TEL UIT DE WINST VAN HET BELEID VAN FLUTTE-III & POLITIEK VAN VERDEELHEID ZAAIEN: '1:7 heeft ruzie met familie of vrienden over corona: 'We mogen de kleinkinderen niet meer zien' / ENQUËTE 1VANDAAG VACCINATIE CORONA /

Het hele verhaal bij dit item van !Vandaag lees je   ---  Hier  ---

#CARTOON #FokkeenSukke zakt -als #SoldatenVanOranje @nrc de moed in de schoenen door wat ze lezen over... @svodemusical

@fokkesukketweet zakt -als #SoldatenVanOranje @nrc de moed in de schoenen door wat ze lezen over... @svodemusical https://t.co/KciAgN5kM0

— Aart Dekker (@AartDekker) April 19, 2026

 

Van NRC.nl op 20 april 2026, meer NRC FoSu   ---  Hier  ---

en nog veel meer Fokke & Sukke   ---  Hier  ---

DE 'LOOSERS' van de maand Juni 2025:

 

(Cartoon 'De Loosers', uit de Groene Amsterdammer heel lang geleden)

Mijn suggestie Anno 2025 (juni):

Putin

Netanyahu

Trump

(On-eer)volle Vermelding: 

Wilders

Schoof

Yesilgüz

e.v.a.

ONDANKS ´Coalitietrapezewerk´ WERD het Kabinet Wilders/Schoof...een Fiasco; 3 Verloren Jaren dankzij #PVVD-opportunisme - #Rutte, #Yesilguz & #Wilders / CARTOON Joep Bertrams / GROENE-OPINIE /

 De Groene Amsterdammer (@DeGroene) 16 januari 2025

Heel veel meer Prachtige / Rake Cartoons van Joep voor de Groene   ---  Hier  ---

Cartoon @joepbertrams  Joep Tekent ook voor Vrede

 

ER WAS EEN TIJD...GEEN OLYMPISCHE WAPENSTILSTAND; TERWIJL ER IN PARIS2024 EEN HEEL GROOTS SPORTFEEST PLAATSVINDT / OORLOG IN OEKRAÏNE / FRAGMENT: Oekraïense militair Jimmy (36) vecht aan het oostfront: ‘Je verliest jezelf in deze oorlog’ - en de Russische sporters? Die gaan dood... /

Cartoon van:

VLADIMIR KAZANEVSKY - Cartooning for Peace 

(Meer over deze Cartoonist: 

in de Washington Post

Hier: https://www.washingtonpost.com/comics/2022/03/19/vladimir-kazanevsky-cartoons-ukraine-putin/

 

“.... ‘Stel je een volkomen verwoest gebouw voor. Een complete ruïne. Geen plek meer om te verdedigen. Dan, als kakkerlakken, komen vier mannen aangerend, die gaan ergens onder het ijzer liggen. Wij gooien er granaten naar toe. Ze gillen al. Misschien is er wat afgerukt. Maar niemand komt eruit, niemand geeft zich over. Ze blijven, weet ik veel, schieten. Dus je schiet op ze met je machinegeweer. Misschien gaan ze rennen, schreeuwen, maar het gebeurt nooit dat ze terugtrekken. Ze proberen altijd nog vooruit te komen. Ze sterven, maar ze blijven vooruitrennen.”

Aan het woord is Jimmy (36), commandant van een infanteriecompagnie. Hij voert 114 man aan. Zijn achternaam geeft hij niet, conform militair voorschrift. Als hij spreekt over ‘wij’, dan zijn dat de Oekraïense militairen van de 24ste gemechaniseerde brigade. ‘Zij’ dat zijn Russische militairen die Oekraïne proberen te veroveren.

Jimmy is geen beroepsmilitair. Voor de grote oorlog werkte hij in online marketing... “

FRAGMENT(NRC.nl   ---  Hier  ---)

Oekraïense militair Jimmy (36) vecht aan het oostfront: ‘Je verliest jezelf in deze oorlog’

reportage

Oorlog in Oekraïne Hij werkte in de marketing en voert nu 114 soldaten aan in het oosten van Oekraïne. Jimmy vertelt over leven aan het front. „Morgen zal er iemand sterven, en ik zal vredig slapen.”

• Auteurs

  • Simone Peek

• Gepubliceerd op 1 augustus 2024

• Leestijd 8 minuten Originele verhaal op NRC.nl   ---  Hier  ---
  

Jimmy, commandant van een infanteriecompagnie, ergens in de provincie Donetsk, 15 juli. Foto Kostyantyn Chernichkin

‘Stel je een volkomen verwoest gebouw voor. Een complete ruïne. Geen plek meer om te verdedigen. Dan, als kakkerlakken, komen vier mannen aangerend, die gaan ergens onder het ijzer liggen. Wij gooien er granaten naar toe. Ze gillen al. Misschien is er wat afgerukt. Maar niemand komt eruit, niemand geeft zich over. Ze blijven, weet ik veel, schieten. Dus je schiet op ze met je machinegeweer. Misschien gaan ze rennen, schreeuwen, maar het gebeurt nooit dat ze terugtrekken. Ze proberen altijd nog vooruit te komen. Ze sterven, maar ze blijven vooruitrennen.”

Aan het woord is Jimmy (36), commandant van een infanteriecompagnie. Hij voert 114 man aan. Zijn achternaam geeft hij niet, conform militair voorschrift. Als hij spreekt over ‘wij’, dan zijn dat de Oekraïense militairen van de 24ste gemechaniseerde brigade. ‘Zij’ dat zijn Russische militairen die Oekraïne proberen te veroveren.

Jimmy is geen beroepsmilitair. Voor de grote oorlog werkte hij in online marketing. Daags na de invasie bood hij zich aan bij het militaire registratiekantoor in Midden-Oekraïne. Hij begon als soldaat bij de 24ste gevechtsbrigade. Hij werd sergeant, toen commandant van een peloton, klom nog een stapje op en werd toen naar de officierstraining gestuurd in Odesa.

De 24ste brigade verdedigt het stadje Tsjasiv Jar, een van de brandpunten aan het front in de provincie Donetsk. Jimmy’s mannen waren de laatsten in de woonwijk Kanal, in het oosten van de stad. Kanal is verschrikkelijk gevaarlijk, er vliegt altijd wel iets rond dat bedoeld is om te doden. Er is geen beschutting meer; alle gebouwen zijn verwoest. Dronebeelden tonen een gebied bezaaid met kraters, puinhopen waar ooit huizen stonden en gevels vol roet. Uiteindelijk trokken de Oekraïense troepen zich terug naar het oudere deel van de stad, dat gescheiden is van Kanal door een diepe watergeul.

„Dit hier is de hemel”, zegt Jimmy. Hij gebaart naar zijn omgeving, een plattelandshuisje met druivenranken. De artillerie klinkt ver weg. In de schaduw, op enkele kilometers van het front, vertelt hij over de oorlog. Over Tsjasiv Jar. Over zijn leven.

Logistiek

„De vijand heeft maar één tactiek: alles helemaal afbreken en ons eruit gooien. Als we ergens in het bos zitten, of in het veld, kunnen we ons ingraven. In Kanal kon dat niet. Bijna alles was daar ingestort. De raketten sloegen in. Tanks vuurden onafgebroken. Artillerie. Mortiergranaten. En dan komt de infanterie aanrennen. Enorme aantallen. Nou goed, we vernietigen er zo veel als we kunnen.

„We zitten nu verder van de vijand af, we kunnen ons beter verdedigen. Maar nu beginnen ze de achterhoede aan te vallen. Sinds een paar dagen ligt mijn commandopost constant onder vuur.

„Water is een probleem aan het front. Het kan geleverd worden met drones. Maar als je plastic flessen van een hoogte laat vallen spatten ze uiteen. Gooi je er zes, dan hou je er drie over. Stel dat je twintig mensen op een positie hebt, en iedereen heeft anderhalve liter water per dag nodig. Dan moet je heel veel sturen. Als je droog eten laat vallen, dan is het flop en klaar. Munitie blijft ook goed heel. Maar water? Zelfs als je het goed verpakt blijft het breken.

Zodra je even van het front weg bent, ontspan je. Je hoofd gaat pijn doen, je valt uit elkaar.

„Eigenlijk is water niet eens het probleem. Dat is slaap. Niemand daar slaapt. Als het twee uur per dag lukt, is dat mooi meegenomen. De eerste twee, drie dagen is dat het zwaarst. Daarna wordt het makkelijker, totdat je helemaal niet meer wil slapen.

Ik kan drie, vier, vijf dagen niet eten. Ik weet niet waar de energie vandaan komt, de zon misschien. Stress. Nu begrijp ik dat alles went. Ik voel me zelfs beter als ik niet slaap, niet eet. Ik voel geen pijn. Maar zodra je even van het front weg bent, ontspan je. Je hoofd gaat pijn doen, je valt uit elkaar.”

Tactiek

„Mijn eerste keer in het veld voerde ik met succes een bestorming uit in het plaatsje Koerdjoemivka. Eerlijk is eerlijk, ik werd twee keer bijna vermoord, maar goed. Het was een normaal vuurgevecht. Er waren normale mortieren. We waren voorbereid. We hebben ons werk gedaan. Ik wist toen nog niets van drones. Het front was helder opgedeeld in een rode, oranje en groene zone. Ik wist dat als ik gewond raakte, ik naar de medische hulp moest, honderdvijftig meter terug, en dan evacueren.

„Nu zijn alle lessen van tactische geneeskunde nutteloos. Er zijn geen zones meer. Tot drie kilometer van het front is het al even gevaarlijk, misschien zelfs gevaarlijker dan op de nullijn. Want daar heb je verdedigingsposities, daar ben je erop voorbereid. Nu ga je langs een pad, of door het bos, en de drones zien je. Je kunt niet naar de medische hulp. De oorlog is volledig veranderd. In Bachmoet realiseerde ik me voor het eerst: alles schiet op mij.

Jimmy en zijn mannen van de 24ste gemechaniseerde brigade. „Je kunt je aan niemand hechten, want dan wordt het moeilijk iemand te verliezen.”

Foto’s Kostyantyn Chernichkin

„Vroeger vlogen de drones nauwelijks ’s nachts. Nu vaak. Het is normaal geworden om één militair te bestoken met acht drones met warmtebeeldcamera’s. Die zijn heel duur. Twee tot drieduizend dollar. Maar de Russen gebruiken ze als wegwerpartikelen. Ze vliegen, crashen, gaan verloren. Zestienduizend dollar om één van onze infanteristen te raken. Zo was het eerder niet.

„In [de frontstad] Toretsk merkten we dat zodra ze een auto zien rijden, ze er zonder treuzelen een vliegtuigbom op gooien. Een auto tegenover een vliegtuig. Hoe duur is een bom van het [gevechtsvliegtuig] Soechoj-25? Ik weet het niet.”

De mens

„Waar ik over droom? Aan het begin wilde ik dat alles over zou zijn. Maar nu, als ik eerlijk ben, maakt het idee van terugkeren naar het burgerleven me bang. Ik begrijp mensen al niet meer. Het moet een keer over zijn. Maar hoe verder te leven? Dat is een grote vraag. Dat is zo mogelijk nog enger dan oorlog.

„Je verliest jezelf in deze oorlog. Je weet niet meer wie je bent, wat voor gezin je hebt, hoe je kinderen opgroeien. Je kunt niet goed overweg met je vrouw, je weet niet welke problemen zij heeft, want daar wil ze niet over vertellen. En ik wil haar niet over de mijne vertellen. Mijn dochter is vijf. Toen ik het leger in ging was ze tweeëneenhalf. Dat wil zeggen dat ik haar twee en een half jaar niet heb gezien. De helft van haar leven. Ik weet niet hoe groot ze is. Ik weet niets over haar. Dat is slecht.

Lees ook

Kritiek op Oekraïense legerleiding zwelt aan na snelle Russische opmars in Donetsk

„Je verliest vrienden, want hoe graag je ook wil, je kunt hier geen vrienden hebben. Je kunt je aan niemand hechten, want dan wordt het moeilijk iemand te verliezen. Al deze concepten, waar ik 33 jaar lang mee leefde, heb ik weggespoeld.

„Morgen zal er iemand sterven, en ik zal vredig slapen. Ik zal weten dat het een man is, dat ik hem kende, dat ik hem aanstuurde, hem wat bijleerde, wat orders gaf en dat hij stierf. Het is niet normaal dat dit gebeurt en dat je op geen enkele manier reageert.

„Er is een psycholoog die komt praten. Het probleem is dat de meeste psychologen burger zijn. Burgers kunnen de problemen van militairen niet volledig begrijpen, omdat ze niet in onze omgeving zijn geweest. Ze stellen vragen zoals ‘hoe warm je je op aan het front’ – niemand warmt zich op aan het front, want dan laat je zien waar je bent. De rook en het vuur stijgen op.

Niemand warmt zich op aan het front, want dan laat je zien waar je bent. De rook en het vuur stijgen op.

„Een psycholoog zoekt naar triggers, agressie. Die zoekt naar symptomen om ons naar psychiatrische rehabilitatie te sturen. Of een militair gaat naar de psycholoog en zegt: ‘ik ben hier en hier bang voor’. Dan zegt de psycholoog: ‘we zijn allemaal mensen, we zijn allemaal bang’. Dan zegt de militair ‘dat snap ik wel maar ik ben bang, ik kan niet naar het front’. Maar dat kan niet. Er is een volledig andere aanpak nodig.

„Soms loopt een jongen weg, vooral nieuwelingen. Die snapt dan nog niet goed hoe het hier gaat. Zijn psyche is nog niet zo gebroken. Die kijkt om zich heen en gaat domme dingen doen, zoals wegrennen. Die denken dat het een uitweg is, maar het is geen uitweg. Van elke nieuwe lichting is er 3 tot 5 procent die wegrent of weigert. Die zet je ergens anders neer. Zo iemand is alleen maar ballast als je hem op een positie neerzet. Dan kruipt zo iemand onder de bosjes en gaat zitten beven.

„Een commandant is vooral als een vader. Je moet hem kunnen vertrouwen. Het grootste probleem van een militair die net begint, is dat hij zijn commandant nog niet vertrouwt. Ik weet niet waarom. Misschien vrezen ze dat we iedereen willen vermoorden of medailles proberen te verdienen. Maar ik ben net zo gemobiliseerd als zij.

Foto’s Kostyantyn Chernichkin

„Ik zeg dan: mijn eerste taak is om jullie leven en gezondheid te bewaken, mijn tweede taak is om de opdracht uit te voeren. Zonder jou kunnen we de volgende taak niet vervullen. We hebben een groot probleem met de aanvulling. We zijn altijd onderbezet.

„Dan stellen ze vragen: ‘waarom moeten we graven?’ Niemand wil graven. Maar ingegraven overleven we. Hoe dieper onder de grond, hoe groter je kans. Als ze dan levend en wel uit een positie komen, zeg ik: ‘Zie, je deed wat je werd opgedragen en je bleef in leven’. Dan zeggen ze: ‘God heeft mij gered’. Of ‘mijn medaillon’, dan weer ‘een icoon’, of ‘mijn kruisje’. Maar als je niet was ingegraven, was je lang geleden gestorven. Dan kunnen goddelijke verschijnselen je niet helpen.”

Russische strijdkrachten

„Eens lagen we twintig meter van de vijand. Ze lachten ons uit. De hele nacht schreeuwden we heen en weer: ‘Geef je over’. ‘Nee jullie geef je over’. In de ochtend renden ze op ons af. We schoten ze dood. Zo is het werk, je moet er klaar voor zijn, te vechten en te weten dat 90 procent van deze mensen het niet haalt. Ze hebben meer tijd, ze zijn met veel meer, dat snap ik wel. Maar ze gaan ook bijna allemaal dood.

Soms denk ik zelfs dat ze het leuk vinden om daar te rennen en te sterven. Dan denk ik bij mezelf: iemand stond op en dacht: vandaag ga ik sterven.

„Russen zijn zo brutaal, nergens bang voor, of ze zitten onder de drugs, misschien worden ze psychisch onder druk gezet. Het komt voor dat ze de opdracht hebben om van het ene gebouw naar het volgende te rennen. Ze weten dat bij zo’n actie 90 procent gewond raakt. Ze rennen zonder kogelvrij vest, zonder helm, zonder machinegeweer, maar met een rugzak van honderd liter of zo. Dan gaan ze, één voor één. De eerste haalt het niet, de tweede haalt het niet, zelfs als er al vijf neergevallen zijn sturen ze nog een zesde. Onze soldaten hechten veel meer aan het leven, dat is zeker, geen twijfel, 100 procent.

„Ik heb er veel over nagedacht de afgelopen twee jaar. In het begin dacht ik dat ze waarschijnlijk geïntimideerd zijn, en bang om terug te gaan. Toen dacht ik: zijn ze ergens mee geïnjecteerd? Een of ander medicijn? Inmiddels denk ik dat dit hun leven is. Wie tekent zo’n contract? Iemand van het platteland, iemand zonder geld die in zijn leven nog nooit wat heeft gezien, geen opleiding heeft gehad. Dit leven is voor hen een soort avontuur. Ik weet het niet. Het moet geld zijn. Ze hebben een contractleger. Dat betekent: zij gaan niet voor een idee, ze gaan voor geld.

„Soms denk ik zelfs dat ze het leuk vinden om daar te rennen en te sterven. Dan denk ik bij mezelf: iemand stond om drie uur ’s morgens op en dacht: ‘ik ga sterven, precies vandaag ga ik sterven. Wat een mooie dag om te sterven’. Hij doet zijn rugzak op en rent op ons af. En dan gaat hij.”

Een versie van dit artikel verscheen ook in de krant van 2 augustus 2024.

Meer Oorlog in Oekraïne van NRC.nl.

CARTOON JOEP BERTRAMS: 'De zogenaamde #SocialeWoningbouw van de particuliere investeerder' / WONEN BELEGGERS/GIEREN (A-)SOCIAAL /

De zogenaamde #SocialeWoningbouw van de particuliere investeerder pic.twitter.com/FSVgVEpYB6

— Joep Bertrams (@joepbertrams) September 12, 2022

SPECIAAL VOOR MAARTEN VAN GENT / NRC-WETENSCHAP COLUMNIST ROBBERT DIJKGRAAF: 'Altijd winnen óf verliezen? Niet bij trilemma’s'

Altijd winnen óf verliezen? Niet bij trilemma’s

Column In het leven is het vaak nodig meerdere tegengestelde elementen te verenigen, ziet Robbert Dijkgraaf.

19 november 2020 Leestijd 3 minuten 

Originele Column van Robbert Dijkgraaf op NRC.nl   ---  Hier  --

Even leuk uit eten gaan kwam er met onze drie kinderen vaak niet van. De eerste wilde pizza of Chinees, de tweede Chinees of Thais, en de derde Thais of pizza. Ons ouders werd niets gevraagd. Voor iedere optie was er een duidelijke meerderheid, maar dan bleef er wel een mokkend kind over dat het uitje kon verpesten. Het debat duurde eindeloos, altijd met dezelfde uitkomst: een pan zelf bereide pasta.

We leven in gepolariseerde tijden, in een wereld vol binaire keuzes. Kies je links of rechts, Biden of Trump, Amerika of China? Maar wás ’t maar zo eenvoudig dat we enkel voor dilemma’s staan. Net zoals de restaurantkeuze van onze familie, zijn veel zaken een ‘trilemma’ – een onmogelijke keuze uit drie. Dat vraagt een andere benadering.

Het oudste trilemma is waarschijnlijk het probleem van het lijden, toeschreven aan de Griekse filosoof Epicurus en bekend geworden door de 18de-eeuwse Schotse denker David Hume. Hoe kan een almachtige, alwetende en algoede God toestaan dat er kwaad in de wereld is? Als hij weet van het lijden en het kan stoppen, dan wíl hij dat niet. Als hij het kan en wil stoppen, dan wéét hij er niet van. Enzovoorts. Je kunt zo gemakkelijk in een logische cirkel blijven rondgaan.

Bonte lijst van trilemma’s

De econoom Dani Rodrik, mijn voormalige collega in Princeton, formuleerde een bekend trilemma rond de Europese Unie. Volgens hem kan die slechts twee van de volgende drie elementen combineren: eenwording, soevereiniteit en democratie. Als je daadwerkelijk als één Europa een besluit wilt nemen, dan kan dat met inachtneming van de soevereiniteit van de lidstaten, zoals nu ieder land, hoe klein ook, een veto mag uitspreken – zie de huidige opstelling van Polen en Hongarije. Of het kan volledig democratisch: door het Europees Parlement te laten beslissen. Maar niet volgens beide criteria tegelijk. Dit trilemma geldt in wezen voor iedere supranationale of federale organisatie.

Er is een bonte lijst van trilemma’s. Menig politicus worstelt met een trilemma van de linguïst Steven Pinker: een samenleving kan nooit tegelijk eerlijk, vrij en gelijk zijn. Immers, als het maatschappelijk verkeer volstrekt vrij en eerlijk is, zonder ingrijpen van de staat, dan zullen de verschillen alleen maar toenemen, gegeven de ongelijke verdeling van middelen en talenten. Ieder herverdelingsmechanisme daarentegen begrenst de vrijheid van de burger of wordt als oneerlijk gezien. Een cynische variant uit de tijd van het communisme zegt dat een burger niet tegelijk eerlijk, intelligent en loyaal aan het regime kan zijn. Er valt echter wel te leven met twee van de drie eigenschappen – als huichelaar, criticus of slaafse volger.

Trilemma’s zijn nauw gerelateerd aan de zogeheten stemparadox. Net zoals bij ons avondje uit, is er een keuze uit drie opties, zeg A, B en C. De kiezers wordt vervolgens gevraagd deze drie in volgorde van voorkeur te plaatsen. Je kunt dan drie kiezers hebben met de voorkeuren ABC, BCA en CAB. Alle drie de opties kunnen nu de overwinning claimen. Bijvoorbeeld, twee van de drie verkiezen A boven B. Idem voor B boven C en C boven A. Daarmee zijn we terug bij de cirkelredenering. Ook de sport kent dit verschijnsel. Ajax verslaat Feyenoord, Feyenoord verslaat PSV en PSV verslaat Ajax. Wie is nu de sterkste?

Anders dan de duidelijke keuze van een dilemma – je bent voor of tegen – treedt er bij een trilemma snel de intellectuele variant op van het leggen van een te groot tapijt in een te kleine kamer. Het kleed bolt dan noodzakelijk op in een hoek. Maar als je die bobbel gladstrijkt, dan vind je de bolling noodzakelijk terug in een andere hoek. Zo blijf je van inconsistentie naar inconsistentie springen. Ons familieoverleg over het favoriete restaurant had zeker dat karakter.

Democratisch fundament

Hoe los je een trilemma op? Uiteindelijk gebeurt er wat met de meeste tapijten gebeurt. Het kleed wordt overal zo goed mogelijk gelegd, het ongemak gelijkelijk verdeeld over de hoeken. Geen criterium wordt absoluut gerespecteerd.

Neem de Europese Unie, die werkt ondanks Rodriks trilemma. Niet perfect, maar redelijk. De Europese samenwerking gaat minder ver dan sommigen willen. Er is bijvoorbeeld geen fiscale unie, ook al vraagt de euro daar wel om. Het democratische fundament is evenzeer beperkt. Over vele zaken kan het Europese Parlement blaffen, maar niet bijten. En ook de soevereiniteit knelt. Ze is er op papier, maar in de praktijk blijven landen verstrikt in hun onderlinge afhankelijkheid. Kijk naar Griekenland tijdens de financiële crisis of het Verenigd Koninkrijk bij de Brexit-onderhandelingen.

Veel problemen in de wereld zijn ‘polylemma’s’. Ze proberen meerdere tegengestelde elementen te verenigen. Het leven kent nu eenmaal vele dimensies. Het is een illusie dat er altijd een winnaar en een verliezer moet zijn. We kunnen heel goed allemaal een beetje winnen en een beetje verliezen. Sterker nog, dat is de enige oplossing.

Dit moet ik toch eens de kinderen uitleggen, want de pasta komt m’n neus uit.

Robbert Dijkgraaf is directeur van het Institute for Advanced Study in Princeton,

Meer Columns van Robbert Dijkgraaf   ---  Hier  ---

.

 

 

 

BASKETBALL HISTORIE NEDERLAND / AMSTERDAM ASTRONAUTS @DEN BOSCH(1997): Emoties bij Jan Willem Jansen en zijn Team bij verloren Finale(4min) / BIJZONDERE CLIP/MENSEN /ER

Amsterdam Basketball 1997

Walter de Wit

 

Dit filmpje laat zien wat voor emoties er los komen in de sport. Gemaakt door Walter de Wit voor Barend en van Dorp in 1997.

Met dank aan 'basketbalfans.nl' voor het opvissen van dit ite, en nog veel meer fraais aldaar.

OPEN BRIEF AART DEKKER AAN DE LEIDING VAN DE SP: Een Bijdrage aan de Evaluatie van de SP-verliezen bij de Laatste Verkiezingen / MEEDENKEN /

SP-fractie met Meyer en Gesthuizen

Inmiddels al weer veel jaren ben ik een betrokken lid van de SP - de politieke partij - betrokken in de zin van meedenkend, als er om hulp gevraagd wordt en ik kan die geven dan zal ik dat doen en altijd meedenkend, alleen is het altijd maar de vraag over er wat met die input gedaan wordt. Nu heb ik wat de SP de ervaring dat er intern veel gecommuniceerd wordt en ook wel geluisterd. Maar dus niet op een cruciaal moment - het definitieve afscheid van Jan Marijnissen als bepalende leider; zijn afscheid als partijvoorzitter -... Helaas... Nu er onder de nieuwe voorzitter een reeks aan verkiezingsnederlagen is geleden en voor iedereen duidelijk is dat er dingen anders moeten, dus nog maar eens een product van mijn meedenken als input leveren. Ik stuurde onderstaande brief naar de redactie van het partijblad - de Tribune - benieuwd wat ermee gebeurt... (De foto is volgens mij oud, maar overgenomen van het volgende AD-artikel: 'Het-offer-is-gebracht-nu-moet-de-sp-zichzelf-opnieuw-uitvinden'


(AD)

Had de SP maar niet Sharon Gesthuizen gedumpt...Veel meer 'Voor', minder 'Tegen'

De SP heeft een aantal achtereenvolgende verkiezingen verloren, en ook de periode daarvoor – met als partijleiders Agnes Kant en Emille Roemer, voor de huidige leiders Ron Meyer en Lillian Marijnissen aantraden – vielen de resultaten bij een flink aantal verkiezingen al tegen, eigenlijk sinds Roemer in de peilingen al half minister-president leek en een deel van de media en de gezamenlijke concurrerende partijen gingen samenspannen tegen dat beeld; de SP als grootste partij en dus – wellicht – iemand 'van de rode banieren' in het hoogste politieke ambt...

Toen Jan Marijnissen zijn laatste (zware) functie in de partij opgaf, hadden hij en de SP-zwaargewichten om hem heen al bedacht wie hem moest gaan opvolgen als partijvoorzitter. Natuurlijk; de SP is hartstikke democratisch, dus Ron Meyer moest nog wel even gekozen worden. Wat niemand voor mogelijk achtte, gebeurde; er kwam een tweede kandidaat – niet de voorkeur van het gestaalde kader – in de persoon van Sharon Gesthuizen, en die bleek nog flink aanhang te kunnen verwerven binnen de stemgerechtigden ook... Dus... – nou ja, helemaal niet 'dus' dus, maar toch – werd haar kandidatuur tegengewerkt door het kader. Een beetje zoals Bernie werd tegengewerkt door de Democraten-elite in de USA dus... Dus, verloor Sharon met een kleine meerderheid net zoals Bernie verloor van Hill, die op haar beurt verloor van Trump...

Ik heb in de laatste fase van de verkiezingen binnen de SP nog wel ergens een alternatief gepost: 'de SP heeft (veel) goede mensen, en twee goede kandidaten voor partijvoorzitter; neem ze alle twee!' Het was al te laat in het proces om dit nog als een serieuze optie in te brengen, boven die zou er – vrees ik – toch niet naar geluisterd zijn. De manier waarop Sharon verloor en verdween uit de partij, is wat mij betreft symptomatisch voor de problemen van de SP nu; zou de SP haar gigantische kiezerspotentieel waar willen maken, dan zou iemand als Gesthuizen op een belangrijke plek helpen...er zijn nu eenmaal niet genoeg gestaalde vakbondsleden beschikbaar om de SP aan – laten we zeggen veel meer dan 25/genoeg – zetels te helpen zodat de partij het voortouw zou kunnen nemen bij een eventuele formatie. Wil je dat, dan moet je ook de intellectuele kiezers met een hart links van het midden, massaal binnen kunnen halen, dan moet je ook meer leden binnenhalen in plaats van er vele duizenden te verliezen, dan moet je in al die gemeenten waar de SP nog geen afdelingen heeft wel serieus aan de bak gaan. Dat is heel veel werk, en dat lukt niet alleen op de oude vertrouwde 'tegen-wijze', werk genoeg voor Ron EN Sharon. We hebben het nu op de Ron Meyer manier geprobeerd; jammer genoeg is dat mislukt. Dus...

Haal Sharon Gesthuizen terug (ik hoop dat ze nog wil), en verbreed de partij tot meer dan alleen maar Tegen, Tegen, TEGEN-acties, maak haar meer divers, haal al die belangrijke punten die je met zo'n communicatiestrategie nooit goed over tafel krijgt naar dat bredere kiezerspotentieel – zoals het punt om de professional zijn/haar autonomie terug te geven – nu eens echt goed boven tafel. Alleen maar harde en zogenaamd ludieke acties voeren en op zichzelf goede – maar nu onhaalbare – ideeën, zoals het Zorgfonds door proberen te drammen gaat de partij niet op de plek krijgen die ze wel verdient...nou ja, nu ff niet verdient dus, maar wel als inhoud heeft...

Maak van de SP een echte brede partij, vraag Sharon of ze terug wil komen, geef mensen zoals zij ook de ruimte om mee te werken aan die brede, diverse 'Voor-partij'; actie voeren 'Tegen' kan goed zijn, maar niet als dat je enige strategie is.

Aart Dekker, Numansdorp

 

 

Ik heb het idee dat bij de harde kern van de SP het boek van Sharon Gesthuizen als een aanval is ervaren. Ik heb het gelezen; ik denk dat het goed zou zijn als men het nog eens zou lezen, maar dan zonder gevoelige tenen...er staat veel dat aansluit bij mijn bovenstaande brief.

 Lees ook mijn Post n.a.v. het inmiddels beruchte 'Brusselmans-spotje':  ---  Hier  --- 

 

Via Twitter is veel van de partijraadsdag te zien:   ---  Hier  ---

 

1Vandaag onderzocht hoe hun Panel denkt over de situatie bij de SP, je leest de uitkomst   ---  Hier  --- of bekijk het item in de uitzending:

 

COLUMNIST AART DEKKER / AANRADER / BIJZONDERE MAN/COACH / STAAT VH NLD'se BASKETBALL / MEDIA: Prachtig Moment - Persconferentie Donar - Spirou Charleroi / (EX-)CHARLEROI-COACH LYNCH OVER DONAR & GRONINGER PUBLIEK

Persconferentie Donar - Spirou Charleroi 201118

Donar TV

Live gestreamd op 20 nov. 2018

1.134 weergaven

SHARTIE AART DEKKER: Een Bijzonder, Mooi Moment tijdens de Post-game Persconferentie - Coach Brian Lynch over Donar en de Evaring van het Spelen in Martiniplaza

Precies een week na de Thriller waarin Donar Groningen ondanks vier overwinningen uit vijf wedstrijden in de Eerste Groepsfase van de Fiba Europe Cup -na kort voor tijd op het randje van uitschakeling stond tegen Spirou Charleroi, dat met drie uit vijf, maar wel met een onderling resultaat van 30+-punten uit de thuiswedstrijd voordeel had tegen Donar- alsnog voorbij Charleroi kwam en de Belgen uitschakelde, wil ik nog even terug komen op de wedstrijd en wat erna gebeurde.

Vooraf werd de groep met Donar, Charleroi -een paar jaar geleden nog jarenlang deelnemer aan de EuroLegaue-, en twee sterk geachte Turkse clubs, 'de Groep des doods' genoemd. Dat was dus niet overdreven; na een slechte start (uit tegen Donar) gaf een van die Turkse clubs het op, waardoor er drie kanshebbers op overleven -de nummers-1&-2 zouden doorgaan- overbleven. Donar won alles, op een veegpartij uit bij Charleroi na. Het komt niet zo heel veel voor in een groep van vier, dat een club die uiteindelijk vijf wedstrijden wint, een paar minuten voor tijd in de laatste wedstrijden aan een zijden draadje bungelt. Toch was dat zeker het geval. Had Charleroi iets van de voorsprong van vijf
punten kunnen vasthouden, dan zouden zij zijn doorgegaan en zou Donar uitgeschakeld zijn geweest. Zelfs in de laatste seconde bungelde Donar nog een keer aan hetzelfde zijden draadje; Charleroi speelde een uitstekende aanval voor de ongeveer 1.6sec die hun laatste balbezit duurde, en het schot was ook niet slecht, zou dat gevallen zijn dan hadden we een verlenging hebben gekregen, met wie weet van voor een uitkomst..!

Nog lang na de wedstrijd gierde de opwinding en energie door de hal - tenminste, ik heb in Groningen nog niet eerder (zowat) een uur na de wedstrijd een groot aantal supporters een spelers toe horen zingen ruim voor de Kerst-break (Teddy Gipson was de Held in kwestie). 'Nou, hier moet je iets moois over kunnen schrijven!?" zei Femke Ponsioen a.k.a. mw. Slagter ruim na afloop tegen me, ook al met het vuur nog in haar ogen... Daar was ik nog niet zo zeker van; wat zou ik kunnen schrijven dat iets toevoegt? Deze wedstrijd moe(s)t je gewoon zien -desnoods een week later nog!- of nog beter: je had er bij moeten zijn, deze wedstrijd Live mee beleven in MartiniPlaza, dat is een lange reis meer dan waard...

Dus wil ik het over iets anders hebben, iets dat veel minder mensen hebben gezien, en nog veel minder Live meebeleefd...de Persconferentie, en dan vooral de bijdrage daaraan van -toen nog Charleroi-coach- Brian Lynch en speler Dorian Marchand, de talrijke aanwezigen in de ruimte waar Donar na iedere wedstrijd een Persconferentie houdt onder leiding van Hink Jan Apotheker moesten een flink op wachten (in de video ongeveer 7min40, dus spring daar gerust naar toe), maar toen de beide Spirou-mannen binnen waren gebeurde er in enkele minuten heel wat...

Brian Lynch heeft in zijn sportleven al heel wat gezien en meegemaakt -voor de niet-insiders: hij was niet alleen een goede speler, en is een goede coach, hij is ook 'meneer Kim Klijsters' en die dame is natuurlijk een van de grootste Belgische Sporters Ooit en deed heel bijzondere dingen op en om de velden

Natuurlijk was de deceptie bij hen groot, en dat dat begrepen werd door de vele tientallen present bleek al uit het klaterende applaus toen de mannen dan eindelijk binnenkwamen. Dit soort Persconferenties zijn veelal obligaat, desalniettemin nuttig, maar zeker Donar-coach Erik Braal geeft er soms toch blijk van dat het obligaat is in lichaamstaal en gezichtsexpressie. En het obligate straalt er zeker bij de start -waar de uitspelende coach als eerste het woord krijgt en dan vrijwel altijd -al dan niet gemeend- zijn felicitaties (bij verlies) dan wel complimenten (bij winst, maar dat gebeurt in Groningen in het recente tijdperk niet heel vaak) uitspreekt voor de thuisploeg en soms ook voor het thuispubliek.

Deze keer was het -volgens mij dan, maar misschien ben ik sentimenteel- anders; in de eerste plaats omdat ik denk dat de woorden van de Charleroi-mannen echt gemeend waren, en in de tweede plaats ook terecht. Lynch zij dat het voor zijn ploeg een Ervaring was om in Groningen deze wedstrijd -voor dit publiek- te mogen spelen, hij zei zelfs dat zijn spelers 'enjoyed it very much'(!!!), dat Donar een uitstekend team waren dat erg goed gespeeld had "...a hell of a team..." en dat het "...was Fun watching the film..." (bij het bestuderen van het Donar-spel in de voorbereidingen op beide wedstrijden, AD) omdat Donar de bal zo goed rond laat gaan en maar driepunters erin blijft gooien "...in a way they play like the Warriors...". Ondertussen was het ook erg leuk om naar Erik Braal te kijken, zijn expressie was -ik weet niet helemaal hoe ik het moet duiden, maar kijk vooral zelf; Reageren? Graag!- 'verrast'? 'Dankbaar?' Iets in die richting denk ik... Hij sloot zijn opmerkingen over Donar en zijn Publiek af met "I can see why the fans enjoy watching games her..."
Natuurlijk sprak hij ook zijn teleurstelling uit over het verlies en de daarmee gepaard gaande uitschakeling voor de rest van het Internationale Seizoen, en meende hij -m.i. terecht- dat zijn team ook best verdiend had te winnen, maar dat hij blij was dat als er dan iemand door moest gaan het Groningen was, en (dus) niet beide Turkse teams in deze groep.

Speler Dorian Marchand -net zo gemeend en in dezelfde stijl- sprak er zijn verbazing over uit dat er op een dinsdagavond zoveel mensen naar een wedstrijd waren komen kijken "Rare!" -zeldzaam dus,laat dat vooral even tot u doordringen!- en "Congrats to crowd..."

Behalve dat het tekenend is voor Grote Sportmensen om na zo'n teleurstelling op deze manier, dit soort woorden uit te spreken op een Persconferentie die voor de meeste spelers en coaches toch een soort van corvee zijn, is het ook een blijk van waardering voor het Nederlandse Basketball -immers, er waren nog twee Nederlandse clubs actief de afgelopen zes weken, en die deden het niet Zorg en Zekerheid Leiden,  (veel, New Heroes Den Bosch) minder dan de Groningers, die inmiddels ook al twee nederlagen meer hebben dan het nog steeds ongeslagen Landstede Zwolle! Nogmaals: Charleroi speelde nog niet heel lang geleden jarenlang in het miljoenenbal dat EuroLeague heet, en won daar ook best nog zijn wedstrijden, speelt in een hele grote accommodatie waar twee keer zoveel mensen in kunnen als in MartiniPlaza, en is een icoon van Wallonië...en dan toch zoveel bewondering voor wat er in Groningen gebeurt... Er zijn nog steeds mensen die het Nederlandse Basketball als 'helemaal niks' en/of 'ten dode opgeschreven' kwalificeren; hoe misplaatst is dat!

Ik wil wel van de gelegenheid gebruik maken om maar weer eens met het vingertje te wijzen naar de Nederlandse Media, die het in dit stadium nog vrijwel totaal af lieten weten -in Groningen, maar nog meer in Leiden en Den Bosch- tijdens de wedstrijd zei ik al tegen mijn buurman Ronald van Dam -deze keer niet in functie van Ziggo, of welke van zijn vele opdrachtgevers dan ook, maar aanwezig als Liefhebber- "Stel je nu eens voor de NOS Studio Sport deze wedstrijd Live op de buis had gezet, wat zou er dan gebeuren?!?" Van Dam weet natuurlijk als geen ander de kijkcijfers van dit soort wedstrijden op ZiggoSport, en zei "Bij ons liepen de kijkcijfers ook pas tegen het eind (van de geweldige campagne van Donar vorig seizoen) op..." Maar ja, 'de kost gaat nog altijd voor de baat', en ik zei bewust NOS, dan heb je al snel veel meer 'toevallige' kijkers, en het kost nu eenmaal tegenwoordig grote investeringen iets nieuws -en dat is Basketball in Nederland helaas in feite nog steeds- aan de man te brengen;iedere sportliefhebber kan uit zoveel kanalen kiezen, en de promotie is dus ook versnipperd over de vele outlets...

Dus, net als vorig jaar, zullen 'de Landelijke Media' het succes van Donar en hopelijk ook ZZ gaan oppikken als...ook andere Media dat doen(!)...want zo werkt het in het Nederlandse Medialandschap; er zijn er gigantisch veel, maar de meeste hebben middelen noch ruimte om 'alles bij te houden', laat staan dat men tijdig door heeft dat er toch wel degelijk iets heel bijzonders gaande is in het Nederlandse Basketball -let wel; een van de Top-2 Wereldsporten!- we hebben nu namelijk vier clubs die van het niveau zijn dat ze mee zouden kunnen in vrijwel alle Europese Leagues, uitgezonderd de EuroLeague, en -vooral door gebrek aan diepte- enkele Echte Internationale Top-liga's zoals NBA, ACB, Bundesliga en bijvoorbeeld ook de Russische en misschien ook nog de Turkse Top-liga (alhoewel...die laaste dus wel de oren gewassen heeft gekregen van zowel Donar als ZZ!)

Hieronder nog wat links; ik kan eenieder die er nog geen kennis van had genomen aanraden dat alsnog te doen. Veel plezier daarbij!

O ja, en dan is het laatste nieuws dus dat coach Brian Lynch ontslagen is bij Charleroi...als u het mij vraagt geen slimme actie van de leiding van de Waalse club, maar -helaas- zo gaat het dus (te) vaak in de Topsport; derest van het seoizen zal uitwijzen wie er gelijk krijgt in deze kwestie.

AART DEKKER


De wedstrijd is trouwens in zijn geheel terug te zien;   --- Hier  --- Weinig tijd? Kijk dan bijvoorbeeld alleen de laatste drie minuten vanaf ongeveer 1h35m. Met niet heel veel moeite zijn daar ook de andere Donar-wedstrijden en wedstrijden van Leiden en Den Bosch terug te vinden, en ook daar zaten een paar 'plaatjes' van wedstrijden bij!

Brian Lynch Basketbalspeler/Coach

Brian Lynch is een Amerikaans voormalig basketbalspeler. Wikipedia

Geboren: 12 juni 1978 (40 jaar), Point Pleasant, New Jersey, Verenigde Staten

Lengte: 1,98 m

Echtgenote: Kim Clijsters (geh. 2007)

Broer: Pat Lynch

Positie: Small-forward, Shooting-guard

Opleiding: Christian Brothers Academy, Villanova-universiteit

Voorpaginanieuws

Euromillions Basket League - Spirou Charleroi ontslaat coach Brian Lynch

Metro België·2 dagen geleden

Spirou Charleroi heeft met Niksa Bavcevic vervanger voor Brian Lynch

Het Laatste Nieuws·6 uur geleden

Spirou Charleroi heeft met de Kroaat Niksa Bavcevic al een vervanger voor ontslagen Brian Lynch

Gazet van Antwerpen·4 uur geleden

Ook de Post-game-interviewtjes van Donar-TV waren trouwens leuk, aan het eind voor coach Erik Braal) ook Sebastian Bellin - Ex-Donar-speler, Belg en nu in de staf van Charleroi, en overlever van de bomaanslag op Brussels, hij was zwaar gewond en ondervindt daar nog steeds de gevolgen van. Ook hier weer de geweldige ambiance en het bijzondere MartiniPlaza-publiek als onderwerp":

Donar TV na de FEC game tegen Spirou Charleroi (met o.a. Teddy, Shane en Sean) 201118

DBL VERSLAG AART DEKKER: Dutch Windmills Verslaan Den Helder Suns Overtuigend, Maar Verliezen Floorleader Alec Wintering

Alec Wintering was rond de rust flink op dreef, vlak na de sloeg het noodlot toe; hij moest op een brancard naar het ziekenhuis worden gebracht, met een op het eerste gezicht ernstige enkelblessure(2018-10-21, Foto Martin Blom)

De derde thuiswedstrijd van de laatste aanwinst van de DBL, Dutch Windmills Dordrecht, werd gespeeld op een tijdelijke oplegvloer; een flinke stap vooruit wat betreft beeld. De Dordtenaren hadden weinig moeite met Den Helder Suns. Via een ruststand van 37-20 werd het uiteindelijk 73-46 voor de ploeg uit Dordrecht. Maar halverwege de wedstrijd raakte Dutch Windmills spelverdeler en aanvoerder Alec Wintering kwijt met een zware blessure, dus erg vreugdevol was de verdienstelijke winst niet.

Het was de derde keer in 15 dagen dat de Dordtse Dutch Windmills en Den Helder Suns elkaar tegenkwamen; Dordrecht trok in de twee eerdere oefenpotjes aan het langste eind, waarvan de tweede met een fors verschil(80-47). Twee/drie speeldagen later stond Dordrecht op W1:1V en Den Helder op W0:3V. Van de verlieswedstrijden was die thuis tegen Aris(67-68) zuur voor Suns. Boy van Vliet leverde bij Den Helder een opvallende score af in de met 91-70 verloren wedstrijd bij New Heroes Den Bosch; 38 punten. Windmills pakte de eerste (overtuigende) winst al in de tweede ronde. In een vervelende wedstrijd -met veel te veel oponthoud door falende tijdwaarneming- bij Feyenoord Basketball, werd het een week geleden 60-77 voor de nieuwe club die zich door alle perikelen niet van de wijs liet brengen.

Geert Hammink stuurde Alec Wintering, Ryan Richardson, Pim de Vries, Shavon Coleman en Jito Kok als eerste vijf het veld op. Peter van Noord stelde daar Boyd van Vuurst de Vries, Boy van Vliet, Alex Laurent, Steve Harris en Yarick Brussen tegenover. Windmills reageerde verward op de wat lage opgooi bij de jumpbal, Den Helder profiteerde; 2:0. Daarna schoten beide teams een fase met scherp; beiden meerdere driepunters. Dat was niet naar de zin van Geert Hammink; hij pakte al bij 6:32 met 10-9 op het bord zijn eerste time-out. Vooral de verdediging wilde hij strakker.

Voor het eerst dit seizoen kwam voor Dordrecht Roel van Overbeek op het veld. Hij was door een arbeidsconflict en daarop volgende rechtszaak wekenlang tot nietsdoen veroordeeld. Dat is nu gelukkig voorbij. Hij speelde een verdienstelijke wedstrijd. Na de time-out werd de Dordtse verdediging inderdaad een stuk intenser, maar omdat dat ook voor die van de Suns gold bleven de twee team nog een tijdje gelijk op gaan. Op 2:33 met stand 15-13 onderscheidde Hidde Roesink zich met een fraaie OR. Vanaf dat moment plaatst Windmills een eerste tussensprint; na een volgens Hammink onterecht wegens hooking afgefloten lowpost move van Bennett Koch, volgde een Dordtse stop, zette van Overbeek na een korte penetratie en fake met een keurig passje Koch helemaal vrij onder de ring; een score en AND1 later stond Windmills al op 18-13 en einde eerste kwart.

Vanaf dat moment domineerden de Dutch Windmills. Het begon al met een lange eerste aanval; aan het einde staat Pim de Vries vrij op de baseline met alle tijd van de wereld voor een netjes afgerond halfafstand schot. Coach Peter van Noord kort daarna bij een Dordtse driepunter en 23-13 genoeg gezien; time-out. Hadden de Dordtenaren toen reden om tevreden te zijn, dat gold niet voor Pim de Vries, hij miste een fastbreak layup en mopperde -ontevreden met zichzelf- 'dit is al de derde keer!'

De time-out sorteerde wel wat succes voor Suns; er werd weer wat gescoord. Vroeg in de wedstrijd zorgde Jito Kok voor spectaculair en effectief trapezewerk met bloks, verdedigende intimidaties en imponerende dunks. Daarna was het de beurt aan Shavon Coleman die op sensationele wijze de van de ring opstuiterende bal hoog van de ring wegsloeg; reglementair correct, maar erg vaak zie het in Nederland toch niet gebeuren; het bewees maar weer eens wat een prachtige atleet de Dordtse #15 is. Daarna sloot Bennett Koch de eerste helft af met enkele gewonnen luchtgevechten.

Aanvallend een opvallende rol van Ryan Richardson; zou hij zijn driepunter van up-top hebben gemaakt dan zou hij daarmee op 20 punten in 15 minuten zijn gekomen; maar het kan niet altijd feest zijn; het bleef bij 17. Alec Wintering nam het aanvallende stokje over met opeen volgende schoten van buiten. Dat noodzaakte van Noord weer aan de noodrem te trekken; met 3:45 op het de klok stond het alweer 32-18; dat moest hij zien te stoppen. Echt helpen deed het niet; Windmills scoorde lustig door, met soms fraaie aanvallen, zoals een mooi uitgespeelde inside-out waarbij Coleman de bal aangaf voor alweer een drietje van Wintering.

Toch was de verklaring voor het forse verschil niet de Helderse verdediging; het was de aanval die te vaak voor te lange tijd haperde. En dan lieten de Dordtenaren ook nog een flink aantal opgelegde kansen liggen en leden de Windmills af en toe onnodig balverlies; de schade voor de Suns had dus nog groter kunnen zijn. Eenzelfde scenario als twee weken geleden dreigde toen Peter van Noord zijn team compleet zag instorten. Deels dus een kwestie van schoten maken; de enige Heldenaar die dat kunstje de eerste 20 minuten verstond was Boy van Vliet; 11 punten. Ruststand: 37-20.

Direct na de rust hetzelfde beeld; Hammink liet zijn guards direct druk uitoefenen op de Helderse collega's en dat dreef het verschil flink op; 41-20. Op dat moment -slechts 1:26 gespeeld- sloeg het noodlot toe voor Alec Wintering; hij verdedigde over de top van een blok en daarbij kwam zijn been helemaal verkeerd terecht. Hij ging kermend naar de grond. Ook de scheidsrechters hadden meteen door dat het ernstig was en stuurden de spelers naar de kant; ik zag ontstelde gezichten bij diverse Dordtse spelers. Het was wachten op een ambulance; en al staat het Albert Schweitzer Ziekenhuis aan de overkant van de parkeerplaats, het duurt toch enige tijd voor deze ter plekke is; en in dat soort situatie duurt wachten lang. Na een minuut of twintig is Wintering onder daverend applaus afgevoerd richting ziekenhuis. De teams kregen opnieuw wat minuten om op te warmen voordat de wedstrijd werd vervolgd. Opnieuw was er de vraag hoe een nieuwe en jong team dit soort situaties zou hanteren. Het antwoord op die vraag kwam snel; om te beginnen met een goede verdediging; die ging potdicht voor Den Helder, met direct een 24-seconden-overtreding van Suns. En omdat Shavon Richardson toen een tijdje vol gas gaf liepen score en verschil verder op. Aan niets was bij Windmills te zien dat er net een bepalende teamgenoot uitgevallen was. Pas met 3:38 op de klok weet Thibault Vanderhaegen op een zwakke pass een interceptie te maken en de eerste Helderse punten na rust op het bord te dunken; 51-22. Gelukkig wist Den Helder af en toe weer wat te scoren, maar gebruik maken van het oponthoud was er niet bij; een verre buzzer-beater driepunter bepaalde de derde periodestand op 62-27.

Pas in het laatste bedrijf raakte Windmills de scherpte begrijpelijkerwijs een beetje kwijt. Dat gold trouwens niet voor Roel van Overbeek; die na een diepe penetratie en twee korte passes een fraaie assist achter de rug langs afleverde. Windmills liet de bal regelmatig fraai rondgaan, en dat levert zoals bekend open schoten op; voor Stefan Topalovic bijvoorbeeld hij drukte op zijn gemak af voor drie punten. Suns kreeg geen moment grip op de Dordtse aanval; en zelf kwamen de Suns tot uitgespeelde kansen. En als ze er al kwamen, viel het schot te vaak niet. Den Helder wist gelukkig het verschil tegen het eind van de wedstrijd iets in te perken; het wordt deze keer geen 40 punten verschil, wat zeker dreigde. Maar ook met de eindstand 73–46 zal in Den Helder niemand blij zijn. Veel werk aan de winkel voor de mannen uit de Kop van Noord-holland.

Maar door de waarschijnlijk ernstige blessure van floorleader Alec Wintering, voor de Dutch Windmills dus onverwacht ook.

AART DEKKER

AANRADER! / PAROOL COLUMNISTE: Femke Van der Laan - 'Dat ik hem nooit meer zal zien, dringt maar mondjesmaat door'

Femke van der Laan Interviewt haar Echtgenoot Eberhart -toen nog bij leven en Burgemeester van Amsterdam

CITAAT(Song van Nazareth):
"It's Better To Have Loved And Lost, Than Never To Have Loved At All"


De onderstaande Column van Femke van der Laan in het Parool (gevonden via Topic.nl) triggerde mij tot het maken van deze Post. Onderaan Links naar veel meer Parool en Femke van der Laan.

Dat ik hem nooit meer zal zien, dringt maar mondjesmaat door

Femke Van der Laan  19 mei 2018, 07:00

Ik dacht altijd dat ik het woord 'nooit' wel begreep. Niet nu, niet straks, ook niet volgend jaar of alle jaren daarna: nooit meer. Een volstrekt heldere betekenis.

Maar langzaam kom ik erachter dat mijn begrip van 'nooit' is blijven steken bij 'voorlopig even niet'. Niet nu, waarschijnlijk ook niet straks, maar als je nou netjes blijft wachten, misschien binnenkort wel een keer. 

De dood en nooit zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Dat is iets wat ik ook begreep. Met mijn hoofd althans; mijn hart is blijven wachten. Het besef dat ik hem nooit meer zal zien, dringt maar mondjesmaat door. Nooit is te lang om in een keer te kunnen bevatten.

"Jullie drinken niet alleen vandaag geen koffie samen, maar nooit meer."

In de routine van alledag krijg ik vaak een glimp te zien van wat nooit nou precies betekent. Op hoogtijdagen verstopt het grote lange nooit zich juist. 

Op de ochtenden dat mijn telefoon piept - 'Het zal vandaag wel extra moeilijk voor je zijn' - houdt het nooit zich schuil achter de drukte die bij bijzondere dagen hoort.

Het nooit komt pas weer tevoorschijn in de rust en stilte, en tikt dan zachtjes op mijn schouder: je maakt nu wel zo leuk die lasagne, maar hij zal er nooit meer van eten hoor. 

Heel even overzien mijn hoofd en hart dan hoe lang het is: nooit. Niet nu, niet straks, ook niet volgend jaar of alle jaren daarna. Waarna ik het besef bedek onder een flinke laag kaas. 

Nooit laat zich nog het liefste zien in de randen van de dag. Tijdens de momenten dat we samen waren. 's Morgens vroeg, in de keuken, laat nooit graag van zich horen: hij zal niet alleen vandaag geen sap voor je persen, maar nooit meer. Jullie drinken niet alleen vandaag geen koffie samen, maar nooit meer.

Niet nu, niet straks en ook niet volgend jaar of alle jaren daarna. Dan gaan de laatste slokken koffie te snel naar binnen om maar aan de dag te kunnen beginnen, met al z'n drukte en gedoe, zodat het woord 'nooit' weer de betekenis krijgt die mijn hart aankan: 'voorlopig even niet'.

Tot het avond wordt en ik het grote lange nooit in zijn volle omvang zie zitten, in de stilte van de vraag naar mijn dag die niet wordt gesteld. 

Wat zou ik ook moeten zeggen? "Nou, jij was dus nog steeds dood vandaag en wij aten lasagne. En wie weet pers je morgen weer sap voor me."

Femke van der Laan (39) schrijft wekelijks over haar leven in de stad na de dood van haar echtgenoot Eberhard, de burgemeester van Amsterdam die op 5 oktober 2017 overleed.

Nog eentje: 'Voor-mij-is-het-het-minst-erg-dat-papa-dood-is'

GROENE / CARTOON: Turmp: 'I can't breathe!

Cartoon overgenomen van de Groene Amsterdammer   meer Cartoons van de Groene---  Hier  --- meer van Tekenaar Bob Englehart   ---  Hier   ---

***

Dutch/Nederlands: Het Hersenloze Gebrul/Getweet ook zo zat?

Behoefte aan even stoom afblazen,
of om te kunnen lachen om alle idioterie,
of op reacties van gelijkgestemden?

Sluit je aan bij 'Counting Down Trump': dat kan, 'gratis en voor niets' --- Hier ---

**

English/Engels: Also Fed-up from the Brainless Brawling/Tweeting?


Feel the Need to Release some Steam,
to Laugh over all the Madness,
or to Debate with/React to the Likes (like You)?

Join (don't Leave/Delete!!)  'Counting Down Trump': It's for Free! And You Join  --- Here ---

EVEN NADENKEN/TERUGKIJKEN (2008) / VERKIEZINGEN GEMEENTERAAD 2018 T.O.V. 2008 / RITA VERDONK / POLITIEK OPPORTUNISME: 'Zo Gewonnen, Zo Geronnen'

Rita Verdonk neuzelt al een aardig woordje mee

Hoewel zij zegt daar een hekel aan te hebben, produceert Rita Verdonk al heus Haags geneuzel. Uitgerekend in een stuk over integratie, het onderwerp waarop zij zich als oud-minister zou kunnen profileren.

Het is even doorbijten, maar probeer de volgende passage eens: ‘Deze analyse leidt tot de beleidsmatige conclusie dat in Nederland gevestigde allochtonen geenszins op een andere manier moeten worden gestimuleerd hun maatschappelijke positie te verbeteren dan de autochtonen die in een enigszins vergelijkbare sociaal-economische positie verkeren.’

Dat is zo’n beetje de toon van het discussiestuk dat Verdonk voorlegt aan bezoekers van haar website. Die mogen daar meediscussiëren over de politieke lijn van TON. Van haar normale taalgebruik – recht door zee – is weinig terug te vinden. Zo staat er (we laten de foutjes intact): ‘Het verdient aanbeveling te onderzoeken in hoeverre het mogelijk is fundamentalisten als zij op relgieuze ornden de Nederlandse strafwetten schenden, de Nederlndse nationaliteit te ontnemen en e dan tevens tot ongewenst vreemdeling te verklare, Zowel Marokko als Turkije erkenne immers niet het verval van de eigen nationalitiiet bij verkrijging vande Nederlandse nationaliteit. O die manier zou dat nadeel dus wel eens voordelig kunnen uitpakken.’

Vlak voor het weekend bleek uit opinieonderzoek van de Politieke Barometer dat Verdonk zo populair is – 23 virtuele zetels – omdat zij duidelijk en anti-Haags is. Wie dat denkt, moet maar niet naar haar visie op integratie kijken, waarin te lezen is: ‘Een verbod van het dragen van een boerka is om die reden dan ook in principe geoorloofd, omdat het immers identificatie kan verhinderen of althans kan belemmeren.’

In principe geoorloofd? Verdonk heeft tijdens haar ministerschap haar best gedaan voor zo’n verbod. Pas zei ze op een TON-bijeenkomst in Elsloo nog: ‘De boerka hoort gewoon niet bij Nederland, die past niet in ons straatbeeld.’ Zo kennen we Verdonk.

Het stuk breekt op meer punten met het beleid van de oud-minister. Zo staat erin dat het maar de vraag is of inburgering zinvol is voor allochtonen die al in Nederland wonen, laat staan voor ouderen. Aan het doordrukken van zo’n algemene inburgeringsplicht heeft Verdonk bijna een kabinetsperiode besteed.

Bezoekers kunnen op de wiki-pagina van TON meepraten over integratie, zoals over alle thema’s. Die nieuwe manier van politiek verloopt nog niet vlekkeloos. Na de lancering werd de site overspoeld met onzinnige bijdragen. Nu, anderhalve maand later, schelden de deelnemers elkaar soms de huid vol: ‘Nie meer doen dus. Anders ruk ik je kop eraf!’

Waar wel over politieke thema’s wordt gediscussieerd, lopen de meningen ver uiteen. Zo begint de discussie over het klimaat met de zin dat de broeikastheorie niet omstreden is. Tot een deelnemer ingrijpt en het woordje niet doorstreept. De opwarming staat dan opeens wel ter discussie.

‘De wiki-site vind ik nog niet helemaal ideaal om mijn idealen te verspreiden’, concludeert deelnemer Pieter. ‘Daarbij is het vrij onoverzichtelijk. Ik blijf achter de politiek die om de mening van het volk vraagt staan. Maar heb er nog veel moeite mee.’

http://www.depers.nl/binn(...)dig-woordje-mee.html