Terecht! https://t.co/Ui8AhHZJym
— Renske Leijten (@RenskeLeijten) April 1, 2024
Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven... Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
Terecht! https://t.co/Ui8AhHZJym
— Renske Leijten (@RenskeLeijten) April 1, 2024
Honderden fans van Zorg en Zekerheid Leiden Basketball hebben maandagavond samen met de spelers en de staf gevierd dat ZZ Leiden landskampioen is geworden. Na een wedstrijd waarbij tegenstander Donar uit Groningen vrijwel steeds de bovenliggende partij was, volgde een bizarre ontknoping. In de laatste minuut wist Leiden de score op 82-81 te zetten en haalde daarmee het kampioenschap binnen.
Om 19.00 uur maakten de spelers hun opwachting op een podium dat op de Vismarkt was neergezet. Na de nodige felicitaties, zangkoren en een polonaise door het publiek, maakte clubvoorzitter Marcel Verburg nog bekend dat coach Douglas Spradley ook het komende seizoen aan ZZ Leiden verbonden blijft. Dat verhoogde de feestvreugde uiteraard nog meer.
Na de publieke huldiging werden spelers, bestuur en staf van ZZ Leiden ontvangen in de Burgerzaal van het stadhuis voor een drankje en nog meer mooie woorden.
Onder het toeziend oog van de honderden ZZ Leiden-supporters die vanavond naar de huldiging bij het stadhuis kwamen, liet Doug Spradley weten dat hij ook volgend jaar graag de coach van de Leidse basketballers is. “Ik wil zijn waar mijn hart is, en dat is hier in Leiden.”
Aan het eind van de huldiging nam ZZ Leiden-voorzitter Marcel Verburg nog één keer het woord. “Ik wil nog graag iets aan jullie voorleggen. Wat zouden jullie ervan vinden als Doug Spradley ook volgend jaar onze coach is?” Voordat Verburg zijn zin kon afmaken, begon de Blauwe Brigade al met een loflied aan de Amerikaanse coach. “Dougy is een Leidenaar, Dougy is een Leidenaar”, klonk het over de Vismarkt. “Dan gaan we dat regelen”, eindigde Verburg zijn toespraak.
En geregeld was het dus snel, want Spradley bevestigde direct dat hij graag in Leiden wil blijven. Hij heeft een goede klik met de club, veel gewonnen en zijn vriendin heeft het in Leiden naar haar zin. Een leuke verrassing voor het publiek, maar ook voor de spelersgroep die nog van niets wist.
De succescoach die voor het eerst in de Leidse geschiedenis in één seizoen zowel de nationale beker als de landstitel won, maakte wel een afspraak met het publiek. “We gaan eerst voor de triple“, waarmee hij doelde op prolongatie van de BNXT League-titel, waarvan de play-offs binnenkort van start gaan.
Het moet 25-30 jaar geleden zijn geweest, en de NBB had een mooi idee/plan – ik zeg dit niet sarcastisch, of cynisch; want met het idee was weinig mis – het project heette 'Verenigingsconsulenten'... Het klonk aantrekkelijk voor mij; als verenigingsman van onze jonge Inner City Jeugd Vereniging BV Team Ten Dreamers The Hague – in de oude wijken van Den Haag – waar ik best wel druk mee was. Ik liep weliswaar ook nog over van de ideeën die ik graag zou oppakken en realiseren, maar ik dacht dat ik door interactie met andere verenigingen alleen maar wijzer kon worden en mezelf verder zou kunnen ontwikkelen.
Ik had ook nog persoonlijk motief: ik zat al voorlopig in de WAO, en dat dreigde door een complex aan factoren definitief te worden. Ik wilde maatschappelijk zo actief mogelijk blijven, wilde graag wat terug doen voor mijn uitkering, en dacht dat mijn vrijwilligerswerk in combinatie met betaalde kleine part-time klussen het dichtst bij een ´normaal bestaan´ zou blijven – zou ik dat part-time betaalde werk in het Basketball kunnen vinden, dan zou het mes aan meerdere kanten tegelijk snijden – dus ik meldde me aan.
Er zou een opleidingstraject worden opgezet om ons kandidaat-verenigings-consulenten klaar te stomen voor de taken die ons wachtten. Er was een planning, maar dat opleidingstraject liet gezien die planning best wel lang op zich wachten... Uiteindelijk werd er een avond gepland, en kregen de ongeveer twintig aanwezigen – gaande die avond en tussen neus en lippen door – te horen dat het (hele) opleidingstraject teruggebracht was tot die ene avond...
De trekker van het verenigingsconsulenten-project was toenmalig Topsportcoördinator – de functie die we nu Technische Directeur noemen – Hans van Egdom. Vraag me niet waarom, want 'alleen maar die Topsport´ betekende natuurlijk al behoorlijk volle portefeuille op, maar ik weet niet of daar indertijd iemand bij stil stond...
We kregen fraaie tas die we konden vullen materiaal dat uitgedeeld werd en globaal werd doorgenomen; alles bij elkaar was het een behoorlijk grote set met veel inhoud. Daarnaast werd in grote lijnen uiteengezet wat er van ons verwacht werd en hoe het proces eruit moest gaan zien.
De avond werd afgesloten met een open gesprek, waarin in een soort van rondvraag-ronde zaken werden aangekaart. Aangezien het overgrote deel van de aanwezige verenigings-consulenten-in-de-dop op een of andere wijze coach was/was geweest, kwam het gesprek uiteindelijk – laat op de avond – op het onderwerp 'Coaches'; 'er zijn er altijd te weinig, er zijn er maar weinig die kwalitatief echt goed zijn, etc, etc...' Wat dat betreft is er niet veel veranderd... Ik weet niet meer precies wat de aanleiding was, maar op een gegeven moment zei ik: “Coaches moeten ook gecoacht worden!” Van Egdom stond bij de Flip-over en noteerde mijn opmerking, draaide zich om en zei iets in de trend van “Coaches moeten ook gecoacht worden...ja, da's een goeie...” Het is lang geleden, maar in mijn herinnering was dat het zo´n beetje het einde van de discussie, en werd de opleidings-avond voor verenigingsconsulenten kort daarna afgesloten.
Hoe het project verder ging? Ik kreeg mijn eerste vereniging voor een traject toegewezen – het betrof Devel Devils in Zwijndrecht – had daar een take-ingesprek, maakte er een verslag van en diende dat in bij de NBB. En hoorde er nooit meer iets van...tot zover het project 'Verenigings-consulenten'... Die tas met materiaal? Die staat nog steeds ergens – inmiddels overvol – omdat ik hem sindsdien steeds verder aanvulde met met erbij passend materiaal dat ik de jaren erna tegenkwam...
Niet veel later werd ik eerst afgevaardigde van de verenigingen van de Kern Den Haag (ja, die had je toen nog!) naar de ALV van Rayon West (inmiddels ook opgeheven die Rayons), en vervolgens afgevaardigde van de verenigingen van West in de NBB-ALV. Aan dat circuit heb ik ruim 20 jaar meegedaan, en in die hoedanigheid zag ik dus alle plannen die binnen de Nederlandse Basketball Bond werden geschreven langskomen. Ik heb ze ook zo'n beetje allemaal gelezen. Bij Rayon West werden die plannen ook allemaal redelijk intensief voorbesproken in aparte bijeenkomsten van bestuur en afgevaardigden. Als je al die stukken op zou stapelen, zou je een flink torentje kunnen bouwen; want bovenop beleidsplannen kwamen natuurlijk ook nog jaarverslagen, begrotingen, jaarrekeningen, reglementen e.a. papieren ter tafel. En dan heb ik het maar niet over goede ideeën en/of plannen die door enthousiastelingen gevraagd of ongevraagd werden opgesteld, maar die nooit officieel een ALV haalden...
Ik wil het allemaal niet dramatiseren, maar ik overdrijf echt niet als ik zeg dat het vaker voorkwam dat prachtige beleidsplannen uitgebreid besproken werden in de ALV, en uiteindelijk – al dan niet geamendeerd – werden goedgekeurd. Waarna ze vervolgens geduldig papier bleken, en – ergens in een diepe la, of op een stoffige plank - in de vergetelheid raakten zonder dat er ooit iets substantieels van in de praktijk werd gerealiseerd.
Als voorbeeld herinner ik me een uitstekend stuk Scheidsrechters-beleid na een stevige discussie werd aangenomen. Waarop bij mij – e.e.a. tijdens volgende hamerstukken nog eens overdenkend – de volgende gedachte opkwam: “Mooi; goed stuk! Maar...even los van wat we allemaal graag willen; dit plan in de praktijk brengen gaat best wel veel vergen van de NBB-organisatie – en dan met name op het Bondsbureau.” Terwijl ik – die organisatie en de scheidsrechters-wereld een beetje kennende – eigenlijk niemand zag die er de benodigde hoeveelheid tijd&kwaliteit in zou kunnen stoppen... Eerlijk is eerlijk, ik had die overdenking eerder moeten doen en mijn vraag in de voorbereiding en/of ALV in moeten brengen, maar ja...ik was geen woordvoerder op dat gebied, dus het kwam bij mij wat later. Toch wilde ik mijn laat verworven inzicht/vraag niet onder stoelen of banken steken, en kaartte het aan bij de Rondvraag: “Goed plan! Is nu aangenomen, maar wie wordt er nu eigenlijk verantwoordelijk voor de realisatie?” Het antwoord luidde – vrij vertaald – “Goede vraag...” En verder niets. Ik sluit niet uit dat delen van het plan uiteindelijk wel op een of andere manier nuttig zijn gebruikt, maar ik weet wel dat je echt niet kunt zeggen dat 'het plan (toen) werd gerealiseerd' (en ik heb er de jaren daarna echt nog weleens binnen het scheidsrechterswereldje gevraagd of het plan uitgevoerd was of werd; dat bleek niet het geval...)
Waarmee ik dus maar wil zeggen: we zijn binnen het Nederlandse Basketball echt wel in staat om uit te denken wat er nodig is, of hoe we iets beter zouden kunnen doen dan we het eerder deden... Maar het ontbreekt te vaak aan slagkracht – of bereidheid om echt gezamenlijk iets tot stand te brengen – om de gewenste progressie ook echt te realiseren.
Het Masterplan Topbasketball Mannen
Het afgelopen seizoen werd aan OLA-Mannen-Coach Arik Shivek de opdracht gegeven om een ´Masterplan Topbasketball Mannen´ te schrijven – het was mede de reden dat hij voor een jaar – plus een optie op nog een jaar extra – bijtekende. Adriaan van Bergen werd aan hem gekoppeld om deze klus te klaren, en gedurende een aantal maanden werd er hard aan gewerkt en werden vele andere mensen betrokken om een goed en praktisch verhaal op papier te krijgen. Dat plan is in eerste versie al een tijdje klaar, maar wat de status ervan nu precies is, is mij onbekend. Wat ik wel weet, is dat er vast en zeker dingen in staan die allang wél bekend hadden moeten zijn – om niet wéér een seizoen tijdverlies op te lopen. Met de hierboven beschreven ervaring, baart me dat best wel een beetje zorgen.
Master-coach
Goed, het woord 'Master' uit de titel is hiermee verklaard. Nu nog even combineren met het stukje 'coach' in de kop van dit stukje...
Kom ik terug bij mijn opmerking van zo'n <30 jaar geleden: óók coaches moeten gecoacht worden. Ergens in het afgelopen jaar zei een Nederlandse Top-coach tegen me dat hij behoefte had aan een 'Master-coach' – iemand waar je terecht kan om eens te brainstormen, iemand die als klankbord fungeert. Ondanks dat ik in mijn tegenwoordige plek in de Basketball-community echt niet elke week met coaches praat, werd dezelfde behoefte de laatste tijd – soms in iets andere woorden – door meer coaches naar mij geuit.
Toen was in mijn hoofd het rekensommetje snel gemaakt: er is duidelijk behoefte aan een vraagbaak, een klankbord, en iemand die een heldere 'Nederlandse Basketball-stijl' ontwikkelt en beheert waar (veel) coaches wat mee kunnen.
Aan de andere kant heeft het Nederlandse Basketball een Internationale Basketball-icoon in huis die bewezen in staat is om die rollen in te vullen; Arik Shivek, de huidige Hoofdcoach van de Orange Lions Academy Mannen. Nou ken ik Arik Shivek al een stuk langer dan sinds het moment waarop hij in de vroege jaren '00 voor het eerst in Nederland actief werd als coach. Wat mij betreft is hij de man die aan zo'n rol – als geen ander – inhoud zou kunnen geven. Toen ik dat balletje ergens in het afgelopen jaar eens bij hem opgooide, gaf hij aan gráág meer te willen doen om Nederland van zijn kennis en ervaring te laten profiteren, en dat hij die bereidheid vaak bij de NBB – maar ook wel daarbuiten – kenbaar had gemaakt, maar dat er nauwelijks een beroep op werd gedaan.
Het clubseizoen raast vanaf nu in hoog tempo naar zijn climax. De zomer – waarin het weer om Internationaal Basketball van de Nationale Selecties draait – is dus al weer heel dichtbij. Waar het Nederlandse Basketball mijns inziens een schreeuwende behoefte aan heeft is slagkracht om plannen uit te voeren, aan heel veel en diverse impulsen om meer en betere coaches te krijgen – óók op hoog niveau – en aan continuïteit en bewezen ervaring. Er moet bovendien nog een Bondscoach Mannen worden aangesteld die met een – al dan niet verjongd – Orange Lions Mannen Team het volgende EuroBasket gaat halen. De progressie die sinds 'het Wonder van 2014' – de plaatsing van een het dankzij het NMT uit de as herrijzend Nationaal Team onder de toenmalige coach Toon van Helfteren en Teammanager Peter van Noord – moet worden bestendigd en liefst nog versneld!
Daarom stel ik voor om als de donder Arik Shivek aan te stellen als Hoofdcoach van de Orange Lions Mannen, als Master-coach voor het hele Nederlandse Basketball en naast hem ook direct een toekomstige opvolger aan te stellen in de persoon van Geert Hammink. Gezamenlijk kunnen zij dan ook de functie van OLA-hoofd-coach vervullen, en nog een aantal andere taken rondom het Mannen-Top-Basketball waar nog impulsen nodig zijn.
Een eerste ding waar ik aan denk is met Oranje Basketball als boegbeeld het land in te gaan om de band tussen 'de basketballers en basketball-liefhebbers in den lande' te versterken en van het boegbeeld echt een Boegbeeld te maken; met andere woorden om de liefde voor (Oranje) Basketball echt te materialiseren en het gevoel dat de Orange Lions DE teams van de Basketball Community te maken – er moet een gevoel ontstaan dat de Orange Lions ONS TEAM zijn! Verder zouden zij een grote rol kunnen spelen in het opleiden, begeleiden en verder ontwikkelen van heel veel coaches; daar zijn er immers nooit genoeg van, en zeker niet in een groeiend Basketball-community. Wellicht dat dit duo ook op het gebied van het helpen verkopen van het product Oranje Basketball – in commerciële – zin een nuttige functie kan vervullen ...
Noot: ik wil benadrukken dat het bovenstaande geheel uit mijn koker – en mijn koker alleen! – komt en dat er dus niemand is – en al helemaal Arik Shivek en/of Geert Hammink niet – die mij dit betoog hebben ingefluisterd. Daar zijn trouwens ook voldoende getuigen van; het idee groeit al vele maanden in mijn hoofd. Ik weet dus ook niet of ze beschikbaar en 'in' zouden zijn voor mijn voorstel.
AART DEKKER
Fokke & Sukke https://t.co/OMwBxZaJTp
— Aart Dekker (@AartDekker) May 15, 2023
Binnen het uur van het nieuws op TV dat Hugo Camps was overleden kwam ik toevallig het bovenstaande 22 jaar oude knipsel tegen bij het ordenen van alweer een stapel oud papier. Het overkomt me vaker - dit soort 'toeval' - je bent dan geneigd om het niet toevallig te vinden...
Maar goed, toeval of niet, als amateur-columnist en vrijwel altijd NRC-lezer geweest zijnde, was Hugo Camps natuurlijk iemand waarvan ik heel veel heb gelezen, en omdat het toch een Oude Meester van die kunst betreft zal ik vast weleens wat van hem hebben opgepikt. Het is me in ieder geval altijd duidelijk geweest dat hij een goede columnist was, ook al schreef hij weinig over Basketball; het ging bij hem heel vaak over Wielrennen, Voetbal of de allergrootste Algemene Sport.
Dus dan doe je iets met dat zeer oude 'Knipsel Uit De Oude Doos', u zag het hierboven.
Ik heb er gelijk maar twee fragmenten bij gedaan van recente, relevante andere NRC-artikelen, via de bijgevoegde Links vindt je de complete originele versies op de NRC-site.
Inge de Bruijn geeft geen krimp. Terwijl Van Moorsel met ingestudeerde gaullistische tred naar het podium schrijdt, reikt Inge de mond naar het oor van haar geliefde, Jacco, en fluistert: ,,Mooie jurk, hè.'
Er zat een split in die jurk, maar dat wilde Inge niet zien: mooie benen heeft zijzelf ook wel. De Bruijn hield het koninklijk.
Elf wereldrecords en vier olympische medailles legden het af tegen een mooie jurk. Nou ja, mooi? Van Moorsel had zich ingesnoerd in een soortement veredeld zilverpapier met een fluorescerend schijnsel. Een Brenda Lee-jurkje uit de jaren vijftig toen naakt nog niet gewoon was. Je ziet het vaker: Nederlanders die op gala gaan, keren terug in de tijd.
Het sportgala van de NOS was van een stuitende zelfgenoegzaamheid. Een combinatie van exhibitionisme van naad en snit en hoerapatriottisme. Chic en vrolijkheid op bevel. Herkauwde glorie. Golden Earring was ingehuurd om de ambiance van het Holland House weer tot leven te brengen. Een onmogelijke opdracht voor ruïnes-met-geluid. Toch zag ik aan het einde van de avond Margo Vliegenthart en het nietige D66-mannetje Wolfensberger een paar danspasjes wagen. Ze dansten van jicht tot jicht. Maar Mart Smeets en Jack van Gelder vonden het prachtig.
Sportman/sportvrouw van het jaar: het is een cliché van hier tot Tokio. Het is een non-keuze. Sportdisciplines zijn nauwelijks vergelijkbaar. Ik ben geneigd Igor Kornejev tot sportman van het jaar te benoemen omdat hij met zijn luie timing in de wreef Feyenoord tot herfstkampioen heeft getemporiseerd. De eenzame Igor, meester over winst en verlies, meer dan Kalou of Bosvelt, daar is niet tegenop te zwemmen.
Of waarom niet Richard Groenendaal? De slijkvreter die de modder en nog veel meer hindernissen klieft en soms met de souplesse van een hinde over balken en grachten springt. Wereldkampioen in een modderballet, daar hoort een agrarisch volk van op te kijken. Wat heeft Pieter van den Hoogenband meer dan Sjeng Schalken? Juist: medailles. Maar Schalken heeft met minder talent en meer sociale eenzaamheid ook de top bereikt. Doe mij dan maar Schalken.
Het sportgala is commercie en amusement. Dan nog NOS-amusement, gepresenteerd met de wellust van het monopolie. Het zegt verder weinig over de epische exploten van betrokkenen. Ik ben niet zo'n ijsman, maar de prestaties van Gianni Romme zijn als ritueel van het lijden indrukwekkender dan het gewriemel in het water van Van den Hoogenband. Over sport gesproken, wat is er mooier, atletischer, prestigieuzer dan een piaffe van Bonfire? Dan wil je het stoempen van Erik Dekker toch niet meer zien.
Het sportgala van de NOS is uiteindelijk te herleiden tot toebrengen van leed. De strik rond een rivaliteitencultuurtje onder het mom van Oranje-gekte. Verkapt nationalisme verheven tot de trog van hemel en aarde. Iedereen doet mee, want iedereen is bang om niet gezien te worden. Volgend jaar zit Karel Aalbers ook weer mee vooraan in de RAI. Als redder van zichzelf en van Vitesse. De scheidslijn tussen sport en charlatanisme is zo dun. Zeker in de regie van de NOS.
Een mooie jurk, hè!
Ik heb altijd gedacht dat calvinisten iets van gêne hadden voor succes. Althans, dat hun euforie meer binnenkant dan buitenkant had. Nee dus. Het Holland House zit in iedere Nederlander. De klomp, de tulp en de koe mogen dan uit het rek van de nationale symbolen zijn getuimeld, de oerdrang om geluk en glorie op te voeren tot een polonaise is intact gebleven. Het sportgala van de NOS was een pure afgeleide van het polonaise-gevoel. En dus alleen maar representatief voor zwakbegaafden en penose.
A propos, waar was Annemarie Jorritsma eigenlijk? Wou onze Friese godin het Hup Holland Hup opeens niet meer verheffen tot de binnenkomende kreet van Nederlandse handelsdelegaties? Zij had als geen ander moeten schitteren op het sportgala. In een Finse jurk met split. Zij is voor Oranje toch, samen met Erica, de brandstof die de vlam verteert. En zij kan ook nog mooi zingen. Als Annemarie nou eens met Barry Hay van Golden Earring `When the lady smiles' had geplaybackt dan had Inge de Bruijn zeker tot Jacco gefluisterd: ,,Leuk mens, hè.'
En een leuk mens is meer dan een mooie jurk.
Hugo Camps (1943-2022) Hij noemde zichzelf de „regisseur van de provocatie”. De liefde, de schoonheid en de dood waren voor schrijver en columnist Hugo Camps de grote thema’s.
‘De tijd is een sluipmoordenaar waar ook ik niet aan ontkom”, schreef hij op de eerste bladzijde van zijn autobiografie, Camps 75 – een leven van inkt, nylons en masseerolie. Op een zomerse dag in de herfst is Hugo Camps overleden, 79 jaar oud. Afgelopen zaterdag in zijn woonplaats Knokke, waar hij met zijn vrouw Martine dicht bij de zee woonde. Zijn hele werkende leven was hij als bevlogen journalist/columnist actief in België, tot aan zijn dood voor Het Laatste Nieuws (vorige maand nog een in memoriam van oud-Anderlechtmanager Michel Verschueren), in Nederland maakte hij sportcolumns voor NRC Handelsblad (1993-2019) en was hij nog langer als interviewer en columnist actief voor Elsevier Weekblad. En hij schreef boeken – vooral over zijn favoriete sporten wielrennen en voetbal, maar ook over België, Frankrijk, ondernemers en succesvolle vrouwen. Liefde, schoonheid en de dood – dat waren voor Hugo Camps de grote thema’s.
" Afscheidsinterview Na ruim 26 jaar nam Hugo Camps afscheid als sportcolumnist van NRC. Hij viel op door zijn zwierige taalgebruik en oog voor detail. „Na al die jaren ben ik nog steeds zo onzeker als de pest.”
Hugo Camps was een jaar of dertien toen hij een auto voorbij zag rijden. ‘Gazet van Antwerpen’, stond op de flanken. De man in de auto, de vorm van de letters – ze staan in zijn geheugen gegrift. Hij besloot die dag journalist te worden, want met zo’n auto zou hij vast succes bij de meisjes hebben.....
...."
![]() |
| Bob-Dylan(Foto Rollingstone.com,William-Claxton) - De Recensie van Rolling Stone "One of His Most Timely Albums Ever-‘Rough and Rowdy Ways’ " |
![]() |
| Afbeelding van VK.nl, originele artikel --- Hier --- |
| English: Photograph of dartsplayer Raymond van Barneveld during a promotion event for one of his sponsors. Nederlands: Foto van Raymond van Barneveld(Barney of The Man) tijdens een promotie evenement voor een sponsor. (Photo credit: Wikipedia) |
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .