Fokke & Sukke https://t.co/VsZd0jLaKj @FokkeEnSukke @ExtinctionR zijn alweer teleurgesteld in @Politie #geenWaterkanon
— Aart Dekker (@AartDekker) September 11, 2023
Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven... Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
Fokke & Sukke https://t.co/VsZd0jLaKj @FokkeEnSukke @ExtinctionR zijn alweer teleurgesteld in @Politie #geenWaterkanon
— Aart Dekker (@AartDekker) September 11, 2023
895K abonnees
3 mrt 2023 #TheProblemWithJonStewart #guncontrol #interview
State Sen. Nathan Dahm (R-OK) has penned several bills loosening gun restrictions, including the nation's first anti-red flag law against restricting gun access to those deemed dangerous. Not only does he want to protect the Second Amendment, but he also believes guns make us safer. We think it's probably one or the other.
Watch the full interview in our new episode, "Chaos, Law, and Order."
The latest episode is available only on Apple TV+.
https://apple.co/ChaosLawAndOrder
Dit weekend zag ik hoe een Jon Stewart in topvorm in luttele minuten de vloer aanveegde met een Republikeinse senator uit Oklahoma. Zoals hij dat in zijn hoogtijdagen bij The Daily Show ook altijd kon: scherp, onderbouwd, woedend, maar bovenal: oprecht. Deze man, Nathan Dahm, diende al meerdere malen wetten in om wapenbezit te vergemakkelijken, maar wil tegelijkertijd shows met dragqueens verbieden voor minderjarigen – uit bescherming. „Wat is de belangrijkste doodsoorzaak onder kinderen? Ik ga je alvast zeggen: het is geen dragqueen die een kind een boek voorleest.”
„Ik neem aan dat je gaat zeggen: vuurwapens.”
„Nee, ik ga niets zeggen alsof het een mening is, het zijn vuurwapens.”
Ik heb me de afgelopen weken bijzonder opgewonden over het verbod op dragshows op openbare plekken in de Amerikaanse staat Tennessee. Ver van mijn bed, maar dicht bij mijn hart. De gemeenschap waartoe ik met zoveel trots behoor is een wapen geworden in een uitbreidende cultuuroorlog. Drag is wezenlijk onderdeel van die gemeenschap, een ultieme vorm van vrijheid en expressie, van rebellie tegen precies het soort mensen als Dahm, die de wereld in zwart-wit zien – en soms, maar dat terzijde, het liefst alleen in wit.
Ik stuurde een bevriende dragqueen, Heisa Jynx, een berichtje. Die leest ook voor aan kinderen. „Ze zien je als een soort superheld”, zegt Heisa. „Alle events die ik heb gedaan, gingen goed, de kids hebben plezier en een leuke dag.”
Tuurlijk, zegt Heisa, is niet elke dragshow geschikt voor kinderen, maar daarom zijn ze daar ook niet bij, zijn die ook niet voor hen bedoeld. „Om te denken dat dit allemaal gebeurt om de kinderen te beschermen, zou wel heel naïef zijn.”
Dat is natuurlijk de crux. Nog even los van het feit dat er niet alleen anti-dragwetgeving in de VS doorheen wordt gedrukt, maar meerdere anti-lhbti+-wetten: kinderen worden gebruikt voor een gevecht van volwassenen. En dat is niet iets Amerikaans, we zagen het laatst nog in Nederland gebeuren in de rel rond Pim Lammers en het kinderboekenweekgedicht. De oerconservatieve aanstichter van de rel ging het niet om pedofilie, maar vooral om – ik citeer mijn eigen NRC – „het gebruik van lesmateriaal over seksuele diversiteit en lhbti-onderwijs”.
De angst van volwassenen, over de rug van hun kinderen. Niets nieuws, dit gebeurde precies zo in de discussie rond Zwarte Piet. Snelwegen blokkeren uit naam van de kinderen. De schijnheiligheid. Omdat ze bang zijn, bang dat hun kinderen opgroeien met de empathie en acceptatie en de vrijheid die je toch iedereen zou gunnen. Met hun eigen identiteit, hun eigen keuzes. Omdat ze diep vanbinnen bang zijn zelf te moeten omgaan met een kind dat buiten de norm valt en dat moeilijk vinden, terwijl het voor dat kind altijd tien keer zo moeilijk is. Nee, het echte gevaar voor kinderen, en dat heb ik de afgelopen jaren van menig dragqueen mogen horen, is de intolerantie van hun ouders.
Frank Huiskamp vervangt de komende maandagen Marcel van Roosmalen.
Een versie van dit artikel verscheen ook in de krant van 6 maart 2023
421.855 weergaven 14 jan. 2020 From "The Unraveling" out on ATO Records now. Order at: smarturl.it/zqk7it Video directed by Jason Shevchuk
http://vevo.ly/aiEfGu
8 juni 2022 – verschenen in nr. 23
Vlnr: Jay Gonzalez, Brad Morgan, Patterson Hood, Mike Cooley, Matt Patton van Drive-By Truckers © Brantley Gutierrez
Een van de allerbeste nummers van Drive-By Truckers weerklinkt na elke, vaak racistische, aanslag in de Verenigde Staten door iemand die in het bezit is van wapens die hem nooit legaal verkocht hadden mogen worden. De tegenstanders van wapenregulering hebben nooit een antwoord in de vorm van een oplossing, ze hebben slechts ‘thoughts and prayers’. Patterson Hood, een van de twee zangers van Drive-By Truckers, schreef in 2018 na twee high school shootings in Parkdale en Santa Fe een nummer met precies die titel. Het werd een bittere afrekening met de onwil van de regering-Trump om wapenwetten te strenger te maken, samengebald in een refrein van één regel zonder illusies: ‘Stick it up your ass with your useless thoughts and prayers.’
De band, oorspronkelijk uit Alabama, verkent en bezingt al sinds 1996 het andere verhaal van het zuiden van de Verenigde Staten. Twee keer kozen ze voor de overtreffende trap van samenhang: een conceptalbum, in de alternatieve countryrock waarin de band zich beweegt niet de meest voor de hand liggende vorm. Die twee bejubelde albums, Southern Rock Opera en Decoration Day, laten zich nog steeds beluisteren als de muzikale versie van George Packers De ontluistering van Amerika.
Was The Unraveling (2020) sterk beïnvloed door de Trump-jaren en The New OK (later datzelfde jaar) door Black Lives Matter en de pandemie, op het sterke nieuwe studio-album Welcome 2 Club XIII duikt de band in zijn éigen geschiedenis. Het filmische, zeven minuten lange openingsnummer The Driver zet de toon. Die driver is Patterson Hood zelf, die in praatzang op een stug doorbeukende kale beat de herinneringen tijdens al zijn autoritten ophaalt. Van bijna-doodervaringen tot het besluit te stoppen met school na het luisteren naar The Replacements in de auto. Typisch Truckers: de meest Amerikaanse vorm die je kunt bedenken, de roadmovie, maar dan in een andere vorm: de collage. Het nummer is effectief monotoon met een dreigende ondertoon, als de oneindige nachtelijke ritten die Hood bezingt.
Weinig bands zijn beter in de vertolking van de zelfkant, zo blijkt opnieuw in het fatale einde van het mistroostige
vooraangekondigd door zo’n vintage Truckers-zin: ‘
Drive-By Truckers, Welcome 2 Club XIII. Drive-By Truckers speelt op 14 juni in 013, Tilburg
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .