal pas plaats nadat er al weken lang, soms
zelfs maanden lang, overal in Nederland geschaatst is, meestal door
(vele) miljoenen mensen. Op schilderijen van honderden jaren oud
kunnen we zien dat dit al eeuwen lang het geval is, en dat jong en
oud, en arm en rijk de ijspret deelden; iedereen op dezelfde platen
ijs op sloten, grachten, kanalen, plassen, meren en -soms zelfs-
rivieren en Zuiderzee/IJsselmeer. Naast de buitensport in de vrieskou
zelf, was en is er ook het randgebeuren van 'Koek en Zopie',
IJsdansen, Arrensleden , IJszeilen, Priksleetjes en het (leren)
schaatsen 'aan den stok', of achter een stoel. Al met al dus: typisch
Nederlandse Sport Cultuur. Dat heeft trouwens niet 'altijd al' geleid
tot grote dominantie van Nederlandse Topschaatsers op Olympische
Spelen en WK's en EK's, en de daarbij behorende Oranje-gekte; die
stamt van de jaren-60 en -70, en was toen nog lang niet zo totaal als
bijvoorbeeld vier jaar geleden in Sotsji het geval was. De
Internationale Top van het Schaatsen op de Lange Baan kwam namelijk
eerst vooral uit de Noordse Landen en bijvoorbeeld ook uit Rusland.
Logisch; omdat daar wel de benodigde ijszekerheid was die in
Nederland al heel lang niet meer bestaat, en trouwens ook in vroeger
tijden slechts bij perioden het geval was. De
ISU(de
Internationale Speed Skating Union) bestaat trouwens uit meer dan
'de Lange Baan', naast Shorttrack valt bijvoorbeeld het Kunstrijden
valt er ook onder, en ook die sport -met afstand het grootste
onderdeel van de ISU, en het belangrijkste Schaatsonderdeel
Wereldwijd- is sinds Sjoukje&Joan een ondergeschoven kindje
geworden bij NOC*NSF. Ook in het IJshockey is Nederland een zeer
kleine sport, dus valt er ook op de schaats voor de Nederlandse Sport
nog een wereld te winnen, maar daarover een andere keer misschien
meer.
Nee, deze inleiding is context voor 'de
Case Ireen Wüst'; Nederlands Grootste Sporter Ooit op de
de Sponsor Justlease -die ruim anderhalf jaarsponsorde, en dus relatief goedkoop met de veren van het door de
schaatster beloofde en geleverde Goud- kon pronken, omdat Wüst dus
zelf het fundament financierde- liet weten dat de coach het verhaal
niet goed begrepen had, en dat hij er nu maar helemaal mee
stopte...met als reden: 'men wilde wel door met sponsoren, maar dan
moest Kopvrouw Wüst wel vier jaar doorgaan...en omdat ze zich daar
nog niet op had willen vastleggen kwam er dus een eind aan de
zakelijke relatie.
Olympische
Spelen. Deze fantastische Sportvrouw is een voorbeeld als het gaat om
toewijding, doorzettingsvermogen en vechtlust. Vier keer Goud op vier
opeenvolgende Olypische Spelen is gewoon uniek! Toch voorkwam dat
palmares niet dat ze op de eerste dag van het WK, bedoeld als een
Grote Feest kort na de Olympische Spelen op de Coolste Baan van
Nederland -een tijdelijke 400-meter kunstijsbaan in het Olympische
Stadion in Amsterdam, waar het Wereld Kampioenschap All-round werd
georganiseerd voor een groot en wild enthousiast publiek-, een
onheilstijding kreeg. Het evenement was extra feestelijk omdat men de
'Gouden Tijden van Weleer' wilden laten herleven in aanwezigheid van
alle nog levende Kampioenen van Vroeger. Een gezelschap waar Wüst'
natuurlijk zodra ze stopt ook toe zal behoren. In plaats daarvan
zette haar coach bij voorbaat een 'doem(-per)' op haar WK. Hij
vertelde haar dat er voor haar in de -nota bene door haar zelf
opgerichte, en in beginsel ook door haar mede met eigen geld
gefinancierde- ploeg vanaf volgend seizoen geen plaats meer was. Zou
dat er wellicht de oorzaak van zijn dat haar startafstand , de 500
meter, volkomen mislukte, en dat ze daardoor het Kampioenschap mis
liep(ze werd tweede)? Deze affaire liep in de week na het WK nog
verder uit de hand;
Ireen Wüst een beetje te goed voor
deze wereld dus? Had ze niet gewoon moeten beloven die vier jaar aan
te blijven? Dan had ze later altijd nog af kunnen zwaaien 'als het
echt niet langer meer ging'; kan tenslotte gebeuren met een absolute
Topsporterdie over vier jaar 37 jaren zal tellen.
Al met al een diep droevig stemmende
behandeling van een Icoon, door een bedrijf dat zich er -na het
plukken van het laaghangend fruit- veel te gemakkelijk vanaf maakte.
Maar het probleem ligt breder dan alleen deze sponsor; er staan geen
andere sponsoren in de rij voor Wüst, noch voor de vele andere
Topschaatsers- en schaatsters die Nederland rijk is -een deel van de
Jumbo-ploeg van Sven Kramer uitgezonderd- dat is dus een Sponsor die
het duidelijk wel begrijpt!
 |
|
van Echte Topper Ireen Wüst! |
|
Want als Nederland een 'Echte
Sportcultuur' rijk zou zijn, dan zou het naar mijn idee anders gaan;
dan zou de Sponsorwaarde van een Ireen Wüst zich zelf uitstrekken
tot ver na haar dagen als actieve sporter. Maar nee; hier geldt meer
'Nederland, Vernederland', want zo kan je de de bejegening van de
Topper natuurlijk ook typeren. De zelfbeheersing die ze toonde toen
het nieuws naar buiten kwam was trouwens bewonderenswaardig; nog een
reden die toch tenminste een(1) nieuwe geldschieter zou moeten
overtuigen wel met haar in zee te gaan...dan waarschijnlijk wel onder
leiding van een andere coach...maar dat lijkt me logisch...
Een sport die ook diep in de
Nederlandse Cultuur zit verankerd -totdat de prestaties zwaar
tegenvallen; dan wordt het tijdelijk iets minder- is het
Mannenvoetbal. Dusdanig, dat die sport meestal apart wordt
gecategoriseerd; niet onder de titel 'Sport', maar ernaast. In
Nederland is (Mannen-) Voetbal 'Koning, Keizer, Admiraal' als het
goed gaat, en een Mickey Mouse-versie van 'Soccer is King' als het
niet allemaal niet voor de wind zeilt.
Ook in het Voetbal speelt/speelde even
een kwestie die met 'Respecteren van Toppers' te maken heeft.
Record-International Wesley Sneijder zag het -nadat wel voor zich
nadat de nieuwe Bondscoach Ronald Koeman hem liet weten verder geen
gebruik meer van zijn diensten als Oranje-klant te willen maken-;
onder Koeman -dezelfde coach die hem ooit liet debuteren op het
hoogste niveau- op het veld afscheid nemen, en wel bij de aankomende
twee Oefeninterlands tegen Portugal en/of Engeland. Niet zo heel raar
gedacht door Sneijder lijkt mij. Of toch wel? Koeman heeft er in
ieder geval geen oren naar; die is waarschijnlijk zou intens bezig
met het maken van een Nieuwe Start voor het Nederlands Elftal,
dat...ja wat eigenlijk? Wesley selecteren, laten starten in de
interland tegen Portugal -toevalligerwijs ook de tegenstander in
Sneijders eerste wedstrijd met het 'Grote Oranje'- en dan na een
kwartiertje wisselen, of juist een aantal minuten voor tijd in laten
vallen en dan aan het eind afscheid nemen van Team en Publiek; dat
kan toch nooit een domper worden? Misschien zou het zelfs zoveel
enthousiasme van de Oranje-fans genereren dat het de start van de
nieuwe Bondscoach een extra push zou kunnen geven...
Sneijder zal ongetwijfeld nog wel een
keer een officieel afscheid van Oranje krijgen aangeboden.
Maar in
een land dat zijn Sporthelden op de juiste wijze koestert, zou er
-denk ik tenminste- niet tot zo'n relletje komen; vooral omdat daar
eenieder veel meer bezig is met het feit dat ook aan een mooie
carrière en eind komt, wanneer dat zou kunnen zijn, en hoe je dat op
een respectvolle wijze kan doen.
“Hey Dekker, jij was toch Basketball
Columnist?” Zullen enkelen nu misschien denken. Dat klopt (deels).
Juist ook in het Nederlandse Basketball heb ik tot op heden -ik begon
Basketball te Beleven in 1983, we hebben het dus over een periode van
ruim 35 jaar- weinig van Respect naar onze Helden -en al helemaal
niet naar de Ex-Internationals toe- gemerkt. Dat was dan ook een
reden dat ik -toen Henk Pieterse me vroeg de rol van 'coach' van dat
gremium over te nemen nadat Rob Meurs omkwam- daar de nodige plannen
voor heb ontwikkeld. Helaas zijn ook in het traject dat ik voor ogen
had de nodige kinkjes gekomen -positieve, en minder positieve- maar
wie weet, misschien komt dat ooit nog weleens goed...daarover later
meer.
Wil ik afsluiten met de stelling dat:
“Nederland -dat geldt dus zeker ook voor het Nederlandse
Basketball- blinkt ook niet uit in de juiste bejegening van onze
Jonge Sport-talenten!”
Dan heb ik dat vast gesteld; ik vermoed
dat ik er de komende tijd nog weleens op terug zal komen, maar de
lengte van dit stukje is alweer ruim die van een standaard
column-lengte, dus daar zal ik u nu nog even niet mee lastig vallen.
Zoals altijd,
Reageren? Graag!
AART DEKKER
De Foto's bij dit artikel heb ik overgenomen uit de onderstaande artikelen van de Volkskrant:
 |
| Is Nederland wel Kampioenen als Ireen Wüst Waard? |
:format(jpeg):fill(f8f8f8,true)/s3/static.nrc.nl/bvhw/wp-content/blogs.dir/114/files/2020/12/sheila7.png)
/s3/static.nrc.nl/bvhw/wp-content/blogs.dir/114/files/2020/12/sheila7.png)
Posts
