Cartoon van Gorilla voor de Groene Amsterdammer Editie 22 december 2024
meer Groene Cartoons --- Hier ---
Posts tonen met het label Arrogantie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Arrogantie. Alle posts tonen
zondag 17 maart 2024
ALS HET NIET ZO TREURIG WAS:.. / TELKENS WEER: 13 Jaar de AGENDA van RUTTE-FLUTTE / GROENE CARTOON GORILLA /
Cartoon van Gorilla voor de Groene Amsterdammer Editie 22 december 2024
vrijdag 25 augustus 2023
AANRADER! Vanavond op NPO2 TV - Dark Waters OVER PFAS-SCHANDAAL USA / SHARTIE AD...IN NLD/BEL gaat het vervolgens nog jaren 'gewoon' door / ULTIEME ARROGANTIE CHEMOURS/DUPONT / FRAGMENTEN FD-INTERVIEW /
DARK WATERS | Official Trailer
Mark Ruffalo stars in #Darkwaters.
DARK WATERS tells the shocking and heroic story of an attorney (Mark Ruffalo) who risks his career and family to uncover a dark secret hidden by one of the world’s largest corporations and to bring justice to a community dangerously exposed for decades to deadly chemicals. Starring: Mark Ruffalo, Anne Hathaway, Tim Robbins, Bill Camp, Victor Garber, Mare Winningham, William Jackson Harper, Bill Pullman Directed by Todd Haynes Screenplay by Mario Correa and Matthew Michael
https://www.Darkwatersmovie.com
https://www.facebook.com/darkwatersmo...
https://twitter.com/DarkWatersMovie
https://www.instagram.com/darkwatersm...
Reactie toevoegen...
*
Vanavond op NPO2 TV
Dark Waters OVER PFAS-SCHANDAAL USA
IN NLD/BEL gaat het vervolgens nog decennia 'gewoon' door
ULTIEME ARROGANTIE CHEMOURS/DUPONT - FRAGMENTEN FD-INTERVIEW
Ik zag de film - ik denk een klein jaar geleden - op TV...
Bleek later de BluRay DVD al een tijd in huis te hebben...
Voor mensen uit Dordrecht en omstreken, hetzelfde geldt trouwens voor Antwerpen en het Schelde-gebied vanwege 3M aldaar, horror die waarheid blijkt.
Alleen in Amerika werd de juridische strijd waar de film over verhaalt al lang geleden uitgevochten, de bedrijven - in het Dordtse geval Dupont/Chemours - gingen hier dus - door lankmoedige overheden - ja, daar is'ie weer; Mark Rutte en kompanen! - 'vrolijk' door met vervuilen, pas recent zijn de hoeveelheden die worden geloosd beperkt, maar nog steeds worden deze 'eeuwig giftige stoffen' geloosd... Onderzoek wees ook recent uit dat het inmiddels zo'n beetje overal zit; tot in de diepste troggen van de oceanen toe. En waar het eenmaal zit, gaat het nooit meer weg...
In april had het FD een interview met dezelfde verantwoordelijken die later in een hoorzitting in de Tweede Kamer op kwamen draven; ongelofelijk met welke arrogantie die mensen zich uitlaten, leuk zal het leven niet voor ze zijn, maar het geld moet wel erg goed zijn als je bereid bent zo spitsroeden te lopen... 3M besloot inmiddels hun fabriek bij Antwerpen te sluiten.
De reden?
Niet dat men het milieu niet meer verder wil verzieken, en mens en dier niet langer ziek wil maken...maar men vreest de dreiging van astronomisch oplopende schadeclaims bij nog veel langer doorgaan...
(AD)
20230414 FD Interview Marceline Bresson Eva Rooijers interviewen de Amerikaanse topvrouw van Chemours Denise Dignam en de directeur van Chemours Dordrecht An Lemaire
Chemours verwerpt EU-totaalverbod op pfas; 'Uiteindelijk is alles giftig als je er maar genoeg van neemt'
FRAGMENTEN:
"Volgens chemiebedrijf Chemours zou de Europese Unie met het voorgenomen verbod op pfas teveel middelen over één kam scheren, ‘alsof je benzine en olijfolie op dezelfde manier reguleert’. Twee topvrouwen van het bedrijf waarschuwen dat een totaalverbod op de giftige stoffen de energietransitie dwarsboomt."
&
"'Kijk, hier zit meer dan twee jaar aan denkwerk in.' Trots wijst An Lemaire, directeur van de Dordrechtse fabriek van Chemours, naar een nieuwe waterzuiveringsinstallatie. Het metalen gevaarte met de naam Aquarius moet ervoor zorgen dat het chemiebedrijf nog maar een minimum van de zorgwekkende pfas-soort GenX in de Dordtse wateren loost. Later die middag volgt de feestelijke opening van de installatie. Denise Dignam, de Amerikaanse topvrouw die verantwoordelijk is voor de Dordtse fabriek, is er speciaal voor naar Nederland gekomen."
&
"Pfas zijn niet alleen heel bruikbaar, sommige zijn ook giftig. Eenmaal verwerkt in producten zijn de stoffen veelal veilig te gebruiken, maar tijdens het productieproces komt een deel van de pfas via lucht en water in het milieu en uiteindelijk in het menselijk lichaam terecht.
Dat is een probleem, want eenmaal in het milieu breken pfas nauwelijks nog af. Bovendien kan langdurige blootstelling aan bepaalde pfas leiden tot nier- en teelbalkanker en tot beschadigingen van het immuunsysteem, wijst onderzoek uit. In de omgeving van de Dordtse fabriek troffen wetenschappers zowel in het bloed van omwonenden als in slootwater bovengemiddeld hoge concentraties pfoa, een giftige pfas, aan. Het RIVM adviseert omwonenden om geen groenten meer uit de eigen moestuin te eten."
&
"En nu komt de Europese Unie met de ultieme klap: een totaalverbod op pfas. Mede op initiatief van Nederland ligt er een veelomvattend wetsvoorstel bij het Europees Agentschap voor chemische stoffen om alle pfas — meer dan tienduizend stoffen — te verbieden.
Ook daarom is Dignam in Europa. De Amerikaanse maakt een rondje langs verschillende zakenkranten om Chemours' kant van het verhaal te vertellen. De Europese Commissie heeft te weinig oog voor de nadelige kanten van haar drastische aanpak, menen Dignam en Lemaire."
&
"Hadden jullie niet veel eerder op zoek moeten gaan naar veilige alternatieven voor pfas?
Dignam: 'Als Chemours hebben we bijna $600 mln uitgegeven om ons productportfolio opnieuw uit te vinden. We maken nu heel andere producten dan jaren geleden, en we blijven ons best doen om die producten te verbeteren.'
Chemours kondigde onlangs een investering van €200 mln aan in een Franse fabriek waar pfas geproduceerd worden. Gaan jullie ervan uit dat dit brede verbod het niet gaat halen?
Dignam: 'We hebben er vertrouwen in dat het gezond verstand zal zegevieren.'
Er is een reden dat dit verbod zo ver gaat. Pfas zijn gevaarlijke stoffen die hun weg vinden naar zowel mens als milieu."
&
"Chemours mag nu dan ambitieuze doelen hebben, de bestaande vervuiling van grond en water is daarmee niet opgelost. Dat zorgt voor veel woede en frustratie bij omwonenden, niet alleen in Dordrecht maar ook bij de buitenlandse fabrieken van Chemours en andere chemiebedrijven. Het wantrouwen is groot, omdat chemiebedrijven als 3M en DuPont pfas bleven lozen hoewel zij al sinds de jaren zestig op de hoogte waren van de schadelijke gevolgen daarvan.
De zaak van de Amerikaanse DuPont-fabriek in Parkersburg, West Virginia, is het bekendst. Daar loosde het chemieconcern decennialang pfoa, een zeer giftige pfas, in de Ohio-rivier. Daardoor raakte het drinkwater van meer dan 100.000 mensen vervuild. Een boer uit de buurt klaagde het bedrijf in 1999 aan omdat zijn koeien bij bosjes neervielen. Dat verhaal vormde later de inspiratie voor de Hollywood-film Dark Waters."
&
"In 2015 besloot DuPont de divisie af te stoten die de pfas-soorten maakte. Die kreeg daarmee niet alleen de bedrijfsonderdelen mee die pfas maken, maar ook de verantwoordelijkheid om de pfas-rechtszaken af te handelen. De naam van dit nieuwe bedrijf? Chemours. Volgens critici was de afsplitsing een bewuste strategie om risico's af te dekken.
In verschillende juridische procedures wijzen de bedrijven nu naar elkaar als het gaat om aansprakelijkheid. Chemours claimt dat het nooit giftige stoffen heeft uitgestoten. Het bedrijf is er juist trots op dat het andere stoffen maakt dan DuPont. In tegenstelling tot de voorganger gebruikt Chemours geen pfoa, maar GenX, dat naar eigen zeggen wel veilig is.
In sommige rechtszaken wordt de afsplitsing bestempeld als een frauduleuze transactie, bedoeld om onder de pfaszaken uit te komen.
Dignam: 'Ik zie dat anders. DuPont nam een andere afslag en ging zich meer focussen op biotech. Chemours bleef zich richten op chemische producten. Dat is de reden voor de afsplitsing.'
Het Europese verbod op pfas is ook zo breed omdat er veel wantrouwen is tegenover chemiebedrijven. Jullie hebben de stoffen jarenlang op grote schaal uitgestoten terwijl jullie wisten dat ze giftig waren.
Dignam: 'Over het verleden kan ik niets zeggen. The past is the past.'
Waarom kunt u niets over het verleden zeggen? U werkt al jaren voor Chemours en werkte daarvoor voor DuPont.
Dignam: 'Chemours is een nieuw bedrijf
dat zaken anders aanpakt. Wij zijn duurzaam en maken onze producten
op verantwoordelijke wijze. Dat doen we omdat we dat zelf belangrijk
vinden, niet omdat iemand zegt dat we dat moeten doen.' "
Maar hoe zit het dan met GenX? Dat wordt inmiddels door het RIVM en het Europees Agentschap voor Chemische stoffen 'zeer zorgwekkend' geacht."
&
"U heeft bij het Europees Gerechtshof geprocedeerd tegen deze classificatie, maar ook de rechter vond dat het op de lijst moet blijven. Vindt u dat GenX echt veilig is?
Dignam: 'GenX breekt niet af in de natuur, maar het hoopt zich ook niet op in het lichaam. Meerdere studies, onder andere op mensen in onze fabrieken, laten zien dat de stof het menselijk lichaam binnen een aantal dagen weer verlaat. Het gaat allemaal om de hoeveelheden die je binnenkrijgt. Uiteindelijk is alles giftig als je er maar genoeg van neemt. In grote concentraties zijn bijvoorbeeld ook water en koffie gevaarlijk.'
Lemaire: 'Ja, of denk aan straling. Dat is slecht voor mensen, maar niet in de doses die toegepast worden om röntgenfoto's te maken.'
De omliggende gemeenten hebben een rechtszaak aangespannen tegen Chemours Dordrecht. Zij willen dat het bedrijf opdraait voor de vervuiling. In uw jaarverslag staat dat deze zaak waarschijnlijk niet tot een aanzienlijke schadepost gaat leiden. Waarom denkt u dat?
Dignam: 'Op rechtszaken geven we geen commentaar.' "
&
"Veel frustratie zit ook in de vervuiling uit het verleden. Chemours heeft zich aan de milieuvergunningen gehouden, maar wist veel beter dan toezichthouders hoe gevaarlijk de stoffen waren. Had het bedrijf niet op eigen initiatief de uitstoot veel eerder terug moeten dringen?
Lemaire: 'Met terugwerkende kracht is het makkelijk om te zeggen dat we eerder hadden moeten beginnen.'"
Lees het volledige artikel:fd.nl/bedrijfsleven/1472868/chemours-verwerpt-eu-totaalverbod-op-pfas-uiteindelijk-is-alles-giftig-als-je-er-maar-genoeg-van-neemt
dinsdag 7 augustus 2018
TRUMP MUST FALL / TRUMP WILL FALL / THE TRILLION-$-QUESTION IS: How? Eprisode-1: By The 'Pussyhats' - The Pink Nitted Hat Women? / VERHAAL GROENE AMSTERDAMMER /
 |
| Pussyhatproject-vrouwen Jayna Zweiman en Krista Suh |
De vraag is dan dus alleen nog maar: 'Hoe, Wanneer, en door Wiens Toedoen?' Er zijn heel veel manieren denkbaar voor 'het Hoe', hij maakt met zoveel (groepen) mensen ruzie dat zijn vijanden nu al zowat ontelbaar zijn en dat kan alleen maar erger worden, dus 'door Wiens Toedoen 'is niet te voorspellen, en deze twee impliceren dan weer dat 'het Wanneer' al helemaal niet te voorzien is. Maar dat het gaat gebeuren lijkt me een zekerheidje. Dus lijkt het me wel leuk om af en toe eens een groep van Tegenstanders van Trump te belichten door een publicatie die misschien in Nederland nog niet heel erg veel aandacht van de Media heeft gekregen, en dus voor mijn volgers wellicht nog onbekend is. Misschien vlat hij wel door toedoen van de...
AART DEKKER
**
Episode-1: Door de 'Pussyhats' - 'The Pink Nitted Hat Women'?
In 'de Groene Amsterdammer' -het Fantastische Onafhankelijke Oudste Tijdschrift van Nederland- van 16 september 2017, een Lang Verhaal(3600 woorden/3xA4):
'Vrouwenprotest in de Verenigde Staten -
'We hadden geen keuze meer'
Ga direct naar de complete originele versie op de site www.Groene.nl vind je --- Hier --- de Hele Editie van 16 september 2017 --- Hier ---
En hier het verhaal in Citaten:
Na de verkiezing van Donald Trump zijn drie tot vier keer zo veel vrouwen politiek actief geworden als daarvoor. Wat drijft hen? Hoe houden ze een half jaar na de Women’s March hun activisme levend? En wat betekenen zij voor de Democratische Partij?
3500 kilometer verderop in breiwinkel The Little Knittery in Los Angeles ontvouwen zich bij het geluid van tikkende breinaalden, knapperende koekjes en de garenspin gesprekken over het leven, de liefde en politiek. Deze aaibare, kleine schoenendoos is de geboorteplaats van de pussyhats: de roze, gebreide mutsen die het visuele symbool werden van de Women’s March en daarmee van het verzet tegen Donald Trump. Vrouwen door het hele land versleten voorraden wol in de mutsen en gaven daarmee uiting aan hun politieke kleur. Craftivism noemen de Amerikanen het: activisme door handwerk. Jayna Zweiman, bedenkster van het Pussyhat Project, schuift zoals elke vrijdag aan in The Little Knittery. Vanavond wordt er verwoed gebreid aan een vervolgproject volgens dezelfde formule: Welcome Blanket. Ook hier is de strijd pas net begonnen.
De decors in Georgia en LA hebben ogenschijnlijk niets met elkaar gemeen. Georgia kleurt Republikeins rood op de electorale kaart, Los Angeles Democratisch blauw. De populatie in LA is 25 procent blank tegenover zestig procent in Georgia. De Peach State ademt ruimte en groen en het leven in het kiesdistrict is voorstedelijk: overdekte winkelcentra, voetbalvelden, kerken en vrijstaande huizen. Los Angeles stapelt mensen, huizen en auto’s en spuugt smog. In het creatieve Mekka van de westkust drijft de ambitie van alle obers/acteurs zo dik door de lucht dat je haar kunt vastpakken. Het zijn twee totaal verschillende werelden, maar ze hebben één ding gemeen: ze zijn brandhaard én landelijk symbool van het vrouwelijk verzet tegen Trump.Wat drijft deze vrouwen? Wat bindt hen, ondanks de verschillen? Hoe houden ze hun activisme levend, ruim een half jaar na de Women’s March? En wat is de betekenis van deze beweging voor de Democratische Partij?
.............
.......
...
&
...
.......
.............
In een drankenhandel twintig kilometer verderop tref ik later die middag Triana Arnold James. Als Miss Georgia Classy prijst ze daar in bijpassende outfit haar eigen likeur aan. Onder een dikke laag make-up en een perfect kapsel gaat een kanon van een vrouw schuil: veteraan, ondernemer, moeder van twee kinderen en activiste. Ze lijkt in niets op de voetbalmoeders van vanmiddag en vecht tegen Trump op haar eigen manier. In de armere en zwarte wijken van het verder relatief rijke kiesdistrict voert ze gesprekken in kapperszaken en nagelsalons. Over gezondheidszorg. Over verkiezingen. Over politieke beslissingen die genomen worden en effect hebben op het leven van Amerikanen in Georgia. ‘Ik word woedend als mensen niet stemmen. Je legt je lot in handen van anderen. Zo krijg je nooit een plek aan tafel. Als je serieus genomen wilt worden, moet je het spel meespelen.’
Voor Arnold is activisme niets nieuws. ‘Geboren worden als zwarte vrouw is geboren worden als activist’, zegt ze. Haar leven lang al zet ze zich in voor de zwarte gemeenschap en tijdens de eerste campagne van Barack Obama werd ze politiek actief. Ze maakte het tot haar missie om zo veel mogelijk mensen te registreren als kiezer en hen bewust te maken van de macht van hun stem.
Maar zelfs haar activisme heeft een extra impuls gekregen. Haar mantra is de mantra van alle vrouwen die ik tegenkom: we hebben geen keuze meer. Stuk voor stuk werd voor hen ergens een grens overschreden, een fatsoensgrens, een morele grens, een inhoudelijke grens of een combinatie daarvan.
Dat constateert ook Jennifer Lawless, professor aan American University in DC, gespecialiseerd in vrouwelijke politieke participatie. Zij onderzocht het ‘Trump-effect’: de invloed van Trump op de deelname van vrouwen aan het politieke proces. ‘Vrouwen, met name Democratische vrouwen, reageren significant sterker dan mannen op Trump met gevoelens van woede, ontreddering, afschuw en zelfs depressie. Die emoties zie je in hevige mate terug bij vrouwen die na Trumps verkiezingen politiek actief zijn geworden’, aldus Lawless. ‘Die emoties komen mede voort uit een bedreiging van het waardenpatroon van deze vrouwen. Zij bestempelen Trump significant vaker dan mannen en Republikeinen als racist, seksist en karakterologisch ongeschikt voor het vak.’
‘Mannen worden in hun politiek activisme net zo goed gedreven door emotie en hun waardenpatroon’, stelt Heidi Hartmann, directrice van het Institute for Women’s Policy Research, een progressieve denktank voor vrouwenemancipatie. ‘Maar vrouwen worden onevenredig hard getroffen door Trumps agenda. Abortus, zelfbeschikking en Obamacare zijn economische rechten die hard bevochten zijn. Vrouwen gaan de straat op omdat die rechten voor Trump en zijn kabinet inwisselbaar zijn. We dachten als vrouwen dat we sommige gevechten al geleverd hadden, maar hij bewijst het tegendeel.’
‘Organizing’ is zo bekeken een gestructureerde inspanning tot collectief burgerschap, passend bij de Amerikaanse geest van aanpakken, verantwoordelijkheid nemen en nastreven waar je in gelooft. Bij de voetbalmoeders in Georgia raakt de aanpak een snaar die dieper gaat dan alleen vechten voor een hoger doel. Het geeft nieuwe betekenis aan het leven van alledag. ‘Ik heb mezelf nooit gezien als leider’, zegt Amy Nosek. ‘Ik vind het doodeng om voor groepen te staan of met journalisten te spreken. Maar ik doe het wel. Elke dag leer ik iets nieuws en word ik beter. Het is verslavend.’
De vrouwen dachten allemaal dat ze in hun omgeving in Georgia de enigen waren die zich na 9 november zo miserabel voelden. Sociale structuren boden geen ruimte voor het ventileren van verdriet: schoolbesturen, kerken en vrijwilligerswerk worden gedomineerd door Republikeinen. En als minderheid in het Zuiden houd je je mond. Facebook bood uitkomst: daar vonden de vrouwen elkaar in groepen met namen als You Are Not the Only One. De herkenning maakt, na al die jaren stilzitten als je geschoren wordt, een enorme energie los.
Democratische vrouwen in LA waren allerminst alleen. Republikeinen zoek je in de stad met een vergrootglas. Waar de vrouwen in Georgia hun politieke voorkeur verborgen hielden omdat ze dachten dat ze de enigen waren, toonden de vrouwen in LA zich lethargisch door hun overvloed. Een Democratische stem maakt immers noch in Georgia noch in LA een verschil.
‘Ik bracht plichtmatig mijn stem uit en doneerde af en toe eens wat’, zegt Jayna Zweiman. ‘De vrijdag na de verkiezingen was het fijn om in The Little Knittery samen te zijn en het verdriet te verwerken. We voelden ons onmachtig en verslagen. We wilden wel iets doen, maar wat dan?’ Het was de vraag die vrouwen overal in Amerika zichzelf stelden. Totdat begin december de Women’s March werd aangekondigd. Het was de lont in het kruitvat waar de vrouwen op gewacht hadden.
.............
.......
...
&
...
.......
.............
...
&
...
.......
.............
Voor Arnold is activisme niets nieuws. ‘Geboren worden als zwarte vrouw is geboren worden als activist’, zegt ze. Haar leven lang al zet ze zich in voor de zwarte gemeenschap en tijdens de eerste campagne van Barack Obama werd ze politiek actief. Ze maakte het tot haar missie om zo veel mogelijk mensen te registreren als kiezer en hen bewust te maken van de macht van hun stem.
Maar zelfs haar activisme heeft een extra impuls gekregen. Haar mantra is de mantra van alle vrouwen die ik tegenkom: we hebben geen keuze meer. Stuk voor stuk werd voor hen ergens een grens overschreden, een fatsoensgrens, een morele grens, een inhoudelijke grens of een combinatie daarvan.
Dat constateert ook Jennifer Lawless, professor aan American University in DC, gespecialiseerd in vrouwelijke politieke participatie. Zij onderzocht het ‘Trump-effect’: de invloed van Trump op de deelname van vrouwen aan het politieke proces. ‘Vrouwen, met name Democratische vrouwen, reageren significant sterker dan mannen op Trump met gevoelens van woede, ontreddering, afschuw en zelfs depressie. Die emoties zie je in hevige mate terug bij vrouwen die na Trumps verkiezingen politiek actief zijn geworden’, aldus Lawless. ‘Die emoties komen mede voort uit een bedreiging van het waardenpatroon van deze vrouwen. Zij bestempelen Trump significant vaker dan mannen en Republikeinen als racist, seksist en karakterologisch ongeschikt voor het vak.’
‘Mannen worden in hun politiek activisme net zo goed gedreven door emotie en hun waardenpatroon’, stelt Heidi Hartmann, directrice van het Institute for Women’s Policy Research, een progressieve denktank voor vrouwenemancipatie. ‘Maar vrouwen worden onevenredig hard getroffen door Trumps agenda. Abortus, zelfbeschikking en Obamacare zijn economische rechten die hard bevochten zijn. Vrouwen gaan de straat op omdat die rechten voor Trump en zijn kabinet inwisselbaar zijn. We dachten als vrouwen dat we sommige gevechten al geleverd hadden, maar hij bewijst het tegendeel.’
‘Vrouwen reageren sterker dan mannen op Trump met gevoelens van woede, ontreddering, afschuw en depressie’
....................
...
&
...
.......
.............
...
&
...
.......
.............
De vrouwen dachten allemaal dat ze in hun omgeving in Georgia de enigen waren die zich na 9 november zo miserabel voelden. Sociale structuren boden geen ruimte voor het ventileren van verdriet: schoolbesturen, kerken en vrijwilligerswerk worden gedomineerd door Republikeinen. En als minderheid in het Zuiden houd je je mond. Facebook bood uitkomst: daar vonden de vrouwen elkaar in groepen met namen als You Are Not the Only One. De herkenning maakt, na al die jaren stilzitten als je geschoren wordt, een enorme energie los.
Democratische vrouwen in LA waren allerminst alleen. Republikeinen zoek je in de stad met een vergrootglas. Waar de vrouwen in Georgia hun politieke voorkeur verborgen hielden omdat ze dachten dat ze de enigen waren, toonden de vrouwen in LA zich lethargisch door hun overvloed. Een Democratische stem maakt immers noch in Georgia noch in LA een verschil.
‘Ik bracht plichtmatig mijn stem uit en doneerde af en toe eens wat’, zegt Jayna Zweiman. ‘De vrijdag na de verkiezingen was het fijn om in The Little Knittery samen te zijn en het verdriet te verwerken. We voelden ons onmachtig en verslagen. We wilden wel iets doen, maar wat dan?’ Het was de vraag die vrouwen overal in Amerika zichzelf stelden. Totdat begin december de Women’s March werd aangekondigd. Het was de lont in het kruitvat waar de vrouwen op gewacht hadden.
.............
.......
...
&
...
.......
.............
‘Ik vind het doodeng om voor groepen te staan. Maar ik doe het wel. Elke dag leer ik iets nieuws. Het is verslavend’
Tussen de lancering van het project en de Women’s March zaten 55 dagen van roze wol. Op het hoogtepunt van dat succes en in de wetenschap dat het een overzichtelijke rit was, werd al het andere opzij gezet. De verbinding met anderen was de beloning. Maar hoe houden ze die energie een half jaar later levend? De vrouwen in LA varen er wel bij: het project gaf hun landelijke bekendheid en bood nieuwe mogelijkheden. Mede-bedenkster Krista Suh kreeg aanbiedingen van verschillende uitgevers en schrijft een feministisch handboek voor een jonge generatie met de passende titel DIY Rules for a WTF World. Little Knittery-eigenares Kat Boyle heeft het drukker dan ooit in haar winkel. Jayna Zweiman wil ook de energie van het Pussyhat Project vasthouden.
.............
.......
...
&
...
.......
.............
‘Het is niet moeilijk om cynisch te doen over de mutsen of de mars af te doen met: ach dat was maar een moment’, zegt ontwerpster Krista Suh. ‘Maar elke beweging heeft een startpunt nodig: een ingang die niet te veel vraagt van mensen. Als je die eerste stap eenmaal genomen hebt, is de overgang naar een volgende stap veel kleiner. Het breien of dragen van een muts was die kleine stap.’
Het succes van de pussyhats liep simultaan met de Women’s March. Voor de vrouwen in Georgia begon het toen pas echt. Amper bekomen van de mars werden er verkiezingen uitgeroepen in het zesde kiesdistrict in Georgia. De energie die was opgebouwd in de maanden na de overwinning van Trump kreeg de uitlaatklep die nodig was.
Nu het stof van de campagne is neergedaald, moet blijken wat de leiderschapskwaliteiten van de vrouwen waard zijn. Ze blijven achter met nieuwe vriendschappen, een netwerk en hun ervaringen, maar zonder een campagneorganisatie om op terug te vallen. Veel vrouwen stellen zich kandidaat voor een van de lokale bestuursniveaus. Het is een noodzakelijk kwaad: het vertrouwen in de partij is laag, het vertrouwen in elkaar hemelhoog: ‘De oude generatie moet eruit, het is tijd voor een nieuwe lichting’, zegt Amy Nosek. ‘We beginnen onderop, want het afgelopen half jaar heeft ons geleerd dat als we verandering willen we daar zelf voor moeten zorgen.’
De kritiek op de Democratische Partij klinkt luid en wordt breed gedragen: door de vrouwen, door de opiniemakers en in de media. De partij is onzichtbaar. Er is verhaal noch strategie. De partij levert woorden zonder daden en de tijd van de grote ideeën (New Deal, New Frontier, Great Society) is vervangen door de tijd van grote leegte. De leiders luisteren niet en zien te veel DC en te weinig Amerika. De partij is de aansluiting met de werkende klasse kwijt. Obama heeft de partij verwaarloosd en bovendien met zijn politieke stijl de vijandigheid tussen Republikeinen en Democraten aangewakkerd. Veel actievoerders zijn nog steeds boos omdat de partij Bernie Sanders geen eerlijke kans heeft gegeven. De vrouwen in Georgia waren aanhangers van Sanders. De energie die hen drijft, is ook een afrekening met de Democratische Partij.
.............
.......
...
&
...
.......
.............
Nosek sloot zich aan bij Indivisible, de leidende progressieve verzetsbeweging. Dat contact werd haar levenslijn. ‘Wij wilden helemaal geen organisatie worden’, vertelt Indivisible-chef Gonzalo Da Silva. ‘Ons doel was de energie die vrijkwam na de verkiezing van Trump zo effectief mogelijk in te zetten. We schreven een praktische gids voor het beïnvloeden van gekozen politici. We wilden kiezers bewust maken van het denken en handelen van politici. Politiek lijkt voor mensen vaak ver weg, maar dit zijn gekozen politici, die volgens procedures en patronen werken en verantwoording moeten afleggen. Daar heb je invloed op en dat hoeft niet moeilijk te zijn. In een week schreven we de gids. Toen wilden we weer door met ons leven.’
Het liep anders. Binnen een week werd het bestand meer dan een miljoen keer gedownload. Ruim zesduizend groepen grassrootsactivisten gebruiken de gids. Via crowdfunding werden twintig mensen in vaste dienst genomen. De club drijft daarnaast op een leger van invloedrijke vrijwilligers. Lobbyisten, politiek strategen en inhoudelijk experts schrijven handzame, hapklare brokken tekst in antwoord op de voorstellen die van Congres en Senaat komen. Da Silva stuurt dat proces aan en bewapent de activisten met de informatie en de soundbites die ze nodig hebben om hun politici bij de les te houden.
De progressieve krachten in de VS houden elkaar zo in evenwicht. Terwijl de partij het motorblok op orde maakt, houden de grassroots als zijspan de partij op de weg. Gonzalo Da Silva is kritisch over de dnc maar ook mild: ‘Ik hoop dat we onszelf weer kunnen opheffen, ons bestaan is geen doel op zich. Maar eerst moet dit land weer een progressieve meerderheid verkozen krijgen.’ Nosek beaamt dat: ‘Deze race was proefdraaien voor de midterms in 2018 en de presidentsverkiezingen in 2020. Een race in Georgia kan, zo blijkt nu, wel degelijk spannend zijn.’ Ook Triana Arnold zet vol vuur in op het activeren van kiezers die nu niet stemmen: ‘Deze race en de verkiezing van Donald Trump hebben me geleerd dat de enige manier om écht invloed te krijgen via het politieke proces is.’
‘De grootste winst is dat ik weet dat ik niet alleen ben’, zegt Nosek. ‘Samenwerken staat voor mij bovenaan. Dat vraagt tijd en die tijd ga ik het geven.’ Die lange adem klinkt ook in LA: ‘Een blauwdruk voor een succesvol vervolg bestaat niet. Het enige wat we kunnen doen is iets nieuws proberen op basis van onze ervaringen en daar weer van leren’, zegt Zweiman.
Met vallen en opstaan geven vrouwen door het hele land hun verzet blijvend vorm. Voortgestuwd door een cocktail van geproefd succes, herkenning in anderen, politieke bewustwording, persoonlijke ontwikkeling of hernieuwde energie in een oude strijd. Ondanks de dnc, met dank aan Donald Trump. ‘De grootste overwinning van het afgelopen jaar is dat kiezers Trump serieus nemen. En daarmee ook alle andere politici die ze verkozen hebben’, aldus Da Silva. ‘Het is harder werken dan ooit om nu politicus te zijn. Reken maar dat je kiezers je verantwoordelijk houden voor je daden. Wij slapen niet tot 2020, maar politici evenmin.’
Lees de complete originele versie op de site www.Groene.nl vind je --- Hier ---
de Hele Editie van 16 september 2017 --- Hier ---
 |
| Women's March (Foto overgenomen van Pussyhatproject.com/' |
Al snel werden simultane marsen door het hele land aangekondigd, zo ook in Atlanta. Daar zagen de vrouwen elkaar voor het eerst in de echte wereld, buiten de Facebook-groepen om. Voor de activistes in Georgia was dit een keerpunt. ‘Onderschat de betekenis van de mars niet’, zegt een van hen op een campagnebijeenkomst. ‘Het was geen geïsoleerd moment, het was de motor van al het vrouwelijk activisme in Amerika.’
Er is ook een Globale Virtuele versie van de Women's March:
Join the 2018 Pussyhat Global Virtual March!
WEAR your hat!
DECLARE where you are from and a women's rights issue
SHARE on social media!
#pussyhat and #pussyhatglobal on Instagram and Twitter,
post on our Facebook feed
or email us a pic: global@pussyhatproject.com
DECLARE where you are from and a women's rights issue
SHARE on social media!
#pussyhat and #pussyhatglobal on Instagram and Twitter,
post on our Facebook feed
or email us a pic: global@pussyhatproject.com
Powered by Juicer
**
Meer over dit onderwerp o.a. hier:
**
En voor wie nu nog niet voor even genoeg heeft gelezen, gezien en gehoord over Trump, en prijs stelt op Onafhankelijke Berichtgeving, De Groene Amsterdammer biedt ook nog dit:
maandag 5 juni 2017
TRUMP / ARROGANTE DOMHEID / (GEEN) KLIMAATVERDRAG PARIJS MEER VOOR USA / CARTOONS: 'Waarom Trump zijn kolen straks aan de straatstenen niet kwijt kan'
 |
| Cartoon overgenomen van 'cleveland.com/darcy/', origineel en meer --- Hier --- |
http://www.nporadio1.nl/buitenland/4449-waarom-trumps-klimaatbesluit-niet-zonder-gevolgen-kan-blijven
Waarom Trump zijn kolen straks aan de straatstenen niet kwijt kan
 |
| Cartoon overgenomen van 'truthdig.com/', origineel --- Hier --- |
vrijdag 2 juni 2017 | NPO Radio 1 |
De terugtrekking van de Amerikaanse president Trump uit het klimaatakkoord kan niet zonder gevolgen blijven. Daarvoor waarschuwt Ed Nijpels (VVD). De oud-minister stak in de uitzending van Stand.nl zijn onvrede over de Amerikaanse president niet onder stoelen of banken. “Ik vind ‘m afschuwelijk."
In 2015 tekenden bijna 200 landen het klimaatakkoord van Parijs, met als doel opwarming van de aarde te beperken tot 2 graden. Nu president Trump zijn land heeft teruggetrokken uit het akkoord, voegt Amerika zich bij Nicaragua en Syrië, de enige twee landen die zich nooit hebben verbonden aan de deal.
Volgens Nijpels, oud-minister van VROM en kroonlid van de Sociaal Economische Raad, heeft de Amerikaanse president zich met dit besluit in de voet geschoten. "Europa gooit straks de deur dicht voor de Amerikaanse kolenindustrie", waarschuwt hij.
Volgens Nijpels, oud-minister van VROM en kroonlid van de Sociaal Economische Raad, heeft de Amerikaanse president zich met dit besluit in de voet geschoten. "Europa gooit straks de deur dicht voor de Amerikaanse kolenindustrie", waarschuwt hij.
 |
| Cartoon overgenomen van 'cleveland.com/darcy/', origineel en meer --- Hier --- |
Prijzen van kolen gekelderd
Toen de Amerikanen een paar jaar geleden naar schaliegas gingen boren, schakelden de elektriciteitscentrales in het land over van kolen naar gas. Het overschot aan kolen wordt sindsdien op grote schaal naar Europa verscheept en hier voor een zacht prijsje verkocht. Nijpels denkt dat de Amerikaanse president in de toekomst mogelijk zelfs subsidie moet inzetten om de Amerikaanse kolen nog naar Europa te krijgen. “Ons continent wil juist áf van fossiele brandstoffen”, aldus Nijpels. Hij voorspelt: “Europa plaatst dan een groot bord aan de ingang van de Noordzee, met de tekst: 'Verboden voor kolen uit Amerika'.”
Bekijk hier het gesprek met Ed Nijpels in Stand.nl
 |
| Bijschrift toevoegen |
zondag 29 januari 2017
BESTE COLUMNIST VAN NLD - NRC / DE WEEK VAN 'NORMAAL' / IRONIE / WOORD VAN JAAR 2017 / DOMHEID ACHTERLIJKE GLADIOOL / POLITIEKE SPIN: 'Ruttes grote leugen'
Ruttes grote leugen
Die brief. Tot ver buiten de landsgrenzen reageerde men geschokt op die wonderlijke mengelmoes van warme gemeenschapszin en koude vreemdelingenhaat. Dat gaat zo: we moeten het met z’n allen gezellig houden in dit waanzinnig gave landje – en als het je niet bevalt, dan rot je toch gewoon op? Verbinden en verdeling zaaien, een arm om je schouder en een elleboogstoot, als je alles lekker door elkaar klopt, is het toch gewoon hetzelfde?
De uitspraak van burgemeester Aboutaleb na de aanslagen op Charlie Hebdo – als je onze rechtsstaat fundamenteel afwijst, wat let je dan om te vertrekken – werd in Ruttes brief tot een geniepige karikatuur: wie niet ‘normaal’ kan doen, moet z’n koffers pakken. En rara wie er niet normaal kan doen.
De man die een paar jaar geleden nog trots verkondigde over geen visie te beschikken, kwam hier ineens met een heleboel visies tegelijk aanzetten. Ze liepen alleen een beetje door elkaar – een beetje Obama, een beetje Drees, en heel veel Gerard Joling.
We moeten weer één worden, maar jij kan maar beter vertrekken. Want jij kan niet normaal doen. Hillary Clinton haar basket of deplorables, Mark Rutte zijn basket of deportables.
Burgers die geschokt waren door Ruttes brief, kan ik geruststellen: hij meent er niets van. Er spreekt geen visie uit, geen morele betrokkenheid, geen idee over wat Nederland volgens hem zou moeten zijn. Je kunt er echt alle kanten mee op. Dat is wat mij schokt, de opzichtige gehaaidheid waarmee kwesties die de samenleving verscheuren misbruikt worden voor een nummertje last-minute cultuurpolitiek, louter om stemmen van Wilders af te snoepen.
Nog schokkender: dat ze bij de VVD denken dat het werkt. In 2011 hield de leider van het CDA, Maxime Verhagen, een soortgelijk verhaal om de PVV-stem naar zich toe te trekken: ‘Waarom passen de nieuwkomers zich niet aan ons aan? Zij hebben geen last van mij, ik wil ook geen last van hen hebben.’
We weten hoe dat is afgelopen.
Wie de PVV-stem naar zich toe wil trekken, moet een stevig verhaal tegenover Wilders zetten, geen lullige karaoke. Het eigenaardige is dat de VVD het antwoord op Wilders in huis heeft: Klaas Dijkhoff, het grootste politiek talent van dit moment, de man die overeind bleef met de moeilijkste portefeuille van allemaal. In het gedoe rond de Teeven-deal gaat hij niet vrijuit, maar hij heeft zich niet laten meesleuren in het moeras van halve waarheden, verdraaiingen en leugens waarin zijn partij in terecht kwam. Tegenover Klaas Dijkhoff zou Wilders afsteken als een naar mannetje in een veel te grote broek.
Het is maar een suggestie.
Het opportunisme van Ruttes brief spiegelt het beeld dat oprijst uit het boek van Bas Haan. Het werkelijke schandaal, schrijft Haan, zit ’m niet zozeer in die foute Teeven-deal, maar hoe er naderhand door Rutte en zijn partij mee werd omgegaan, de berekenende manier waarop geprobeerd werd ten koste van alles politieke schade te voorkomen. Door te verdraaien, te verdoezelen, door te liegen. Dat heeft niks met dat bonnetje te maken, maar alles met een mentaliteit. Het is die mentaliteit die Edith Schippers na eerdere onthullingen van Haan de leugen liet verspreiden dat er een complot tegen de VVD gaande was, het is die mentaliteit die het toenmalige Kamerlid Ard van der Steur blij liet twitteren dat hij overal zoveel spontane bijval voor Schippers verdachtmaking in het land tegenkwam. Het is dit soort politieke handigheid, eigenaardig genoeg eindeloos geprezen door journalisten die zich vier jaar lang vergaapten aan Ruttes ontsnappingskunst, dat zich nu tegen hem keert.
Want het is precies die mentaliteit die het vertrouwen in de politiek de afgelopen jaren verder heeft uitgehold. Als alles toch gelogen is, wat maken de uitzinnige oprispingen van Wilders dan nog uit? Juist door zijn zielloze handigheid heeft Rutte Wilders niet klein gekregen. Hij heeft hem groot gemaakt.
Arjen van Veelen, die Bas Heijne eind 2016 op deze plek verving, heeft zijn rubriek Foto van de Week deze week op pagina 21 van deze krant.
Nog meer politieke analyse van NRC, wel erruggg Rechts...van Tom-Jan Meeuws:
- 'Te-veel-persoonlijk-drama-amper-zicht-op-de-oorzaken'
- 'Trump-kan-deze-revolutie-niet-in-zijn-eentje-stoppen'- 'Te-veel-persoonlijk-drama-amper-zicht-op-de-oorzaken'
En van iets langer geleden de 3e VVD-hoofdpersoon in deze klucht:
-'Halve Zoolstra' - Zijlstra, en in een moeite door Jan Derksen:
'Droevige-optredens-van-derksen-en-zijlstra' (Volkskrant)
zaterdag 28 januari 2017
COLUMNS AART DEKKER & BAS HEIJNE(NRC) EN ANALYSE AD / VVD POLITIEK . VD TREUR/SCHEUR / FLUTTE/RUTTE / TRUMP: 'Hoogmoed Komt voor de Val, Vroeger of Later!'
Goed dan nu nog ff een spelletje namen...
Ik walg dus vaak van de VVD-taferelen die we nu al weer een flink aantal jaren voorgeschoteld krijgen. En dat schrijnt bij mij des te meer omdat ik -en mijn omgeving- niet alleen zelf flink geraakt worden door veel van hun wanbeleid; als ik wat verder kijk dan mijn eigen kleine kringetje, zie ik heel wat ellende die mensen die het toch al niet het gemakkelijkst hebben voor hun kiezen krijgen - en ook dat verdraag ik slecht... Het is ook nog zo dat in een aantal gevallen het extra bij mij aankomt omdat een aantal van de VVD'ers die het naast 'de baas, Rutte' bont maken, namen dragen zoals de mijne, of daaraan aanverwant. Ik heet voluit Aart Alexander Dekker, en de man die als zoveelste 'Tough on Crime' bewindsman struikelde over 'het bonnetje' -ach het ging maar om 5 miljoen aan crimineel geld, dat ff witgewassen moest worden; 'who cares' binnen de VVD als het over zo'n luttel bedragje gaat? - heet Ard van de Scheur...uuh, sorry Ardvan de Treur...en ik met mijn inmiddels antieke oer-Nederlandse naam Aart, word regelmatig 'Ard' genoemd. En dan hebben we nog het grootste leeghoofd van allemaal; Sander Dekker...zo had ik ook kunnen heten, want Sander is natuurlijk een afkorting van Alexander... Het was in mijn familie gebruik om de oudste zonen van opeenvolgende generaties 'Aart' en 'Sander' te noemen...vandaar dat beetje extra schrijn bij mij als die mannen er weer eens een potje van maken.
Een dingetje nog voor het stuk van 'het AD' over de laatste gevallen VVD-bewindspersoon: ik heb het debat van deze week grotendeel 'Live' gevolgd, en ik moet zeggen dat ik het voorwaar zelfs een beetje te doen kreeg toen de Oranje Stropdas precies om 20:00h -hoe krijgen ze het voor elkaar; de seconde dat het NOS-Journaal klaar was met de tune!- opnieuw en onverwacht het spreekgestoelte beklom om zijn aftreden aan te kondigen, emotioneel en al - was dat nu goed toneel, of echt gemeend? We zullen er waarschijnlijk nooit echt achter komen... Waarom ik met hem te doen had? Omdat 'de echte dader' natuurlijk 'Teflon Markje' was en is, en die kwam weer van de haak. We zullen volgende week zien of hij het ook deze keer weer redt door een 'ouwe getrouwe' te offeren, of dat de bijl dan alsnog voor hem gaat vallen. Dat hij neer zal gaan komen is zeker: als het niet volgende week gaat gebeuren, of na de Verkiezingen of worst case niet al te lang daarna...
En dan Trump nog. Ik vreet een (kleine) hoed op als die de volle vier -laat staan acht- jaar zal zitten op zijn troon...
Eigenwijze Ard heeft totaal geen krediet meer
Hij wilde van kinds af aan zo graag minister worden, maar voor Ard van der Steur (47) lijkt de droombaan verworden tot een nachtmerrie. In het zoveelste debat over de Teevendeal telt meer mee dan enkel de feiten.
DEN HAAG
Het veranderen van zijn imago zegt misschien wel het meest. Begon Ard van der Steur als die grappige en flamboyante bewindsman, nu wordt hij voor pedant versleten. Zijn bravoure heet inmiddels een gebrek aan deemoed en politiek gevoel.
Oorzaak zijn - natuurlijk - zijn grote (verbale) misstappen. Die rond professor George Maat, Volkert van der Graaf, en al eerder over de Teevendeal. Maar sluipenderwijs kan de VVD'er niets meer goed doen.
Malle Ard die kisten wijn meeneemt in het regeringstoestel na een werkbezoek in het buitenland. Naïeve Ard die ineens onbedoeld in een reclame van KPN ('misverstand') opduikt. Arrogante Ard die een debat in de Eerste Kamer laat verzetten, ten faveure van zijn bruiloft met meubelmaakster Ninette. Slordige Ard die rond terrorist Ibrahim el-Bakraoui per ongeluk zegt dat informatie van de FBI kwam, maar moet erkennen dat het de politie in New York was. Kortzichtige Ard die een 'concertje' organiseert in een ambassade en geen huur betaalt.
Zo tellen oppositiepartijen inmiddels ook kleinere incidenten op bij de echte 'blunders'.
Noem het gezever, maar ondanks de kritiek die het hem oplevert, komt de minister criticasters nooit eens deemoedig tegemoet. Van der Steur mag graag zijn moeder citeren. ,,Die zei: wie geen fouten maakt, maakt meestal niks.''
Hoezeer ze ook op hem inbeuken, hij blijft de blik vooruit houden
Z'n opponenten horen het hoofdschuddend aan. En zo werd de VVD'er in zijn ministerschap - tot dusver twintig maanden - de vlek waar de oppositie steeds ongebreideld in kon wrijven.
De VVD wilde na de val van minister Ivo Opstelten en secondant Fred Teeven met een schone lei te beginnen, maar de nasleep van de deal met crimineel Cees H. is juist almaar groter geworden.
Dat Van der Steur een slepend en serieus conflict met de stakende (!) politie wist te lijmen, is al geen prestatie meer, maar 'een gelukje'. ,,Hij heeft simpelweg geen enkel krediet meer'', weet een bron binnen de oppositie.
Wie bent u?
Toch is Van der Steur een innemend persoon. Wie met hem praat, vindt een luisterend oor. Soms neemt hij de lift op zijn departement, stapt op een willekeurige verdieping uit en zegt: ,,Hallo, ik ben Ard, wie bent u en wat doet u precies?'' Deel je zijn voorliefde voor geschiedenis, dan kan hij op de Haagse boekenmarkt zomaar een eerste druk van het een of ander voor je meenemen. Of hij toont je z'n Winston Churchill-memorabilia, dineert met je in zijn atypische woonhuis: een kasteeltje in Warmond.
Zou je niet beter weten, dan zou je hem voor de succesvolste minister van het kabinet aanzien. Geen bewindspersoon die zo zorgeloos naar buiten stapt op de vrijdagmiddag na de ministerraad als hij.
Als z'n moeizame ministerschap al zijn tol eist, dan niet op zijn gemoed. Een gulle lach, een grapje, een praatje met voorbijgangers. ,,Het is ongelofelijk'', zegt een naaste medewerker. ,,Hoezeer ze ook op hem inbeuken, hij blijft de blik vooruit houden.'' Het is de VVD'er ten voeten uit: eigenwijs als wat en immer optimistisch.
Speelbal
Diep in z'n hart zal zelfs Van der Steur moeten erkennen dat het niet is geworden wat hij hoopte. De kans dat hij na vandaag nog minister is, lijkt klein. Hooguit blijft hij beschimpt en beschadigd achter, een speelbal voor de oppositie in de verkiezingscampagne.
Nu was hij ook geen eerste keus. VVD-collega Henk Kamp had geen trek in de baan, net als Jan-Kees Wiebenga, lid van de Raad van State. Dan moet Ard het doen, die is verbaal sterk, wensdroomde de VVD-top.
Als voormalig Nederlands kampioen debatteren (1991) én ex-advocaat, gold Gerard Adriaan van der Steur als ideale stand-in voor de hakkelende en mompelende Opstelten. Of zoals Van der Steur ooit zelf zei: ,,Ik was nooit zo'n fysiek ingestelde figuur. Al vanaf de lagere school moest ik van me af praten om me staande te kunnen houden.''
Pijnlijk dat juist....
...
...
Het hele AD-artikel lees je via Blendle --- Hier ---
Ook een van de top-columnisten van Nederland -zojuist ge-eerd met de P.C. Hooft-Prijs!- Bas Heijne bespreekt dit onderwerp vandaag in zijn NRC-Column; 'Ruttes grote leugen' --- Hier ---
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
1.460 reacties