SHARTIE AART DEKKER / VOLGENDE MEDIA-BASKETBALL-HYPE? / Quinten Post met de GS Warriors in de NBA? Quinten Post - Boston College - 2023-24 NBA Draft Scouting Highlights & Telegraaf-preview /

 

Een groots moment voor iedere jonge basketballer: je naam genoemd horen bij de NBA Draft. Het gebeurde de Orange Lion Quinten Post in 2024..!

QUINTEN POST - GOLDEN STATE WARRIORS - PICK 52 - ROUND 2 | NBA DRAFT 2024

Op basis waarvan werd Quinten Post uitverkozen voor de NBA?

Een kort stukje video met een aantal belangrijke punten, deel van een ongetwijfeld veel uitgebreider dossier.

Quinten Post - Boston College - 2023-24 NBA Draft Scouting Highlights

College Basketball Scouting

SHARTIE AART DEKKER / VOLGENDE MEDIA-BASKETBALL-HYPE IN DE MAAK?

Quinten Post met de GS Warriors in de NBA? 

Post heeft een aardige kans..!

In een seizoen waarin het wat betreft highlights en media-aandacht niet op lijkt te kunnen  - Ledenwinst bij de jeugd, NBB Beker Finale, 3X3 Goud in Parijs, Vrouwen Rolstoel Basketball Goud in Parijs en de Fiba 3X3 WorldTour in Amsterdam - doemt er aleen volgende potentiële Hype op; zowel Quinten Post als Jesse Edwards lijken een kans te maken op een Roster-spot bij hun NBA-clubs Golden State Warriors en Minnesota Timberwolves.

Hartstikke mooi voor die jongens en de aandacht voor Basketball in Nederland, iets minder mooi voor de Nationale Mannen Orange Lions 5X5 omdat dit waarschijnlijk betekent dat ze in het cruciale November-window niet aanwezig zullen zijn bij de wedstrijden tegen Tsjechië. En dat scheelt een slok op een borrel voor het Boegbeeld van het Nederlandse Basketball.

Zou het de mannen van coach Arik Shivek desondanks toch lukken kwalificatie voor EuroBasket 2025 binnen te slepen, dan zou een extra seizoen (NBA)-ervaring van deze twee lange mannen, een instant outsider-kanshebber op een mooie plek op het Europese Kampioenschap kunnen maken. Hoe dan ook spannend dus, op vele manieren!

Heeft Post kans op een plek op het Roster? En zo ja, heeft hij dan kans op minuten en om iets te laten zien?

Als voormalige scout  - deels ook voor de NBA - denk ik van wel.

Weliswaar is Quinten niet het prototype NBA-atleet, hij is wel een allround goede, intelligente speler. En juist bij de Warriors past hij goed omdat die ploeg verder (nog) niet zo´n lange man hebben, dus onder de ring zou hij defensief  iets extra´s kunnen brengen voor steeds enkele minuten. Aanvallend kan hij onder de basket gevaarlijk zijn bij een ploeg als de Warriors, maar nog beter past hij als hij uitstapt en open driepunters erin knalt. Laat hij nu juist daar in uitblinken, en dat perfect passen in het GS-spelletje! 

Sowieso kan hij heel wat opsteken van mannen als Curry, Green, Wiggins,en  - vooral -  coaches als Kerr en Adams (bij hem ligt ook nog een extra connectie met Nederland).

Die laatste kwaliteit blijkt goed uit de korte Highlight-real van zijn collegetijd...

Dus denk  - als Post al minuten gaat krijgen -  niet aan 20plus minuten, maar enkele minuten tot een minuut of tien zou zomaar eens kunnen gebeuren. En als de lange schutter dan doet wat hij moet doen, en er liefst ook nog één of meer driepunters in gooit, en dat dan op regelmatige basis, dan kan er ook op een gegeven moment zomaar eens een uitschieter komen...en dan zullen alle kranten en andere media er  weer bovenop duiken...

De NBA is  - in ieder geval voor mij -  ineens een stuk interessanter geworden waar het om het reguliere seizoen gaat!

Ben benieuwd.

(AD)  

 

De Telegraaf bracht ook een preview artikel over Post bij de Warriors:

Telegraaf

Quinten Post (24) zweeft als nieuwkomer bij Golden State Warriors tussen NBA-sterren: ’Achteraf gunstig dat Ajax het niet in me zag zitten’

DoorWillem Held

AMSTERDAM - Als het dertien jaar geleden allemaal iets anders was gegaan, had bij Ajax nu een keeper van 2,13 meter onder de lat kunnen staan. Maar de 11-jarige Quinten Post werd tijdens een testdag van de Amsterdamse voetbalclub afgekeurd en is toen maar gaan basketballen. Deze week begint deze 24-jarige reus officieel aan zijn eerste seizoen bij Golden State Warriors, een van de titelkandidaten in de NBA.

Hij woont al ruim vijf jaar in Amerika, maar volgt Ajax en het Nederlands elftal nog steeds op de voet. Zo ook zijn voormalige club Apollo uit Amsterdam, waar zijn vader nog steeds basketbalt. „Toen ik zeventien was, heb ik nog even samen met hem in één team gespeeld.”

Maar zijn eerste passie was voetbal, vertelt Post (24) telefonisch vanuit San Francisco. „Iedereen zat toen op voetbal en het waren mooie jaren voor het Nederlands elftal. Tot mijn elfde speelde ik bij SDW in Amsterdam-West. Ik hoopte als keeper bij Ajax binnen te stromen, maar werd bij een open dag afgewezen. Daarna besloot ik om te stoppen met voetbal en te gaan basketballen, zoals mijn vader deed. Misschien was het achteraf gezien dus wel gunstig dat Ajax het niet in me zag zitten...”

Beste beslissing van zijn leven

Zijn loopbaan als basketballer liep via een kronkelig pad naar de absolute top. Op zijn zeventiende kwam Post bij een opleidingsteam in Berlijn terecht, waar hij werd gescout door Mississippi State. „Veel groeipijn”, zo vat Post de afgelopen vijf seizoenen in het Amerikaanse college-basketbal samen. „Ik kwam in een hele andere wereld, met jongens die fysiek veel sterker waren. Ik moest bij-bikkelen om mijn mannetje te kunnen staan. Het eerste jaar speelde ik geen minuut.”

"Misschien was het achteraf gezien wel gunstig dat Ajax het niet in me zag zitten"

Na twee seizoenen greep hij de kans om te verkassen naar Boston College. Dat noemt Post de beste beslissing van zijn leven. „Daar ben ik opgebloeid en in het laatste seizoen was ik een van de betere spelers van het college-basketbal.”

Lelijke kop op tv

Dat bood hem de kans om te worden uitgekozen door een NBA-club tijdens de jaarlijkse draft. Henk Norel was vijftien jaar geleden de laatste Nederlander die dat overkwam, maar hij speelde niet daadwerkelijk voor Minnesota Timberwolves. „Ik wist dat ik een kans had”, vertelt Post over de spannende dag van de draft in juni van dit jaar. Vijf minuten voordat het tijdens de rechtstreekse tv-uitzending bekend zou worden gemaakt, belde zijn manager: „Hij zei: ’Je gaat straks die lelijke kop van je op televisie zien.’ Dat was een heel emotioneel moment.”

Post werd als 52e college-speler gedraft door Golden State Warriors, de roemruchte zevenvoudig NBA-kampioen uit San Francisco. Hij tekende een zogenoemd two way contract dat hem ook de mogelijkheid biedt wedstrijden mee te doen bij Santa Cruz Warriors uit de G-League. Dit allemaal voor het salaris van 578.577 dollar per seizoen, ruim een half miljoen euro.

Trash minutes

Post trainde het hele voorseizoen met Golden State Warriors mee en speelde al wat minuten tijdens oefenwedstrijden. „Maar dat zijn zogenoemde trash minutes, als de wedstrijd al dik gewonnen of verloren is”, zegt hij zelf in alle bescheidenheid.

Quinten Post dunkt tijdens een oefenwedstrijd tegen Los Angeles Lakers raak voor Golden State Warriors. Deze week begint de 2,13 meter lange reus aan zijn eerste NBA-seizoen bij de ploeg uit San Francisco.

Quinten Post dunkt tijdens een oefenwedstrijd tegen Los Angeles Lakers raak voor Golden State Warriors. Deze week begint de 2,13 meter lange reus aan zijn eerste NBA-seizoen bij de ploeg uit San Francisco.

Post weet zeker dat hij deze week tijdens de uitwedstrijden tegen Portland Trail Blazers en Utah Jazz bij de selectie zit. Maar hij weet ook al dat hij volgende week twee wedstrijden speelt bij Santa Cruz Warriors. „Dat is prima”, zegt hij zelf. „Hier zal ik niet veel spelen, maar bij Santa Cruz ben ik een soort sterspeler en kan ik me ontwikkelen. Verder wordt wekelijks bepaald waar ik speel.”

Stephen Curry

Het lijntje is kort tussen deze twee selecties, want de legendarische Steve Kerr is hoofdcoach in San Francisco en zijn zoon Nick Kerr heeft die functie in Santa Cruz. De inmiddels 59-jarige Steve Kerr werd vijf keer NBA-kampioen als speler en vier keer als coach. „Hij is erg positief, vriendelijk en slim”, zegt Post over zijn coach. „Hij promoot veel vrijheid op het veld. Als rookie voel ik die vrijheid nog niet, maar ik snap waar hij naartoe wil.”

Steve Kerr was zelf een topschutter en heeft de luxe om als coach te beschikken over Stephen Curry, ook al zo’n puntenmachine. Post, zelf een center met een goed afstandsschot, noemt het ’een beetje onwerkelijk’ om dagelijks samen met deze grootheden in de zaal te staan. „In het begin zweef je een beetje. Stephen is een supervriendelijke gast, heel benaderbaar en bescheiden. Maar hij is ook een echte killer en zonder twijfel de allerbeste schutter die ooit heeft gebasketbald. Het is heel vet om met hem te spelen en hem zijn dagelijkse oefeningen te zien doen. Deze man mist bijna niet, ook niet in de trainingen.”

Speeltijd in NBA?

In Amerika noemen velen Denver Nuggets en Boston Celtics, de kampioenen van de afgelopen twee seizoenen, nu ook weer de twee grote titelfavorieten. Maar Post vindt zijn eigen club ook kansrijk; „Wij hebben een zeer ervaren team. De Warriors spelen altijd voor de titel.”

Francisco Elson was in 2012 de laatste Nederlander die daadwerkelijk in de NBA speelde. Bij de vraag hoe groot de kans is dat hij dit seizoen echt speeltijd krijgt op het allerhoogste niveau, houdt Post zich wijselijk op de vlakte. „Dat weet ik niet, dus daar ga ik geen uitspraken over doen. Ik zal me elke dag moeten bewijzen.”

Quinten Post is afgelopen zomer als enige Nederlandse speler gedraft door een NBA-club, maar er zijn nog drie andere jonge mannen van Hollandse bodem die dit seizoen kunnen doordringen tot het allerhoogste niveau. Zo tekende Jesse Edwards een two way contract bij Minnesota Timberwolves. Verder maken Malevy Leons (Oklakoma City Thunder) en Tristan Enaruna (Boston Celtics) deel uit van opleidingsteams en hebben ze een kleine kans om door te stoten naar de NBA.

 

Voor meer NBA Basketball van de Telegraaf, kijk   ---  Hier  ---

Voor alles over Basketball van de Telegraaf, kijk   --- Hier  ---

GOED VOORBEELD! / ZOUDEN MEER MENSEN MOETEN DOEN! 'Fed Up' Steve Kerr Fights Back Tears, Slams Table, During Reaction to Texas School Shooting

 

'Fed Up' Steve Kerr Fights Back Tears, Slams Table, During Reaction to Texas School Shooting

 

IN HET KADER VAN 'HET NIEUWE NEDERLANDSE DEFENSIEBELEID': 'Generatie D' volgens Marcel van Roosmalen / NRC-OPINIE /

 

Generatie D

NRC Marcel van Roosmalen 21 april 2022

Ik zag al surfend een korte werving van Defensie voorbijkomen, de algoritmes waren nadrukkelijk naar mij op zoek. De nood is nu zo hoog dat ze desnoods ook de sukkels van rond de vijftig wel willen. Tegenover Poetin zetten we binnenkort kerels als ik, en verder iedereen die zich aangesproken voelt. Ze zijn op zoek naar ‘generatie D’: ‘Doeners. Denkers. Delers. Mensen met de juiste mindset die zich graag inzetten voor een ander.’

Mooi gezegd, maar het leger blijft iets voor mensen die je kunt wijsmaken dat sneuvelen voor de goede zaak de hoogste vorm van leven is. Door te gaan werken voor Defensie word je als het ware opgetild. Zo ben je niets, een niemand met een uitzichtloos bestaan, een pennenstreek later ben je opeens iemand die iets voor de ander overheeft. Een potentiële held want jij bent bereid te sterven zodat ik door kan gaan met leven. En je krijgt er nog goed voor betaald ook.

Vroeger maakten ze rekruten wijs dat ze het deden voor vrede en veiligheid, wij leverden de helden die elders zorgden voor een betere wereld. Daar zijn we na de zinloze aanwezigheid in Srebrenica, Kandahar en Uruzgan een beetje vanaf gestapt. Ik kreeg altijd een naar gevoel in de onderbuik van gesprekjes met militairen op locatie bij wie dit mantra er veel te nadrukkelijk was ingesleten. Geen idee wat ze behalve aanwezig zijn precies deden, maar wat ze deden, deden ze voor de ander.

Defensie was en is nooit bedoeld voor de sharpest pencils in the box, maar voor de vorm richten ze zich nu op iedereen. Er is geen ondergrens: als je een steen kunt gooien, ben je van harte welkom. De manier van werven is nu anders, maar in de praktijk blijft de doelgroep hetzelfde. Alleen zijn nu ook arbeidsongeschikten bruikbaar.

Vroeger maakten ze rekruten wijs dat ze het deden voor vrede en veiligheid

Ze zoeken kanonnenvlees, mensen die zichzelf tussen u en de vijand werpen. Ik kan me niet voorstellen hoe je die in groten getale vindt. Als antwoord op de huurlingen van de Wagner Group komen wij met ‘Generatie D’. Als er al een oorlog komt, wordt het als het aan Nederland ligt een ethische oorlog.

Afschrikwekkend is het allemaal niet. Zoals ieder probleem worden ook de problemen bij Defensie halfslachtig opgelost. Op papier hebben we straks een geweldig leger, maar met mensen die zich graag inzetten voor een ander zullen we natuurlijk geen oorlog winnen.

Daar hebben we anderen voor nodig, het liefst de klootzakken.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.

Veel meer Marcel van Roosmalen op NRC.nl   ---  Hier  ---

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC in de ochtend van 22 april 2022

FRAGMENT MERCURY NEWS / FRAGMENT BESCHOUWING TOEKOMST GOLDEN STATE WARRIORS: / EERSTE DAGEN NBA SEIZOEN 20/21 / NIEUWE STER WISEMAN /

 

Kurtenbach: James Wiseman is the Warriors’ future — he might need to be their present, too

The Warriors’ embarrassing start to the season has one bright spot: rookie center James Wiseman.

By Dieter Kurtenbach | dkurtenbach@bayareanewsgroup.com | Bay Area News Group

PUBLISHED: December 25, 2020 at 2:56 p.m. | UPDATED: December 26, 2020 at 6:33 a.m.

The Warriors could have used two more Wisemans in their Christmas Day loss to the Milwaukee Bucks.

Without Klay Thompson for the season and without Draymond Green for the first two games, the Warriors have been looking for a No. 2 scoring option to Stephen Curry.

They might have found it in the No. 2 overall pick in the 2020 NBA Draft, James Wiseman. And while that’s a compliment to the Warriors’ rookie, it’s not a good thing for the Dubs, overall.

The start to this season has been concerning, even to folks with gold-tinted glasses. Golden State still fancied itself a contender, even without Thompson. But against arguably the two best teams in the Eastern Conference, they have lost by 26 and 39 points.

Yes, it’s early, but does that strike you as something a contender would do?

Related Articles

• Takeaways: Warriors know where they stand after Christmas Day loss to Bucks
• K.C. Jones dies at 88; cog in Boston Celtics dynasty first won at the University of San Francisco
• Steph Curry passes Rick Barry, Wilt Chamberlain up next on Warriors’ all-time scoring list
• Warriors Mailbag: The sky isn’t falling, fans
• What it’s like playing alongside both Steph Curry and Giannis Antetokounmpo

If the Warriors are going to reach that level, they have much longer to go than anyone — even the most ardent Dubs pessimist — initially thought.

Of course, things will change for the better when Green’s defensive genius and offensive playmaking ability enters the equation in the coming days.

But will Green unlock Andrew Wiggins, who looks uncomfortable playing on Steph Curry’s wing? (That’s kind of an important role.) Wiggins shot 6 for 18 Friday

Will he help Kelly Oubre — the Warriors’ only other viable two-way starter — make an open outside shot while also helping him avoid tying to take mid-range shots over three defenders?

Oubre made one of 10 shots Friday. He has made four out of 24 through two games and missed all 11 of his three-pointers. Wiggins was 6 for 18 Friday. He is 10 for 34 overall and has missed eight of his 10 three-pointers. 

..............

......"

Het Complete Originele artikel van Mercury News lees je   ---  Hier  ---

*

De Beschouwende Vlog bij het bovenstaande plaatje:

Was James Wiseman The Right Pick By The Golden State Warriors?

•25 nov. 2020

Centre Half Bench

 

Thank you guys so much for watching this video! Make sure to leave a like and subscribe for more videos like this! Don't forget to tell comment your thoughts and opinions on the Golden State Warriors drafting James Wiseman! Was it a good pick or should they have drafted someone else?

MISSCHIEN...HAD STEPH CURRY TOCH BETER DE HUMMER KUNNEN NEMEN...

Steph Curry Crash Video Shows Porsche Smashed By Out Of Control Car | TMZ Sports

TMZSports 

Gepubliceerd op 26 nov. 2018

Steph Curry was REALLY lucky to walk away from his Black Friday car crash without a serious injury -- because TMZ Sports obtained video of the accident ... and it's scary stuff. 

SUBSCRIBE -- http://po.st/TMZSportsSubscribe 

About TMZ Sports: Some of the best stories in sports have been off the field and we’re reporting on athletes from NFL, NBA, UFC, WWE, MLB and more! 

Steph Curry is 1 auto kwijt. Dat gebeurde nadat de sterspeler van Golden State Warriors betrokken was bij een auto-ongeluk in Oakland. De basketballer raakte gelukkig niet gewond, maar zijn auto had flinke schade.

Momenteel speelt Curry niet door een liesblessure.

NBA star Stephen Curry unhurt in multi car crash

Associated Press

 

Gepubliceerd op 23 nov. 2018

 

INTERESSANTE VRIJDENKERS & UITGESPROKEN PERSOONLIJKHEDEN / SUPERCOACHES PHIL JACKSON & STEVE KERR / DUBBELINTERVIEW OVER HEDENDAAGSE TIJD: 'Phil Jackson, Steve Kerr Discuss How the NBA Handles Social and Political Issues' - 'The Road to Dynasty' / SI.COM / CALIFORNIA SUNDAY MAGAZINE /

Meestercoach Phil Jackson en een van zijn Beste Leerlingen Steve Kerr (Afbeelding van   ---  Hier  ---)

CITAAT():
"[Phil] Jackson similarly brought up societal issues when asked about what it takes to be more of a mentor instead of just a coach. He brought up the time Scottie Pippen was found with a gun in his car. 

"The team had a talk about guns and about why," Jackson said. "Who carries guns? Are you afraid? Are you being protective? Guns bring their own violence. So many things happen in our society because the anger’s too hard to contain for a lot of individuals, and if they have a gun, they use it. We talked about Gandhi’s influence ..."
Als je twee Vrije Denkers die niet bang zijn om hun mening te geven, met elkaar laat praten over wat er allemaal gaande is in de USA [en de wereld] vandaag de dag, dan kunnen er interessante meningen en verhalen loskomen.

The California Sunday Magazine deed dat door Phil Jackson en Steve Kerr elkaar te laten bevragen. Ooit was Jackson natuurlijk de coach van Kerr bij de Chicago Bulls; de mannen kennen elkaar dus door en door, en hebben elkaar ook beïnvloed.

Een ultrakorte samenvatting van de samenvatting door SI.com -zie hieronder- van wat er aan de orde kwamen:

-Rascisme en het verschil van handelen van dat probleem door de NBA en de NFL

-Gun-violance(in relatie tot Scottie Pippen ooit)

-Vrijheid van meningsuiting voor NBA-personeel; en de gezagsrelatie tussen de NBA-leiding en de Splers en Coaches

-Verschillende manieren van invullen van de rol van de Coaches -bijvoorbeeld meer Mentor zijn dan 'de baas'

-Angst & Boosheid

-Hun Coach-filosofiën

-De Supersterren die Jackson coachte, en Kerr coachte en nog steeds coacht

Originele Post van SI.com:   ---  Hier  ---

Phil Jackson, Steve Kerr Discuss How the NBA Handles Social and Political Issues

By Charlotte Carroll

September 19, 2018 

 

Coaches Phil Jackson and Steve Kerr were interviewed and asked each other questions on social issues, coaching philosophies and more for The California Sunday Magazine.

Kerr, whose been a vocal critic of President Donald Trump, was asked how things have changed for NBA personnel to be vocal with their views. 

"First of all, I think the times have changed, and the times call for it," Kerr said. "... I think where the NBA’s gone right is the leadership works closely with the players, whereas the NFL has conjured up ways to create this false patriotism and pandered to their fan base, and they can’t really figure out what to do, whether the players should stand or kneel. Whereas the NBA got out in front of all of it just by being partners with the players and being pretty upfront and outspoken themselves, going back to the Donald Sterling stuff a few years ago and really beyond."

Jackson similarly brought up societal issues when asked about what it takes to be more of a mentor instead of just a coach. He brought up the time Scottie Pippen was found with a gun in his car. 
"The team had a talk about guns and about why," Jackson said. "Who carries guns? Are you afraid? Are you being protective? Guns bring their own violence. So many things happen in our society because the anger’s too hard to contain for a lot of individuals, and if they have a gun, they use it. We talked about Gandhi’s influence ... We were dealing with that because that’s part of our game: to come in with anger but turn it in a different way, that you are a warrior, but you don’t have to be a warrior that’s about killing people or harming people .... We have these opportunities to coach, and you can either turn away from it or deal with it."

In addition to talking about their philosophies, each talked about some of the "phenomenal players" they've coached. Jackson named Kobe Bryant, while Kerr mentioned Stephen Curry.  

Kerr also addressed his health, saying he is doing better but isn't "100% still." Kerr had back surgery in 2015 and dealt with complications. Then in 2017, he had a spinal cord leak procedure and missed most of the playoffs due to complications with his rehab from back surgery. 

Jackson led two teams to 11 NBA championships—the most in NBA history. Kerr has won three titles with the Warriors in four years. 

Similar to Jackson with the Bulls and Lakers, Kerr has established a dynasty with Golden State and is in line to win another championship this season.

UPDATE(13-6) - DRAYMOND GREEN KAN HET NIET LATEN; ZIEKEN TOT DE LAATSTE SECONDE / VICTORY PARADE GS WARRIORS / NBA KAMPIOEN 2018 / AANRADER: FOTO-SERIE & ARTIKEL MERCURY NEWS

UPDATE:
Met dank aan Timo Vedder; mijn oorspronkelijke post betrof de 'Parade' van 2017...hieronder Green's Shirt van 2018...

Timo Vedder

1

Beheren

Leuk

 · Beantwoorden · 47 m

Aart Dekker Da's al stukken beter...gaat hij dan toch nog eens leren?

'Etterbakkie Draymond Green=Rubbing it in until it Stinks (BAD BOY..!)' een foto van een fraaie serie van www.Mercurynews.com de hele serie zie je ---  Hier  --- (The irrepressible Draymond Green revels in his Quickie shirt as he speaks to the crowd at the Golden State Warriors NBA championship rally at Lake Merritt in Oakland, California, Thursday, June 15, 2017. (Karl Mondon/Bay Area News Group))

Burgemeester Libby Schaaf -ja,ja we hebben er weer eentje met 'Dutch Roots'!- was er trouwens ook bij:   ---  Hier  ---

COLUMN AART DEKKER / RIK SMITS, MATT HAARMS, ISAAC HAAS, CURRY&IRVING: 'Mega-lang, Vs. Mega-atletisch, Mega-ver, Mega-skilled...' / DEBAT TOEKOMST / ULTIEME TOPWEDSTRIJDEN / MART SMEETS @ZIGGOSPORT

Het was een mooie week voor Echte Basketball-Liefhebbers, ik heb het (geloof ik) over eervorige week. ZiggoSport bood midweeks -met Commentaar van Mart Smeets- een absolute NCAA-Topper aan, en dat was voor niet-basketball-junkies, of liefhebbers met weinig tijd; dus degenen die nog niet het Net hadden afgespeurd naar alles over een van de Grote Nederlandse Basketball-Talenten - Matt Haarms, de eerste gelegenheid om een actuele wedstrijd met deze jonge Nederlander, Live(of kort daarna) in zijn geheel te bekijken.

Met dank aan Gideon van der Hijden hoorde ik een paar jaar geleden voor het eerst over deze jongen, en hij leverde er gelijk een link bij naar een serie clips waar Haarms met Peter van Paassen aan de slag was. Als voormalige Scout met veel Internationale Ervaring weet je dan al snel genoeg, ik geloof dat ik niet eens alle clipjes heb bekeken. Van zeer grote afstand probeer ik sindsdien een beetje bij te houden hoe het hem vergaat en afgaat, maar tijd en energie ontbraken me het laatste jaar om alles dat het Net te bieden heeft optimaal te benutten om hem echt op de voet te volgen. Gideon vertelde me toen ook: "Matt wordt een Nederlandse Porzingis!", en van wat ik in die clipjes zag, klonk me dat niet ongeloofwaardig in de oren.

Als je dan eindelijk een hele wedstrijd van zo'n gehypte -want dat is inmiddels toch wel het geval, en is niet noodzakelijkerwijs een positieve zaak- speler kunt zien, dan doe je dat natuurlijk. Al moet ik erbij zeggen dat ik de wedstrijd door allerlei omstandigheden in drie delen, verspreid over twee dagen heb gezien. Maar dan wel goed; regelmatig stukjes terugspoelend om bepaalde details goed te kunnen bestuderen.

Ik moet zeggen: het viel me zeker niet tegen, al wordt hij wel als langste man gebruikt, en daarmee bedoel ik niet 'als Porzingis in de NBA', maar toch wat meer als traditionele lange man. En omdat Purdue University nog een lange man heeft; het Fysieke Monster met best goede Inside-skills, met de naam Isaac Haas, en Coach Matt Painter deze twee mannen soms tegelijk schijnt te gebruiken, maar niet in deze wedstrijd, stond er dus steeds een van de twee in het veld. Terwijl Kristaps Porzingis nu toch echt een speler is die misschien op papier een of twee posities invult, maar zoveel vrijheid heeft dat hij een Universele Spelers is die alleen niet veel als Point Guard wordt gebruikt. Dat wil nog niet zeggen dat het uitgesloten is dat Haarms zich ook zo zou kunnen ontwikkelen, maar meestal betekent NCAA-Basketball voor jongens met deze lengte -Matt is ruim 2.20m lang en schijnt nog steeds te groeien..!- toch wel dat de focus op het ontwikkelen van een Inside-speler. En met oog op de Orange Lions en zijn NBA-Perspectieven zou ik hem daar toch liever niet zien uitkomen.

De 'Purdue Twin Towers': Links Matt Haarms(2.21m), Rechts Isaac Haas(2:.18m)

Want hoeveel '7-Footers' die Inside spelen, slagen er nu eigenlijk vandaag de dag nog eigenlijk in de NBA? Wat me meteen op Haas brengt; Mart Smeets dichtte ook hem een grote NBA-Toekomst toe. 'Draft-gewijs' -Isaac Haas is een Senior en moet dus 'De Stap' deze Zomer gaan maken- zal Mart daar ongetwijfeld gelijk in krijgen. Dus als die jongen goed met geld kan omgaan, dan is zijn kostje financieel gezien zeker gekocht. Maar als je aan mij vraagt op welke speler hij het meest lijkt -dat vergelijken is iets wat Scouts vaak als een van hun methoden gebruiken om het potentieel van spelers te evalueren- dan zeg ik: "Timofey Mozgov", en alhoewel dat een uitstekende NBA-Center is, en ook hij zijn schaapjes inmiddels ruimschoots op het droge heeft (vermits hij natuurlijk met de weelde kan omgaan), vind ik dat zijn carrière in de NBA toch iets tragisch begint te krijgen.

Waarom?

Neem nu als voorbeeld zijn tijd bij de Cleveland Caveliers. Hij deed het daar in mijn ogen meer dan uitstekend, maar werd erg wisselend gebruikt. Als hij goed gebruikt werd en veel minuten speelde, produceerde hij 'Vette Stats'. Er zijn tijden geweest, dat je dan als NBA Center de Jackpot had aangeboord; met andere woorden, dan hoorde je bij de allerbest betaalde spelers, en had je -vermits Free Agent- de clubs voor het uitkiezen, en kon je nog een kansrijk team kiezen ook; dan had je dus kans op 'een Ring', en na het grote geld is dat vaak het volgende ultieme doel en winnen is natuurlijk so-wie-so het doel van elke echte speler. Maar die tijd is voorbij, en Mozgov is inmiddels een soort van Jouney-man geworden; elk jaar een andere club. Al hoop ik voor hem dat dat gesol ophoudt nu hij bij de toch ietwat Russisch gekleurde Brooklyn Nets terecht is gekomen. Maar wat betreft speeltijd lag zijn hoogtepunt in de Play-Offs bij Cleveland; ruim 26 minuten per wedstrijd; dan ben je niet de Ster die Lange Mannen van zijn kaliber ooit wel waren in de NBA. En wat dat betreft, vrees ik dus voor Isaac Haas, maar ik kan me natuurlijk vergissen/hij kan de uitzondering worden die de regel bevestigt, en dat zou ik hem graag gunnen!

En hoe zit dat dan met Matt Haarms? Toen ik die zag spelen -en ik zag hem voor iemand van zijn leeftijd/lengte in de Top van de NCAA toch redelijk unieke dingen doen, dit in tegenstelling tot Mart Smeets die juist op diezelfde momenten vaak riep dat "de Jonge Nederlander zijn man liet lopen, of kwijt was". Ik heb het dan bijvoorbeeld over zijn voetenwerk. Overall werd Mart trouwens, zowel over Haarms, Haas, Purdue en ook over tegenstander Michigan en de wedstrijd als zodanig, in de tweede helft steeds uitbundiger enthousiast. Die beleving deelde ik volledig met hem; het was een wedstrijd waarvan je hoopt dat je die in bijvoorbeeld een Final-4 voorgeschoteld krijgt!...

Haarms vs. Porzingis?

Ik zie op dit moment meer een Jonge Rik Smits in hem, maar dan wel een beetje aangepast aan het Hedendaagse Basketball. Ik benaderde Rik met de vraag of hij de wedstrijd ook had geien, wat hij van Haarms vond, en hoe het met zoon Derrik ging. Rik had de wedstrijd zelf niet gezien, maar was zeer positief over Haarms, en met Derrik ging alles ook naar wens; we mogen Smits Jr. deze zomer in Nederland tegemoet zien, zo begreep ik. Dat zou een mooi vooruitzicht zijn! Een groot verschil met 'het Tijdperk Rik Smits in College (Marist)' is trouwens wel dat het toen best moeilijk was aan beelden te komen, terwijl we er nu -met een beetje moeite, en misschien voor een beetje extra geld- overvloedig veel (bewegend) beeld te vinden is.

Derrik & Rik Smits(Foto overgenomen van J-dus.com)

Purdue -het alma Mater van Legendarische Coach John Wooden trouwens, daarover hier op mijn Blog in de toekomst veel meer- is een erg goed team, heeft het voordeel mogen genieten in de vorige zomer op een Hoog Internationaal Niveau actief te zijn geweest, en dat zou zomaar kunnen  betekenen dat Purdue All The Way, en anders toch wel heel diep, March Madness (in) gaat!

Boven dit stukje staat: 'Mega-lang, Vs. Mega-atletisch, Mega-ver, Mega-skilled...', met als Tags onder andere nog 'DEBAT&TOEKOMST'. Voor ons is Matt Haarms natuurlijk erg interessant; hij is zeker niet de enige Nederlandse speler met een zeer zonnig toekomstperspectief -als alles wat er op dit moment in de diverse pijpleidingen zit, daar optimaal ontwikkeld uitkomt, dan hebben we misschien wel (helemaal) geen CTO nodig...- en kunnen de Orange Lions grote stappen maken als voortzetting van de belangrijke stappen die al zijn gemaakt... Haarms kwalificeert zeker voor de titel 'Mega-Lang'. Maar ik schreef al, al had ik het daar specifiek over collega Haas, dat is dus tegenwoordig niet altijd meer een 'Pre'..!

Afbeelding overgenomen van: 'Behance.net/gallery/'

In dezelfde week als Purdue vs. Michigan, werd in de NBA ook de Golden State Warriors vs. Boston Celtics gespeeld. Ofwel, zoals dat in de 'Star-driven' NBA nu eenmaal gaat: Step Curry vs. Kyrie Irving. Deze werd -ik heb het tenminste niet kunnen ontdekken- helaas niet door ZiggoSport gebracht. Ook die pot was van een waanzinnig hoog niveau!

Er is de laatste jaren, zeker ook hier in Nederland onder Liefhebbers, best veel gedebatteerd over het Stephen Curry en Klay Thompson Basketball - de Splash Brothers -, de met extreem veel Driepunters gepaard gaande High-scoring NBA-variant, van de toch al meer op Show&Entertainment leunende NBA-versie van onze Mooiste Teamsport. Ik zou de mensen niet de kost willen geven die in die periode op zijn zachtst gezegd 'niet enthousiast' waren..! Nu gun ik iedereen zijn mening, maar de mijne is dat dit nu eenmaal het Basketball van Vandaag de Dag is, en dat je grotendeels wel mee moet doen, want doe je het niet, dan leg je het aan de Top altijd af!

Stephen Curry vs Kyrie Irving EPIC PG Duel Highlights (2018.01.27) - Steph Got Left Hanging!

Dus dit is geen goed tijdperk voor Mega-lange spelers -tenzij ze iets in de richting van Kevin Durant en Kristaps Porzingis kunnen ontwikkelen- of genoegen willen nemen met een ietwat ondergeschikte rol ten opzichte van de absolute Sterren van heden ten dage. Er zal trouwens altijd plaats blijven voor Erg Lange, Fundamenteel Goede Lange Spelers; die zullen altijd in de NBA, of erbuiten ook Groot Geld kunnen verdienen, en Prijzen kunnen Winnen, vermits bij het juiste team. Maar dat laatste geldt so-wie-so altijd! En dus is het Toekomst-perspectief voor zowel Haarms, als andere Grote Jonge Lange Nederlandse talenten, en voor het Nederlandse Basketball als geheel, heel erg 'Bright'!!

Als we er tenminste nu eindelijk eens in gaan slagen -wat ik al vele jaren betoog- SAMEN leren werken, maar dat blijft op een of andere -voor mijn onbegrijpelijke manier- toch erg moeilijk...ik hoop niet TE moeilijk...

Reageren?
Graag!

AART DEKKER

***

Een aantal gerelateerde artikelen die ik de laatste tijd tegenkwam:

Hammerandrails.com/2016/10/5/13180660/2017-purdue-basketball-recruiting-matt-haarms-commits

Kentsterling.com/2017/12/22/is-purduembb-matt-haarms-a-future-nba-stretch-five-robbiehummel-thinks-so/
Purdueexponent.org/sports/article

Video.btn.com/the-journey-matt-haarms-celebrations of  'Facebook.com/groups/Ilovebball/?multi_permalinks'  (Big Ten Video!)

En over GS Warriors vs. Boston Celtics:

'sporza.be/cm/sporza/zaal/basketbal/1.3133995' (ook met video), en

COLUMNIST AART DEKKER / DONAR GRONINGEN / ORANGE LIONS / ZZ LEIDEN / DEN HELDER: Thomas Koenis, de Krijger de Nooit Opgeeften steeds weer Verbaast

Thomas Koenis (25pts 5reb & 5ast) could not be stopped by Keravnos!

Donar Groningen showed just how dangerous their offense is by defeating Keravnos 109-69 during the Second Round Gameday 2 of the FIBA Europe Cup 2017-18. Thomas Koenis was one of the key factors to this victory as the defense had no answer for him. He ended his night with 25pts 5reb & 5ast

FIBA

Gepubliceerd op 12 jan. 2018
*

Thomas Koenis, de Krijger de Nooit Opgeef ten steeds weer Verbaast

2013, 2014...de Orange Lions -heel Oranje Basketball!- lijkt voorbestemd voor een verblijf in de diepste spelonken van het Internationale Basketball, en bijna niemand -zelfs tegenwoordig zijn er niet veel...- geeft nog een dubbeltje voor de kansen van de Oranje Basketball Mannen...

Thomas Koenis -ooit speler van Den Helder- grijpt zijn kans en kan veel spelen in Oranje; sterker nog, hij doet veel meer dan dat! In 2015 mag Oranje -met veel dank aan Thomas Koenis, en bijvoorbeeld ook Nick Oedendag, en enkele anderen- meedoen op EuroBasket 2015 in Zagreb. Koenis viel af, ik schreef er   ---  Hier  --- over.

Ondertussen was Thomas Koenis bij Zorg&Zekerheid Leiden aan de ene kant een onmisbare schakel, aan de andere kant een speler waar (sommige? veel?) mensen vraagtekens bij plaatsten als 'Topper'. Ik niet, en ik neem aan de meeste goede coachesook niet, want hij is het typische Anker Inside dat de meeste coaches graag in hun team hebben, of het nu is als een man die komt van de bank, of als starter. Hij buffelt en hij beult, hij verdedigt en hij reboundt, alleen wat betreft scorend -of eigenlijk 'Finishend'- vermogen...ja, op dat punt was Koenis...hoe zal ik het typeren?...niet altijd consistent...

Afgelopen zomer verkaste Thomas terug naar Donar Groningen, de ideale backup voor de al wat oudere Center/Forward Pasalic...zullen veel mensen hebben gedacht...ik ook...

Ondertussen viel Koenis steeds buiten de boot bij Oranje...

En toen ging hij bij Donar Groningen steeds beter spelen, werd zelfs starter, ging nog beter spelen, en toen kwam afgelopen week zijn Internationale Explosie -zoals hij die in de DBL af en toe ook weleens had/heeft, maar wat door velen als incidenteel werd beschouwd-...

Donar Groningen speelde de uitermate belangrijke eerste Thuiswedstrijd tegen het sterk geachte Cypriotische Keravnos, en Koenis speelde een dermate 'Perfect Game', dat hij bij de absolute uitblinkers van Europa hoorde met het fantastische Stats-lijntje:25p, 5r, 5a, zonder (zelfs maar weinig) te missen.

De vraag die zich in mijn hoofd steeds sterker opdringt luidt:

"Komt Thomas Koenis -en zo ja; wanneer- terug in Oranje?"

Ik blijft het volgen...u ook?

AART DEKKER

SI VAULT CLASSIC / DRAYMOND GREEN - 'The Giant Killer' - GS WARRIORS / EEN SHA-ARTIE LONGREAD

Aart Dekker nam op zijn 18e een abonnement op het illustere Amerikaanse Sport-magazine Sports Illustrated. Het duurde een week of zes voor het magazine de reis over de oceaan voltooide, maar dan verslond hij het van de eerste tot de laatste bladzijde, totdat zijn eigen basketball-activiteiten zoveel tijd vergden dat dat er niet meer inzat. Sindsdien koopt hij met enige regelmaat papieren issues bij de American Bookstore (Den Haag of Amsterdam). Alles wat Sports Illustrated ooit publiceerde is op het Internet terug te vinden op 'SI.com/Vault'. Om extra aandacht te richten op dit fantastische medium richt Dekker regelmatig via zijn Blog de focus op een oud artikel dat nog steeds meer dan lezenswaardig is, onder het mom van ' SHA-ART'IE '(of wel Shared by Aart).

Deze eerste keer Draymond Green, 'The Giant Killer', een coverstory van 17 mei 2016. Het NBA-seizoen 2017-2018 is nog maar net begonnen, of we zagen alweer dezelfde beelden die we de laatste jaren zo vaak konden zien; de super intens spelende alleskunner van de Golden State Warriors, die zich zo mee laat slepen door zijn emoties, dat hij tot op -of over de rand- gaat in zijn bejegening van de scheidsrechters. Wat ZiggoSport-commentator Ronald van Dam dan weer doet verzuchten dat "...hij vindt dat die Refs wat hem betreft wel wat stevigere maatregelen zouden mogen nemen om dit (wan-)gedrag aan te pakken..." Dit gedrag -toen wel een keertje stevig bestraft- kostte de Warriors waarschijnlijk het Kampioenschap in de NBA-Finals van 2016, maar dat lijkt uiteindelijk bij Green niet tot het inzicht te hebben geleid dat hij beter een beetje kan dimmen, of misschien alleen als er echt iets groots op het spel staat. Ook de clubleiding van Golden State ziet er blijkbaar nog steeds geen reden in om echt in te grijpen. Green is natuurlijk ook wel een essentieel onderdeel van de superploeg die de Warriors nu al voor het vierde opeenvolgende seizoen zijn.

Het SI-artikel graaft diep in Green's verhaal en persoonlijkheid en is dus nog steeds een mooi kijkje in de keuken van het team dat ongetwijfeld ook dit seizoen weer de gedoodverfde kampioen is, en zeker ver zal komen in de NBA Play-Offs. Een aanrader dus!

AART DEKKER

D:\1_SCH\GR_Stories_2Tell\Big_SI_Vault_Stories


https://www.si.com/vault/2016/05/17/giant-killer

This issue's contents May 23, 2016

THE GIANT KILLER

By Lee Jenkins

 

View Cover

May 23, 2016

 

There's only one DRAYMOND GREEN: a playmaking marksman who stifles 7-footers. But unheard of versatility is only the beginning of what he brings to the Warriors

EVEN AFTER 73 WINS and 82 million dollars, after the championship and the All-Star Game, after Steph Curry called him the voice and Steve Kerr called him the heart and nobody dared call him a tweener again, Draymond Green still sometimes sprints down the court on defense and hears a giant holler to the sideline: "Coach, post up!" The giant points down at Green, a head shorter, and raises a mitt on the left block. And just like that, everything Green has done throughout the day to quiet his soul—watching the WNBA on TV in his home atop the Berkeley Hills, playing dominos with his friends, eschewing coffee for water and hype music for J. Cole and Boyz II Men—flies out the window of Oracle Arena. The giant might as well have doused Green's gold jersey in jet fuel and struck a match. "Are you f------ kidding me!" Green bellows, re-creating not one specific scene but hundreds of them. "You have to be joking right now! You cannot really be talking about me! You cannot! You think you're stronger than me? You're not. You think you're going to bully me? You're not. You think you're going to score on me? You're not."

Green is suddenly transported to the Civitan Rec Center in Saginaw, Mich., once again the pudgy kid with the Ben Wallace Afro ignored by the older boys every time he chirped "Next!" He'd sit down in the middle of the court and scream, "Who do you think you are? I'm not leaving this floor for you!" Regulars alternated between sticking him in trash cans, rolling him in rugs, setting him on the rim and banishing him to the pool table. He hurled billiard balls at his tormentors. "There were grown men trying to fight me," Green says, "and I fought them all." He fought anybody who messed with him and anybody who messed with his more reserved older brother, Torrian. Every other day, it seemed, a manager named Tyrone Davis had to kick him out of Civitan. Draymond would occasionally leave with a busted nose, as well as a game ball, which he would boot over the nearest fence. "Those big boys eventually learned," says his mother, Mary Babers-Green, "that my baby better get his next."

After Draymond cooled off he retreated across the street to his house, where Mary braided women's hair, one of her three jobs. "He was like my assistant," says Mary, who raised Draymond with his stepfather and her ex-husband, Raymond Green. "He always wanted to walk the ladies to their cars. He'd push his brother back and tell him, 'Let me do it!'" Day Day, as friends and family called him, yearned to be a man. When he fought his way into the pickup games at Civitan, gang members sat in the bleachers and bet hundreds on him, awed by his toughness.

Green is 26 now—a 6'7", 230-pound basketball revolutionary, arguably the best defender in the NBA and the best playmaker of his size—but everywhere he looks he still sees giants trying to toss him in trash cans. "This guy really thinks he has a mismatch!" Green tells himself, isolated on the block against the springy 7-footer. "He really thinks he's going to destroy me!" Often he spews his stream-of-consciousness out loud. "Sometimes I say it to get myself going," Green says. "I don't do it to bother anybody. But if it bothers them, that's cool, too. I don't really care."

Unless you're trying to back him down, he comes across as far more endearing than angry, the Warrior you'd most want to drink the proverbial beer with. His bravado is part of his brilliance, like the boxers he idolizes, from Muhammad Ali to Mike Tyson. They could talk themselves into anything. Such was the power of their voices. When the post-up ends the way it so often does, the giant clumsily fumbling a drive or clanking a hook, Green flexes and stares. "I see his head drop," Green says, "and I hear him talk to himself, 'Come on, let's go, what are you doing? This guy is so small!'" Green beams as he turns and stomps downcourt. Look who's in the trash can now. Look who got next. "I feel in that moment like I took his spirit," Green says. "And that's an amazing feeling for me."
GOLDEN STATE has finished practice and most players have gone home, except Green, who stands at the middle of the court in his gray Roots sweats and relives his predraft workout on this very floor. The Warriors won the championship last season, won the most games in NBA history this season, and are back in the Western Conference finals, against the Thunder. Nobody cares anymore that Green was drafted 35th in 2012. "They had Jeff Taylor bring the ball up against me," Green howls, recalling the former Vanderbilt swingman who was taken four picks ahead of Green and is already out of the league. "I took it from him every time!"

After the audition Warriors.com asked Green how he felt about the term tweener, which back then was still used to describe prospects considered too big for one position and too small for another. "I don't mind," Green replied. "It means I can do multiple things." Then he left for his next workout in Oklahoma City, confident that he wouldn't be back, that he didn't belong in a place as sunny as California. Green remembers details about the draft that his own front office does not. He believed the Hawks would take him at No. 23, before general manager Rick Sund was replaced. He assumed the Grizzlies wanted him at 25, before Robert Pera bought the franchise from Michael Heisley. At least he could be sure the Bulls would snag him at 29. "They took Marquis Teague," he sniffs. Even the Warriors tabbed Vanderbilt center Festus Ezeli at 30 before finally coming to their senses five picks later. "We were too focused—the league was too focused—on positions," Golden State GM Bob Myers says. "Who cares what position he played? He helped us learn—really, he helped everybody learn—the value of multiple positions."

The Warriors, building around the backcourt of Curry and Klay Thompson, were searching for oversized playmakers. They believed Green's skill set would mesh. They weren't as sure about his personality. A few days after Green lost his first preseason game in Denver, the Dubs practiced in Portland, and the brash rookie upbraided veterans David Lee and Jeremy Tyler: "I'm going to push you, David! I'm going to push you, Jeremy! If I cuss you out, don't take it the wrong way: I'm pushing you!" His new teammates looked at him as if he were possessed.

By NBA standards, the Warriors were a tranquil group, with key players who hailed from privileged backgrounds. Curry and Thompson, sons of pros, were raised in the suburbs of Charlotte and Orange County, respectively. "I felt so different," Green says. His first coach at Longstreet Elementary School in Saginaw was his uncle Bennie Babers, whose approach may have been a little different from Dell Curry's. "He'd chase us down and beat us up," Green says. "He'd hit us like we were men—not in the face, but body shots. I needed it, too. I was a crybaby. I was a sore loser. I had a bad attitude." There were days even Bennie couldn't get through to Green. "Get your hat, get your coat and hit that door," he used to say.

Green starred at Saginaw High, but he was mocked mercilessly because of his pear-shaped frame, which earned him the nickname Dancing Bear at Michigan State. "People told him, 'You're too fat, you're too short, you're too slow,'" Spartans coach Tom Izzo says. "I'm the one who told him half those things."

Some of the jabs were deserved. "First day in the weight room," recalls former Michigan State captain Travis Walton, "he threw up trying to lift 135 pounds." After Green languished on the bench during a win at Ohio State as a freshman, he called home from the bus in tears. "I'm leaving!" he told his mother. He was looking for sympathy from a woman who used to excoriate him so loudly during games—"Day Day, you soft!"—that his coaches felt compelled to soothe him. He couldn't go back to Saginaw. He stayed in East Lansing.

"Draymond and I probably had more talks in the next four years than I had with my wife," Izzo cracks. "And later at night, too." The coach put up with Green kicking missed shots to the rafters in practice and challenging play calls in timeouts—"Some of our huddles were a freaking war zone," Izzo laughs—because the Dancing Bear was the rare player who cared as much as he did. Izzo's top assistant, Dwayne Stephens, was put in charge of defusing Day Day, staring down Green whenever he noticed the steam rising from his scalp.

NBA evaluators knew Green was a spitfire. They didn't realize he was also a hardwood genius. He deconstructed Big Ten scouting reports for his teammates, and idly chewed his nails in walk-throughs because he picked up concepts much more quickly than others. Mouthy and smart, the Warriors would learn, are not mutually exclusive qualities. "You should be teaching this," Darren Erman, Golden State's former defensive architect, told Green during a film session as a rookie. Green diagnoses plays midpossession, blurting, "They ran this against us last year!" When Erman urged him to shed weight, he cleverly hauled an exercise bike into the sauna.

Erman recounts a sequence, from early in Green's career, when Golden State gave up consecutive layups to a center coming off a pick-and-roll. "Next time they do that," Erman told Green, "I want you to cheat the play and block the f------ thing!" Erman didn't think Green could do it—he is 6'7", after all, and without a skyscraping vertical leap—but the coach was speaking Day Day's language. Green rose up and swatted the 7-footer, prompting bewildered looks on the Dubs' bench. "How does that kind of stuff happen?" asks Golden State assistant Bruce Fraser, nicknamed Q because of his good questions. "I'm asking because I really don't know. How does it happen?"

There is no easy answer. A 7'1" wingspan helps, as does an unyielding will. "He also reads the game better than any player I've ever been around," says former Warriors assistant Brian Scalabrine, who was a teammate of Kevin Garnett's. Green could detect, in the distance, a larger movement developing across the NBA. Several teams, led by the LeBron-era Heat, were deploying smaller, swifter, more versatile lineups. Green was no stopper at Michigan State, but what if he could defend every position, while rebounding like a center and passing like a guard? Erman told him he could make $8 million per year someday. Scalabrine told him he could be the next Lamar Odom, if Odom took every possession as a personal affront. Scalabrine dug up old Lakers highlights for Green, an undersized, underathletic second-round pick who set out to become one of the best players in the NBA. "To that point," Scalabrine says, "that person did not exist." But the league was evolving as Green was emerging, and they became catalysts for each other.

GREEN IS sitting in a booth at Twelve Bar Lounge, on the second floor of Oakland's downtown Marriott, when the news he has been waiting for scrolls across a TV screen. "Look at that!" he shrieks. "That is f------ beautiful!" Luke Walton, Kerr's prized lieutenant, has just been hired as coach of the Lakers. The announcement takes Green back to the spring of 2014, when he was coming off the bench for coach Mark Jackson, who wasn't convinced the Dancing Bear could guard power forwards. Jackson takes much flak for things he didn't do in Golden State, but with centers Ezeli and Andrew Bogut injured in the first round of the '14 playoffs, he put Green in the starting lineup for the last four games against the Clippers. "That changed everything for me," Green says. "It's when I realized I could do this." The Clips defended Curry as they typically do, blitzing him with two men when he comes off screens, only Curry kept hitting Green out of the trap. The Warriors lost in seven, but they found an outlet who could lead 4-on-3 opportunities, victimizing teams that overcommit to Curry.
Three days after the series ended, Jackson was fired and Green's breakthrough was forgotten. "I was nervous as hell," he says, and meeting Kerr did not ease his anxiety. "I have to show him everything right now!" Green told himself in training camp, which included brainless step-back threes in transition. "I was terrible," Green admits. "It was a disaster." He'd set a drag screen for Curry, which was effective under Jackson, and Kerr would tell him to run to the first post. "I want you to play more like last year," Kerr said, and Green threw up his hands.

"They're setting me up!" he vented to Walton, who became a confidante. "They're playing with my head." They were also toying with his bank account, Green feared, because he was entering a contract year. Money is a sensitive subject for Green, who used to live in a modest apartment in Emeryville, buying his groceries at Pak 'n Save. Growing up, Green hushed his mother when she told him they were poor, until he claimed her as a dependent on his taxes and had to ask for her income. "You were right," he told her. "We really were poor." He thanked her for making the money stretch.

Toward the end of camp, Kerr met with Green. "You have to relax," the rookie coach told him. "If you relax it will happen." Green does not unwind easily. He is a terrible sleeper who can't nap for more than 20 minutes—"I feel like I'm missing something"—and can't caffeinate because he fears he will grow too hyper. He lacks the patience to cook with his girlfriend or sit at the park with their eight-year-old daughter. He chills out by watching basketball—specifically women's basketball. "In the NBA there's always a guy who is only around because he can jump," Green says. "He doesn't have a clue about the fundamentals. I learn more from the WNBA. They know how to dribble, how to pivot, how to use the shot fake."

The system Green envisioned as a rookie, featuring dynamic tweeners who switch screens and create threes, was not so different from the one Kerr implemented. Green, with his versatility and zeal, made it hum, rather than incumbent power forward David Lee. He gathered the Warriors last June in Cleveland when they trailed the Cavaliers and cult hero Matthew Dellavedova 2--1 in the Finals. "Dellavedova is beating us to every loose ball!" Green roared. "The ball hits the floor and he's diving while we're standing and watching! This is the Finals! Do we even want to win? Tomorrow, I'll get 10 loose balls! Everybody else get one!" Golden State didn't lose again.

Nobody toasted the title with more enthusiasm than Green—"I'm flying past every one of you on the street," he told Oakland police at the parade, while posing for pictures—but when the buzz wore off he went back and watched video of all the pick-and-rolls he ran with Curry. The way the Clippers defended Curry in 2014, trapping him 35 feet from the basket, had become standard procedure throughout the league. He came up with a mental checklist he ticks off whenever Curry hits him at the top of the key, triggering the 4-on-3 advantage. "I'm watching two [defenders]: the big man and the corner man," Green says. "If the big man comes up and the corner man doesn't come in, I throw the lob. If the big man stays up and the corner man stays home, I shoot the floater or attack the rim. And if the big man comes up and the corner man comes in, I kick it to the corner." There is inevitability to the Dubs' offense. "Somebody," Green coos, "has to be open."

When Curry was not incinerating opponents this winter, Green was exploiting the fear that the MVP provokes. After signing a five-year, $82 million deal, Day Day delivered his finest season—14.0 points, 9.5 rebounds, 7.4 assists per game—but traditional stats don't do him justice. He compiled the best raw plus/minus of anyone in the past two decades, per NBA.com; Golden State outscored foes by a staggering 1,070 points when he was on the court. After Lakers forward Julius Randle singed Green in the preseason with his go-to stutter-step move, Green asked Warriors special assistant Nick U'Ren for every clip of the move, going back to Randle's days at Kentucky. "I studied the s--- out of that move," Green says, "and figured out what I needed to do to stop it."

The Warriors won their first 24 games, and when Kerr asked in March if they preferred to rest for the playoffs or churn for the 1995--96 Bulls' record of 72 wins, Green spoke for the team. "I want to go for it," he crowed, and the others nodded along. He later sent a group text to make sure they agreed. Golden State was a basketball dreamscape, free of the drama and stress common in other NBA outposts. The Warriors were peaceful, joyful, functional, which for Green brings its own kind of misery.

HE READS everything. "I think it's cool to read that Draymond Green is transcending the NBA," he says. "I also think it's cool to read that Draymond Green is terrible." He sleeps with ESPN on his TV, volume raised, lest he miss a disparaging sound bite. A dig from Doc Rivers? A bold prediction from Jason Terry? A jab from a '96 Bull? If anyone tries to change the channel he pops up like a jack-in-the-box. "There are still doubters," he says. "I'll find them somewhere." As he speaks, an elderly tourist at the Marriott swings by his table and asks what team he plays for. "The Warriors," he replies.
"Oh," the man repeats. "New Orleans." See, another member of the unenlightened.

"Draymond is comfortable in conflict," Myers says. "He does not want to live in a copacetic world." Of course, strife is hard to find in the course of a 73-win season, compelling Green to manufacture a little. "Everything can't be sweet," he explains. "Everything can't be peaches and cream. There are times I feel like I just have to start yelling at people. I don't even know about what. It doesn't even matter. They get mad at me for a couple days, but I think it gives them back that life."

Sometimes Kerr is the object of his ire, as occurred at Oklahoma City in February, when the coach singled out Green during a halftime film session. They had to be restrained from each other in the locker room. As the Warriors took the floor for the second half, trailing by 11, Walton begged Green to apologize, for fear Kerr would bench him. "I'll do that later," Green said. "This whole team is about to follow my passion, my anger." In the huddle, Kerr drew up a play on his grease board with only four names. "Where am I?" Green hollered. "Where is my name?"
"You're playing?" Kerr asked.

"Yeah, I'm playing!" responded Green, who logged a team-high 44 minutes. Golden State came back from a nine-point deficit with less than four minutes left to win in overtime. "We're not a crazy group, and you need a little crazy," Kerr says. "The Bulls needed Dennis Rodman. The Spurs needed Stephen Jackson. I have a potty mouth, so when Draymond and I go back and forth, there's some 'Hey, f--- you. No, f--- you.' The other guys are like, 'Oh, s---.' But that conflict—between Draymond and me, Draymond and the opponent, Draymond and the ref, Draymond and the world—gives us our edge." In the conference semifinals against the Trail Blazers, Green accidentally struck official Ken Mauer while complaining about a call, made a timeout gesture to Portland coach Terry Stotts during a Golden State run and essentially declared the series over after four games. He also stuffed box scores to the tune of 22.2 points, 11.2 rebounds, 7.4 assists and 3.2 blocks.

Managing Green, Kerr acknowledges, was simpler last season. Now he is a leader and a top 10 player who is under scrutiny he never could have expected, whether he is completing another triple double or posting a Snapchat video of himself driving 118 miles per hour. "My fire is my gift and my curse," Green says. "I harness it 95% of the time, but the 5% I don't, it works against me." That's when he is most likely to get the text from Uncle Bennie: Get your hat, get your coat and hit that door.
"We all go a little sideways sometimes, but Draymond has the ability to center himself," says Warriors defensive guru Ron Adams. "That's the mark of a grounded human being." Kerr backed off Green a bit after the OKC squabble, but a few weeks later, Green approached Kerr and requested that he coach him as hard as he did before. Kerr will never muzzle Green, but they talk a lot about the best way to utilize his baritone. "I think Draymond understands," Kerr says, "he can't be the guy who yells every day."

As the Warriors lure more fans from San Francisco and Silicon Valley, Green is a bridge back to their base. He bowls at Plank in Jack London Square, hits up Too $hort shows, listens to E-40 and Mistah Fab. He isn't always the life of the party—"I'm actually very shy around people I don't know," he insists—but he'll open the door to his BMW at Yogofina and hold court while he eats his frozen yogurt. "Bro, you have got to be from East Oakland!" strangers tell him, almost daily. He understands why they say that. He plays with no fear and speaks with no filter.

Green can be tough on teammates ("You know I'll outshoot you any day," he needles Mo Speights, who was minding his own business during a second-round practice) but he is way tougher on himself. "I sucked, I sucked, I sucked," he told Izzo after a first-round clunker. Yes, he still calls his college coach at 4 a.m., still suggests pick-and-roll coverages against Ohio State, still texts Spartans guard Denzel Valentine: "You're not grinding!" Green donated $3.1 million to Michigan State's athletic department last year, but that's just one of many contributions.

Valentine is a 6'5" NBA prospect, and four years ago somebody might have called him a tweener. Green has made that term obsolete. Now he is positionless. "Everyone is looking for the next Draymond Green," Scalabrine says. "Any undersized big who can shoot a halfway decent three should be giving him 10% of his contract." Green was recently reading a predraft roundup that included a blurb about a team searching for its Draymond Green. "How did this happen?" he asks himself. "It's like a script. It never happens this way."

Teams can copy the Warriors' small lineups and switching defenses, but there is no cloning the harmony produced by Curry and Green. "It's the mellow lead singer," says Myers, "and the guitarist jumping into the crowd." They are much more than pick-and-roll partners. One night this season Green was asleep in his hotel room on the road when he woke up at 3 a.m. As usual, ESPN was on, but there were no juicy bites. Instead, the network was airing a profile of Curry, how he was scrawny and overlooked and his ankles kept buckling. The Curry biography is well known, but Green had missed some of the details. "By the end, I was in tears," he says. "I texted him: 'Bro, I'm so proud of you and I respect you so much.'"

One was raised in the suburbs and the other in the city. One was too thin and the other too thick. One had money and the other didn't. But they were not the study in contrast Green once assumed. "Steph and I talk about this," Green says. "Yeah, we grew up under different circumstances, but I didn't get everything I wanted and he didn't get everything he wanted, either. We have more in common than you realize."

This time of year, Green feels an invisible clamp on his lungs. It was tighter last spring, when he felt as if he couldn't take a deep breath for two months, but it's back nonetheless, a suffocating reminder of what's at stake: a title, a dynasty, a gilded season. Every player has their own way of removing the clamp. Curry will nibble his mouthpiece and shimmy his shoulders and fire. Green will clench his teeth and flex his muscles and fight, all Day Day, until the giants are gone.

***

Dezefde editie van SI bevat ook een analyserend artikel  -'All one'-  over het spel van Golden State,

je leest het   ---  Hier  ---

 ***

Table of Contents

May 23, 2016

GOLF PLUS

• THE JOY OF JASON DAY

  By Michael Bamberger

• SI NOW

  By WITH HOST Maggie Gray

• INBOX

MLB

• SALE'S FORCE

  By Ben Reiter

NHL

• Do It All D

  By ALEX PREWITT

INDY 500

• RACER'S EDGE

  By Andrew Lawrence

WORDS WITH...

• NOVAK DJOKOVIC

  By L. Jon Wertheim

  The 11-time Grand Slam champion opens up about his love for the one major that has eluded him and about the hard-won maturity that helps him dominate the tour

The M|M|Q|B

• Mr. Franchise

  By Emily Kaplan OF THEMMQB.COM

NBA BASKETBALL

• THE GIANT KILLER

  By Lee Jenkins

POINT AFTER

• The Fine Print

  By Steve Rushin

• Leading Off
• All for One

  By Chris Ballard

  The NBA's first unanimous MVP, Steph Curry is a player of this particular moment, statistically, as a transitional figure and as a showman
• Playing the Feud

  By Elizabeth Newman

  Athletes and their families take one another to court
• HOT | NOT
• Now Hear This

  By Michael Bamberger

  Jim Herman gets his head in the game
• JUST MY TYPE

  By Interview by Dan Patrick
• FACES IN THE CROWD

  Edited By Alexandra Fenwick
• Healing Sticks

  By Alexandra Fenwick
• Cable Vision

  By Richard Deitsch

  ESPN isn't sweating the loss of big names. It's the little guy who worries them