Posts tonen met het label Stad. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Stad. Alle posts tonen

zaterdag 16 december 2023

O.A. ORANGE LIONS ACADEMY 5-5 &3X3 OLA BASKETBALL / PAROOL PODCAST: Hoe Amsterdam de topsporthoofdstad van Nederland werd / TALENT-ONTWIKKELING / OPLEIDING GETALENTEERDE SPORTERS IN AMSTERDAM /

Nieuws

Hoe Amsterdam de topsporthoofdstad van Nederland werd

null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

27 Amsterdammers haalden bij de laatste Olympische Spelen in Tokio een medaille, meer dan landen als Turkije of Griekenland. In de stad trainen dagelijks honderden atleten op topniveau. Hoe groeide Amsterdam uit tot het tweede grootste topsportcentrum van het land? En waarom kiezen al die atleten ervoor om juist hier te trainen?

Het Parool

 

https://www.parool.nl/nederland/hoe-amsterdam-de-topsporthoofdstad-van-nederland-werd~b7152ebd/ 

Amsterdam wereldstad zoomt deze week in op de topsportcultuur van de stad. Want Amsterdam mag dan vooral bekend staan als kunst- en cultuurstad, het is de laatste jaren óók uitgegroeid tot het tweede grootste topsportcentrum van Nederland, na Papendal. 

Sportverslaggever Thomas Sijtsma en Frank Thewessem (directeur Topsport Amsterdam) vertellen presentator Lorianne van Gelder hoe dit zo gekomen is en wat het de stad brengt om zo veel topsporters te huisvesten en faciliteren. “Dat je Arno Kamminga elke dag kan zien zwemmen in het Sloterparkbad of de Olympische roeiers tegenkomt op de Bosbaan heeft een enorme inspirerende waarde. Het laat zien dat jij als sportend kind in Amsterdam je droom kan waarmaken,” aldus Thewessem. “3x3 basketbal is letterlijk van the streets naar Tokyo gegaan.”

Sijtsma en Thewessem twijfelen of Amsterdam zelf nog een poging zou moeten doen om de Spelen te organiseren, maar het topsportbeleid werpt in ieder geval zijn vruchten af. Sijtsma: “Als Amsterdam een land zou zijn, was het bij de laatste Olympische Spelen ongeveer als dertigste geëindigd op de medaillespiegel. Ik denk niet dat er veel steden zijn die dat kunnen overtreffen.”

Luister ook de andere aflevering van Amsterdam wereldstad of deel je tips en feedback via podcast@parool.nl

maandag 3 juli 2023

OUT-OF-THE-POLDERBOX-DENKEN: Fokke & Sukke zien de voordelen van #politiek @Lelystad...Geen #excuses vd #slavernij / NRC-OPINIE CARTOON HUMOR /

 

Van NRC.nl op  3 juli 2023, meer NRC FoSu   ---  Hier  ---

en nog veel meer Fokke & Sukke   ---  Hier  ---

 

 

woensdag 31 mei 2023

DE VREUGDEVOLLE FALL-OUT VAN EEN SENSATIONEEL BNXT-NL KAMPIOENSCHAP VANUIT LEIDS PERSPECTIEF (1) HULDIGINGEN & INTERVIEWS

Interviews & Huldiging

Zorg en Zekerheid Leiden

vs.

Donar Groningen

na de Finale Game 5 (29 mei 2023)

Na afloop van de spectaculaire verovering van het landskampioenschap door Zorg en Zekerheid Leiden spreekt Martin Hoekstra achtereenvolgens met:
 
- Luuk van Bree
 
- captain Marijn Ververs
 
- hoofdcoach Doug Spradley
 
- Finals MVP Thomas 'Truth' Rutherford
 
- 'de stofZZuiger' Lucas Kruithof
 
- Stan van den Elzen (mét bierdouche)
 
- ZZ Leiden bestuurslid Niek van Bemmel
 
Èn we genieten na van het 'netje knippen' en de uitreiking van de trofee.
 
En dit was slechts deel-1 van het feestje op maandag 29 mei 2023...
 
...want daarna trok het hele gezelschap naar het Stadhuis..:
 

Van Sleutelstad:

Feestelijke huldiging ZZ Leiden na behalen landskampioenschap

Honderden fans van Zorg en Zekerheid Leiden Basketball hebben maandagavond samen met de spelers en de staf gevierd dat ZZ Leiden landskampioen is geworden. Na een wedstrijd waarbij tegenstander Donar uit Groningen vrijwel steeds de bovenliggende partij was, volgde een bizarre ontknoping. In de laatste minuut wist Leiden de score op 82-81 te zetten en haalde daarmee het kampioenschap binnen.

Om 19.00 uur maakten de spelers hun opwachting op een podium dat op de Vismarkt was neergezet. Na de nodige felicitaties, zangkoren en een polonaise door het publiek, maakte clubvoorzitter Marcel Verburg nog bekend dat coach Douglas Spradley ook het komende seizoen aan ZZ Leiden verbonden blijft. Dat verhoogde de feestvreugde uiteraard nog meer.

Na de publieke huldiging werden spelers, bestuur en staf van ZZ Leiden ontvangen in de Burgerzaal van het stadhuis voor een drankje en nog meer mooie woorden.



Doug Spradley maakt tijdens de huldiging van ZZ Leiden bekend dat hij nog een jaar blijft. (Foto: Chris de Waard)

Doug Spradley ook komend seizoen coach van ZZ Leiden

Onder het toeziend oog van de honderden ZZ Leiden-supporters die vanavond naar de huldiging bij het stadhuis kwamen, liet Doug Spradley weten dat hij ook volgend jaar graag de coach van de Leidse basketballers is. “Ik wil zijn waar mijn hart is, en dat is hier in Leiden.”

Aan het eind van de huldiging nam ZZ Leiden-voorzitter Marcel Verburg nog één keer het woord. “Ik wil nog graag iets aan jullie voorleggen. Wat zouden jullie ervan vinden als Doug Spradley ook volgend jaar onze coach is?” Voordat Verburg zijn zin kon afmaken, begon de Blauwe Brigade al met een loflied aan de Amerikaanse coach. “Dougy is een Leidenaar, Dougy is een Leidenaar”, klonk het over de Vismarkt. “Dan gaan we dat regelen”, eindigde Verburg zijn toespraak.

En geregeld was het dus snel, want Spradley bevestigde direct dat hij graag in Leiden wil blijven. Hij heeft een goede klik met de club, veel gewonnen en zijn vriendin heeft het in Leiden naar haar zin. Een leuke verrassing voor het publiek, maar ook voor de spelersgroep die nog van niets wist.

De succescoach die voor het eerst in de Leidse geschiedenis in één seizoen zowel de nationale beker als de landstitel won, maakte wel een afspraak met het publiek. “We gaan eerst voor de triple“, waarmee hij doelde op prolongatie van de BNXT League-titel, waarvan de play-offs binnenkort van start gaan.

 

vrijdag 16 april 2021

SPORT IN DE STAD GRONINGEN / PORTRET: 'Glenn Pinas is een echt mensenmens' / KLAAS STOPPELS / COACH / DONAR GRONINGEN / MEPPEL GIANTS / SURINAME / POKAI /

 

http://www.sportinstad.nl/artikel/Glenn-pinas-is-een-echt-mensenmens


Glenn Pinas is een echt mensenmens

Overgenomen van 'Sport in Stad', Door: Klaas Stoppels 29 maart 2021

Glenn Pinas is bezig aan zijn 70e levensjaar, een mooi moment om eens een blik te werpen op het verleden en heden van deze bijzondere man en coach. Kortgeleden sprak ik met Glenn met als insteek een reis terug in de tijd waarin veel plaats zou zijn voor de nodige basketbalanekdotes. Dat werd het echter niet. Vanaf de eerste seconde nam het gesprek een heel andere wending, wat uiteindelijk resulteerde in een portret van de mens achter het fenomeen Pinas.  Zo werd er gesproken over de zin van het leven, over wat de mens toch zo uniek maakt, of de reis die je aflegt bestemd of toch onbestemd is en of de vraag over de zins des levens eigenlijk niet veel te groot is. Kortom: een kijkje achter de verf van het schilderij dat Glenn Pinas heet.

We zijn nog geen 10 seconden in het gesprek onderweg of de bekende lach van Glenn buldert al luid en duidelijk door het pand heen. “Moeite met ouder worden? Nee hoor, daar heb ik echt totaal geen moeite mee. Zolang je jezelf maar in shape houdt en dan vooral op het mentale vlak. Hoe ik dat doe? Door dingen te doen waar je hart van open gaat, snap je? Dingen doen die er voor jou toe doen. Natuurlijk weet je dat het ergens eindig is en ja, toen we jong waren stelden we taken gemakkelijker uit tot de volgende dag. Er was immers altijd een morgen. Maar naarmate je ouder wordt kun je de dingen minder goed uitstellen. Misschien is dat stukje bewustwording wel de grootste verandering in dit proces van ouder worden.”

Glenn is geboren in Paramaribo en kwam uit een onderwijzersnest. In Paramaribo genoten Glenn en zijn broer een vrij beschermende opvoeding. “Voetballen op straat? Met moeite hoor. Mijn moeder was doodsbang dat mijn broer en mij iets zou overkomen. Dus pas als de hen niet op de heide zat kon ik buiten ongestoord mijn gang gaan. Mijn vader overleed al toen ik 11 was en mijn broer ging studeren toen ik ongeveer 14 jaar was en dus bleef ik alleen met mijn moeder over. Mijn moeder ging toen weer aan het werk als onderwijzeres voor jongeren met de nodige problemen. Pas veel later bleek dat dit een voorbode was geweest voor mijn eigen maatschappelijke carrière. Doordat ze weer aan het werk was en middag- en avonddiensten draaide kon ik, zonder dat ze dat wist, lid worden van een basketbalvereniging.” Met een vette knipoog en bijbehorende lach vervolgt Glenn: ”mijn oma zat ook in het ‘complot’. Zij deed de was voor mij. Je kon zeggen dat ik al vrij snel doorhad welke mensen ik om mij heen moest verzamelen.”

Paramaribo bevatte (en bevat nog steeds) een ontzettende diversiteit aan mogelijkheden. Van arm tot rijk en alles wat daartussen paste was vertegenwoordigd in de wijk waar Glenn woonde. Doordat moeder Pinas weer aan het werk was, kreeg Glenn langzamerhand wat meer vrijheden en dan vooral in de (basketbal)sport. Vanwege de beperkte mogelijkheden in Suriname voor wat betreft studie en de vooruitzichten op een maatschappelijk carrière, ging Glenn op zijn 18e zijn broer achterna. Die studeerde, net als vele van zijn generatiegenoten, inmiddels in Nederland. “Aangezien Suriname een integraal onderdeel was van ons Koninkrijk en ik de taal kende, lag Nederland voor de hand, want pas veel later werd Suriname onafhankelijk.” Toen Glenn in Nederland aankwam had hij het in zijn hoofd gehaald om het leger in te gaan. Beroepsofficier, dat leek hem wel wat. “Het avontuur trok me,” vertelt Pinas als antwoord op de vraag waarom hij het leger in wilde. ”Het was een keuze, maar niet een heel erg goede doordachte. Na 3 maanden in de opleiding kreeg ik dan ook het advies: ga wat anders doen, je bent veel te speels, dus niet geschikt.” Glenn schiet in de lach. In zijn ogen verschijnt een glinstering. “ik neem je kort even mee, we kregen onze eerste oefening in november. Een veldtrip. Koud dus. Je werd met twee man gedropt, kreeg coördinaten en dan maar lopen. Als je goed kon kaart lezen was het ongeveer 2 uur lopen. Maar ja, ik had nog nooit een landkaart van dichtbij gezien en mijn maatje ook niet. Lang verhaal kort. Als het niet aan de leiding had gelegen liepen we nu waarschijnlijk nog. Tegen 11 uur in de avond waren we er wel klaar mee. We rolden onze slaapzakjes uit onder een groot Mariabeeld. Daar legden wij onze vermoeide lijven te ruste. De volgende ochtend werden we wakker gemaakt door schoolkinderen. Die keken verbaasd naar die 2 militairen en kregen een evenzo verbaasde blik terug.” Letterlijk einde oefening voor Glenn derhalve.

De beroepsopleiding was dus ten einde, maar Glenn vervulde wel zijn dienstplicht en bleef in het zuiden gelegerd. Daar kwam hij, in Weert om precies te zijn, in aanraking met het Nederlandse basketbal. Na zijn dienstplicht toog Glenn naar het Noorden des lands, ging bij zijn broer wonen en was voornemens om te gaan studeren. Inmiddels was de moeder van Glenn ook overleden en dus waren de broers op elkaar aangewezen. Maar naast de relatie met zijn broer waren andere relaties ook belangrijk voor Glenn. “Weet je, als je andere relaties aangaat versterken die je ook weer in wie je bent, wat je doet en waar je uiteindelijk naartoe gaat.” Zoals gezegd ging Glenn naar Groningen om te gaan studeren, maar bij aankomst had hij eigenlijk nog niet echt een idee wat hij zou gaan studeren. Hij had veel verschillende interesses, maar koos uiteindelijk voor de Academie sociale studies. Daar kon hij namelijk verschillende kanten mee op. De kant die bleef trekken was toch het werk wat zijn moeder had gedaan. “Noem het een soort voorbeeldfunctie, maar werken met die ‘moeilijke’ jongens waar mijn moeder meewerkte en die ze weleens mee naar huis nam, dat intrigeerde me. Die jongens keken dan hun ogen uit. Wij waren namelijk een gezin wat elkaar met respect behandelde en waar het rustig was. Dat hadden die jongens nooit gekend. Dat stukje hulpverlening waarin de humaniteit belangrijk was, dat pakte me. Uiteindelijk heb ik dat maar liefst 15 jaar gedaan in het UMCG op de afdeling kinder- en jeugdpsychiatrie. Een periode waar ik met heel veel plezier en voldoening op terugkijk.”

Tijdens zijn studie zette Glenn zijn basketbalcarrière voort in Groningen. Hij zat een blauwe maandag bij BVG waar hij onder andere teamgenoot werd van ene Bill Pijl. Er studeerden in die tijd veel Surinaamse jongeren in Groningen. Zij hadden wat subsidiemogelijkheden om van alles te organiseren. Via een stichting werd er een heuse basketbalvereniging opgestart die luisterde naar de exotische naam Pokai wat overigens niets anders betekent dan papegaai. “We speelden ander basketbal dan dat men in Nederland gewend was. Geen patroontjes, maar op gevoel. En we gunden elkaar de bal. Als jij ‘aan’ was, zorgden we ervoor dat je ‘aan’ bleef. We speelden al vrij snel op hoog regionaal niveau en werden in ons derde jaar dan ook kampioen waarmee we promotie naar de landelijke eerste divisie afdwongen. En dat stelde toen nog echt iets voor hé, dus gewoon ploegen met Amerikanen. Daar zag ik voor mezelf voor het eerst hoe het zou moeten, hoe het kon en hoe je op een creatieve manier de beperkingen om kon zetten in mogelijkheden.”

Bij Pokai zette Glenn zijn eerste stappen op het coaching vlak. Hij volgde Rupport Clements op die assistent-coach werd bij Donar. Glenn had al vrij snel door dat hij het spelletje wel snapte, maar dat het overbrengen van deze materie hele andere koek was. Ook zag Glenn dat het team te groot was voor het servet, maar te klein voor het tafellaken dat eerste divisie heette. “We wilden ons laten gelden en dus bedachten we allerlei acties om ook een Amerikaan te halen. Het lukte ons om de benodigde centen bij elkaar te halen en kwamen via de agent van Lace Strong uit bij John Wallen. Die kwam halverwege het seizoen en aangezien we geen huizen en dergelijke konden bieden, nam ik hem eerst in huis. Dat was best een struggle. John kon de eerste twee weken maar niet wennen aan het dag- en nachtritme van Nederland. Hij belde vaak in de nachten naar huis waardoor mijn telefoonrekening sky high was. Nadat ik hem diverse malen had uitgelegd dat hij dit niet meer moest doen, bleef hij maar volharden in het naar huis bellen. Toen ik hem weer midden in de nacht aan de telefoon hoorde praten, liep ik naar beneden en net voordat ik de woonkamerdeur wilde openen om het gesprek aan te gaan, hoorde ik hem zeggen dat hij niet snapte dat in ons huis blank en zwart met elkaar woonden en leefden. Toen ik dat hoorde ben ik eerst weer naar boven gegaan en toen hij klaar was heb ik met hem gezeten en uitgelegd dat je met een donkere huidskleur in dit land het best een keer lastig kan hebben, maar dat je ook gewoon je kans kon pakken. Uiteindelijk speelde hij maar één wedstrijd voor ons, hij kon hier gewoon niet wennen.”

Na zijn coaching periode bij Pokai kwam hij via Haren bij Meppel terecht. Glenn had altijd al de benodigde drive om te presteren, maar het coachen op het hoogste niveau overkwam hem eigenlijk min of meer. De eerste keer dat hij zichzelf betrapte in het nadenken over coaching op het hoogste niveau was toen hij in de promotiedivisie coachte. “In Meppel heb ik voor het eerst een flard van een gedachte gehad: hé, we zijn nog maar één stap van het hoogste niveau af. Toen we daar uiteindelijk op een plek terechtkwamen, welke recht gaf op promotie, heb ik tegen het toenmalige bestuur gezegd. Luister, mijn taak zit erop, nu is het een wedstrijd van jullie, het bestuur, geworden. Gaan we wel of gaan we niet promoveren.” Uiteindelijk waagde Red Giants de stap naar de eredivisie en zo rolde Glenn de eredivisie in. In totaal was Glenn maar liefst negen seizoenen werkzaam in Meppel. “Toen ik daar begon reed ik drie keer per week op en neer, maar naarmate we steeds op een hoger niveau kwamen gingen we ook meer trainen. Uiteindelijk kon ik het stuk wel dromen, maar het verveelde nooit. Ik kreeg altijd op de een of andere manier energie van Meppel en alles daaromheen. Weet je waarom? Ik ben een mensen-mens. Ik vind mensen om mij heen en daarmee plezier te hebben het mooiste wat er is. Ik heb het nodig om vanuit een soort van ‘echtheidsgevoel’ een relatie met mensen aan te kunnen gaan. Mensen bewust pijn doen kost me dan ook heel veel moeite, sterker nog, mensen bewust pijn doen zal ik nooit kunnen. Ik ben dan ook heel erg bezig met actie en gevolg. Daar denk ik echt veel over na. Als ik nu dit zeg of doe, wat heeft dat dan tot gevolg bij hem of haar.”

Dat echtheidsgevoel kwam ook terug in zijn coaching. “Er was ooit eens een speler die mij één of ander lulverhaal ophing. Hij vertelde mij dat hij niet op tijd terug kon zijn omdat zijn vlucht vanuit Amerika was vertraagd door hevige sneeuwval.  Één druk op de internetknop leerde mij dat zijn vlucht gewoon op tijd was vertrokken. Kijk dan word ik woest. Niet eens zozeer voor mijn eigen persoon maar potverdorie je laat je ploeg in de steek. Daar kon ik zo pissig om worden. Als je als speler er op dat moment voor kiest open en eerlijk te zijn dan gaan we kijken hoe we je kunnen helpen. Dan gaan we schouder aan schouder staan. Maar in plaats van een positieve oplossing te zoeken zocht hij een negatieve oplossing en nam daarmee alles en iedereen mee in zijn negatieve gedachten om uiteindelijk een voor hem ogenschijnlijk positieve oplossing te vinden. Toen hij weer in de zaal stond heb ik hem een vreselijke uitbrander gegeven en de eerstvolgende wedstrijd 40 minuten op de kant gezet. Pas jaren later trok ik de conclusie dat die boosheid, die overigens geheel terecht was, niet de uiteindelijke oplossing had gebracht en dat vond en vind ik nog steeds spijtig. Soms duurt het even bij spelers dat ze gaan snappen welke reis je met hen wil gaan maken. Maar nu nog, 20-30 jaar na dato zoeken spelers contact en zeggen dan, jeetje coach, ik begrijp nu pas waar je met ons naar toe wilde. In mijn beleving zijn er geen goede of slechte coaches. De benaderingen en werkwijze zullen best verschillen van elkaar maar uiteindelijk ben je als coach altijd op zoek naar de verbinding in je team. Wie gaat de reis met je maken, wat kunnen we op die reis tegenkomen maar nog belangrijker wat kunnen we er mee doen”.

In zijn loopbaan was Glenn werkzaam bij diverse clubs op diverse niveaus. Bij ieder team was de basis hetzelfde. Glenn zocht vaak een middenweg als het om hiërarchie ging. “Eerst draagvlak creëren en dan waar het kon in de groep staan en daar waar het moest duidelijk erboven. In de topsport vond ik het niet belangrijk om aardig gevonden te worden. In het normale leven heb ik het ‘aardig gevonden gehalte’ vrij hoog in het vaandel staan. En vergis je niet de verschillen in Meppel en Groningen, de beide eredivisieploegen die ik gecoacht heb, waren immens. Meppel was een vrienden team, daar bleef een deel van de kern van de ploeg waarmee we begonnen waren altijd bij de club. Jongens als Gunnink en Haze bijvoorbeeld. Zij zorgden voor een bijna naturel overdracht naar de zogenaamde imports toe. Zo zijn onze manieren, zo gaan we hier met elkaar om. Diezelfde opvatting hoorde je ook vanuit de omgeving. Later dacht ik er wel eens over na en vroeg mijzelf dan hardop af wat nu eigenlijk belangrijker was voor een team. Maakt het uit in hoeveel seconden je een suïcide kan lopen of hoeveel slides je in een minuut kan maken? Nee, plezier, vertrouwen in elkaar, duidelijk vertellen wat je doelen zijn dat is wat belangrijk is. Doe de dingen die nodig zijn, train ze maar schep er plezier in. Vertel je spelers dat ze samen moeten werken om dingen voor elkaar te krijgen. Dan krijg je vanzelf succes”.

Meppel was dus meer een ‘vriendenteam’. Er bestond daar dan ook totaal geen enkele druk. Ieder resultaat werd gekoesterd. Zodoende kon Glenn in alle luwte bouwen aan iets moois. In het tweede jaar dat Glenn daar coachte haalde men de play-off door in de reguliere competitie als vierde te eindigen. “Dat was me toch een feest! De brandweer moest er aan te pas komen want er zaten veel te veel toeschouwers in het Vledder. We hadden die hut wel 10 keer kunnen uitverkopen”. Maar het behalen van resultaten had in Meppel ook een keerzijde. “Meppel verloor zijn identiteit die ze pas jaren later weer hebben teruggevonden. Nu zijn het weer de Red Giants zoals ik ze van vroeger ken. “Bij Donar was het een heel ander verhaal. Zodra men op het hoogste niveau was teruggekeerd, met uitzondering van het eerste seizoen, moesten we kampioen worden. Geloof me, dat was in die tijd echt niet mogelijk. Pas jaren later, toen de organisatie mee ging groeien met de ambities van de club en doorkreeg wat er bijvoorbeeld aan budget nodig was werd een kampioenschap reëel.  Wat ik wel in mijn periode als coach heb geleerd is dat relaties, waarvan je denkt dat je erop kunt bogen, toch breekbaar en dus eindig blijken te zijn”.

Gedurende zijn jaren in Meppel was Glenn naast het coachen nog steeds werkzaam in het UMCG. In het derde jaar dat Meppel uitkwam in de eredivisie trok Glenn de stoute schoenen aan en ging weer studeren. “In dat laatste jaar Meppel kon ik bij het UMCG met ‘reorganisatie’ ontslag gaan. Ik kon er veilig uitspringen en ben toen rechten gaan studeren. Bij Donar was ik vanaf het begin full time coach en kwam mijn maatschappelijke carrière op een wat lager pitje te staan. Overigens zie ik wel overeenkomsten in het ‘zakelijk’ leven en het leven als (sport)coach. Zodra je met mensen omgaat kom je dat, in welke constellatie dan ook, weer tegen. Ik denk overigens, en dat is misschien wel een hele gewaagde uitspraak, dat ik nu een veel betere coach zou zijn dan al die voorgaande jaren. Ik denk dat ik nu pas doorheb hoe je het op een goede manier zou kunnen doen. Ik denk dat ik het beste uit mensen kan halen door ze een kans te bieden om mee te doen. Ik kan het niet voor ze doen maar ik kan ze uitnodigen om mee te doen. Ik kan ze de handvatten geven die zij nodig hebben om tot een prestatie te komen. Daar zit wel een grote overeenkomst tussen zakelijk en sport. Het aangaan van een relatie dat eigenlijk het voertuig is waarmee je samen die prestatie kunt bereiken. Niet omdat ik het wil of omdat ik het zeg. My way of de high way, je kent die uitspraken wel. En laat er geen misverstand over bestaan, ook ik heb deze gebezigd en dus veroordeel ik ze niet. Maar ik ken ze en ik weet waar ze toe leiden. Ze werken in mijn optiek contraproductief. Het andere, het aangaan van die relatie dus, kost veel meer tijd, kost ook veel meer energie maar als het van jou is dan is het rendement vele malen hoger”.  Wat drijft deze mensen, waarom doen ze wat ze doen, en hoe doen ze dat dan. Je kan dan de spiegel zijn die je ze kunt voorhouden en waarin ze zichzelf kunnen bekijken maar je kunt ook kijken naar hun behoefte. Okay, ik zie wat je wil maar vind je dat reëel? Daarmee plaats je de dingen in perspectief voor de ander en kom je uiteindelijk gezamenlijk tot die prestatie.

Glenn Pinas, een bevlogen coach, een inspiratiebron voor velen maar bovenal een mensen-mens. Iemand die het aardig gevonden wil worden hoog in het vaandel heeft staan. Van Suriname naar Nederland, van het leger tot psychiatrie, van student rechten tot sportcoach. Glenn heeft het allemaal gedaan. Nooit of te nimmer heeft hij zich door welke tegenslag dan ook uit het veld laten slaan. Altijd heeft hij naar eer en geweten gehandeld. Soms met een traan maar vaak met een lach. “Weet je, wie iets echt wil laten slagen vindt altijd wel een weg, wie iets niet wil doen vindt altijd wel een excuus”.

Wijze woorden die passen bij een man van zijn leeftijd. Een man die bijna 70 jaar geleden is begonnen aan zijn reis en die, mede door het mentaal in shape blijven, nog niets aan scherpte lijkt te hebben ingeboet. Zijn reis duurt dan ook hopelijk nog wel even voort.

*

Groningen heeft een lange Basketball-traditie, en is wat publiek betreft absoluut Basketball-stad Nr.1. dus zijn er vele mooie verhalen te vertellen en 'Sport in Stad' is een van de bronnen voor juist de lange mooie Verhalen waar andere platforms en kanalen zich minder op toeleggen: zoek dus  ---  Hier  --- verder. 







 



vrijdag 7 februari 2020

NRC-OPINIE ROTTERDAM-EDITIE / COLUMNIST VAN DIJL: 'Dordrecht, vier écht feest!' - Dordrecht - de Oudste Stad van Holland, bestaat dit jaar officieel 800 Jaar Dordrecht, vier écht feest!





Dordrecht, vier écht feest!

Dordrecht viert dit jaar zijn 800ste verjaardag. Dat is het verkeerde jaar, en de herdenking wordt lang niet groots genoeg aangepakt, vindt Frank van Dijl. Dordrecht gaat te achteloos om met zijn eigen, indrukwekkende geschiedenis, vindt hij.



Als Dordtse jongen fietste ik na schooltijd door de straten van de stad waar ik trots op was, proberend me voor te stellen hoe het was om hier in vroeger eeuwen geleefd te hebben. Dit was wel de oudste stad van Holland, hè, waar in 1572 de Eerste Vrije Statenvergadering was gehouden, nota bene in het gebouw, misschien wel in dezelfde ruimte, als waar ik wekelijks met de andere jongens van mijn klas gymnastiek had.

Nog altijd maakt mijn hart een sprongetje als ik in een buitenlands museum een ‘Gezicht op Dordrecht’ zie met zeilboten op de rivier en die kenmerkende stompe (want omdat hij tijdens de bouw ging verzakken nooit met een spits bekroonde) toren van de Grote Kerk. Die ruim twee meter uit het lood staande toren herken ik uit duizenden. Ik weet nog hoe ik het in mijn benen voelde als ik de 275 traptreden naar boven had geklommen om vanaf 65 meter hoogte in alle windrichtingen te kunnen kijken.

Omdat ik in Dordrecht ben geboren, weet ik dat een stad niet een stad kan zijn als er geen rivier langs of doorheen stroomt.

Dit jaar viert Dordt zijn 800ste verjaardag, althans: 800 jaar stadsrecht. Werd de stad dan in 1220 geboren? Er is wel een document uit 1220 dat al die eeuwen in een ijzeren kast is bewaard en waarvan het perkament deels is vergaan. De historicus Henk ’t Jong, auteur van het succesvolle De dageraad van Holland. De geschiedenis van het graafschap 1100-1300, zegt daarover: „Dat is een uniek iets, bijzonder ook dat het al die tijd is bewaard. Dat betekent dat het belang ervan ook toen al werd onderkend.” Het document uit 1220 bevestigt volgens hem de privileges en rechten die Dordrecht al langer had: „Er is een chartertje uit 1200 waarin Dordrecht al stad wordt genoemd en Dordtenaren het recht kregen om laken te verhandelen. Er was dus al stadsrecht vóór 1220, waarschijnlijk al sinds het einde van de twaalfde eeuw.”

Wat het document van 1220 zo belangrijk maakt, is dat graaf Willem I Dordrecht het keurrecht gaf. „Daarmee kreeg de stad het recht om zelfstandig regels en wetten op te stellen. Het duidt erop dat de handel voor 1220 al zo belangrijk was, dat het noodzakelijk was om die te reguleren, én dat schout en schepenen toen al in staat waren om de regels en wetten te handhaven. Zo kon Dordrecht zich ontwikkelen tot de belangrijkste handelsstad van Holland”, zegt Henk ’t Jong.

Gesloopt

Op zijn blog Apud Thuredrech laat hij zich wel eens kritisch uit over de manier waarop Dordrecht met zijn geschiedenis omgaat. In de negentiende eeuw werden de stadsmuur en veel historische gebouwen gesloopt. Na de oorlog kwam de genadeslag met de grootscheepse sanering van de oude binnenstad.

Dat de aanleiding om in 2020 feest te vieren onjuist is, is tot daaraan toe, maar de gemeente Dordrecht pakt ook lang niet groots genoeg uit voor de herdenking. Waarom? De verkoop van Eneco aan Mitsubishi levert de stad 370 miljoen euro op, dus aan het geld kan het niet liggen. Er is een onderwijsproject, er komen ‘Dordtse Wijkfeesten’ (waarvoor de wijkbewoners zelf plannen moeten verzinnen) en in het najaar gaat in Dordrecht Museum een grote tentoonstelling open omdat het 400 jaar geleden is dat de schilder Aelbert Cuyp werd geboren, een tentoonstelling die dus toch wel gehouden zou worden.

Maar wat ik bijna vergeet: „Wethouders en de burgemeester gaan de komende maanden met een feestkar de wijken in om 800 jaar Dordrecht onder de aandacht te brengen.” Dat staat op dordrecht.nl. 

Een feestkar! Laten we daar niet licht over denken.

journalist en eetrecensent voor deze krant 

dinsdag 9 april 2019

Woensdag geen 'Drexit' van Dutch Windmills Basketball uit de DBL, maar... ...wel 'een Wonder van Dordrecht anno 2019' !?!

Woensdag geen 'Drexit' van Dutch Windmills Basketball uit de DBL, maar...

...wel 'een Wonder van Dordrecht anno 2019' !?!

We zullen het weten als

Dutch Windmills Basketball Dordrecht op

Donderdag 11 april 2019, 20h30

aan de Dordtse Sportboulevard in de OptiSport-zaal

tegen Zorg en Zekerheid Leiden

na geruime tijd weer eens een Thuiswedstrijd speelt.

In dit verhaal leest u o.a:

–De Kraker van a.s. Donderdag Dutch Windmills(5e) vs. Zorg en Zekerheid Leiden(1e)
–'het Wonder van Dordrecht in 2018'; van de Wederopstanding van het Professionele Basketball in Dordrecht, de huidige financiële problemen van Windmills en de Redding van de Club
–de Passie voor Basketball; Basketball is Fun!
Sport in Dordt(e.o.); Toen, Nu en in de Toekomst
Beroemde Dordtse Basketball-mensen

Windmills – ZZ Leiden


Werkelijk een dijk van een affiche dus aanstaande donderdag – lees hier de Preview op de DBL-site – die een uitverkochte zaal met naast een ongetwijfeld flinke Blauwe Brigade uit Leiden ook grote support van Echte Basketball Liefhebbers uit Dordrecht, de Drechtsteden en de wijde omgeving verdient. Als de entourage zo zou zijn, dan kunnen Sportliefhebbers uit de regio, potentiële Sponsors en Donateurs, Zakelijke Partners, de Gemeente Dordrecht en niet in het minst Expoitant OptiSport met eigen ogen de potentie van Dutch Windmills, de Basketballsport in bredere zin, en daarmee ook moedervereniging Rowic aanschouwen en zal iedereen – denk ik dan – zich nog eens achter het oor krabben alvorens te weinig, laat staan niets bij te dragen – materieel of immaterieel – , te doen om de club een stevige basis te verschaffen voor niet alleen het uitspelen van het seizoen 2018/2019...

Het Wonder van Dordrecht (2019)

Want de nieuwe club Dutch Windmills stond de afgelopen tijd op het punt van omvallen, maar gelukkig kan het seizoen uitgespeeld worden, en dat betekent tevens dat er geen seconde verloren mag gaan om aan die stevigere basis te werken. Een erg spannende aankomende maand dus; een een maand die zomaar de boeken in zou kunnen gaan als 'het Wonder van Dordrecht in 2019'.


Dordrecht in een Notendop

Dordrecht, de stad van het lopende jaar 400 Jaar Dordtse Synode, en de stad waar binnenkort het Grootste Wederopstanding Verhaal van de Mensheid – The Passion – zal worden opgevoerd voor ongetwijfeld een miljoenenpubliek op straat en op de Buis...

Ooit was de stad Dordrecht de belangrijkste en rijkste stad van 'de Nederlanden' enkele 'Mega Stormen en Vloeden' maakten aan die status een einde, maar juist de laatste jaren is aan de Prachtige Stad op het Eiland van Dordrecht, en het Hart van de Drechtsteden meermaals de status van Meest Onbekende Parel van Nederland toegeschreven. En terecht; het huidige Dordrecht kan wat betreft stedelijk schoon, gezelligheid, ligging aan en tussen de Grote Rivieren met de meest Prachtige Natuur en Recratie-mogelijkheden op allerlei gebied wedijveren en wordt door steeds meer toeristen van over de hele wereld ontdekt.

Sport in Dordt; toen, nu en in de toekomst


Er waren tijden dat Dordrecht ook op Sportgebied zijn woordje danig meesprak; er waren volleyballers die bij de Europese Top hoorden, er was FC Dordrecht – eerder bekend onder de namen DS'79 en Dordrecht'90, de korfballers uit Dordt en omstreken maakten meestal onderling uit wie het nationale kamioenschap binnen haalde, de Molentochten op de Schaats waren maar een stapje minder roemrucht dat de Friese Elfstedentocht, en dan waren er natuurlijk tweemaal periodes er door de Dordtse Basketballers van Frisol/R goed meegedraaid werd in de Basketball Eredivisie/DBL.

Dat laatste was voor 't laatst in 1982/83; er kwam een einde aan terwijl de club op een haar na de Play-offs – toen nog gespeeld met vier ploegen – had gemist, omdat de verantwoordelijke mensen niet op tijd naar nieuwe sponsoren op zoek waren gegaan, terwijl al jaren bekend was dat de oerdegelijke en verantwoordelijke sponsor voor 10+-jaar – Nico de Vries met zijn oliebedrijf Frisol – medio 1983 zou stoppen als sponsor. Nieuwe mensen sprongen in het gat, vonden een bedrijf bereid dat minimaal op hetzelfde niveau de financiering wilde overnemen. Een probleempje echter gooide roet in het eten; er diende een gat van enkele maanden te worden overbrugd omdat het nu eenmaal halverwege het boekjaar was en de marketing-budgetten van Roobol Tapijten vastgelegd. Dat overbruggen lukte niet en er kwam een eind aan een periode die acht jaar eerder onder leiding van Maarten van Gent was begonnen; met piepjonge – hoofdzakelijk Dordtse spelers die in Dordrecht onder zijn leiding werden klaargestoomd voor de Top, en onder Charis Sideris, hun volgende twee of drie Eredivisiejaren speelden. Uiteindelijk leverde die tweede Dordtse Eredivisieperiode Oranje Basketball Internationals op als: René Ridderhof (35 Interlands, Vierde op EuroBasket en enige Nederlandse MVP ooit op de Haarlem Basketball Week), Marco de Waard (136 Interlands, EuroBasket & WK-deelnemer(1986)), Hans Heijdeman (87 Interlands, EuroBasket & WK-deelnemer(1986)), Raymond Bottse (103 Interlands, EuroBasket & WK-deelnemer(1986)) , Edu Bolte (+10 Interlands), (e.v.a.) op die allemaal deel uitmaakten van een glorieuze Oranje Basketball Episode, die met Nederland – nu de Orange Lions – zelfs tot een Halve Finale van Euro Basket en een Nummer-4-plaats in Europa bracht. Andere landen in die Top-4? Spanje, Italië en de Sovjet-Unie...

Het DBL-Seizoen 2018-2019; Windmills in de Play-offs


Na zes-en-dertig jaar staat de nieuwe DBL-formatie Dutch Windmills op plaats-5, heeft zich sportief allang de Play-offs ingespeeld op minimaal dezelfde plaats-5 waar het toen eindigde, met zelfs een reële kans op plek-4 en thuisvoordeel in de Eerste Ronde, hoe dan ook tegen het de laatste drie seizoenen in de Dutch Basketball League ongenaakbare Donar Groningen, dat Europees vorig seizoen als tweede Nederlandse club ooit tot een Halve Finale in een Europese Beker reikte...Groningen waar – vaker wel dan niet – 4.400 wild-enthousiaste supporters de stoeltjes van het inmiddels te kleine MartiniPlaza bezetten en daarmee dan in de Play-offs voor een netto recette van zo'n 25-30.000 euro per wedstrijd genereren... Een Donar Groningen waartegen de piepjonge nieuwelingen van Dutch Windmills Basketball Dordrecht op 2-1 voorstaan, waartegen nog een uitwedstrijd op het programma staat, en waartegen het de eventuele Tie-breaker voor thuisvoordeel in de Eerste Best-of-three Play-off bijna niet meer kan ontgaan...

Financiële Problemen

Het stormt in Dordrecht; er zijn financiële problemen – terwijl toezeggingen van geldschieters ruimschoots het dubbele van de in dat licht het conservatief op 450.000 euro budget bedroegen – een bedrag dat aan de inkomstenkant zowat werd gerealiseerd, waar tegenover staat dat de uitgavenkant ook is overschreden.Zijn er fouten gemaakt? Ja; zeker... Is er sprake van malversaties? Nee!

De spelersgroep, technische- en organisatorische- stafleden, werken ondanks de al geruime tijd donkere wolken die hen boven het hoofd hangen eendrachtig, enthousiast en op een zowat wekelijks steeds weer hoger spelniveau – met navenante resultaten – door terwijl ze het hen beloofde salaris veel te laat en maar mondjesmaat bij hen zien binnenkomen.

Het Redden van Windmills


Daarnaast zijn inmiddels een aantal mensen dag en nacht bezig de financiële problemen op te lossen waarbij al resultaten worden geboekt, er nog meer in de pijplijn zit, en koortsachtig wordt gewerkt aan additionele inkomstenstromen – waaronder die van

??? crowdfunding onder het motto van 'vele kleintjes maken ook een grote'

de Basketball Liefhebbers van Dordrecht en Omstreken, bij wie nu toch wel langzaam aan zich de gewaarwording zal opdringen dat er na al die jaren weer iets heel bijzonders aan het groeien is op basketball-gebied, en dat hun bijdragen – van heel klein en immaterieel, tot (wat) groter en ook materieel – het verschil zou kunnen maken...

Dus van een kaartje kopen voor de resteren wedstrijden in de reguliere seizoen tot en met de Play-offs – wie weet hoe diep die Play-off-Run zou kunnen gaan reiken..!!!

Een daverend startschot in de roos in de reddingscampagne van Dutch Windmills werd aangeleverd door Bob van Oosterhout van Triple Double en eigenaar van DBL-concurrent en Nederlandse Basketball Grootmacht zonder weerga – die juist afgelopen weekend de 40e verjaardag van het bereiken van de Finale van de Europa-Cup vierden in een sfeervolle en volle Maaspoort Den Bosch. Hij bracht de nieuwe Sponsor Jack's Casino aan, in eendrachtige samenwerking met B&W van de gemeente Dordrecht. Een voorbeeld voor de gehele Nederlandse Basketball-community; van hoe conculega's samen het Nederlandse Basketball op een hoger niveau kunnen brengen.

Shirtsponsor FS(Fulfillment-Solutions) doet ook een extra duit in het zakje.

Met de partij die toezegde voor het lopende en de komende twee seizoenen een stevige financiële basis te leggen – www.pyroil.nl – en van wiens toezeggingen slechts een klein deel mee begroot was in het beoogde budget van 450.000 euro – maar die die toezeggingen tot op heden niet kon nakomen – wordt gewerkt aan een oplossing die niet alleen het uitspelen van het seizoen 2018-2019, het afbetalen van alle schuldeisers, maar ook een solide basis voor de seizoenen 2019-2020, 2020-2021 en verder zou moeten leggen.

Moedervereniging Rowic Dordrecht staat onder leiding van Paul Lang – met zijn bedrijf Connect Plaza tevens sponsor van Dutch gWindmills – en staat ook al het hele seizoen garant voor de vele vrijwilligers die zorg dragen voor soepel georganiseerde wedstrijden.

Mijn credo is in mijn Columns sinds 2001 altijd geweest: 'Professionele Sport Speel je voor Publiek. Dus de potentiële Fanbase van het drukst bewoonde stukje Nederland – van tussen laat ik zeggen Delft/Rotterdam en het Groene Hart, tot Drechtsteden (w.o. Zwijndrecht), Gorinchem, Werkendam, Breda en Bergen op Zoom (allemaal plaatsen waar ooit succesvol Eredivisie-basketball werd gespeeld) tot en met Zeeland heeft de kans die Liefde voor de mooiste sport die er bestaat – Basketball is Fun! – te laten blijken; door naar die resterende wedstrijden te komen kijken en kaartjes te kopen, door mee te doen aan de

Crowdfundings,

door Windmills te tippen voor Leads naar eventueel geïnteresseerde partijen.

Woensdag kan de FEB niet anders dan haar fiat te geven aan het uitspelen van het DBL-seizoen; het liet de club nu eenmaal toe tot de door haar georganiseerde competitie, net zoals de NBB waar Windmills maar nipt Finale van de NBB-Beker miste in een Home-and-Away tegen Topper Landstede Zwolle – op basis van de overlegde toezeggingen van Investeerders, Sponsoren en andere geprojecteerde inkomstenbronnen.

Donderdag wacht dan het dit seizoen zowel Nationaal als Europees ongenaakbare Zorg en Zekerheid Leiden Basketball, op dit moment super-aantrekkelijk spelende gedoodverfde Kampioen, waartegen de Dordtenaren wel al lieten zien lang minimaal gelijk op te kunnen spelen. Mochten de Dordtenaren de Kwartfinale van de Play-offs overleven is diezelfde Leidse ploeg met haar fantastische supportersschare – die ongetwijfeld massaal de reis naar Dordrecht zal ondernemen waarmee een fantastische ambiance bij voorbaat gegarandeerd zal zijn, wat ook een goede recette zal opleveren...

De stad Dordrecht heeft Grotere Stormen doorstaan, en is klaar voor hordes Basketball-Liefhebbers die de Prachtige Stad aan het Water nog niet kennen. Professioneel Basketball heeft de potentie Pure Dordt-Promotie te leveren, onder andere via de Media-aandacht die met de sluimerende 'Cindarella-story' van Dutch Windmills die de komende weken zomaar waarheid kan worden, ongetwijfeld gaat komen.

En dan kan er tussen nu en begin juni 2018 zomaar een 'Wonder van Dordrecht' toegevoegd worden aan de al bijna 1000-jarige Geschiedenis van de Oudste Stad van Holland...de wederopstanding van het Dordtse Professionele Basketball – die mooiste sport die er bestaat want;

Basketball is Fun!

Dutch Windmills? Go, go...GO!!!

Het resterende programma van Dutch Windmills Basketball Dordrecht tot aan de Play-offs

is --- Hier --- te vinden,

waarbij de uitgestelde wedstrijd tegen Regio-rivaal Feyenoord Rotterdam Basketball – momenteel op de negende plaats in de DBL – nog opnieuw moet worden ingepland.

Hoe verhouden de DBL-teams zich tot elkaar op het driekwarts-punt van het reguliere seizoen? En vooral waar staan de Dutch Windmills? Vierde(!) volgens de zoals altijd onvolprezen Cijfermatige Analyse van Leon Kersten; je leest hem --- Hier ---


AART DEKKER

De schrijver van deze Column maakte zelf ooit als 18-jarige zijn debuut in de Eredivisie tegen het ook toen Grote Donar Groningen in een uitpuilende Sporthal Sterrenburg, de plek waar nu het prachtige Optisportcentrum Sportboulevard Dordrecht staat. Een ervaring die hem mede gevormd heeft tot wat hij nu is geworden...

(*) AFB:


Dordrecht is de oudste stad van Holland en was lang de belangrijkste stad van Holland. De stad ontstond rond 1120 aan het riviertje de Thuredriht en in 1220 kreeg Dordrecht als eerste stad in Holland stadsrechten.

woensdag 5 december 2018

MEMORIAM BD / TOEVALLIG OVER GESTRUIKELD: 'Overleden stadsfotograaf Jan Verhoeff, met dat petje, was Den Bosch en Oeteldonk' / BASKETBALL DEN BOSCH /

Jan Verhoeff met zijn eeuwig petje ©(C) Marc Bolsius
CITAAT(Memoriam BD, Originele bericht via Topics.nl   ---  Hier  ---)":
"Verhoeff kende Den Bosch als zijn broekzak, maar was in 1973 ook bij de gijzeling in een boerderij in Deil, de gijzeling in het Indonesisch consulaat in 1977 in Den Haag en de Bijlmerramp in 1992. En kind aan huis in de Bossche sport, bij FC Den Bosch en het basketbal maar ook bij de laatste verreden Elsftedentocht in 1997"


Overleden stadsfotograaf Jan Verhoeff, met dat petje, was Den Bosch en Oeteldonk


DEN BOSCH – Iedereen in Den Bosch kende fotograaf Jan Verhoeff, de fotograaf kende iedereen. De stadsfotograaf van het Brabants Dagblad overleed zaterdag op 74-jarige leeftijd. Uit het vooral analoge en zwart-wit tijdperk maakte Verhoeff kleurrijke foto’s in Den Bosch en de regio.


Jos van de Ven 2 december 2018, 12:13



Verhoeff begon als dimafonist (artikelen uittikken die correspondenten via de telefoon inspraken) bij zijn krant aan het Emmaplein. Na zes jaar Koninklijke Marine en af en toe als invaller-fotograaf kwam Verhoeff na het volgen van de fotovakschool in 1971 bij het Brabants Dagblad in dienst. Voor deze krant maakte Verhoeff 70.000 tot 80.000 foto’s. Steeds weer met dat petje op, gekocht tijdens een vakantie in Normandië, als het Kuifje onder de fotografen.

Niemand in Den Bosch die zoveel contacten had als Verhoeff, met mensen op straat, in het stadhuis van Den Bosch of bij de provincie. Hij leverde het Brabants Dagblad onmetelijk veel tips op. Bij de ongeveer tien tot vijftien foto’s die Verhoeff dagelijks maakte zat altijd wel een foto van een zelfgekozen onderwerp, op eigen initiatief. Verhoeff kende Den Bosch als zijn broekzak, maar was in 1973 ook bij de gijzeling in een boerderij in Deil, de gijzeling in het Indonesisch consulaat in 1977 in Den Haag en de Bijlmerramp in 1992. En kind aan huis in de Bossche sport, bij FC Den Bosch en het basketbal maar ook bij de laatste verreden Elsftedentocht in 1997.

Mensen, daar ging het bij Verhoeff om. Jarenlang verzette hij zich tegen het maken van foto’s van ongelukken, uit piëteit met familieleden. Hij was liever onder en met de mensen, bij koninklijke onderscheidingen en huwelijksfeesten. Menig keer is Verhoeff aangesproken, om zijn foto’s te kunnen gebruiken voor bidprentjes.

Oeteldonk

Oeteldonk en Verhoeff was één. Lid van De Bossche Bollen (met Cor Versteeg), hoffotograaf en mede-oprichter van de Oeteldonkse Kletsavonden. In die dagen ruilde hij zijn blauwe petje in voor een roodwitgeel exemplaar. En toog hij op de carnavalsmaandag na zijn werk Oeteldonk in. Met in zijn zak foto’s van die dag, tot een klein pakketje opgevouwen om te geven aan de Oeteldonkers die hij had vastgelegd.

Verhoeff nam in juni 2007 afscheid van het Brabants Dagblad, met een expositie in het Noordbrabants Museum en een boek met 500 foto’s. De selectie viel vooral op foto's waar mensen op staan.

Ook een belangrijke figuur in het Bossche Carnaval dus:



Jan Verhoeff krijgt de Gouden Kees uit handen van Peer vaan den Muggenheuvel

Gepubliceerd op 26 feb. 2017
Naast veel waardering voor drie kletsacts op de laatste van de Kletsavonden Oeteldonk, klapte het publiek ook de handen stuk voor Jan Verhoeff - Professional, voormalig fotograaf van het Brabants Dagblad. Hij was 42 jaar geleden mede-oprichter van de Oeteldonkse Kletsavonden en kreeg daarvoor de hoge Oeteldonkse onderscheiding de Gouden Kees uit handen van Peer vaan den Muggenheuvel tot den Bobberd.

dinsdag 16 oktober 2018

M.M.V. BROER RICHARD & ZUS NETTIE DEKKER / PEPERFEEST IN STANDSLANDBOUWKAS DE OUDE BEER / DORDRECHT: 'Pepers proeven in stadslandbouwkas De Oude Beer' / VIDEO(3m46) RTVDORDRECHT /


Gepubliceerd op 12 okt. 2018
 
NI20181012 pepers
Categorie Nieuws & politiek

Pepers proeven in stadslandbouwkas De Oude Beer

12 oktober 2018 17:45 (Originele bericht van RTVDordrecht   ---  Hier ---)

Wie van heet eten houdt en het gebruik van pepers niet schuwt, moet zondag zeker even naar het peperfeest in stadslandbouwkas De Oude Beer.
In de kas zijn mer dan 30 verschillende pepers die kunnen worden bekeken, mar ook worden geproefd. Denk aan namen als Brazilian Fish, Aji Cito en de Inca Red Drop. Ze zijn er in allerlei verschillende vormen, kleurschakeringen en natuurlijk ‘heetheden’. Er zijn er die een lichte prikkel opp de tong veroorzaken, maar ook die ervoor zorgen dat de tranen in je ogen staan. Daatnaast zijn er ook allerlei producten die van pepers zijn gemaakt.

Het peperfeest is te bezoeken tussen 13.00 en 17.00 uur in de Stadslandbouwkas De Oude Beer aan de Rijksstraatweg 108.

 

zaterdag 12 mei 2018

DBL NIEUWS: Forward Lease Rotterdam Basketball Volgend Seizoen onder label van Feyenoord / MULTISPORT CLUB FEYENOORD CITY / BASKETBALL NEDERLAND

Ik weet niet of deze foto met het onderstaande nieuws in het hoofd is gemaakt. Maar bij gebrek aan een (nieuw) Logo -ik kon het in ieder geval (nog) niet vinden, als het er al komt?- verbeeldt deze foto natuurlijk wel wat er te gebeuren staat.

Ik hoop dat het project een groot succes wordt!
(AD)

(Foto komt van de Feyenoord Site)

Het onderstaande bericht is overgenomen van de DBL-site:

Basketbal onder label van Feyenoord

Basketbal onder label van Feyenoord

ROTTERDAM, 11 mei 2018 - Forward Lease Rotterdam Basketbal heeft vandaag een intentieverklaring ondertekend die gaat leiden tot een nieuwe naam van de club: Feyenoord Basketbal. De basketbalclub gaat samen met drie andere clubs spelen onder het label van Feyenoord.
In de achterliggende periode heeft onder leiding van hoofdcoach Armand Salomon een eerste inventarisatie plaatsgevonden. Hij is door Feyenoord ingehuurd als projectmanager multisportclub. Met zijn Rotterdamse sporthart, passie voor Feyenoord, veel ervaring in het coachen van bedrijven en natuurlijk zijn liefde voor basketbal was Salomon de juiste man op de juiste plaats. In zijn rol heeft hij daarnaast drie andere sporten meegenomen in het onderzoek. Met zowel handbalclub HARO, hockeyclub Feijenoord en zaalvoetbal TPP is dezelfde intentieverklaring getekend.

De komende maanden zal verder onderzocht worden wat de concrete consequenties zijn van spelen onder het ‘label’ van Feyenoord. Ook wordt de beste structuur bij deze nieuwe organisatie uitgedacht.
Daarbij worden de projecten die uitgevoerd worden door de maatschappelijke stichting van de club, de Dreamteam Foundation, bij de Multi Sport Club ondergebracht. Het gaat daarbij om Playing for Success, Walking Basketball, het G-team en het clinic-programma.

Voorzitter Cees-Willem Koorneef daarover: “Ik zie heel mooie kansen voor onze sport en met name voor onze club. De samenwerking met de andere clubs lijkt me leerzaam en interessant voor spelers, fans en natuurlijk voor onze sponsoren. We willen er echter ook zeker van zijn, dat er voldoende ruimte overblijft voor onze eigen cultuur en de mooie sfeer.”

Feyenoords algemeen directeur Jan de Jong is verheugd over de eerste formele stap op weg naar multisportclub Feyenoord: “Deze club is veel meer dan alleen een voetbalclub. De samenwerking die wij vandaag zijn aangegaan om van Feyenoord een multisportclub te maken, is daar het levende bewijs van. We zijn al jarenlang actief in Rotterdam-Zuid met onze maatschappelijke programma’s en we merken wat voor impact en kracht het Feyenoord-logo heeft op jongeren. Door dat logo over meerdere sportverenigingen uit te rollen, zorgen we ervoor dat Feyenoord nog toegankelijker wordt voor inwoners van Rotterdam-Zuid. Niet door alleen naar sport te kijken, maar juist ook door er zelf aan mee te doen.”



vrijdag 23 maart 2018

MIJN HALVE FAMILIE IN ACTIE BIJ NLDOETCLIP(2min) / HERBOUW NA BRANDSTICHTING(DOCU22min): NL Doet in 'de Kas', de Oude Beer, Dordrecht - 2018 / MOOIE INITIATIEVEN STADSLANDBOUW / GROEN & DUURZAAM


NL doet in de kas- 2018 

Bij de Kas - de Oude Beer - Stadslandbouw Dordrecht werd in het Najaar van 2017 brand, waarbij grote schade werd aangericht. Er is dus zeer veel werk aan de winkel voor veel Vrijwilligers...

gesticht 

Wederopbouw van de Oude Beer(23min)

Gepubliceerd op 29 dec. 2017

De Oude Beer heeft een primeur; onze eerste vlog! Met onze vlogjes over oktober, november en december willen we laten zien dat we niet hebben stil gezeten sinds de brand. Deze heeft er bij de vrijwilligers van de kas best flink ingehakt. Het beste medicijn in zo'n geval is bezig blijven en doen wat gedaan kan worden, al is het zo nu en dan best wel even aanpoten! Vanaf het volgende seizoen willen we regelmatig een kijkje in de kas geven, zodat jullie kunnen zien wat we allemaal doen om van de kas opnieuw een paradijsje te maken.
Categorie Non-profit en activisme
Gemaakt door Richard Dekker

zondag 3 december 2017

SINTERKLAAS-TAAL & CASTRATEN(NRC) / ZWARTE PIET IN DE PROVINCIE & IN DE JOHAN CRUIJFF ARENA / HAKIM ZIYECH: ???

Medium commentaar 47 2017 randstadprovincieZoals gebruikelijk de laatste jaren, ook in 2017 weer in de maanden vooraf-gaand aan 5 December -voorheen 'het Heerlijk Avondje'- weer veel discussie en bull-shitterij. Ik besteed daar af en toe aandacht aan omdat ik denk dat het staat voor dieperliggende problemen in ons land, en niet alleen daar, maar word -vooral van de manier waarop- er af en toe wel moe en moedeloos van...

Hopelijk wordt het snel -in ieder geval weer voor ruim een half jaar- rustig op dit front. Maar het wordt ook wel steeds duidelijker dat er ook op dit front scheuren ontstaan in de Nederlandse Samenleving. De verschillen in benadering tussen de (groot-)stedelijke gebieden en de delen van 'de Provincie' die nog overwegend 'wit' zijn, nemen toe. Hierover hieronder eerst een artikel uit 'de Groene Amsterdammer.

Vorig weekend luisterde ik naar Lang de Lijn, en hoorde dat Hakim Ziyech door het eigen publiek in de Arena uitgefloten werd. Ik ben me ervan bewust dat deze fijnbesnaarde technicus bepaald geen lachebekje is, en soms nog beroerder is geportretteerd door (sommige) media, maar ik meende me toch te herinneren dat sinds zijn entree bij Ajax, die club een andere was geworden dankzij hem, met als gevolg o.a. een EuropaCup Finale, en veel mooier voetbal. Nou vorige week dus even niet...dat wil zeggen 'in de eerste helft'. Achteraf werd het feit natuurlijk -natuurlijk?- opgehaald voor de microfoon; je weet tenslotte maar nooit...een relletje is nooit weg... Ziyech zei er een en ander over, maar volgens mij hield hij het nogal netjes. Het zette me -in het kader van de apotheose van het jaarlijkse 'Zwarte Pieten debat' wel aan het denken; is die Ziyech geen heerlijke 'Zwarte Piet'? Dankbare figuur om eens even lekker tegenaan te zeiken... Daarom hieronder ook e.e.a. daarover. Ik ben natuurlijk altijd benieuwd naar hoe anderen erover denken, dus: reageren? Graag!

Tenslotte ook nog een leuk stukje over 'Kapoentje' als begrip in de Nederlandse taal; wat lichtere materie! Of toch niet? Lees de Taalcolumn van NRC!

AART DEKKER



Randstad versus de provincie?





Dit stuk is geschreven in de Amsterdamse Grachtengordel en hier vinden we Zwarte Piet racisme. In de provincie zijn ze het daar niet mee eens en noemen ze ons om die reden juist weer Zeurpieten. Dat bleek afgelopen weekend weer rond de landelijke intocht van Sinterklaas in het Friese provinciestadje Dokkum. Leden van de Randstedelijke elite konden daar ondanks een vergunning niet demonstreren; ze werden onderweg tegengehouden door normale, nuchtere Nederlanders die hun kinderfeest niet laten verpesten door een stel multiculturele raddraaiers, zelfs als ze daar zonder toestemming een snelweg voor moeten blokkeren – met alle gevaarlijke gevolgen van dien.

Bovenstaande is althans het beeld dat je krijgt van de berichten op sociale media en in De Telegraaf, waar een Friese heldin op het schild werd geheven rond de ‘Slag om Dokkum’. De onderneemster had daags voor de intocht opgeroepen om de activisten van Kick Out Zwarte Piet voortijdig een halt toe te roepen, een oproep die ze overigens snel weer introk nadat het Openbaar Ministerie haar beschuldigde van opruiing. Vervolgens kreeg ze een mooie plek op de voorpagina, in een gewoon artikel verderop en in een analyse. Ze mocht ook nog even haar verhaal doen bij Pauw, waar ze vooral bijval in plaats van kritische vragen kreeg. Volgens De Telegraaf gaapt er een ‘reusachtige kloof’ tussen de provincie en delen van de Randstad. ‘Thema’s als genderneutrale toiletten, “diversiteit”, en vooral het debat over Zwarte Piet worden door een kleine culturele elite in met name Amsterdam aan de rest van Nederland opgedrongen.’


Alsof de nuchtere Fries die een snelweg blokkeert meer Nederlander is dan de activist van Kick Out Zwarte Piet
Dat in de grote steden meer mensen het problematische rond deze zaken inzien, is voor niemand een verrassing. Het is dan ook geen toeval dat Sinterklaas in bijvoorbeeld Rotterdam en Amsterdam het afgelopen weekend werd vergezeld door Roetveegpieten in plaats van Zwarte Pieten. Een mooi begin. Maar laat er nou in die steden (helaas) ook geen consensus bestaan over dit onderwerp, net zoals niet alle Friezen woedend bussen met actievoerders willen tegenhouden op een snelweg – en daarmee een belangrijk recht in een democratie schenden.

Het is dan ook opvallend dat het al dan niet wijzigen van Pieten, die overigens niemand wil afschaffen of verbieden, wordt teruggebracht naar een conflict tussen de Randstad en de provincie. Was het maar zo simpel. Juist door te wijzen op de verschillen tussen stad en platteland, zoals gedaan door het Fries ‘volksverzet’ en de stukken in onder meer De Telegraaf, wordt een culturele kloof gecreëerd. Alsof de nuchtere Fries die een snelweg blokkeert meer Nederlander is dan de activisten van Kick Out Zwarte Piet. En alsof ze zich in de rest van het land de les door ‘ons’ laten lezen. Dat is onderschatting van de provincie en overschatting van de Randstad.

Wat er gebeurt is het uitlokken van een cultural war, een term die James Davison Hunter in 1991 in zijn boek Culture Wars: The Struggle to Define America introduceerde als verwijzingen naar de schier onoverbrugbare kloof in de Verenigde Staten tussen conservatieven en progressieven op fundamentele thema’s als ras, seksualiteit, abortus, de doodstraf, secularisatie, geslachtspolitiek en buitenlandbeleid. En dat is kwalijk, want het leidt de aandacht af van het echte probleem. Dus laten we alsjeblieft ophouden met dat rare ‘Randstad versus de provincie’ frame. Want zoals wij inmiddels door het hele land, en niet alleen in de Grachtengordel, hebben geconcludeerd: Zwarte Piet is racisme. En dáár moeten we iets aan doen.






***

Ajax-coach Marcel Keizer voelde zich geroepen -en ik denk terecht en met de juiste argumenten- expliciet achter zijn spelmaker op te stellen. Dat is o.a. te lezen/zien in deze clip van Fox 'http://www.soccernews.nl/news/414718/keizer-reageert-op-situatie-uitgefloten-ziyech' ik heb geen idee om welke aantallen respondenten het gaat, maar een bijgaande polletje geeft aan dat 56% het eens was met de reactie van Ziyech zelf waar het gefluit van (een deel van) de Ajax-aanhang betreft.

Het volgende bericht nam ik over van 'Voetbalzone.nl'

Onbegrip over fluitconcerten richting Ziyech: ‘Supporters zijn losers’

Maandag, 27 november 2017 om 07:51
image: http://static.voetbalzone.nl/images/photos/ori_576_324/5135147352535.jpg
         Hugo  Borst is een groot bewonderaar van Hakim Ziyech en kon zondagmiddag dan ook zijn oren niet geloven. De middenvelder leed in de eerste helft van de thuiswedstrijd van Ajax tegen Roda JC Kerkrade (5-1) veel balverlies en dat ging gepaard met fluitconcerten van een deel van het thuispubliek. Na afloop wilde Ziyech er niet al te veel over kwijt. "Dat mag je geen supporters noemen. Supporters steunen hun club." 

In de optiek van Borst is Ziyech 'de enige moderne Ajacied die in de buurt komt van de mannen die verantwoordelijk waren voor de succesjaren 1971, 1972, 1973 en 1995'. Hij begrijpt dat de trots van de Marokkaans international is gekrenkt. "Hij denkt: ik scoor, ik geef assists, tover op de vierkante meter - niemand anders kan dat zoals ik. Dan mag het toch weleens een helftje misgaan", zo beeldt Borst de gedachten van Ziyech in.

Borst stelt dat profvoetballers vinden dat ze door het eigen publiek niet mogen worden uitgefloten. "Tja, ik vrees dat dat een misverstand is. Supporters zijn losers, trouwe losers. Ze hebben geen enkele invloed. Welke spelers er komen of gaan, ze hebben er geen stem in." Dat supporters moeten 'dokken' voor een prijzige seizoenkaart, te duur bier en veel te dure shirtjes, geeft supporters altijd het grondrecht om te fluiten en spelers uit te joelen, zo schrijft Borst in zijn column in het Algemeen Dagblad.

"Bij elke club worden de slechtste spelers uitgefloten, behalve bij Ajax. Daar doen ze datr met de allerbeste speler. Volgend jaar om deze tijd spreken die supporters met heimwee over de vertrokken Ziyech. Dat ze hem ooit uitgefloten hebben weten ze niet meer." Geen enkele speler in de Eredivisie kwam dit seizoen tot meer assists (8), gecreëerde kansen (55) en schoten (64) dan de Marokkaans international.

Lees meer op www.voetbalzone.nl

***
De betreffende column van Hugo Borst in het AD:

Afbeelding en Column overgenomen van de krant met mijn initialen: © AD

Bij Ajax wordt de beste uitgefloten

AD-columnist Hugo Borst begrijpt het gejoel van Ajax-fans niet. 'De enige moderne Ajacied die in de buurt komt van de mannen die verantwoordelijk waren voor de succesjaren 1971, 1972, 1973 en 1995 is Hakim Ziyech.' 


***

Dan ook nog iets luchtigers -alhoewel...er natuurlijk steeds weer opnieuw naar 'oude tradities' wordt verwezen -te pas en vooral te onpas- al heeft het onderstaande daar -want taal, en dus komend uit een verleden- toch wel weer wat mee te maken...

'Kapoentje'...

Zonnekoekjes en poppennonnetjes

Ewoud Sanders



In een zonnige, Rotterdamse tuin zei iemand laatst tegen me: „Er zit een kapoentje in je nek.” Ik moest even nadenken, maar toen wist ik het weer: in Rotterdam wordt een lieveheersbeestje een kapoentje genoemd.

Dit kleine voorval leidde tot de vraag wat Sinterklaas met lieveheersbeestjes te maken heeft. We zingen immers: „Sinterklaas kapoentje, gooi wat in mijn schoentje.”

De Dikke Van Dale bleek geen uitkomst te bieden. Volgens dit woordenboek heeft kapoentje twee betekenissen: het is een ‘niet algemene’ aanduiding voor lieveheersbeestje en zou een ‘vleinaam voor St.-Nicolaas’ zijn. Bij de tweede betekenis wordt het bovenstaande liedje aangehaald.

De woordcombinatie Sinterklaas kapoentje is in het midden van de negentiende eeuw voor het eerst opgetekend. De schoolmeester J.H. van Dale, de latere woordenboekmaker, meldde in 1851 in het tijdschrift De Navorschser dat hij in zijn jeugd in Sluis dit liedje zong: „Sint Niklaas, kapoentje/ Leg wat in mijn schoentje,/ Al wat er niet inne kan,/ Leg dat dan maar achteran.”

Het woord kapoen bestond toen al heel lang. Het stamt uit de dertiende eeuw en betekende oorspronkelijk ‘gecastreerde haan’. Vervolgens werd kapoen als scheldwoord voor ‘Jood’ gebruikt (kennelijk legde men een verband tussen castratie en besnijdenis) en daarna voor ‘deugniet’ of ‘kwajongen’.

Maar hoe zijn Sinterklaas en de kapoen bij elkaar gekomen? De eerste theorie is het eenvoudigst: omdat kapoentje op schoentje rijmt. Ter vergelijking: halverwege de negentiende eeuw kwamen bonbon en regenton rijmend samen in deze regels, die ook niet echt hout snijden: „Sint Niklaasje du bonbon/ gooi wat in de regenton.”

Volgens een andere theorie verwijst kapoentje naar de celibataire levensstijl van Sint-Nicolaas. „Sinterklaas was bisschop en het feit dat hij (mogelijk) celibatair leefde, zou in verband gebracht kunnen zijn met castratie en dus met kapoen”, aldus het Genootschap Onze Taal. Mooi, dat ‘mogelijk’ tussen haakjes: het genootschap sluit niet uit dat de Spaanse kindervriend, net als sommige pausen, kuisheid vooral aan anderen oplegde.

De theorie die het vaakst wordt genoemd is dat de combinatie Sinterklaas kapoentje is geïnspireerd door Klaas Kapoen. Dit personage vinden we aan het begin van de negentiende eeuw terug op verschillende zogenoemde centsprenten, platen met stripachtige tekeningetjes met bijschriften. Op een centsprent van omstreeks 1833 wordt het leven van Klaas Kapoen verteld: wilde in de wieg al niet deugen, wordt soldaat, deserteert, wordt bendelid, pleegt een moord en eindigt onder de guillotine.

Als de woordcombinatie Sinterklaas kapoentje inderdaad door de deugniet-boef Klaas Kapoen is geïnspireerd, lijkt het mij sterk dat je kapoentje als een ‘vleinaam’ voor Sint-Nicolaas moet opvatten, zoals Van Dale wil. Kapoentje lijkt me dan eerder een (mogelijk seksueel getinte) spotnaam. Waarom het lieveheersbeestje kapoentje wordt genoemd is niet bekend.

In de tuin in Rotterdam wist iemand te vertellen dat er voor dit kevertje in Nederland tientallen dialectbenamingen bestaan. Dat bleek te kloppen. Boterbeestje, hemellammetje, jezusjesbeestje, kezenmolletje, koffiekuikentje, liefhennetje, onzelievevrouwpulletje, liefvrouwemuisje, lieveheerspaardje, lievelammetje, mariabeestje, oliebeestje, pim-pam-poentje, pimpernelletje, poppennonnetje, stippelbeestje, zonnekoekje: ik ken in Nederland geen ander diertje dat zo veel poëtische namen heeft.


schrijft elke week over taal. Twitter: @ewoudsanders 

***

Zo, de laatste jaren was alles wat met de viering van Sinterklaas te maken had -of het nu het Zwarte-Pieten-debat, of het daadwerkelijk voorbereiden en vieren van het feest zelf betrof- vaker een kwelling dan een groot plezier. Mijn leven is veranderd; daar heb ik dus geen last meer van. Dit was het wat mij betreft -aangenomen dat er zich geen extreme nieuwe ontwikkelingen meer zullen voordoen- wel voor Sinterklaas 2017...of ik met nog ergens een kind zien dat wel een presentje kan gebruiken. Hopelijk niet tot volgend jaar, wat debat e.d. betreft, maar ik ben bang dat we nog vele jaren 'zoet' gehouden zullen worden met dat 'debat, dat geen debat is' omdat het (vooral door Dom, Rechts en Extreem-Rechts) gekaapt is en een non-debat is geworden en een mooi platform om misnoegen en eigen zieligheid uit te leven... En dan moeten discussies over de onderliggende grote thema's eigenlijk nog goed beginnen... Pffffffff....nu al moe van..!

AART DEKKER