EINDELIJK WEER EEN EEN LEUKE SLAM DUNK WEDSTRIJD: Mac McClung Wins the 2023 NBA Slam Dunk Contest

Mac McClung Wins the 2023 NBA Slam Dunk Contest

 

AANRADER / THEATER TWENTE / BASKETBALL HISTORIE: Hatrans Basketbalhelden Eugene Richardson en Ed ‘Lace’ Strong keren even terug naar Haaksbergen / DBL EREDIVISIE / BASKETBAL MANNEN NEDERLAND / MAARTEN VAN GENT / GERARD VAN HAL /

De selectie van Hatrans, met onder meer Eugene Richardson (9) en René Ridderhof (14). © Hatrans Tonego

Basketbalhelden Eugene Richardson en Ed ‘Lace’ Strong keren even terug naar Haaksbergen

HAAKSBERGEN - Terug naar de glorietijd van Hatrans Tonego, in de jaren ‘80. Presentator en fan van weleer Eddy van der Ley ontvangt 12 juni in het Haaksbergse Theater De Kappen basketballers Ed ‘Lace Strong’ en Eugene Richardson en de sponsor die destijds topbasketbal in Haaksbergen mogelijk maakte, Gerard van Hal uit Goor.
 

Redactie tubantia.nl  26-02-20 Originele Post van de Tubantia   ---  Hier  ---

Dankzij de prestaties van de plaatselijke basketbalclub kwam Haaksbergen in de jaren tachtig opeens op de kaart te staan. Hatrans Tonego maakte, door de steun van hoofdsponsor Gerard van Hal - eigenaar van expeditie-onderneming Hatrans – furore in het Nederlandse basketbal. Tegen het decor van sporthal De Els, niet zelden volgepakt met ruim 2000 bezoekers, gingen  topclubs als Parker Leiden en Nashua Den Bosch vaak met lege handen naar huis. 

De Kappen

De sportieve hoogtij van Hatrans, tussentijds twee seizoenen Permalens geheten, zorgde nét niet voor een landstitel, maar wel voor Europees basketbal. Onder het motto ‘back tot the eighties’ komt het op 12 juni in Theater De Kappen in Haaksbergen eenmalig tot een unieke herbeleving. In het zogenoemde Hatrans-theatercollege halen hoofdrolspelers van toen herinneringen op aan de glorietijd van weleer.

Gerard van Hal, sponsor van de Haaksbergse basketbalclub Tonego ‘65. Plaats: Onbekend Copyright: Twentsche Courant (De Persgroep) © fotograaf_onbekend

Eugene Richardson

De Amerikaanse publiekslieveling Eugene Richardson, van 1982 tot 1986 spelend in De Els, komt er speciaal vanuit zijn woonplaats Fort Lauderdale (Florida) voor naar Haaksbergen. Ook aanwezig: de topspelers Ed ‘Lace’ Strong, René Ridderhof, hoofdsponsor/naamgever Gerard van Hal en anderen. Aan de hand van presentator Eddy van der Ley gaat het een ‘sentimental journey’ worden, vol met prachtige anekdotes en mooie beelden.

Het Hatrans-theatercollege is een idee van presentator/schrijver Van der Ley, die ook theatertours doet met onder meer Willem van Hanegem, Wim Kieft en Bas Nijhuis. Het theatercollege begint om 20.00 uur. Kaartjes kosten 17,50 euro en kunnen besteld worden op de website van De Kappen. Na afloop is er een meet & greet. 

BASKETBALL KAMP BIJ DE BUREN BELGIE: Het Kamp van Ex-Oranje Basketball Coach Lucien van Kerschaever / VOOR DE JEUGD

Lucien Van Kersschaever‎ aan 

Aart Dekker

Gisteren om 10:20 ·

Dag Aart, 

Een gelukkige verjaardag 'Have a Nice Day'. 

Coach van Kers. 
De nieuwe Flyer is er. 

Voor zij die een Basketbal Camp zoeken voor deze zomer 2018 - de inschrijvingen zijn gestart. Groetjes en bedankt voor de hulp dit kenbaar te maken. 

Alle info via: www.vankers.be

Vankers Basketball kampen in Tongerloo. 

Een site voor elke basketbalcoach.

'vankers.be'

Leuk

Opmerking plaatsen

Als jonge basketballer begon ik met twee keer aan het NBB Zomer Kamp op Papendal mee te doen -ik herinner me als coaches o.a. Har en Gien Gootjes en Wil van der Sommen, trainen op buitenvelden, slapen in grote tenten, en de Coopertest op de atletiekbaan en country-runs door het bos, heuvel op en heuvel af, maar ook tegelijkertijd trainingskampen van het Barcelona van Rinus Michels, Johan Cruijff en Johan Neeskens, die met ons in de filmzaal de film 'The Final Game' (Basketball) keken, en Wim Jansen die naast een flipperkast van een van mijn kampgenoten stond te kijken; hij kwam er amper bovenuit, en bijna niemand had door daar er een Grote Voetbalster tussen ons in stond...

Na die twee jaar kwam er iets aantrekkelijkers voorbij: de Nederlandse Oervader alles Coaches -Jan Janbroers, die als arts in België woonde en werkte- organiseerde een zomerkamp in Oostmalle. Ik haalde mijn basketball-buddy Rene Ridderhof over en we gingen met zijn tweeën. Ik herinner me de Challenge-potjes 1-on-1 waarbij Rene , bijna niemand kende hem toen al- natuurlijk de grootste en bekendste speler onder de coaches -een van de gebroeders Harrewijn, weet niet meer of het Ruud of Hugo betrof; wel dat die ruim de bietenbrug op ging, ook in de herkansing- als tegenstander uitkoos. Wat later kwam Janbroers op een rustig moment eens bij mij polsen hoe dat eigenlijk zat, en wie onze coach was -dat was natuurlijk Maarten van Gent-...Toen wij na de lunch eigenlijk nog flink trek hadden, en ik aan hem vroeg waar we wat extra calorieën konden scoren, zei hij: "Ja, het is niet genoeg he? Daar moeten we volgend jaar wat aan doen...en: kom maar mee, dan rijden we even lang de frituur"...en in de auto vroeg hij toen Ridderhof het hemd van het lijf... Ik herinner me ook nog dat op ons slaapzaaltje, bijna, of juist iets meer dan de helft van de Gebroeders Wolfs sliep.

Om een lang verhaal kort te houden: als basketball-minnende jeugd-speler of  -speelster, eigenlijk elke zomer naar minimaal een Basketball-kamp zou moeten gaan. Dat kan natuurlijk in Nederland -alleen niet meer naar een NBB-Kamp, die zijn er met ingang van 2018 niet meer...en dat na toch wel een jaar of vijftig, schat ik zo, maar er zijn plenty goede kampen in Nederland! Maar als je je blik wilt verbreden, dan moet je toch ook ooit eens een Kamp in het buitenland bezoeken, zonder hordes Nederlanders om je heen, maar juist veel jeugd uit andere landen! 

En waarom dan niet naar 'van Kers'...?

AART DEKKER

Uit de Oude Doos: 'Basketbal René Ridderhof enige Nederlandse MVP in kwart eeuw Haarlem Basketball Week'

Rene Ridderhof was een teamgenoot van me - bij Frisol/R in Dordrecht -, hij is Ex-International - deel van het Grootste Resultaat Ooit Behaald door Oranje Internationaal; de Vierde Plaats op het EK van 1983 in Nantes, Frankrijk -, hij speelde zolang in de Eredivisie dat ik ben vergeten hoe lang ook alweer precies, maar - voor mij persoonlijk dan - meer dan alles was hij de jonge speler waarmee ik - als zowat even oude speler - meer op Basketball-pleintjes heb doorgebracht, dan met wie anders ook; echt een 'Basketballmaatje' dus. Tegen niemand heb ik zo vaak 1-1 gespeeld - en verloren ook trouwens(!) - als tegen hem. Dat is dus zoals ik hem ken...

Natuurlijk zijn er in het Nederlandse Basketball heel wat mensen die zich Rene Ridderhof om een of meer van bovenstaande punten herkennen; mensen in Dordrecht, in Groningen, in Haaksbergen en op Urk... En natuurlijk ook fans van andere clubs - in Haarlem bijvoorbeeld, lees het onderstaande stuk... -, en tegenwoordige fans, omdat ze weten dat de huidige Donar-speler Mark Riddderhof Rene's Zoon is...

Maar mijn inschatting is dat het merendeel van de huidige Basketballers en Basketball-Liefhebbers hem niet kent...en dat zou niet zo mogen zijn, want Rene Ridderhof is een van de 'Toppers in het NEderlandse BasketBall'!! Lees maar waarom..:

Eenzaam tussen buitenlandse uitblinkers

Door: Geert Jan Hahn
Gepubliceerd: 21 december 2007


René Ridderhof is de enige Nederlander die in 25 jaar Amsterdam Haarlem Basketballweek (AHBW), die vandaag weer van start gaat, werd verkozen tot waardevolste speler, MVP.

Stiekem heeft René Ridderhof de vorige avond nog even wat jaarboeken erop nageslagen. Samen met zijn vrouw Wilma, die hij uiteraard leerde kennen via het basketbal in hun geboortestad Dordrecht en met wie hij al meer dan twintig jaar op Urk werkt. Eerst in de sporthal van de Orca’s, daarna in de plaatselijke optiek.

Omringd door honderden modieuze brilmonturen bekent de inmiddels 48-jarige dat de research noodzakelijk was. Weinig specifieks is hem bijgebleven van zijn deelnames aan de toen nog Haarlem Basketball Week (HBW), waar hij namens Haaksbergen schitterde tijdens de eerste edities in 1982 en 1983. Alleen het moment dat Ridderhof bruut werd onderuitgehaald door een buitenlandse speler van Leiden staat nog helder op zijn netvlies. ‘Mijn coach Maarten van Gent sprong het veld op en zei tegen die Amerikaan: Sla mij maar.’

Ridderhof was net zo’n fanatiekeling als zijn coach, ondanks zijn geringe lengte. ‘Of ik nu met een grotere of kleinere kerel naar het bord sprong, ik was voor niemand bang.’ Die tomeloze inzet droeg er mede aan bij dat Ridderhof in 1982 tot beste guard en een jaar later zelfs tot Most Valuable Player (MVP) werd verkozen. ‘Dat vond ik wel apart’, zegt hij.

Dan, na enkele seconden: ‘Ik was op de top van mijn fysieke kunnen en kon een team op sleeptouw nemen. Maar waarom ik precies werd verkozen boven een ander persoon is lastig te zeggen. Het deelnemersveld is altijd sterk geweest.’

‘Weet je hoeveel profs er in Haarlem hebben gespeeld?’, vervolgt Ridderhof. ‘Het is een gok, maar ik denk dat veertig tot vijftig spelers in de NBA zijn terechtgekomen. Dat geeft aan dat het een hoogstaand toernooi is.’

Des te opmerkelijker is het dat Ridderhof, die veertien interlands speelde, tot beste speler van het toernooi werd uitgeroepen. Iets wat geen enkele Nederlander in 25 jaar HBW/AHBW is gelukt. Pas nu staat de opticien echt een beetje stil bij die prestatie. ‘Ik vraag me af of je als speler van zoiets kunt genieten. Nu ben ik er trots op. Ergens vind je jouw naam terug, op een lijstje met alleen maar buitenlanders. Dat geeft wel een bepaalde voldoening. Daar kun je niet van leven, wel van nagenieten.’

‘Het is misschien een slechte vergelijking, maar stel dat je naar een popconcert bent geweest. Op weg naar huis ben je al een heleboel vergeten. Pas als je een dvd ervan opzet, denk je weer van: ‘O ja’. Net als met die jaarboeken. Ik zag gisteren dat ik ooit in één seizoen 107 driepunters erin heb ‘gepleurd’, zoals dat opgeschreven stond. Toch leuk om na te lezen.’

Ridderhof maakte nog eenmaal het HBW mee, in 1984. Zonder succes, de hegemonie was uit het team van Haaksbergen verdwenen. Hij besloot zijn heil te zoeken bij de Orca’s op Urk en ging daar niet meer weg. ‘Ik speelde met de mentaliteit waar Urkers van houden: hard werken en verder niet zeuren.’

Na zijn loopbaan moest Ridderhof jarenlang niets meer hebben van basketbal. Maar 26 december zal hij met vrouw, zoon en dochter weer op de tribune van het Kennemer Sportcenter plaatsnemen. ‘De sfeer in Haarlem blijft ongekend. Het is veel leuker om met Kerst daarheen te gaan dan ergens onderuit gezakt veel te eten.’

Trefwoord(en): René Ridderhof, Amsterdam Haarlem Basketballweek,

Recordserie 3-punters van Mark Ridderhof tegen Weert (20 november 2014)

Als je de eerste twee ballen raakt, wordt de basket zo groot als de oceaan - RTV Noord



Leuk om te zien hoe de volgende generatie zich ontpopt!

Terug naar 'the Good Old Times'? Apollo Amsterdam wint van Z&Z Leiden

In 1978/1979 was ik ook een jaar Eredivisiespeler, of eigenlijk: Bankzitter bij een Eredivisieteam.

Het was een bijzonder team, dat wel; bij ons geen hele dure Amerikanen (al haalde onze NLDse Canadees Jim Zoet, een 2.17 lange Center met een Jumpshot, na het halve seizoen dat hij bij ons speelde, wel de NBA (bij Detroit). Ook hadden we de bliksemsnelle David Moore(22), die een plek in de NBA (Philadelphia) maar net, door wat tegenzittende omstandigheden, misliep. Hij werd, als Rookie-amerikaan, direct tweede Topscorer in de Eredivisie, met ruim 28 ppg, alleen AC Collins scoorde een paar punten meer. Kwa gemiddelde overtroffen trouwens Ed Murphy (36ppg) en Tony Parker Sr. (30ppg) die twee nog, maar zij kwamen pas halverwege 'binnen'. Onze andere twee 'buitenlanders', Martin Gijsbers (22, ook een NLDse Canadees en Desmond Dennis (22, later met een blessure vervangen door David Jones(22)) waren spelers die in de huidige Eredivisie niet zouden hebben misstaan, maar geen spelers die eruit sprongen.

Ik denk dat Moore en Zoet in de DBL van nu echt een maatje the groot (Zoet) en snel (Moore) zouden zijn. Tot zover onze buitenlanders, bij Frisol/R(owic) toen.

De andere spelers in dat team waren: Rene Ridderhof(18), Hans Heijdeman(18), Rijk Jan van Dongen(19), Erik Snijders(18), Aart Dekker(18), Marco de Waard(16), en Willem vd Bogaard(16).

De Eredivisie toen? Die zat op zijn absolute piek na jaren van 'boomen': je had EBBC Den Bosch, Parker Leiden (deze twee speelden later de Finale van de Play Offs, waarbij de laatste wedstrijd in de Leidsche Groenoord Hallen (de onlangs afgebroken veemarkt in het Centrum van Leiden) gespeeld werd voor 10.800 man publiek. Nationale Nederlanden Donar Groningen, Radio Musette Rotterdam, BOB Oud Beijerland, Delta Lloyd Landlust Amsterdam, 7UP Flamingo's Haarlem, Punch Delft, Brutus Jeans Amstelveen, en iedere ploeg had een aantal goede/ervaren Nederlanders, en een paar kleppers van Amerikanen, van een kaliber dat we in de DBL van nu al een paar jaar niet meer zien. Helemaal lekker zat het met het Basketball nog niet, blijkens het commentaar van Berend van Baak in het fraaie Basketball-Jaarboek 78/79 dat onder bezielende leiding van Mart Smeets in die jaren steevast uitkwam; hij zag (veel) fraaie hoogtepunten, een aantal duidelijke missers, maar vooral ook een aantal problemen met sponsoring en TV-tijd (ook toen al dus!) Letterlijk: “Geen enkel seizoen tot nu toe heeft bij mij de vrees weg kunnen nemen dat het elk moment afgelopen kan zijn met het mooie basketball.” Zijn vrees werd (deels) bewaarheid; achteraf kan je de conclusie trekken dat 78/79 het topjaar was, en dat daarna decennia volgden van langzame neergang, en dat pas in de 'Jaren-00' er weer een opgaande lijn ontstond, die op haar beurt door de crisis van 2008 werd afgebroken.

Terug naar 78/79. Wij waren uniek, niet zozeer omdat 'wij' het waren, maar omdat Frisol/Rowic onder leiding van onze coach Maarten van Gent, met al die jonge pikkies, in een serieuze Topcompetitie speelde, en nog redelijk mee konden doen ook. 'We' waren uniek, omdat niemand dat eerder deed, met zoveel jeugd meedoen in de Eredivisie. En in de decennia erna gebeurde het ook maar zelden dat een club iets soortgelijks aandurfde en er nog mee doorging ook, ook al kwamen er nederlagen, veel nederlagen!

Het leverde ook wat op: weer een jaar of wat later ging ik kijken bij de Challenge Round voor het EK in Antwerpen, en bij het WK in Spanje. Die Challenge Round (een kwalificatietoernooi met 10 landen voor deelname aan het EK van 12 teams) werd onder leiding van Vladimir Heger gewonnen; iets dat je zou mogen vertalen in een 10e, 11e plaats op een EK. Op het WK (voor het eerst met 24 landen) werd de kwalificatie bij de beste 12 van dat jaar, maar net (in een wedstrijd met meerdere verlengingen tegen Argentinië) en in mijn ogen onnodig, gemist. Waarom ik dat allemaal vertel? Omdat er in dat lange Internationale Seizoen in de zomer van 1986 regelmatig wedstrijden waren waarin 3 of zelfs 4 van die 'pikkies' van '78/'79 (tegelijk) op het veld, of zelfs in de starting five stonden.

Hoe het ons dat seizoen verging? Ja, we moesten een Degradatiewedstrijd spelen, in de Enk in Rotterdam tegen Punch uit Delft, maar die wonnen we wel! Tegenstanders toen? O.a. Toon van Helfteren, Jan Sikking, Pieter van Tuyll van Serooskerke; gepokt en gemazeld als Internationals, en Rudy Jackson en Billy Taylor; echt goede Amerikanen. Een kleine 2,5 jaar eerder versloeg dat team, bij het eerste van de vele oefenpotjes die we in die jaren tegen hen speelden, met 160-80 versloegen, in onze zaal... Uiteindelijk mocht ook Degradant Punch het seizoen erop weer in de Eredivisie meedoen, maar wij hadden het op eigen kracht voor elkaar gekregen, en daar had iedereen bij ons ontzettend veel van geleerd! En dat kwam dus jaren later terug bij het NT...

Wat is nu de moraal van dit verhaal?

Al jaren woekert 'de Amerikanendiscussie' als een soort veenbrand onder het Nederlandse Herenbasketball. Je hebt 'Voorstanders', en 'Tegenstanders', en af en toe springt er iemand van het ene naar het andere kamp over. De FEB-clubs maakten, nu zo'n jaar of 8-10 geleden, een soort 'Nederlandse Polderafspraak' waardoor we van de toen, de facto 8-10 buitenlanders per team, langzaam en stapsgewijs (de laatste stappen naar maximaal 4 nu, zijn zelfs sneller gemaakt), naar de huidige situatie (maximaal 4 Buitenlanders) zijn gegaan. Veel meer (vooral jonge) Nederlanders dus! Parallel daaraan voltrok zich een tweede ontwikkeling; niet alleen het aantal buitenlanders werd lager, ook het niveau en hun lengte ging met sprongen achteruit. Dit werd natuurlijk niet in het minst veroorzaakt doordat het budget in/van de DBL, onder andere door de financiële crisissen sinds 2008, gigantisch achteruit is gegaan (misschien wel met zo'n 70%!?). Toch denk ik dat al deze veranderingen een andere parallelle tendens (bijna) onzichtbaar hebben gemaakt: die van het feit dat de jonge Nederlandse Spelers, die al die vrijgevallen plaatsen in de DBL-teams hebben opgevuld, veel beter zijn geworden! Degenen onder hen die al wat langer meedoen, voornamelijk omdat ze goed genoeg waren, en (vaak ook) bij clubs speelden die beleidsmatig ruimte maakten voor dat soort spelers, die jongens maken het nu voor veel van de resterende Buitenlanders, veelal jonge jongens die net van college komen, best lastig om te slagen in de DBL, voor hen traditioneel toch vaak een opstapje naar beter...

En zelden was dat zo zichtbaar als afgelopen weekend in de Apollohal in Amsterdam, waar een team bestaande uit louter Nederlandse Spelers de Nummer-1 van het moment in de DBL, Zorg en Zekerheid Leiden, vakkundig een kopje kleiner maakte. Het verschil was slechts drie punten, maar dat was toch een beetje geflatteerd; een flink deel van de wedstrijd speelde Apollo echt een stuk beter dan Z&Z Leiden. Het was o.a. aan de niet al te sterk leidende refs, die Leiden behandelden als 'de Kampioen' en Apollo als 'de Debutant', dat het toch nog even spannend werd. Maar ik denk dat vriend en vijand het erover eens waren dat deze wedstrijd verdiend werd gewonnen door de Amsterdammers. Ik weet niet of er ooit eerder zo'n wedstrijd, tussen een team als Apollo en de Nummer-1 van de ranglijst, gewonnen werd door het (bijna) 'Buitenlander-loze' team. 'Stats-Goeroe' Jacob Bergsma kan vast antwoord geven op die vraag. Maar vaak is het in ieder geval niet het geval geweest! Apollo is niet de eerste club die in haar Eerste Herenteam veel ruimte inruimt voor Nederlanders, en vooral Jonge Nederlanders, ze doet het wel het meest extreem.

En met behoorlijk succes! En dat deed mij, met die ervaring van 1978/79 en de jaren daarna in het achterhoofd, goed; we gaan weer de goede kant op met ons Heren Basketball! Hopelijk blijft het goed gaan, en gaan we het ook nog meemaken dat nog meer mensen hun ploeg in de Apollohal sterker vocaal komen ondersteunen. Daarnaast zou het mooi zijn als steeds meer clubs met (meer) Nederlandse Spelers het fundament van hun ploeg gaan leggen; zo was het in de jaren '70 en '80, en zo hoort het en is het het meest verstandig!

Apollo bedankt!

NBA AllStar Dunk-Contest: Griffin krijgt de World-wide Media-Hype, maar...

Blake Griffin neemt dit seizoen, na zijn hele eigenlijke 'Rookie-seizoen' door blessures aan de kant gebleven te zijn, dit seizoen de NBA 'by Storm'. En terecht, want hij speelt geweldig en blaast veel nieuwe adem in het NBA-Basketball. Omdat het AllStar Weekend ook nog eens een thuiswedstrijd voor hem was, was hij gelijk het uithangbord van dit media-spektakel; ook logisch gezien hoe de NBA nu eenmaal werkt. Er zullen niet veel spelers voor hem zijn geweest die zowel aan de Rookie-Game, aan de Dunk-Contest, en dan ook nog eens, als 'echte' AllStar, aan het hoofdgerecht hebben meegedaan. Hij doet het goed, dus het zij hem gegund.

'Natuurlijk' won hij de Dunk-Contest, en dat is ook niet vreemd als je de gang van zaken bij dat onderdeel in de historie ervan bekijkt. Maar net zoals Michael Jordan ooit won terwijl Dominique Wilkins toch echt beter en met meer spektakel won, zo won Griffin nu met (vooral) de volgende dunk:
En natuurlijk was het leuk, vooral dat zangkoor erbij(!) en ook de autosponsor zal het erg interessant hebben gevonden.

Maar voor mij zat de echte winnaar in het volgende filmpje...
JaVale McGee, m.i. de beste dunker van 2011, verdient bovendien bonuspunten vanwege de rol van zijn moeder! Zijn dunk onderlangs het bord deed mij herinneren dat we ooit in Dordrecht een speler, Bill Allen van BS Leiden, knock-out zagen gaan doordat hij zijn hoofd stootte tegen de onderkant van het bord...!
De dunk van Dight Howard (enkele jaren geleden) in dit filmpje, op een basket van 12' was niet spectaculair om te zien, maar natuurlijk wel heel erg uniek...alhoewel ik me in 'intra-squad' Dunk-Contest kan herinneren in Dordrecht waaraan Rene Ridderhof, Mark olson en Rijk van Dongen meededen; de laatste won uiteindelijk en deed dat op...een KORFBALKORF op maximale hoogte (ik meen 3.50m hoog!)
Dus wie zegt (dat) 'White Men can't Dunk'?!

Over witte Nederlandse Dunkers gesproken: ook Vincent van Sliedrecht springt tegenwoordig over mooie sport-auto's heen...Misschien net niet van de hoogte en het show-kaliber dat Griffin liet zien, maar Vincent is 10cm kleiner, beschikt niet over een zangkoor, en zijn aangever is niet een van de beste passers uit de NBA (Baron Davis). Dus wat Vincent laat zien is ook van hoog kaliber!