Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
Welcome to the official Monty Python YouTube channel.
This is the place to find top quality classic Python videos, as well as some special stuff that you'll only find here such as interviews and behind-the-scenes footage from our live shows.
All the Pythons including John Cleese, Michael Palin, Eric Idle, Terry Gilliam, Terry Jones & Graham Chapman can be found here being incredibly silly.
Wierd Duk & Johan Derksen; zelf iedereen de maat nemen en afserveren, maar als ze in een discussie geen goed antwoord kunnen geven en/of niet zelf de touwtjes in handen hebben, weglopen...al helemaal als het een (jonge) vrouw -zoals Ronit Palache (links)- betreft...
Het voorval van de #OphefTV wordt gebruikt in het onderstaande artikel van Kiza
Magendanewaarin wel constructieve gedachten worden geformuleerd.
*
“Weer te leren om
gezonde ruzies te maken. Om ongemak te dragen. Om aan tafel te
blijven zitten, ook als het moeilijk wordt.”
Conflict vermijden? Nee, we moeten weer
betekenisvolle frictie toelaten
Samenleven We moeten weer leren gezonde ruzies te maken. Om
ongemak te dragen. En dat begint in de familie, aan de keukentafel,
schrijft Kiza
Magendane.
Gepubliceerd op 9
januari 2026 Leestijd 5 minuten (Originele artikel en meer in deze sfeer op NRC.nl of --- Hier ---)
Vier mannen zitten aan tafel van de grootste talkshow van
Nederland. Een van hen, Wierd
Duk, is een week eerder weggelopen uit een andere talkshow. ‘Die
vrouw bleek mij intens te haten,’ stelt hij. Hij verwijst naar
schrijver Ronit Palache, die hem tijdens de uitzending van Dit
was de week (EO) confronteerde met zijn journalistieke methode.
Volgens Palache draagt Duk bij aan desinformatie, polarisatie en
moslimhaat. Dat illustreerde zij door uitspraken uit Duks recente
podcast te citeren. „Laat maar zitten, hier ben ik niet voor
gekomen”, stelde Duk, waarna hij de studio uitliep.
„Ik had geen zin in ruzie”, verklaart hij een week later in
VI. Daarbij krijgt hij steun van Johan Derksen, die zeker
weet dat Palache Duk met voorbedachten rade in de maling wilde nemen.
„Als mensen je in de maling nemen, dan moet je weg.” Derksen
spreekt uit ervaring. Al meerdere malen is hij tijdens een
live-uitzending van zijn eigen talkshow weggelopen als de aanpak van
de gespreksleider hem niet beviel.
Kiza Magendane is politicoloog en schrijver.
Je kunt lacherig doen over mannen die iedereen de maat nemen maar
vervolgens zelf weglopen als ze met hun woorden worden
geconfronteerd. Deze gebeurtenissen kun je ook als incident typeren.
Toch vallen hier serieuze lessen uit te halen. Niet alleen over hoe
talkshows in Nederland er alles aan doen om hun gasten op hun gemak
te stellen en daarmee de confrontatie uit de weg gaan. Maar vooral
ook over hoe wij als samenleving „de kunst van samenwerken” aan
het verleren zijn, om journalist Tom-Jan Meeus aan te halen. Hij
concludeerde in zijn recente NRC-nieuwsbrief dat het
‘pacificatiemodel’
stervende is. „Bestuurders, politici, burgers: ook als ze
samenwerken, houden ze vast aan eigen voorkeuren.”
Het verklaart waarom de Tweede en Eerste Kamer respectievelijk uit
maar liefst vijftien en negentien fracties bestaan. Veel van deze
fracties begonnen als afsplitsers die hun zin niet kregen bij andere
politieke partijen. Deze ‘dikke-ik-mentaliteit’ verklaart ook
waarom dit land minstens tot de gemeenteraadsverkiezingen in maart
waarschijnlijk geen nieuwe regering heeft. Strategisch politiek spel
wordt belangrijker geacht dan de noodzaak om bruggen te slaan en zo
snel mogelijk een stabiel kabinet te vormen.
Kortom, we zijn overgeleverd aan een politieke cultuur waarin het
‘hekjesdenken’ de norm is. Waar onze politieke leiders muren
plaatsen tussen groepen burgers en bij hun achterban de indruk wekken
dat ze hun zin kunnen doordrukken. Een politieke cultuur waarin wij
het vermogen verliezen om ons in andere perspectieven te verplaatsen.
En daarmee verliezen we het vermogen om gezonde ruzie te maken.
Wrijving, ongemak en in aanraking komen met afwijkende standpunten
worden coûte que coûte gemeden. Authentieke zelfexpressie wordt aan
de galg gehangen.
Het resulteert in talkshows waarin gezelligheid de norm is, niet
waarheidsvinding. Organisaties waarin afdelingen langs elkaar praten.
Universiteiten en middelbare scholen waar schurende gesprekken worden
vermeden.
De familie als spiegel
Om dit hardnekkige hekjesdenken te doorgronden helpt het als we
naar de wortels kijken: de aard en samenstelling van . Omdat het
persoonlijke politiek is, zoals feministisch filosoof Susan Moller
Okin stelde in haar baanbrekende werk Justice, Gender, and the
Family (1989). Volgens Okin begint het streven naar een
rechtvaardige samenleving bij het gezin, „omdat we binnen het gezin
voor het eerst het besef ontwikkelen van onszelf en van onze relaties
met anderen. Precies hier ligt de basis van onze morele
ontwikkeling.” Het gezin is immers de eerste school waar we leren
omgaan met verschillen, botsende waarden en wensen, met het feit dat
we niet altijd onze zin kunnen krijgen. Waar je moet overleven met
mensen voor wie je zelf niet gekozen hebt.
In de tussentijd verdwijnen traditionele rolpatronen
langzamerhand. De man is niet meer automatisch ‘het hoofd’ van
het gezin. Volgens psycholoog Joshua Coleman is het model van ‘eert
uw vader en moeder’ niet meer leidend binnen moderne gezinnen.
Plichtsbesef, respect voor ouders en ‘familie voor altijd’ hebben
plaatsgemaakt voor persoonlijke identiteit, mentaal welzijn en
persoonlijk geluk.
Dit stelde Coleman in een recente podcast met Oprah Winfrey.
Daarin besprak hij samen met andere experts het verschijnsel going
no contact: wanneer iemand ervoor kiest om contact te verbreken
met een familielid. In de Amerikaanse samenleving gaat dit om bijna
een op de drie volwassenen. Ook in Nederland is dit aan de hand.
Journalist Haroon Ali schreef er recent een boek over: Het blijft
toch je familie? (2025).
Uit onderzoeken blijkt dat het beschermen van de eigen mentale
gezondheid de meest genoemde reden is waarom kinderen contact met hun
ouders verbreken. Omdat hun ouders hen niet zien of horen. Of ze
onder prestatiedruk en angst gebukt gaan. Of omdat hun ouders hen
vernederen, hun levensovertuiging en partnerkeuze niet respecteren.
Kinderen – maar soms ook ouders – kiezen ervoor om het idee van
familie boven alles los te laten. Ze hebben geen mentale ruimte om
die familie te hervormen en kiezen er doorgaans voor een eigen nieuwe
familie op te richten. Een chosen family, van mensen die hen
wel zien en horen.
Deze trend vormt een pijnlijke spiegel voor onze samenleving. We
voelen ons in de publieke ruimte onveilig omdat we die veiligheid in
onze familie missen. We hebben een samenleving gecreëerd waarin
scherpe randjes, imperfectie en ongemak worden afgestraft. Waar van
ouders wordt verwacht dat ze naast hun succesvolle carrière ook hun
kinderen tot voorbeeldburgers opvoeden.
Soms kampen ouders zelf nog met onverwerkte trauma’s, terwijl ze
van hun kinderen verwachten dat die perfect zijn. De beste cijfers
halen en tegelijkertijd op voetbal zitten en drie talen spreken. En
als de ouders geen trauma hebben, dan moeten ze als nog opboksen
tegen maatschappelijke verwachtingen. De lat voor ouders ligt
historisch hoog. Ze moeten tegenwoordig niet alleen voorzien in
basisbehoeften, maar moeten ook optreden als coach, therapeut en
empathische vertrouweling. Zonder steun van de extended family.
Daaraan gekoppeld: normen veranderen snel, tradities vervagen.
Ontkerkelijking en individualisering betekenen dat ouders er
grotendeels alleen voor staan. Ze moeten het zelf uitvogelen maar
weten niet altijd wat ze moeten doorgeven aan hun kinderen.
In de praktijk blijken ouders ook gewone mensen van vlees en
bloed. Met beperkte tijd en energie. Hetzelfde geldt voor kinderen.
Wanneer gezinnen hier niet aan toegeven, ontstaat er een kramp. Dan
worden de scherpe randjes verborgen om maar aan dat ideaalbeeld van
maakbaarheid te voldoen. Deze ontkenning van de scherpe randjes en
ongemak leidt uiteindelijk tot een cultuur waarin mensen op eieren
lopen, de waarheid niet onder ogen durven zien. Niet durven
betekenisvolle frictie aan te gaan. Niet durven te leren met
afwijzing om te gaan, en dat ze niet altijd hun zin zullen krijgen.
Met andere woorden, het moderne gezin hecht weliswaar geen waarde
meer aan oude hiërarchische regels en betuttelende normen, maar is
langzaamaan toch verworden tot een onveilige plek. Waar je de kans
wordt ontnomen alle delen van het leven te omarmen. De mooie en de
slechte.
De weg vooruit
Terug naar de vier mannen aan tafel. Twee van hen, Johan Derksen
en Thomas van Groningen, vonden het meer dan terecht dat Duk de
confrontatie niet was aangegaan. Het was alleen de gespreksleider,
Wilfred Genee, die stelde dat het laf was. Als je een mening hebt,
moet je bereid zijn om met kritiek daarop om te gaan. De rest van de
uitzending verloopt gebroederlijk. Ze recenseren het uiterlijk van
Palache en lachen om een AI-filmpje dat laat zien dat Duk en Palache
aan het zoenen zijn tijdens de uitzending. Van Groningen vindt het
belangrijk om de naam van Palaches ex-partner te noemen. Er wordt
alom gelachen. Geen woord over wat Palache inhoudelijk tegen Duk
gezegd heeft.
Dit is de wereld die we creëren als we het vermijden van ongemak
normaliseren. Mannen in hun bubbel, pratend over een vrouw die niet
aan tafel zit. Mannelijke politici die in een landhuis formeren,
pratend over groepen die nooit de kans krijgen mee te beslissen.
Uiteraard kunnen we een andere weg inslaan. Door weer te leren om
gezonde ruzies te maken. Om ongemak te dragen. Om aan tafel te
blijven zitten, ook als het moeilijk wordt.
En dat begint aan de keukentafel.
De familie, biologisch of gekozen, moet weer een oefenplaats voor
betekenisvolle frictie worden. Een plek waar we de spieren trainen
die we nodig hebben om in de publieke ruimte met verschillen om te
gaan.
Pas dan bouwen we een samenleving waarin we de grote vraagstukken
– klimaat, migratie, ongelijkheid – samen kunnen aanpakken. Niet
door het conflict te vermijden, maar door het aan te gaan. Met
respect, met kwetsbaarheid, en met de wetenschap dat we elkaar nodig
hebben, juist als het moeilijk wordt.
9 jul 2024#Biden#DailyShow#LordAlmightyJoe Biden said he might drop out of the race if the "Lord Almighty" came down and told him to. So has anyone asked any divine beings their thoughts? Jon Stewart and The Daily Show News Team help deliver that godly message to Joe Biden from above.
CITAAT(NRC, 23 januari 2020, Column Youp,
'Kras!'): “.....Ik
had sowieso een leuke week. Dat kwam door de autocue van Joe Biden
die groter was dan het Capitool. En door de krokodillentranen van
Eric Wiebes natuurlijk. Plus het karikaturale beeld van de oude
meneer Trump en zijn te jonge Melania bij die helikopter. En ik was
vrolijk door Mark Rutte die bij het paleis van de koning zijn
verkiezingsfiets op slot zette. Volkomen terecht trouwens.
Mark had ronduit een kleerscheurenweek en kwam niet geheel
ongeschonden uit de rustig uitgesproken woede van Omtzigt en Leijten.
Ik zag builen, schrammen en een uiterst onzekere blik bij onze
premier.
Pieter en Renske lieten deze week de rest van de Kamer en de
parlementaire pers kilometers achter zich. Heel even leken we op een
echte democratie....”
„....Sport komt niet voor bij de allerhoogste besluitvorming. Het is
niet eens onwil. Onbekend maakt onbemind. Veel beslissers in
Nederland kennen de sport gewoon niet goed, hebben zelf niet genoeg
gedaan op verenigingsniveau. Een mooi voorbeeld is premier Rutte die
in een van zijn persconferenties zei, toen sporten met vier personen
was toegestaan, dat dubbelen niet mocht in het tennis, omdat de
spelers geen anderhalve meter afstand kunnen houden...."
&
"....Den Haag is er wat mij betreft te weinig voor de breedtesport en
voor de clubs..."
Interview
Erik Gerritsen: ‘De politieke elite heeft te weinig kennis van sport’
Erik Gerritsen | Directeur hockeybond
Een jaar lang kreeg de Nederlandse sportwereld forse klappen door de
coronapandemie. De crisis leerde Erik Gerritsen dat de politiek in
Nederland maar weinig op heeft met de sport, en nauwelijks kennis heeft
van het rijke verenigingsleven. „Sport wordt vergeten.”
Aan het slot van het gesprek moet Erik Gerritsen nog één ding van
het hart. Het aanbod van de hockeywereld vorig jaar, toen de pandemie
net onderweg was, geldt nog steeds. Toen werden scholen die wegens
ruimtegebrek geen anderhalvemeteronderwijs konden bieden, van harte
uitgenodigd hun lessen te verplaatsen naar hockeyclubs. Er werd niets
structureels mee gedaan, en de scholen zijn inmiddels weer open, maar de
verenigingen kunnen óók een rol spelen bij de heropening van MBO, HBO
of de universiteiten. De ruimte is er. „Dat is de hockeysport eigen: we
willen helpen, we willen verbinding maken met andere sectoren.”
Door
de coronapandemie heeft Erik Gerritsen, sinds 2014 directeur van
hockeybond KNHB, Nederland beter leren kennen. Niet alleen de
hockeywereld zelf, met zijn 323 clubs en 250.000 leden, ook de politiek
in Den Haag, de gemeenten, de rest van de sportwereld, de hele
samenleving.
Eerst maar eens een snelle scan van zijn eigen
sport. „De pandemie heeft positieve en negatieve dingen gebracht”, zegt
Gerritsen in de week dat de nationale ploegen de Pro League hervatten
met interlands in Amsterdam tegen Duitsland. „Het verenigingsleven heeft
lang stilgelegen, de bars zijn dicht. Dat leidt tot financiële
problemen, maar de clubs vallen niet om. Er is grote solidariteit.
Hockeyers blijven hun clubs trouw, ze vragen niet meteen hun contributie
terug. Dat is mooi. Maar hoe langer het duurt, des te moeilijker het
wordt. De angst groeit dat leden wel gaan weglopen of hun contributie
terug willen. Cruciaal wordt dat de competities vanaf mei weer kunnen
floreren, dat clubs waarde kunnen geven aan de leden en die leden kunnen
behouden. De hockeysport is zelfredzaam en creatief. Het is misschien
houtje-touwtje, maar ze redden het wel.”
In de loop van de coronamaanden zag Gerritsen (49) een
kentering in de manier waarop Nederland – de samenleving, de politiek –
aankijkt tegen sport en het verenigingsleven. Aan het begin van de
coronacrisis zag hij bevestigd wat hij eigenlijk al wist: dat in de
politiek „van nature” niet wordt gedacht aan sport. „Sport wordt
vergeten. We hebben geprobeerd te laten zien dat sport in deze pandemie
ook een bijdrage kan leveren aan de oplossing, bijvoorbeeld om de
mentale en fysieke gezondheid te verbeteren. Door te lobbyen, ook met
NOC-NSF en de KNVB, hebben we recent bijvoorbeeld voor elkaar gekregen
dat jongeren tot en met 26 jaar buiten mogen sporten, op de eigen
vereniging. Dat toont aan dat we voet aan de grond hebben gekregen. In
het begin van de pandemie hadden we moeite om sport überhaupt op de
agenda te krijgen. We slagen daar als NOC-NSF en sportbonden, met steun
van VWS, steeds beter in.”
Waar merkte je dat aan?
„Sport
komt niet voor bij de allerhoogste besluitvorming. Het is niet eens
onwil. Onbekend maakt onbemind. Veel beslissers in Nederland kennen de
sport gewoon niet goed, hebben zelf niet genoeg gedaan op
verenigingsniveau. Een mooi voorbeeld is premier Rutte die in een van
zijn persconferenties zei, toen sporten met vier personen was
toegestaan, dat dubbelen niet mocht in het tennis, omdat de spelers
geen anderhalve meter afstand kunnen houden. Dat moest later worden
gecorrigeerd, en dubbelen was wel gewoon toegestaan.”
Nederland roept zichzelf graag uit tot sportland. Zijn we dat?
„In
de breedte van de samenleving zijn we een echt sportland. Als het
Nederlands voetbalelftal presteert staat heel Nederland klaar, we
sporten massaal, met vijf miljoen mensen bij verenigingen. Maar in de
politieke elite zijn we geen sportland. Daar wordt het belang van sport
niet goed genoeg gezien. Wel als het gaat om kritiek op het WK voetbal
in Qatar, kritiek die overigens heel terecht is. Maar Den Haag is er wat
mij betreft te weinig voor de breedtesport en voor de clubs. Wat de
politieke elite zich niet goed realiseert is dat Nederland de beste
sportinfrastructuur van de wereld heeft, met al die clubs. Dat is uniek.
Mede daarom is de sportparticipatie bij de jeugd zo hoog en is het
sporten bij een vereniging relatief goedkoop. Juist nu is dat belangrijk
en verdienen de clubs steun in deze moeilijke tijd. Daarom ben ik blij
dat het belang van samen sporten meer wordt erkend dan aan het begin van
de pandemie. Maar het wordt ook zo weer vergeten. Het is bijna een
persoonlijke missie geworden om dat te keren en er voor te zorgen dat
dit het begin is van de echte erkenning van de waarde van de
verenigingssport.”
Erik Gerritsen: „De hockeysport is zelfredzaam en creatief.”Foto Dieuwertje Bravenboer
Waarom denk je dat die aandacht voor sport weer verdwijnt?
„Toen
de hockeybond vorig jaar de scholen aanbood hun klassen tijdelijk te
verhuizen naar hockeyclubs, zag je heel veel enthousiasme. Maar op het
moment dat we met de officiële instanties gingen praten, in het
onderwijs, de gemeenten, liepen we tegen een muur. Het mocht niet, of
het kon niet. Dat zit toch in ons systeem. Dat is een voorbeeld van:
gaan we het na corona echt anders doen? Dat is een vraagstuk voor
Nederland. Gaan we de regels aanpassen? Mag een sportclub ook een
klaslokaal zijn? Gaan we het doen na corona, of gaan we het niet doen?”
Hebben de media genoeg aandacht voor breedtesport?
„De aandacht gaat meestal uit naar topsport. Dat vind ik echt een groot probleem. Bij Op1, bij Jinek, zelfs bij Studio Sport
gaat het in relatie tot corona bijna altijd over topsport. De
maatschappelijke waarde van sport komt nauwelijks aan bod. En als het
wel gebeurt vragen ze een topsporter met net te weinig kennis van de
verenigingssport om over de maatschappelijke waarde te praten. Het is
toch eigenlijk ongelofelijk dat je niemand in de media hoort pleiten
voor de breedtesportcompetities, terwijl het klip en klaar is dat
hockeyen of voetballen buiten gezond, niet risicovol is en verantwoord
georganiseerd kan worden voor alle leeftijden.”
Als je moet kiezen tussen een florerend verenigingsleven of olympisch goud in Tokio?
„Natuurlijk
ga je altijd voor goud, maar ik kies nu voor dat verenigingsleven. Dat
is het grootste goed dat we hebben. Bij de hockeybond is topsport
superbelangrijk, we doen het vaak goed en we steken er veel geld in.
Maar op dit moment is het in stand houden van de hele sport echt nog net
iets belangrijker dan de topsport.”
Hoe zie jij daarin de rol van NOC-NSF?
„Daar
was veel kritiek op vanuit de bonden, omdat ook daar de breedtesport
werd vergeten. In het begin van de pandemie was het bij NOC-NSF knokken
om de breedtesport op de agenda te krijgen. NOC-NSF lobbyde aanvankelijk
alleen voor topsport. Dat is wel veranderd. Dat is ook grappig in de
pandemie: sportbonden zijn nu, denk ik, meer tevreden over NOC-NSF dan
ervoor. Je hebt een doel om samen voor te knokken. NOC-NSF pleit nu ook
voor de breedtesport.”
Hoe kijk jij aan tegen topsport? Het Nederlandse hockey hoort bij de wereldtop en er gaat veel geld naartoe.
„Het
lijkt misschien wat ouderwets, maar ik zie topsport en breedtesport als
verbonden en denk dat dit ook echt de toekomstvisie zou moeten zijn.
Topsport moet inspiratie zijn voor de breedtesport. Ik ben voorstander
van investeren in medailles, maar dat wel met oog voor de
maatschappelijke betekenis van topsport. Je kunt best grote, belangrijke
teamsporten in Nederland financieel ondersteunen, ook al zit je nog
niet bij de toptien. Neem de nationale basketbalteams, volleybal,
waterpolo, ijshockey. Daar zit een maatschappelijke waarde. Daar geloof
ik meer in dan investeren in curling of bobsleeën. We hebben die cultuur
helemaal niet, Nederland zal nooit massaal gaan bobsleeën. Kijk dan
naar sporten die relevant zijn voor Nederland.”
Bij NOC-NSF geldt al jaren dat je pas geld krijgt als je uitzicht hebt op medailles.
„NOC-NSF
heeft het de afgelopen jaren onder Maurits Hendriks goed gedaan. In de
kern vind ik de focus goed: je moet goed zijn, dan gaan we je
financieren. Maar ik zou dus liever wat andere accenten zien.”
Toen jij begon als directeur maakte je je zorgen over de financiële positie van de clubs in de hoofdklassen. Hoe is dat nu?
„De
problematiek is nog deels hetzelfde: het businessmodel van de topclubs
sluit niet aan op de ambities en de uitgaven. We zijn bezig met de clubs
een plan te maken om het tophockey toekomstbestendig te maken. We
kijken of we gezamenlijk kunnen optrekken bij marketing en sponsoring,
of we afspraken kunnen maken over inkomsten en uitgaven, een
aantrekkelijker hoofdklasse, de afstemming van de kalender op de
nationale teams en de hoofdklassen. Zodra je een besluit moet nemen
wordt het altijd spannend: clubs moeten niet alleen aan zichzelf denken,
maar aan het collectief. Je moet het samen doen, de clubs en de bond.
Dat moet dit jaar gebeuren.”
De pandemie maakt dat proces alleen maar belangrijker.
„Zeker,
de financiële problemen zijn duidelijker geworden. De hoofdklasseclubs
hebben het moeilijker dan de doorsneeclubs, omdat ze grotere uitgaven
hebben. Ze hebben meer sponsorinkomsten, dus ook vanuit de sponsors was
er druk om te blijven spelen in de hoofdklassen.”
Je zou het bijna vergeten, maar er is in juni nog een EK hockey in Amsterdam.
„Ja,
je kan na anderhalf jaar pandemie niet verkopen dat dat niet doorgaat.
We hebben meerdere scenario’s klaarliggen: zonder publiek, met
anderhalve meter, of vol met publiek. We kijken tegen die tijd wat mag
en wat kan.”
Hoe kijk jij aan tegen de Spelen in Tokio?
„Mijn indruk is dat het IOC er alles aan doet om het door te laten gaan.”
Vind je dat wenselijk?
„Om
eerlijk te zijn: ik hink op twee gedachten. De Spelen kunnen inspiratie
en hoop bieden. Ik zie wat [bondscoaches] Max Caldas en Alyson Annan
doen, ik denk aan de sporters voor wie het waarschijnlijk de laatste
keer is dat ze mee kunnen doen. Voor hen zou ik het heel graag willen.
Ik denk wel, en dat is misschien mijn eigen aard, minder aan gouden
medailles dan ik anders zou doen, een paar maanden voor de Spelen. Ik
relativeer het iets meer dan anders, dat mag ik doen. Dat mag [technisch
directeur] Jeroen Bijl niet doen. Mijn focus ligt wat meer op de
politieke elite duidelijk maken dat we langjarige breedtesport moeten
ondersteunen.”
Is het niet
bizar als sporters uit de hele wereld op één plek samenkomen in een
pandemie, terwijl tal van landen nog niet eens uitzicht hebben op
vaccinaties?
„Als je het zo zegt: daar zit wat in. Daarom
hink ik ook op twee gedachten. Maar we snakken ook naar perspectief,
naar iets wat hoop biedt.”
Zes jaar geleden zei je over de hockeymannen dat
ze niet de topsportcultuur hadden van de vrouwen, en dat ze daardoor
minder succesvol waren. Ze moesten harder trainen, zei je. En?
„Dat
heb ik geweten, die uitspraak. Toen was Max Caldas ook al bondscoach,
met Alexander Cox als assistent. Ik heb daar nog een kopje koffie over
moeten drinken met hen. Maar dat is totaal geen issue, nu. Die inzet is
200 procent. Ik zeg het niet omdat Max er anders iets van zou vinden.
Dat vind ik oprecht.”
"Vraag aan mijn zesjarige zoon – iemand moet de vakantie-impasse
doorbreken. „Waar wil jij nou heen, jongen?” Zonder aarzelen
antwoordt hij: „Naar de maan!” Sta je dan.."
Meer migranten! - VPRO Tegenlicht 10 november 2019 in een paar minuten
Bekijk de hele documentaire 'Matchmakers in migratie'. Geen tijd? Lees hieronder de samenvatting van drie minuten, lees door voor extra's en meld je aan voor onze pioniersverkiezing!
Hoe betrek je de gemeenschap bij je bedrijf?
Wat gebeurt er wanneer we migranten niet als probleem zien, maar als oplossing? Yoghurtmaker Hamdi Ulukaya werd er in ieder geval miljardair mee. Deze Turks-Koerdische Amerikaan maakt met zijn onderneming winst op financieel én maatschappelijk gebied. Een nieuw businessmodel, van een ruimhartige CEO.
In 2005 koopt Hamdi Ulukaya, zoon van Turks-Koerdische ouders, een verlaten yoghurtfabriek in de staat New York. Beginnend met vijf voormalige werknemers domineert hij binnen een paar jaar het koelvak in de Amerikaanse supermarkten met het Griekse yoghurtmerk Chobani (‘herder’).
Hamdi’s bedrijfsvoering wijkt af van die van zijn concurrenten: fulltime werknemers kunnen aandelen verwerven en meer dan dertig procent van het personeel bestaat uit vluchtelingen en migranten.
In het plaatsje Utica (New York) wonen veel migranten die werkzaam zijn in Ulukaya’s zuivelfabriek. Zonder deze nieuwkomers zou het stadje – zoals zoveel voormalige industriegebieden in de Verenigde Staten – op sterven na dood zijn.
Nu worden er nieuwe bedrijven gestart en bloeit de lokale economie. In het opvangcentrum dat statushouders wegwijs maakt, is het een komen en gaan van verschillende nationaliteiten op zoek naar werk en huisvesting. Directeur Shelly Callahan werkt bijvoorbeeld aan campagnes die meer migranten naar de regio moeten trekken. Zij vreest een ‘migrantentekort’ door Trumps anti-migratiebeleid.
Ulukaya’s succes is niet onopgemerkt gebleven. Hij reist de wereld over om lezingen te geven en probeert met zijn initiatief Tent Partnership for Refugees andere CEO’s te bewegen zijn voorbeeld te volgen. Volgens hem kan het bedrijfsleven bij uitstek een sleutelrol spelen in de aanpak van zaken als groeiende inkomensongelijkheid, werkgelegenheid in krimpgebieden, integratie en racisme.
„Op dit moment is voor veel buitenstaanders de vluchtelingenstatus de enige manier om Europa binnen te komen. En dan moet je eerst nog bijna verdrinken. Het heeft niets met humaniteit of tolerantie te maken, het is gewoon een bende. Daarom moet er een legale manier worden bedacht om hierheen te kunnen emigreren, zoals in Canada. Dan voorkom je dat mensen die 10.000 euro voor hun emigratie betalen halverwege ergens blijven hangen en nooit meer terug durven. In het Canadese systeem wordt gekeken of je iets voor dat land kan betekenen en of je een minimum aan vaardigheden hebt – zoals de taal – om daar te kunnen slagen. Daar heerst de filosofie: we spannen ons er wederzijds voor in om er iets van te maken.”"
**
Meer van de VPRO-Gids over Migranten: --- Hier ---
CITAAT(NRC 18 okt 2019, Joris Luyendijk, 'De leugen regeert, in het Verenigd Koninkrijk'):
"Het probleem is niet Brexit – de EU is geen gevangenis en wie eruit wil moet dat doen. Het probleem is Brexit op basis van leugens, manipulatie en onuitvoerbare beloftes. Miljoenen mensen stemden ‘Leave’,
nadat ze door politici die ze vertrouwden was voorgehouden dat Turkije
‘ieder moment’ bij de EU kon komen en dat honderd miljoen Turken zich
dus in hun land zouden mogen vestigen. Diezelfde politici beweerden dat
Brexit geld zou opleveren in plaats van kosten, en dat van deze 350
miljoen aan opbrengsten ‘iedere week een nieuw ziekenhuis kon worden
gebouwd’."
Politiek
Of Brexit nu doorgaat of niet, de schade is geleden: Brexiteers die
stemmen wonnen met leugens, manipulatie en onuitvoerbare beloftes hebben
nu het hoogste ambt in handen, schrijft Joris Luyendijk .
We don’t believe the hype, we don’t believe the drama. We believe in the process. We continuously produce good football, with a very (!) young but talented squad. However, no results, so no excuses. Now there’s nothing else to do but work even harder. #InYouthWeTrustpic.twitter.com/etSiqJeJVf
" ‘Trust the process’ lijkt niet zomaar gekozen. Het was eerder het motto van de NBA-club Philadelphia Sixers van manager Sam Hinkie tussen 2013 en 2016. Hinkie installeerde de countercultuur: allerlei dingen doen die een sportclub eigenlijk niet zou moeten doen. Talent gaat vóór ervaring bijvoorbeeld. Kan een paar jaar pijn doen, maar uiteindelijk pluk je de vruchten. De Sixers doen dat nu, maar zonder revolutionair Hinkie die uiteindelijk toch de deur werd gewezen. "
*
SHARTIE AART DEKKER
Ook voor ons Basketballers Best Interessant: Belgische Voetbalicoon Vincent Kompany die aan de slag ging als Spler-Coach bij Anderlecht - Vond Inspiratie in het Model van de 76'ers in de NBA
Altijd leuk en goed voor de discussie/het debat; aan de hand van een concreet actueel voorbeeld aan de orde stellen. 'Vroeger' sprak de oude man - AD, ik dus - was het in het Basketball verre van bijzonder om een Speler/Coach een Team te laten leiden, en dat niet alleen in Nederland, maar overal over de wereld. Misschien wel het mooiste voorbeeld uit het Basketball was in de NBA; misschien wel de ECHTE G.O.A.T. - de Beste Ooit dus - en dan laat ik even in het midden of dat als Speler, Coach, als Mens en/of als (Zwarte) Leider is - is natuurlijk Bill Russell die de Legendarisch Boston Celtics naar een ongeëvenaarde Reeks Kampioenschappen leidde. Eerst deed hij dat als speler met een coach op de bank, maar in zijn latere jaren deed hij 'het er even bij'..!
Maar de tijden zijn veranderd: in het Tijdperk Russell/Celtics zat er naast de Head Coach misschien nog een Assistant Coach, en een mannetje voor de drankjes, handdoeken en outfits, waar er nu in de NBA meer Coaches op de bank zitten dan het maximale aantal speler (10 geloof ik op dit moment?)...
Ook in het Voetbal kwam en komt het weleens voor dat een Speler ook als Coach (of zoals ze dat in het UK - ik noem de landennaam nog maar even, zolang het nog kan, want die 'U' gaat er binnenkort echt vanaf(!) noemen; 'Manager' - fungeert. Maar recente echte succes-stories kan ik me eigenlijk niet heugen...
In ieder geval is bij het voorbeeld bij onze Belgische Buren, met Vincent Kompany als Speler/Coach van Anderlecht, het idee deels gebaseerd op de Philadepia 76'ers uit de NBA; dus die ietwat morele suprioriteit kunnen we als basketballers dan alvast claimen ten opzichte van 'Koning Voetbal'...
"En nu een niet-gekozen premier met steun van een niet-gekozen monarch
het gekozen parlement tijdelijk kan uitschakelen op een moment dat ons
buurland een existentiële beslissing neemt, kun je ook denken: hoe is
het mogelijk dat democratiebesef zo makkelijk in elkaar kan storten?"
&
"Brexit was altijd een wonderlijke combinatie van hoogstaande principes
(soevereiniteit) en platvloers machtsspel – premier David of premier
Boris? Je vergeet die dingen, maar nadat David Cameron in 2016 het
Brexit-referendum mede door toedoen van Boris Johnson verloor, poetste Johnson de plaat.
Drie jaar en één gestraalde premier later, ziet ook Johnson dat zijn
referendumbeloften onmogelijk na te komen zijn. Dan de democratie maar
even op slot."
"De romancier Jonathan Coe schreef jaren
geleden al in de London Review of Books dat Johnson ‘heel
goed weet dat het gelach dat hem omringt elke vorm van kritisch
denken vervangt, en dat is zijn grote voordeel’. Met elke grap
verlaagt Johnson de drempel waar hij zelf overheen moet.
In 2016 zei hij: ‘Brexit is going to be a titanic success.’
De kapitein grapt over het zinken van zijn schip.
Nu staat Johnson echt aan het roer. Een groot deel van zijn
campagne om het partijleiderschap van Theresa May over te nemen,
bestond eruit dat hij niet thuis gaf. Weinig interviews, weinig
debatten. Johnson snapte dat hij zich niet als clown maar als
premier-materiaal moest presenteren; de enige manier waarop hij dat
kon doen was door zo veel mogelijk zijn mond te houden."
"Opmerkelijk is wel dat juist iemand als Johnson hierdoor premier is
geworden. Want uitgerekend hij was het die twaalf jaar geleden in een
fel stuk in the New Statesman
hekelde hoe Labour-leider Tony Blair zonder een mandaat van de kiezer
de macht had overgedragen aan zijn partijgenoot Gordon Brown. Volgens
Johnson was dit een schandalige uiting van arrogantie en minachting die
nog eens liet zien dat de politieke wereld „gek” was geworden. En nu is
Johnson zelf via de binnenlijn aan de macht gekomen. Het kan allemaal.
Consistentie zit nu eenmaal niet in Johnsons politieke
gereedschapskist."
CITAAT Ricky Rubio '...that he wanted to be black for his obsession with the legendary American player Michael Jordan...', Cartoon van 'Rubio Cartoons'
Spaans basketbaltalent op drempel van de NBA
Basketbalsensatie
Ricky Rubio (18) werd vannacht in de NBA draft gekozen door Minnesota
Timberwolves. De keuze voor de Spanjaard is niet zonder risico’s.
Als zeventienjarige toonde basketballer Ricky Rubio opzichtig zijn
talent op het hoogste podium, de olympische finale in Peking. Hij begon
slechts aan de wedstrijd omdat een ploeggenoot geblesseerd was,
scheurde halverwege een band in zijn rechterpols en speelde het duel uit
als linkshandige speler. De tegenstanders van de Verenigde Staten
wonnen olympisch goud, maar waren vol lof over Spanje en spelverdeler
Rubio, de jongste basketballer met een olympische medaille.
Rubio
werd afgelopen nacht bij de NBA draft in New York, de jaarlijkse
‘verdeling’ van nieuw talent over de Amerikaanse profclubs, gekozen door
Minnesota Timberwolves. De nu achttienjarige Spanjaard was de vijfde
keus in Madison Square Garden en werd de afgelopen dagen in New York al
vergeleken met de Amerikaan Pete Maravich, ooit ook een
basketbalsensatie met een flitsende speelstijl en lang, donker haar.
Als
vijftienjarige kreeg Rubio al lucratieve aanbiedingen van de topclubs
Barcelona en Real Madrid. Zijn ouders kozen echter voor een vijfjarig
contract bij het lokale DKV Joventut in Badalona, op tien minuten rijden
van Barcelona. Zo kon hun jongste zoon thuis blijven wonen, waar hij
als zo veel leeftijdsgenoten een poster van voormalig sterspeler Michael
Jordan en een spelcomputer voor basketbalgames heeft.
Maar in deze jongenskamer bungelen ook een zilveren
olympische medaille en het gipsverband dat hij droeg ter bescherming na
de operatie aan zijn pols. Het kleine Joventut bereikte dit seizoen aan
de hand van Rubio het belangrijkste Europese clubtoernooi, de
Euroleague. De point guard werd in Spanje verkozen tot verdedigende
speler van het jaar en besloot zich kandidaat te stellen voor de draft.
Maar
managers van clubs in de NBA rekenen de talenten vooral af op wat ze
niet kunnen. De Amerikaanse scouts rapporteerden in Badalona dat Rubio
bijna fragiel is voor een basketballer (1,93 meter en 86 kilogram). Ze
hebben ook twijfels over zijn aanvallende kwaliteiten, ingegeven door
een haperende afronding. Voor een basketballer die zijn medespelers zo
vloeiend en fantasierijk bedient, is zijn eigen schot op de basket nog
te voorzichtig, te bedachtzaam.
Het grootste obstakel om Rubio in
te lijven had echter niets te maken met zijn prestaties op de
speelvloer. De tiener, die zijn salaris dit seizoen zag verbeterd van
70.000 naar 210.00 euro, bleek tot ergernis van zijn ouders een
afkoopsom van 4,75 miljoen euro in zijn contract bij Joventut te hebben.
Omdat clubs in de NBA volgens de regels niet meer dan 500.000 dollar
(bijna 360.000 euro) mogen bijdragen, zal Rubio zichzelf moeten
vrijkopen.
Zijn advocaten probeerden in aanloop naar de draft tot
een schikking te komen met Joventut. Rubio hoopte dat hij als een van de
eerste spelers zou worden gekozen, zodat zijn salaris hoog genoeg is
voor de afkoopsom. Bij een late keuze in de draft zou hij misschien
langer in Europa blijven spelen.
Rubio reageerde na afloop van de
draft tegenover persbureau Reuters uitgelaten, ook al had zijn moeder
vanwege de kou niet op Minnesota als thuisbasis gehoopt. „Ze haat koude
plekken, maar ik ben opgewonden dat ik in de NBA terecht kom”, zei de
Spanjaard. „Bij de Olympische Spelen heb ik al tegen de beste spelers
uit de NBA gespeeld. Ik denk dat ik het aankan. Nu ik weet waar ik
heenga, kan ik met de club bespreken wat ze precies van me willen. Als
het nodig is, betaal ik de afkoopsom. We zijn al dichter bij een akkoord
gekomen met mijn club. Nu moeten we afwachten.”
In het kielzog
van Rubio werd ook Henk Norel, volgens velen het grootste Nederlandse
basketbaltalent, gekozen door Minnesota Timberwolves. De 21-jarige
international was de 47ste keuze. Norel, ploeggenoot van Rubio bij
Joventut, zal waarschijnlijk eerst in Europa worden gestald voor zijn
overstap naar de Verenigde Staten.
CITAAT(SI, juli 2019, Why Can't LeBron James and the Lakers Land Stars in Free Agency? |
Open Floor Podcast):
"You look at this situation, if LeBron
James was as good of a recruiter as we kind of thought he was, if he
was the power broker that we've built him up to be at times over
these last couple of years in terms of having Rich Paul play every
single angle, being able to get Anthony Davis, leveraging a franchise
where Rob Pelinka's taking all of this potential risk to get to lay
the groundwork to get a Kawhi Leonard deal. He gets this done.
Whatever the pitch that needed to be made to Kawhi Leonard, he's the
one who would make it. The title is sitting there waiting for them to
go get if they're all together, right?
And bottom line, he wasn't able to make that connection. I wonder
if there's concerns from other parties about whether it's his age,
style of play, the amount of attention. I think you joked about the
Instagram stuff, about whether there would be a personality conflict
between him and Kawhi Leonard. There was multiple years there where
nobody wanted to challenge LeBron. His fellow players wouldn't even
say a negative word about him. Everybody was kind of on message for
years and years. Kawhi Leonard just sent a huge message here. He
said, 'No only do I not want to team up with LeBron, I want to steal
Los Angeles from LeBron and I think I can do it.' "
*
SHARTIE AART DEKKER
Waarom Lebron James(de Lakers) er Niet in Slagen Ster-Free-Agents aan te trekken - ofwel: Zien we hier het Einde van het Tijdperk van king James?
Ikzeg het maar weer eens; vaak is het speculeren, analyseren, kortom
het praten over Sport, nog leuker dan de Sport zelf. En dat geldt eens
te meer voor de NBA...
Is, was LeBron James de 'Beste Aller Tijden' (G.O.A.T.)?
Of
tenminste de 'Beste van Zijn Tijd'? Blijft een lastig te beantwoorden
vraag. Ik zeg dat hij de 'Beste Ooit' was, maar ben er ook weer niet zo
heel zeker van; omdat ik mensen als Bill Russell en Oscar 'Big O' Robertson, en ongetwijfeld nog vele anderen alleen maar ken van de verhalen en wat Highlights...
Deze vraag is al jarenlang onderwerp van Debat en je kon (of kunt) mensen (erg) kwaad krijgen door alleen maar te betwijfelen of Michael Jordan misschien minder goed van dan King James...(en dat maakt het dus zo leuk!)
Maar goed, het einde van het Tijdperk waar King James duidelijk regeerde is wel nakende, daarover zou niet al teveel discussie meer over mogen zijn. Wat weer niet betekent dat hij dus geen NBA-Kampioenschap(-pen) meer zou kunnen winnen...maar dan moeten de Laker en hij wel vaart gaan maken met het bouwen van een Team dat dan zou moeten kunnen. En dat blijkt dus ook al niet meer zo genmakkelijk...
Lees - of luister - het hele onderstaande SI-CrossOver gesprek van hieronder. Ik ben er trouwens voor mezelf nog niet uit of ik deze nieuwe vorm net zo prettig vind als de Verhalen van SportsIllustrated die ik al 40, 45 jaar gewend was te lezen...
Why Can't LeBron James and the Lakers Land Stars
in Free Agency? | Open Floor Podcast
Quickly
LeBron James and the Lakers didn't land Kawhi Leonard this
summer. In fact, the Finals MVP decided to join the Clippers and
play for the other team in L.A. Why haven't the Lakers picked up big
fish in recent years?
For a second straight year, LeBron James and the Lakers missed
out on major free agents. Sure, they added Anthony Davis via trade,
but when the summer sweepstakes kicked off they missed
out on Kawhi Leonard, who instead joined the the Clippers with
Paul
George in tow. Why hasn't LeBron, who helped engineer Miami's
Big 3 and spark this era of player movement, been able to
successfully recruit? Andrew Sharp and The Washington Post's
Ben Golliver consider this question and the current Lakers roster on
the latest episode of the Open
Floor podcast.
(Listen
to the latest Open Floor podcast here. The following transcript
has been edited and condensed for clarity.) Golliver: So lets talk about them. We hinted at
it earlier, we don't often refer to him as a loser. LeBron James is
a big loser here, right?
Sharp: He is, and you know what? I don't feel
great about trending in that direction. I
tweeted earlier: "Kawhi Leonard and Paul George both wanted
to be in LA, but not with LeBron."
Golliver: Facts.
Sharp: I threw a little dot, dot, dot at the
end, which made it a little takier. But that now has 600 retweets,
2,000 likes. And I didn't want it to be that kind of viral take.
It's very similar to something Skip Bayless said, apparently. Not
proud of it at all, but facts are facts.
Golliver: It's true. Paul George didn't
even give them a meeting, he re-signed with Oklahoma City at a
time when really it did not make sense for him to re-sign. You look
at this situation, if LeBron James was as good of a recruiter as we
kind of thought he was, if he was the power broker that we've built
him up to be at times over these last couple of years in terms of
having Rich Paul play every single angle, being able to get Anthony
Davis, leveraging a franchise where Rob Pelinka's taking all of this
potential risk to get to lay the groundwork to get a Kawhi Leonard
deal. He gets this done. Whatever the pitch that needed to be made
to Kawhi Leonard, he's the one who would make it. The title is
sitting there waiting for them to go get if they're all together,
right? And bottom line, he wasn't able to make that connection. I wonder
if there's concerns from other parties about whether it's his age,
style of play, the amount of attention. I think you joked about the
Instagram stuff, about whether there would be a personality conflict
between him and Kawhi Leonard. There was multiple years there where
nobody wanted to challenge LeBron. His fellow players wouldn't even
say a negative word about him. Everybody was kind of on message for
years and years. Kawhi Leonard just sent a huge message here. He
said, 'No only do I not want to team up with LeBron, I want to steal
Los Angeles from LeBron and I think I can do it.'
Sharp: Yeah, absolutely, and this goes back to
something I saw tweeted by a guy named David Zavac. He's a Cavs
writer, and he wrote earlier today, "The gap between what NBA
twitter thought of the Kyrie-LeBron stuff and what NBA players under
the age of 30 thought of the Kyrie-LeBron stuff continues to impact
the league and how we miss coverage of things impacting the league."
I actually think that is a very, very smart and perceptive point
when we think about LeBron.
Golliver: Are you 100 percent right now in this
moment sure the Lakers make the playoffs?
Sharp: I am sure.
Golliver: 100 percent sure?
Sharp: Yeah...
Golliver: I don't know, man.
Sharp: I think that they'll find a way, but I
need the free-agency news for the Lakers to just slow down right now
because it just gets darker with each new development. But do you
know what I mean? And do you know what David meant with that
LeBron-Kyrie point? Because I think that is true. I think a lot of
players around the league identified with Kyrie's frustrations with
LeBron and would worry about that with another potential partnership
with LeBron. And I think AD is kind of in his own category because
he's a Klutch guy and they're interests are kind of intermingled in
a way that is unique. But I don't necessarily blame someone like Paul George or someone
like Kawhi Leonard for saying, "I don't know if I want to be
part of this situation where you're going to get all the credit,
there's going to be drama every month and it's just going to be a
lot of trouble and potentially more trouble than it's worth."
Golliver: A couple of weeks ago we were kind of
breaking down what the Lakers would look like if they got Kawhi
Leonard, and I think one of the stumbling blocks we pointed out was
the dynamic between LeBron and Kawhi on the court and off the court.
Who gets the ball in the fourth quarter? Who gets the most touches?
Who's going to sacrifice for whom? And I think at one point I asked
you, "Is LeBron really at the stage in his career where he's
ready to take a backseat? Where he's actually willing to admit that
he's going to transition into a different role?" And I think
that you just started laughing. And you kind of shot it down. There
was ways that we could talk ourselves into that, but if you're Kawhi
Leonard you need to know that for a fact if you're going to go play
with him, right? You need to be convinced that you're going to go be
the man.
Sharp: And it's hard because I think LeBron is
in the stage of his career where he recognized he should be passing
the torch and he wants to pass the torch and he's saying the right
things, but I understand anybody who looks at the last five years of
his career and says, "Ok, so you say one thing in July and then
by the time it's January or February it's a little bit of a
different story," and proceeds with a little more caution than
we would've seen when LeBron was like 27 years old and he was
unquestionably the best player on the planet. And now the story is a little bit more complicated, and it's not
even a shot at LeBron calling him unlikeable or this or that. The
fact is LeBron's going to be 35 years old and he's almost 10 years
older than Kawhi Leonard. It's a completely different generation so
it'd actually be crazier if he were able to successfully recruit all
these guys who were literally in middle school when he was entering
the NBA and beginning to win MVPs every year.
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
:format(webp)/s3/static.nrc.nl/images/gn4/stripped/data68196188-c7a246.jpg)
/s3/static.nrc.nl/images/gn4/stripped/data61676072-ca0549.jpg)
Posts
