SHARTIE AART DEKKER / AD-INTERVIEW OUD-TEAMGENOOT FRISOL/R & GOBA (BESTAAT 50 JAAR!): 'Goba-icoon David Jones schoot, scoorde en bleef'

Foto: AD-Rivierenland(©Matthijs Daniels)

Goba-icoon David Jones schoot, scoorde en bleef

Wekelijks struinen verslaggevers Levien Vermeer en Matthijs Daniëls door de geschiedenis van deze streek. Deze week bezochten ze een icoon van de jubilerende basketbalvereniging Goba. David Jones was er de ster van de jaren tachtig en vertrok nooit meer uit de gemeente Gorinchem.

AD-Rivierenland, via Topics.nl, door Matthijs Daniëls 14 april 2020, Originele artikel   ---  Hier  ---

David Jones kwam via een omweg terecht bij Goba in Gorinchem en bouwde hier zijn leven op. 

Ver in het zuiden van de staat Georgia in de Verenigde Staten ligt Fort Gaines, een kleine gemeenschap met een goede duizend inwoners. ,,Pindaboeren en houthakkers’’, aldus David Jones. Hij werd er geboren in 1955 en kwam uit een gezin met zeven kinderen. ,,Bijna een eigen basketbalteam’’, lacht hij. ,,Ik was de langste. Ik heb een broer die 1,85 of 1,90 is. Ik ben precies twee meter. Voor mijn laatste jaar op high school ben ik enorm gegroeid. Na de zomervakantie kwam ik een stuk langer terug dan ervoor. De gymleraar zag dat. Die liet me gelijk naar de sportschool komen.’’

Jones speelde junior college en college basketbal in Dalton, Georgia en op Concord University in West-Virginia. Een vroegere medespeler van het junior college was in de Belgische competitie beland en dat prikkelde de nieuwsgierigheid van David Jones. ,,Hij kwam in de zomer terug naar huis. Toen heb ik hem gevraagd of ik ook in België zou kunnen spelen. Het leek me een mooi avontuur. Niet iedereen krijgt zo’n kans om te reizen.’’

Toen we een paar keer verloren, raakten ze in paniek en moest ik weer gaan

David Jones

,,Ik kwam in de zomer van 1978 in Willebroek terecht, een plaatsje tussen Brussel en Antwerpen. Maar daar zochten ze eigenlijk een center, een grote jongen. Ik ben niet klein, maar ik ben een small forward, een andere positie. Toen we een paar keer verloren, raakten ze in paniek en moest ik weer gaan. Via een paar toernooien in Nederland kwam ik in contact met Frisol in Dordrecht. Daar heb ik een half jaar eredivisie gespeeld, maar ook Frisol had eigenlijk een center nodig.’’

‘Beste een goede ploeg’

En zo kwam David Jones, na bemiddeling door Frisol-trainer Maarten van Gent, uit bij Goba in Gorinchem. ,,De club was helemaal nieuw voor me. Ik kwam vanuit de eredivisie en Goba speelde toen nog tweede divisie. Het was eigenlijk wat te makkelijk in het begin. Ik ging ineens terug naar twee trainingen en een wedstrijd in de week. Maar we hadden best een goede ploeg.’’ 

,,Kees Duyzer was nog jong, die was snel gegroeid en van een voetbalveld geplukt. Flip van Wijk was onze aanvoerder en verder had je Hans Cusell, Arno Blokland, Jack van Namen, Erik Snijders. Mijn kracht was de aanval. Ik kon schieten, ‘driven’ naar de basket, ik had een jumpshot en kon hoog springen. De ploeg zorgde ervoor dat ik vrij kon komen om te schieten.’’
***

David Jones toont zijn sprongkracht tijdens Goba - Virtus in 1982 in een volle Van Rappardhal. ©Archief Goba 

Goba promoveerde vlot naar het één na hoogste niveau in Nederland en David Jones zette klinkende cijfers neer, met ruim over de helft van het seizoen 83/84 bijvoorbeeld een gemiddelde van 27 punten. Van een langdurige terugkeer naar de eredivisie zou het echter niet meer komen. ,,Ik heb nog wel een jaar bij BC Markt in Utrecht gespeeld, maar ik had al last van mijn rug, knieën en achillespezen. Dat krijg je ervan als je hoog kunt springen; behalve als je veel geluk hebt.’’

Iets nieuws opbouwen

Hij vond het overigens geen ramp. ,,Ik had mijn eigen leven gevonden in Gorinchem. Ik kon van het basketbal bij Goba natuurlijk niet leven dus was erbij gaan werken. Dat vond ik prima, ik kwam uit een arbeidersfamilie. Ik werkte bij Bosal in Vianen. Ik had geen zin om alles weer in te pakken om eredivisie te spelen in Zutphen.’’

,,De meeste Amerikanen kwamen naar Europa om een paar jaar wat te verdienen en gingen dan weer terug. Ik koos ervoor om hier iets op te bouwen. Ik ben blij en gelukkig dat ik dat heb gedaan. Ik ben hier opa geworden van twee kleinkinderen.’’

Mijn toenmalige vrouw had gezegd: ga maar, er gebeurt toch nog niks vanavond

David Jones

De moeder van zijn kleinkinderen werd overigens geboren toen David Jones play-offs speelde voor Goba. ,,Ja, dat klopt’’, vertelt hij lachend. ,,Tegen Stoepie Shooters uit Spakenburg, haha! Dat was misschien een beetje dom van me. Mijn toenmalige vrouw had gezegd: ga maar, er gebeurt toch nog niks vanavond. Maar ze kwam toch.’’

Hij is nu 64 en woont in Dalem, nog altijd binnen de gemeentegrenzen dus. Na zijn uitstapje naar BC Markt in het seizoen 85/86 keerde David Jones terug bij Goba. ,,Ik heb nog een jaar bij Goba gespeeld. Daarna ben ik gestopt. Maar toen ik af en toe kwam kijken begon het toch weer te kriebelen. Dat kan ik nog wel, dacht ik. Ik heb nog een jaar of vijf in Vianen gespeeld, bij Blue Herons. Twee volle seizoenen en de rest tot december. Dan was ik te geblesseerd om het jaar af te maken.’’

Mooie tijd

,,In de Den Braven-jaren in de eredivisie ben ik nog wel eens bij Goba gaan kijken. Daarna eigenlijk niet meer. Ik heb af en toe nog telefonisch contact met wat Amerikanen die bij andere clubs speelden vroeger en Gorinchem word ik heel soms aangesproken. Vroeger kende ik iedereen als ik door de stad liep, maar nu bijna niemand meer. Een enkele keer nog zie ik iemand van vroeger. Het was een mooie tijd.’’

Goba bestaat vijftig jaar in 2020. Dat zou in juni uitgebreid worden gevierd, maar de festiviteiten zijn in verband met het coronavirus uitgesteld tot 2021. Op een speciale Facebookpagina worden regelmatig flitsen uit de clubhistorie getoond.

**

SHARTIE AART DEKKER

Twee Oud-Teamgenoten met de naam Jones in een Week; Bamford en David!

De naam 'Jones' is een een die veel voorkomt onder basketballers. Ik heb er in de loop van de jaren ook met de nodige te maken gehad.

Zo was daar Bamford Jones III die dik een half seizoen bij Frisol/R in Dordrecht speelde, een aantal dagen per week bij mij op de bank overnachtte, en die ik toch ook wel een vriend mocht noemen. Hij kwam op wereldreis lang bij Randy Wiel  - die toen in Amsterdam woonde -  Charis Sideris zocht een scorende en creatieve PG, en Bamford speelde goed. Vervolgens reide hij door, speelde ook nog een seizoen als Playing Coach bij Colchester in Engeland, en kwam aansluitend bij me langs, ik speelde inmiddels bij BVV en daar deed hij ook nog een training mee. Uiteindelijk ging hij terug naar de USA, waar ik hem nog een keer een paar dagen opzocht in 1999 in de regio van Washington DC. We hielden nog lang contact, maar op een bepaald moment raakten we elkaar uit het oog. 

In die twintig jaar probeerde ik hem af en toe te vinden op internet, maar dat lukte eigenlijk nooit. Tot ik afgelopen weekend ineens een foto van hem tegenkwam  - nauwelijks veranderd! - en meen een ingang te hebben gevonden die mijn contact met hem zou moeten kunnen herstellen. Als het lukt, zal ik er wel een verhaaltje aan wijden...

David Jones speelde eerder ook een half seizoen bij Frisol/R, maar daarna verkaste hij naar GOBA Gorinchem, waar ik een seizoen later ook naartoe ging. Jarenlang hadden we regelmatig contact, tot ik naar Den Haag ging, en hij stopte met spelen. Ik heb hem nooit meer gezien, maar wist wel dat hij nog steeds in dezelfde regio woonde. Aangezien GOBA dit jaar 50 jaar bestaat, en Cor van der Wel bezig is iets groots te organiseren (wat helaas door Corona wel minimaal een jaartje opschuift), en ik verheugde me erop David weer eens te zien.

Gisteren stuurde mijn broer me het bovenstaande interview; weet ik in ieder geval hoe David er tegenwoordig uitziet, want 25 jaar is best lang...

En zo vond ik binnen een week twee 'Jonesen' waarmee het contact verloren gegaan was terug. 

Toch best bijzonder! Ik kijk er naar uit weer eens bij te praten met beide mannen...

(AD)

Meer:

Over 50 Jaar GOBA & Cor van der Wel   ---  Hier  ---

Over GOBA Gorinchem (via Topics.n)  ---  Hier  ---

Over Frisol/Rowic Dordrecht   ---  Hier  ---

Mijn laatste Basketballmeters

'My last shot?'; oftewel 'mijn laatste meters...'

Dit stuk schreef ik in verband met een voor mij unieke wedstrijd; een groot bepalend deel van mijn basketball-leven kwam 30 jaar na dato weer eens bij elkaar. Een mooie gelegenheid om de lezers van mijn stukjes wat meer inzicht te geven in het "waarom" van die stukjes, waar mijn motivatie en ideeen vandaan komen en voor iedereen bovendien een mooi stuk basketball-historie. Ik heb het stuk in zijn originele versie gehandhaafd, dus niet bijgewerkt naar vandaag.

In een bijzinnetje, of een regeltje tussen het grote verhaal door, heb ik in deze column al wel eens iets van mijn eigen basketball-geschiedenis losgelaten. Niet dat deze nu zo heel belangrijk is, maar het is natuurlijk bij de meeste mensen wel zo dat met name iemands vroegste geschiedenis erg bepalend is voor latere gebeurtenissen en opvattingen; zo ook bij mij. Nu, ter gelegenheid van een heuse benefietwedstrijd, is het een mooie gelegenheid om eens wat meer over mezelf, mijn (basketball-)geschiedenis en -achtergronden uit de doeken te doen.

Ik begon op 15-jarige leeftijd bij Frisol/R in Dordrecht (nu Rowic) interesse te krijgen in de mooie sport basketball. Er waren toen nog meerdere landelijke '2e Divisies', er waren sponsors, en er waren buitenlandse, c.q. Amerikaanse, spelers actief tot op dat niveau. Ik was korfballer en hoorde van een teamgenote dat zij weleens met haar broer naar een wedstrijd van Frisol ging kijken en dat 'dat leuk was'. Een onzichtbare kracht trok mij naar Sporthal Wielwijk en daar ging er een wereld voor mij open: er speelde een Amerikaan genaamd Jerome Freeman, bijnaam de 'Parel van Hawaii', die een uitnodiging om bij de Harlem Globetrotters te komen spelen had afgeslagen, om in het buitenland te gaan spelen en zijn internationale carrière startte dus in Dordrecht. Ik zag de wedstrijd, ik meen tegen Flubbers uit Twente, ik zag Freeman spelen, en ik was in een klap verkocht! Dit was al helemaal het geval toen enkele weken later Frisol/R, na al eerder Eredivisionist DED te hebben uitgeschakeld, voor een uitverkocht huis (en dan bedoel ik echt stijf UITVERKOCHT; er waren maximaal extra tribunes bijgebouwd, en er kon geen muis meer bij. Marco de Waard's Regionale Brandweer zou vandaag de dag opleggen dat er zeker 500 kaarten minder verkocht zouden mogen worden!), tegen Fiat Stars uit Amsterdam voor een halve finale plaats in de Nationale Beker.
Het scheelde weinig of Freeman schakelde, met in zijn kielzog mensen zoals Wim en Gerard Seits, Ids Thijsseling, Henk Stolk, Ben Barneveld en Kees vd Berg, het 'grote' Fiats Stars uit... U begrijpt, nou ja misschien ook wel niet, vooral jongere lezers zullen zich moeilijk voor kunnen stellen hoe het toen was; ik was 'hooked' en verliet de edele korfbalsport voor 'de Real Deal' Basketball.

In korte tijd meldden indertijd ook René Ridderhof, Erik Snijders, Rijk van Dongen, Edu Bolte, Hans Heijdeman, Adje Finmans, Marcel Gahrman, Cor de Haze, e.a, allemaal zo'n 15, 16 jaar oud, zich aan als lid. Frisol/R kocht zich in in de Eredivisie, en de volgende twee jaren zagen wij als jonge 'pikkie's' Eredivisiewedstrijden van een sport die op dat moment de hemel bestormde; de 'Gouden Eeuw' van het Nederlandse Basketball was aanstaande. Na twee jaar verdween de club (vrijwillig) uit de Eredivisie, maar gebeurde er tegelijkertijd iets anders, wat een belangrijke stap was in de ontwikkeling van het NL basketball; voorzitter Henk Stolk trok Maarten van Gent aan als eerste full time coach van Nederland. Maarten koos direct voluit voor het inpassen van jeugdspelers; zo maakten binnen korte tijd René Ridderhof, Hans Heijdeman, Edu Bolte, Rijk van Dongen, Adje Finmans, Harry de Roo en anderen hun debuut in het eerste mannenteam. Let wel, het ging hierbij veelal om spelers van 16,17 of 18 jaar, het was dus een ongekende move!
In enkele jaren bouwde van Gent een met 1, later 2 Amerikanen, en 1 of 2 Nederlanders met wat meer routine, aangevuld veredeld Juniorenteam. Dat team promoveerde op eigen kracht naar de Eredivisie en daarmee maakte Frisol/R op 23 september 1978 zijn rentree in de Eredivisie.

De spelers op die gedenkwaardige dag (tegenstander was NN*Donar Groningen) waren:
Rene Ridderhof*, Erik Snijders, David Moore, Rijk van Dongen, Hans Heydeman*, Desmond Dennis, Martin Gijsbers, Aart Dekker, Wim vd Bogaard en Marco de Waard*. Een* staat voor: 'werd later A-international'. Natuurlijk was deze line-up slechts een moment opname, want ook spelers als Edu Bolte*, Wim Kanters*, Raymond Bottse*, Paul van Solm*, Eric van Solm, Hans Cussell, Rene Vervoorn*, Ron Richel, Ron Bornett, Robert Smits, Jaap vd Put en vele anderen maakten voor kortere of langere tijd deel uit van wat er indertijd, en de jaren die volgden, in Dordrecht gebeurde. Interessant om te citeren is wat de toen (nog wel) vol gas aan het Nederlandse Basketball mee bouwende Mart Smeets schreef in het Basketball Jaarboek 1978/1979:
“Frisol is voor de top van de Nederlanse basketballwereld geen echte vreemde. Vier jaar geleden deed de Dordtse ploeg wat schuchtere stappen binnen de eredivisie, die eigenlijk niet slecht te noemen waren, maar wel enige onzekerheid aangaven. De ploeg had een sponsor, maar in de knettergekke prijsopdrijving van andere clubs/sponsors wilde Nico de Vries (de sponsor dus) beslist niet meegaan. Waardoor er bewust een stap terug gedaan werd en de luwte van de landelijke eerste klasse werd opgezocht. Nu echter is Frisol/R terug. Met een totaal nieuwe bezetting, met veel inlands talent en met een sponsor die nog steeds vindt dat hij niet meedoet in de race van de honderdduizenden. Een club dus met een aardige ploeg en een aardige sponsor en misschien wel een club die model gaat staan voor de modale basketballvereniging van de jaren '80...”

Voorwaar, profetische woorden(!), al waren er maar weinig (of geen) clubs die in de vele jaren daarna de jeugd zoveel kansen gaven als Maarten in Dordrecht wél consequent deed. Helaas werd na +1980 de basketball coverage door de media minder, en (dus) ook de sponsoring, en zakte het NL-Basketball langzaam maar zeker, beetje bij beetje, weg. De toenmalige topclubs zoals Nashua Den Bosch, Nationale Nederlanden Groningen en Parker Leiden deden het met hun 'Supersponsoren' nog een flink aantal jaren zeer goed, ook internationaal, maar toen die gouden tijden voorbij waren en het geld van kleinere geldschieters moest komen was dat tijdperk voorbij... Was er toen, met het goede voorbeeld dat Frisol/R en Maarten van Gent als leidraad, echt geinvesteerd in het zoeken, rekruteren en ontwikkelen van Nederlands Talent dan had het basketball wellicht niet zo diep kunnen zinken; maar helaas (bijna) niemand deed dat... Iemand als voorzitter Rinus de Jong van Den Bosch, die zijn sporen voor het vasketball echt wel verdiend heeft, meldde doodleuk: “aan opleiden doe ik niet; ik koop de spelers die ik nodig heb wel...”.

Frisol handhaafde zich in zijn tweede verblijf zo'n jaar of vijf in de Eredivisie, eerst onder Maarten van Gent en later aan de hand van Charis Sideris. Ik was er, als speler, slechts het eerste seizoen (als speler) bij. Veel ex-teamgenoten zwierven als basketballer de wereld over; maakten EK's, WK en/of POT's mee. Een aantal werden echt 'profbasketballer' in andere clubs, enkele kozen, net zoals ik, al snel voor een verblijf in de lagere klassen. Sommigen basketballen nog steeds, iets dat voor mij helaas al weer zo'n kleine 20 jaar geleden onmogelijk werd. Maar al voor de legendarische jaren eind 70/begin 80'er jaren plantte met name Maarten van Gent het basketballzaadje diep in mij en vele anderen. Hij liet ons ook de eerste stappen op de Internationale velden maken; voor mij ging het dan om landen als Israel, België en Frankrijk. Het belangrijkste was dat hij liet zien dat er, ook in het basketball, heel veel mogelijk is als je jezelf er maar voor inzet, je in iets gelooft en bereid bent nieuwe wegen in te slaan. Ik heb die lessen toen geleerd, en het heeft veel van wat ik later in het basketball heb gedaan mede bepaald; het is nooit meer overgegaan...

Maarten van Gent verliet Frisol/R en werd coach bij NN*Donar in Groningen (kampioen), via, via bij BC Oostende (kampioen) en in Tallinn (kampioen); kampioenschappen in drie verschillende landen, en bovendien bondscoach van zowel Estland als (later) Nederland; geen enkele Nederlandse coach doet hem dat na! Op deze manier wakkerde hij de interesse voor (Internationaal) Top Basketball verder aan en was hij wederom inspirerend bezig voor mensen zoals ik; want als Maarten het kan...

Ik heb in de dertig jaar die volgden zo'n beetje alles gedaan wat je in het basketball kan doen. Deze stukjes, waardoor ik (vaak samen met Telegraaf-basketball-journalist Charis Sideris, óók ex-Frisol/R) door sommigen als laatste/onverbeterlijke optimist word gezien, zijn dan ook een direct uitvloeisel van wat ik in mijn vroege-jeugd-basketball-dagen in Dordrecht heb meegemaakt.

Frisol/R, onder Charis Sideris, op het randje van de Play Offs beland (toen nog met vier ploegen gespeeld), speelde onvoldoende goed in op het (al lang van te voren gemelde) stoppen van sponsor van vele jaren Frisol. Het sterke, nog goeddeels uit 'eigen kweek' bestaande, team spatte uit elkaar. Het schaduwteam Kador/R, ook ik speelde er enkele jaren, werd het eerste team en speelde (uiteindelijk weer onder de aloude naam Rowic) nog vele, vele jaren in de Eerste Divisie(s). Deze werd trouwens al snel (eigenlijk) de Tweede Divisie omdat er een nieuwe Promotie Divisie tussen werd gezet.

Marco de Waard speelde nog een 'kleine eeuw' verder in de Eredivisie, bij RZ (Rotterdam Zuid), Den Helder, Goba en Den Bosch, alvorens hij terug keerde op het oude nest. De club Rowic kreeg het, ondanks de coach-inzet van oudgedienden zoals Edu Bolte en Marco de Waard die met jeugd aan de gang gingen, steeds moeilijker; zoals dat inmiddels voor vele 'gewone' Nederlandse Basketballverenigingen het geval is). Nu moet de club zelfs gedwongen de vaste Sporthal Sterrenburg, met daar aan vast de roemruchte eigen kantine, die lange tijd als baken en (financiële) basis functioneerde, verlaten voor een, ongetwijfeld mooiere, maar misschien wel veel minder geschikte, nieuw te bouwen sporthal.

Binnenkort organiseert Marco de Waard op zaterdag 14 februari 2009 een benefietwedstrijd voor de Roparun; het affice is mooi:

Frisol/R vs. Oud-Internationals
Plaats Sporthal Sterrenburg, Dordrecht
Aanvang Zaterdag 14 Februari 19:30h
Toegang € 5,- (voor het goede doel)

Het zullen wat mij betreft waarschijnlijk de laatste paar meters (als speler) op een basketballveld worden. Misschien zit er nog een laatste schotje in...veel meer in ieder geval niet.

Belangrijker lijkt het me dat een Reunië van die “Goeie Oude” tijd, een leuke happening wordt voor betrokkenen en publiek.
Beter nog als (veel) geïnteresseerden in Basketballgeschiedenis en/of het belang van een goede Jeugdopleiding, de kans te baat nemen om hierover met bijvoorbeeld Maarten van Gent, tegenstander coach Ton Boot (hij gaf onlangs een prachtig interview over het jezelf ontwikkelen als jeugdige speler, zie o.a. interview Frank Vischschraper met Ton Boot), of een van de andere aanwezigen te praten. Want succes en een goede jeugdopleiding kan, mits aan een aantal andere randvoorwaarden voldaan is; dat heeft de 'case' Frisol/R in Dordrecht aangetoond!
Mijns inziens (op dit moment) misschien nog belangrijker zou het zijn, als deze gelegenheid iets op zou leveren waardoor de club 'Rood Wit Crispijn', want daar staat de naam 'RoWiC' voor, uiteindelijk weer vele jaren bestaanszekerheid zou krijgen.
En natuurlijk een mooie opbrengst voor de 'FireRunners' in de Roparun, het goede doel van deze benefiet...

Ik hoop veel mensen te treffen op 14 februari!

AART DEKKER