Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
18 juni 2025 – verschenen in
nr. 25 De Originele Column en nog veel meer op groene.nl --- Hier ---
Vanwege een korte maar hartstochtelijke verliefdheid op een jongen
die het leven mediterend doorbracht en zichzelf toch wel verlicht kon
noemen – hij zei dingen als: ‘Er is duisternis, maar als je
verlicht bent heb je, zoals een kleine lantaarn in het donker, zicht
op de duisternis, krijgt de duisternis diepte.’
Vanwege de willekeurig in mij opgeslagen uitspraak: ‘Het moment
heeft geen voor en geen na.’ Wat me weer deed denken aan Jan
Wolkers die zei: ‘De eeuwigheid is dat moment waarvan je zegt dat
zal ik nooit vergeten.’
Vanwege mijn vrienden die volgens eigen zeggen krankzinnig worden
van mijn nervositeit en mij dientengevolge voor mijn verjaardag een
zandloper gaven die er exact vijftien minuten over doet om het zand
van de ene naar de andere kant te laten lopen. (Kijk hoe het zand
zich verplaatst en probeer denkend niet na te denken. En als je toch
denkt, vereenzelvig je niet met dat denken.)
Vanwege dat alles dus, zit ik weleens op een kussen, midden in de
woonkamer, te staren naar die zandloper en onderga ik hoe de tijd
stroomt.
Ik probeer me hartgrondig niet te vereenzelvigen met mijn
gedachten aan boodschappen, op een of andere manier denk ik vaak aan
ketchup, de ketchup komt op en verdwijnt, probeer me te herinneren of
er iemand jarig is en hoe het komt dat ik dingen vergeet die ertoe
doen en zaken onthoud die onbelangrijk zijn en dan of er onderscheid
is en of ik in staat ben dat onderscheid te maken. Zenmeester Dogen
heeft zoiets gezegd als: ‘Jezelf bestuderen is jezelf vergeten, als
je jezelf bestudeert kom je erachter dat er geen vast ik is om vast
te pakken.’
Nu kwam mijn kleine vriend A. op bezoek. Eerst wilde hij graag wat
eten. Daarna wilde hij graag vermaakt worden. Hij kwam al snel tot de
conclusie dat het aanbod voor vermaak aan mijn adres toch wat
tegenviel. Met zijn handjes in zijn zij keek hij de kamer rond en zag
twee zandlopers staan die zijn interesse trokken. De ene zandloper
telt zoals ik al schreef vijftien minuten aan zand en de andere
slechts drie minuten. De jongen wilde graag onderzoeken hoe vaak je
de kleine zandloper om kon draaien terwijl de grote zandloper liep.
De bedoeling was dat ik notities maakte. Steeds als ik mijn pen van
het papier haalde riep hij: ‘Blijven schrijven!’ Of, zoals
zenmeester Dogen zei: ‘De leegte geeft ons eindeloos veel taal.’
Het was duidelijk dat de kleine jongen de tijd zo efficiënt
mogelijk door wilde komen. Aandachtig bekeek hij hoe het zand van de
ene kant naar de andere kant viel. Hij wilde weten of het zand ooit
verdween. Het eigenlijke antwoord, denkend aan de vergankelijkheid,
is natuurlijk: ja. Om het niet onnodig ingewikkeld te maken zei ik:
‘Nee, dit zand verplaatst alleen van plek.’ Ik wees naar de
zandloper om wat ik zei kracht bij te zetten. De jongen wilde op zijn
beurt onderzoeken of wat ik zei waar was.
Naast de zandloper werd een stopwatch geplaatst die zowel de
valtijd van de heen als van de terugweg moest timen. Dat duurde dus
maar liefst zes minuten en de verveling sloeg toe. Mijn kleine vriend
A. riep tijdens die eeuwigdurende minuten: Jij bent een kast. Jij
bent een boek. Jij bent een koe. Jij bent een lamp. Hij bleef maar
roepen. Alsof hij een ware zenmeester was die wilde laten zien: jij
bent tienduizend dingen. Ik probeerde me niet beledigd te voelen en
onderging het, tot het laatste zand in een meedogenloze draaikolk
naar beneden werd gezogen. Het zand lijkt een tijdlang amper te
bewegen en dan is het ineens razendsnel op. Er waren nog geen
vijftien minuten verstreken of de kleine jongen en ik hadden
onderzocht hoe tijd in de tijd stroomt, en hij en ik.
‘Opgelost’, riep de kleine jongen. En daar had hij gelijk in.
Cartoons are never more important than at a time of war - and never so difficult to draw.
Daryl Cagle interviews three top Israeli editorial cartoonists, Michel Kichka, Uri Fink, and Moshik Gulst, about their cartoons on the current war with Hamas. The cartoonists discuss the complexity of the situation, the role of PR in the war, and the challenges of depicting the ongoing violence. They also touch on the perception of Israel's military and intelligence capabilities, the role of Hamas in the conflict, and the impact of the conflict on Israeli society.
Host Daryl Cagle (Cagle.com) interviews:
- Michel Kichka: An editorial cartoonist for various Israeli television stations and a professor at Bezalel Art Academy in Jerusalem. He is also known for his graphic novels, including one about his Holocaust survivor father.
- Uri Fink: A popular comic book artist, writer, and editorial cartoonist. He is the president of the Association of Israeli Cartoonists and has published numerous books and magazines.
- Moshik Gulst: The head cartoonist for Israel Hayon, the highest circulation newspaper in Israel. Moshik is also the author of award-winning comic books.
Chapters:
00:00:00 Introduction to three of Israel's top newspaper political aartoonists Michel Kichka, Uri Fink and Moshik Gulst.
00:01:39 Discussion about the use of the Dove of Peace in cartoons.
00:02:30 Reflection on the shocking events of the war and its impact.
00:03:27 Conversation about the PR war and the perception of the conflict.
00:04:56 Criticism of the notion of symmetry and disproportional reactions.
00:06:42 Frustration with Arab cartoonists' celebration of the conflict.
00:07:38 Internal debate about the Israeli government's role in the situation.
00:08:45 Perception of Israel's competence and its impact on the conflict.
00:09:13 Discussion of the complexity and regional implications of the conflict.
00:09:32 Michel Kichka discusses the danger of the conflict in the region.
00:10:03 Uri Fink talks about his cartoon depicting Harvard students protesting against Israel.
00:11:25 Uri Fink explains his cartoon featuring Gal Gadot and Mark Ruffalo.
00:13:31 Moshik Gulst discusses his cartoon depicting a Hamas artist and the inspiration for terror attacks.
00:15:18 Moshik Gulst talks about the evergreen theme of the conflict between Israel and Palestine.
00:17:54
Michel Kichka adds his thoughts on the recent attacks and the tragedy of the situation.
00:19:09 Introduction to the discussion about the conflict between Israel and Hamas
00:19:20 The Israeli cartoonists criticize a Chris Weyant cartoons for "symmetry".
00:21:39 Michel Kichka likes a cartoon by Tom Janssen from Holland, depicting hostages in tunnels.
00:22:39 The cartoonists disagree on the portrayal of Netanyahu in a cartoon by Bart van Leeuwen, from the Netherlands.
00:24:11 Uri Fink's perspective on criticizing the government during war
00:24:33 Discussion on a Dave Granlund (USA) cartoon with blind Netanyahu; the cartoonists don't like it.
00:25:21 Uri Fink's confusion about an Andy Singer cartoon depicting a dog biting its own tail
00:26:30 Michel Kichka's interpretation of the Andy Singer cartoon
00:27:17 Discussion on another Dave Granlund cartoon about civilians told to evacuate from Gaza. The Israeli cartoonists don't like it.
00:28:09 Debate about whether civilians in Gaza have a place to evacuate to.
00:29:23 Conversation about the support for Hamas among Gaza civilians.
00:30:06 Cartoon by Emad Hajjaj from Jordan. Mention of Palestinians being used as human shields by Hamas.
00:31:11 Difficulty for moderate Arabs to condemn Hamas and identify with Israel.
00:31:27 Analysis of a Marian Kamensky (Austria) cartoon showing Palestinians bringing the war upon themselves.
00:32:19 Criticism of another Emad Hajjaj cartoon comparing Hamas to a cat.
00:33:11 Discussion on the serious nature of editorial cartoons.
00:33:53 Reminder to subscribe to the Caglecast and announcement of a part two.
SHARTIE AART DEKKER - ZELFS CARTOONISTEN ZIJN NET MENSEN
De realiteit verandert zo snel...de perspectieven veranderen stukken langzamer (of helemaal niet) mee...
Mensen die wat vaker dan incidenteel op mijn Blog komen weten dat ik van Cartoons hou...
Waarom?
Omdat ik geen Zwart-Wit-denker ben, graag zaken van verschillende kanten bekijk, en ook graag verrast wil worden door originele (nieuwe) invalshoeken.
Bij moeilijke kwesties - ook, of misschien wel juist die waar ik mijn positie al (enigszins of verder) heb bepaald - hou ik ervan om 'Advocaat voor de duivel' te spelen; voor mezelf de tegengestelde positie in te nemen en me proberen voor te stellen hoe het er vanuit dat andere perspectief uit zou kunnen zien...wie weet kom ik daardoor tot nieuwe inzichten en kan ik mijn mening of positie bijstellen.
Als we het over 'moeilijke kwesties' hebben...het Israël vs. Palestijnen-conflict is wel een heel erg lastige. Dat is de reden dat ik de eerste week na 7 oktober 2023, maar eens vooral stil geweest ben. Mijn inschatting was dat wat je er ook over zou kunnen zeggen...het is toch nooit goed...
Dat verandert langzaam aan wel; voor mezelf, maar je ziet ook dat de publieke opinie ook snel ging schuiven. Je kunt deze nieuwe uitbarsting van grootschalig geweld ook op heel veel verschillende manieren benaderen.
Dus een kwestie die zich aan de ene kant heel erg leent voor cartoons, terwijl het aan de andere kant allemaal zo heftig is dat mensen met verschillende posities, hier wel heel erg verschillende dingen kunnen zien in hetzelfde plaatje. Dus linke soep...
Zoekende op internet naar een specifieke cartoon die ik ergens zag, stuitte ik op bovenstaande Podcast met een gesprek tussen een centrale kracht in de Cartoonisten-wereld Daryl Cagle wiens eigen werk, maar ook het werk dat hij verder de wereld in helpt van vele andere cartoonisten in zeer waardeer. Deze episode dus met drie Israëlische cartoonisten, en gemaakt een aantal weken geleden.
Een voor mij nieuwe manier om naar cartoons te kijken, de intenties erachter, maar ook de interpretatie ervan, door vakmensen, en in dit geval allemaal mensen die aan de ene kant van deze duivels moeilijke kwestie staan, en dan ook nog eens relatief kort nadat het begon, dus een deel van de wereldwijd schuivende opinies zijn er logischerwijs nog niet in verwerkt...
Terwijl mijn perceptie natuurlijk die van nu is, het moment waarop ik deze discussie zag.
't wordt er allemaal niet gemakkelijker op!
Ik schreef het sinds ik me er wel af en toe over uitlaat, al eerder - een stelling die ik al lang aanhang - "In een groot (gewapend) conflict is het volgens mij altijd de sterkste die de Vrede grotendeels zal moeten maken, zeker initieel!"
Op basis van hoe deze cartoonisten praatten in deze podcast, is er dan nog een hele lange weg te gaan...maar dat is natuurlijk niet nieuws...
Cartoon Bas vd Schot voor @MilieuDefensie van oktober 2021, meer Bas van der Schot @bvdschot, het hele Magazine van MilieuDefensie vind je --- Hier ---
Beste vrienden,
De mensheid slaagt er maar niet in de klimaatcrisis tegen te houden. De toestand is nu meer dan urgent -- onze planeet slaakt een noodkreet.
Momenteel
zitten wereldleiders samen voor historische klimaatgesprekken -- maar
afspraken volstaan niet langer. We hebben daden nodig. We hebben moedige, visionaire leiders nodig die eindelijk doen wat nodig is om ons te redden van de gapende afgrond.
Ik zal aanwezig zijn bij de klimaatonderhandelingen met inspirerende jeugdleiders zoals Vanessa Nakate en Dominika Lasota. We zullen met tientallen regeringen in gesprek gaan -- het is de perfecte kans om een enorme oproep tot urgente actie te overhandigen. Sluit je met één klik bij ons aan en deel dit met iedereen.
Zo noemen jongeren overal ter wereld het feit dat onze overheden er maar niet in slagen de uitstoot van broeikasgassen terug te dringen. En dat hoeft ons niet te verbazen.
We zijn mijlenver verwijderd van het cruciale doel van 1,5°C, en toch blijven overheden overal de crisis aanwakkeren door miljarden euro’s uit te geven aan fossiele brandstoffen.
Het
speelkwartier is voorbij. Het is nu code rood voor de planeet.
Miljoenen mensen zullen lijden terwijl onze planeet ten onder gaat -- die angstaanjagende toekomst wordt gecreëerd, of net vermeden, door de keuzes die u maakt. U heeft de macht om te beslissen.
Wij, burgers van over de hele wereld, eisen dat u de klimaatcatastrofe het hoofd biedt. Niet volgend jaar. Niet volgende maand. Nu:
Bescherm de noodzakelijke doelstelling van 1,5°C met een onmiddellijke, drastische, jaarlijkse uitstootreductie zoals de wereld nooit eerder heeft gezien.
Beëindig onmiddellijk alle investeringen in fossiele brandstoffen, subsidies en nieuwe projecten, en stop nieuwe exploratie en winning.
Maak een einde aan ‘creatieve’ koolstofboekhouding
en publiceer de totale uitstoot voor alle consumptie-indexen,
productieketens, internationale luchtvaart en scheepvaart, en het
verbranden van biomassa.
Kom de belofte van 100 miljard dollar aan de kwetsbaarste landen na, met bijkomende fondsen voor klimaatrampen.
Voer een klimaatbeleid dat arbeiders en de kwetsbaarste mensen beschermt en elke vorm van ongelijkheid inperkt.
We kunnen dit nog steeds waarmaken. Er
is nog steeds tijd om de ergste gevolgen te vermijden als we bereid
zijn om te veranderen. Dat vergt vastberaden, visionair leiderschap. En
het vergt ongelooflijk veel moed -- maar weet dat als u hiervoor opkomt,
miljarden mensen zich achter u zullen scharen.
Het kan bijzonder moeilijk zijn
om hoopvol te blijven ondanks een acuut gebrek aan actie. Maar ik vestig mijn hoop op mensen -- op de miljoenen van ons die opstaan om de toekomst te redden.
Die hoop zit in onze klimaatmarsen, in onze vastberadenheid om te
blijven strijden en in onze trillende stem wanneer we onze leiders
verantwoordelijk houden. Mijn hoop is gebaseerd op actie en wordt
aangewakkerd door een liefde voor de mensheid en onze prachtige planeet.
Dat is wat mij ervan overtuigt dat we dit kunnen waarmaken. En dat we
dit móeten waarmaken. Samen.
Met vurige hoop,
Greta
uit Zweden, met Vanessa uit Uganda, Dominika uit Polen, Mitzi uit de
Filipijnen, jeugdactivisten overal ter wereld en het hele Avaaz-team
Avaaz is een internationale burgerbeweging
van 65 miljoen mensen. Wij streven ernaar de inzichten en waarden van
burgers te laten weerklinken in internationale besluitvorming ("Avaaz"
betekent "stem" of "lied" in verschillende talen). Avaaz heeft leden in
alle landen van de wereld, ons team is verspreid over 18 landen in 6
werelddelen en werkt in 17 talen. Lees hier meer over de grootste campagnes van Avaaz, of volg ons op Facebook of Twitter.
*
*
DUS: 'Cut the Crap and DO IT NOW!'
Geen Politieke Spelletjes meer!
Renske Stript(-e) deze keer ook voor Milieudefensie, meer (Strip- en Cartoon-) Werk van Renske de Greef vind je op haar site: --- Hier ---
(Hieronder de ingezoomde versie van het bovenstaande Spel)
tripmaker en animator Aimée de Jongh is inmiddels internationaal ook een bekende naam aan het worden. Geheel terecht natuurlijk, want De Jongh is een van de grootste stripmakers van Nederland. Daarom ben ik blij dat ik we elkaar spraken over haar nieuwe boek TAXI: VERHALEN VANAF DE ACHTERBANK en haar samenwerking met de Belgische scenarist Zidrou, waar ze BLOESEMS IN DE HERFST mee maakte.
Hieronder een verhaal van NRC over deze Internationale Ster (die in Nederland dus relatief onbekend is) de originele versie van dit verhaal lees je --- Hier --- (of hieronder).
Striptekenaar Aimée de Jongh
In 2018 brak Aimée de Jongh internationaal door. Haar nieuwe grahic
novel, Dagen van
zand, verschijnt nu
in vier landen. „Ik schuif eindeloos om elk korreltje zand op zijn
plek te krijgen.”
‘Vijf jaar geleden zag ik een foto van een stofstorm: kleine
huisjes middenin een vloedgolf van stof. Ik dacht: Wow, wat is dit?
Dat ben ik gaan uitzoeken.”
Het bleek een foto uit de tijd van de Dust Bowl, de aanduiding
voor een periode van extreme droogte op de prairievlakten in de
Verenigde Staten en Canada in de jaren dertig. Bodemerosie leidde tot
kolossale stofstormen en tot massale migratie van boeren en
seizoensarbeiders uit Oklahoma en aangrenzende staten naar
Californië. John Steinbeck beschrijft de gevolgen in zijn roman The
Grapes of Wrath (1939). Beroemd is ook de foto Migrant
Mother¸ van een bestofte moeder met kleine kinderen, van
Dorothea Lange.
Over hoe de mensen in de Dust Bowl leefden en leden schreef en
tekende Aimée de Jongh haar nieuwe graphic novel, Dagen van
Zand. Hoofdpersoon van haar verhaal is een jonge fotograaf,
gemodelleerd naar de fotografen die de crisis documenteerden.
Aimée de Jongh
Rotterdam,
1988. Studie Animatie aan de Willem de Kooning Academie
STRIPS
2011-2017 Dagelijkse strip Snippers in
Metro. 2014 De terugkeer van de wespendief
(verfilmd en vier keer vertaald) 2018 Bloesems
in de herfst (met Zidrou) 2019 Taxi! 2021
Dagen van zand
Alle foto’s die ze vond waren in zwart-wit. „Er moet kleur in,
dacht ik. In dagboeken uit die tijd las ik dat de lucht oranje, geel
of groen was, en de zon felrood. Zulke natuurfenomenen leken me
supermooi om te tekenen. De zandstorm deed denken aan De
Grote Golf van Hokusai. Met die visuele inspiratie begon ik
aan het boek.”
Dagen van zand, met een cover in smeulend oker, is de
vierde graphic novel van de 32-jarige Rotterdamse. Met Bloesems
in de herfst, een teder liefdesverhaal over een man en vrouw op
leeftijd, naar een scenario van de Belgische topauteur Zidrou, brak
ze in 2018 internationaal door. In Frankrijk, het mekka van de
Europese strip, was het boek een bestseller. Ook opvolger Taxi,
over haar ontmoetingen en gesprekken met taxichauffeurs over de hele
wereld, kreeg jubelende kritieken in de Engelstalige pers.
In haar huis in Rotterdam-Noord serveert ze taart op de dag dat
het boek uitkomt, bij gebrek aan een boekpresentatie. Op tafel ligt
de Franse editie, want ze heeft een Franse uitgever, Dargaud.
Interviewers van de Franse kranten Le Figaro en Le Soir
zijn NRC een dag eerder voorgegaan, vertelt ze. Met Dagen
van zand bestendigt De Jongh haar internationale allure.
In de strip krijgt de jonge fotograaf opdracht om in Oklahoma de
misère in de Dust Bowl vast te leggen: hongerige kinderen,
vertrekkende families, onder zand begraven en verlaten huizen en de
stofstormen. Het werk grijpt hem meer aan dan hij verwachtte en dat
leidt tot een radicaal besluit.
Waarom is de hoofdpersoon fotograaf?
„De foto van de Migrant Mother heeft mij altijd diep
geraakt, als een moeder Maria met Jezus of een Mona Lisa. In
Parijs zag ik in 2017 een tentoonstelling van Walker Evans, een van
de fotografen van de Dust Bowl en toen was ik om. Daar lagen ook
interviews met mensen die hij had gefotografeerd. Ze klaagden dat ze
het poseren niet leuk vonden, want ze mochten niet lachen, en dat ze
nooit meer iets van Evans hadden gehoord. Terwijl de foto’s hem
beroemd hadden gemaakt. Hun tegenzin en het feit dat foto’s een
eigen perspectief en enscenering hebben, met een reductie van de
werkelijkheid, gaf ik een plek in mijn boek.”
Interesseren arme mensen je inhoudelijk of als tekenonderwerp?
„Oef, dat is een gewetensvraag. Allebei. De voorgeschiedenis van
de armoede interesseerde me mateloos. Het is de tijd van The Great
Depression, maar ook een verhaal over de rampzalige omgang met de
aarde. Die link met het heden zag ik ook: holy shit, het is 90 jaar
later, maar we hebben precies dezelfde problemen: klimaatverandering,
klimaatvluchtelingen, economische crisis. Niet dat ik een klimaatboek
wilde maken. De lezer zal zelf de parallel leggen.”
Mooi detail zijn de kranten aan de muren als bescherming tegen
stof.
„Dat zag ik op foto’s en in een museum over de Dust Bowl in
Oklahoma, waar ze de inrichting van een huis uit die tijd hadden
nagebouwd: kranten aan de muur, borden en kopjes op hun kop tegen het
stof.
„Zulke details geven de lezer het gevoel dat ik goed research
heb gedaan. Dat heb ik zelf ook graag bij boeken met een historische
achtergrond. Dat geeft vertrouwen. En de foto’s uit die tijd zijn
fantastisch. Die moet iedereen zien.”
Pagina’s uit 'Dagen van zand' - Aimée de Jong
Hoe heb je dit alles kleur gegeven?
„Ik heb gekozen voor aardse kleuren, vooral bruin, oranje, geel
en groen. Het enige wat soms afwijkt is het paars van de donkerende
avond. De gele luchten zag ik op foto’s van zandstormen in Afrika.
Het is ander zand, dus ik weet niet of dat correct is. Maar ik vind
het mooi.”
De inkleuring is schitterend, net als bij ‘Bloesems in de
herfst’. Dat is een aparte kwaliteit van je geworden.
„Hoe dat bij Bloesems ging, was eigenlijk
verschrikkelijk. Ik had een inkleurder ingehuurd, maar het was niet
goed. Vlak en hard, terwijl ik het effect van waterverf wilde. Ik kon
het ook niet uitleggen. Toen heb ik het zelf maar gedaan, in vier
maanden. Het is een vak apart. Maar door die ervaring ging het nu
vrij makkelijk.”
Het deed denken aan de zachte tinten in ‘Portugal’ van Cyril
Pedrosa.
„O ja? Maar dan heb je het ook wel over iemand. Ik heb vaak in
dat boek gekeken. Hij laat zien hoeveel kleur kan zeggen. Soms kleurt
hij opzettelijk naast de lijnen en toch werkt het. Het wordt niet
lelijk, eerder kunstzinnig. Zo te experimenteren, zou ik niet
durven.” Ze lacht: „Ik werk netjes binnen de lijntjes.”
Hoe teken je een zandstorm?
„Ik begon met zwart, net als bij de andere tekeningen. Toen zag
ik dat als ik het zwart transparanter maakte er ruimte en afstand
ontstond.” De Jongh wijst op een tekening van een pagina, met een
man en wat huizen in een oranjezwarte zandstorm. „Het lijkt
daardoor alsof er veel lucht en zand tussen jou en het huis op de
achtergrond zit. Dit is een bestand van twintig lagen over elkaar
heen. Daar kan ik op de computer mee schuiven om de kleur feller of
donkerder te maken en om elk korreltje op zijn plek te krijgen.
„Deze techniek noemen ze atmosferisch perspectief. De voorgrond
is zwart of donker en hoe verder weg iets is, hoe lichter. Dat geeft
het effect dat er iets in de lucht hangt.”
Emoties geef je weer met heel weinig. Hoe werkt dat?
„Dat heeft een esthetische reden. Met meer detail, meer
realisme, wordt het beeld mij te vol. Charles Schulz tekent in
Peanuts een emotie met twee puntjes. Is Snoopy boos dan zijn
het twee punten met een streep erop. Naar dat minimalisme, die
simpelheid, streef ik ook.”
Daar mag je dan geen millimeter naast zitten.
„Nee, nee. Als je zou zien hoe dat gaat… Ik zet een streepje
voor het mondje, kijk ernaar en denk dan: nee, dit is het niet. Dan
gum ik hem weg en dan doe ik hem opnieuw. Soms acht keer. En dan denk
ik: die van twee keer geleden was beter. Op de computer kan ik dan
gelukkig makkelijk terug.”
Dagen van zand
Foto Andreas Terlaak
Wat is John, je hoofdpersoon, voor jongen?
Eigenlijk zoals in ieder boek van mij is het iemand die erg op mij
lijkt. Jong, ondernemend, een beetje naïef. Veel wat hem overkomt,
is ook in mijn leven is gebeurd. Ik ben in 2017, voor NRC,
naar Lesbos gegaan voor een stripjournalistiek
verslag over de vluchtelingenkampen. Dat was een life
changing experience. Ik had het er daarna heel moeilijk mee. Als
ik boodschappen deed, dacht ik: waarom kan ik een brood kopen,
terwijl zo’n vrouw met twee kindjes op de arm in een
vluchtelingenkamp niet eens stromend water of een wc heeft? Als ze
ongesteld is, heeft ze pech. Ik voelde een enorme schuld. Het werd me
duidelijk dat ik veel te emotioneel betrokken ben. Als journalist
moet je afstand kunnen nemen. Dat is wat John ook niet kan.
„Het was overigens een journalist die me daar onlangs op wees.
Ik heb het niet vooraf op die manier bedacht.”
Johns relatie met zijn vader is problematisch. Komt dat ook
overeen?
„Nee, ik heb geen slechte jeugd gehad. Mijn vader is aan kanker
overleden toen ik negentien was en hij werd ziek toen ik veertien
was. Vanaf het begin wisten we dat het ongeneeslijk was, dus we
hebben vijf jaar geleefd met de dood. Precies in mijn vormende jaren.
Ik heb dus nooit een band met mijn vader gehad zoals de meeste andere
tieners. Zijn ziekte was er altijd. Dat is een gemis.”
Veel kinderen tekenen,
tot het niet meer cool is, maar ik ben het blijven doen
Aimée de Jongh
Hoe ging je daar mee om?
„Ik sloot me op in mijn kamer en ging alleen maar tekenen. Dat
is waarschijnlijk waarom ik het nu zo goed kan. Ik wilde de
confrontatie niet opzoeken. Het is de story of my life: de
confrontatie met mensen uit de weg gaan.”
Waarom koos je tekenen als uitweg?
„Ik heb altijd getekend. Als kind ook. Veel kinderen tekenen,
tot het niet meer cool is, maar ik ben het blijven doen. Het is een
natuurlijke impuls, lekker tekenen. Ik schreef ook en bedacht
verhaaltjes.”
En nu kan je er van leven?
„Ja. Al moet ik er wel illustratie- en animatieopdachten naast
doen, want aan dit boek heb ik drie jaar gewerkt. Het komt uit in
Zwitserland, Frankrijk, België en Nederland. Er ligt een
Engelstalige versie klaar, maar ik moet nog een uitgever kiezen uit
de aanbiedingen uit Engeland en Amerika.
„Van Bloesems in de herfst zijn er in Frankrijk
ongeveer twintigduizend exemplaren verkocht. Nu is de eerste druk
vijfduizend stuks. Voor strips is dat heel veel.
Pagina’s uit Dagen van zand - Aimée de Jongh
„Als er een boek uitkomt, zorgt mijn Franse uitgever voor
signeersessies in België en Frankrijk en dat is fantastisch. Hoe je
dan behandeld wordt! Als een soort ster. Alles wordt vergoed en
geregeld, taxi’s, hotels, eten. De eerste keer was bij mijn vorige
boek. Ik kwam aan op het station en daar stond iemand met zo’n
bordje met je naam erop. Toen dacht ik: dat bordje wil ik mee naar
huis nemen, want dit gaat me nooit meer gebeuren. Maar het gebeurt
elke keer.
„Dat typeert de stripwereld in Frankrijk. Je voelt je een auteur
die er mag zijn en die mag genieten. Ik zeg niet dat Nederlandse
uitgevers dat niet willen, maar ze hebben er niet de middelen voor.”
Gaat dat nog veranderen?
„Ik heb in de afgelopen jaren nauwelijks verandering gezien in
de Nederlandse stripwereld. De kloof tussen de oude garde, de mannen
met de linnen tasjes, en de jongeren, die vooral queer comics maken,
is onoverbrugbaar. Daartussen zitten dertigers en veertigers, zoals
ik, maar in die leeftijdsklasse zijn stripmakers op één hand te
tellen. En we willen allemaal wat anders. Het enige dat helpt is
mooie boeken maken. Daar richt ik me dan maar op.”
Aimée de Jongh: Dagen van zand. Scratch Books,
288 pag. € 29,90
Cartoon overgenomen van 'claytoonz.com', Origineel --- Hier --- Kon ik maar zo tekenen, dan zou ik per direct ex-columnist worden en cartoonist zijn...(AD)
Texas gaat stemmen
Een witte Obama met cowboylaarzen
Wat is er aan de hand in Texas, een Republikeins conservatief bastion? De rauwe aantrekkingskracht van Democraat Beto O’Rourke kan de staat blauw kleuren. En zonder Texas kunnen de Republikeinen het schudden.
Meer regels voor wapenbezit, een minimumloon van vijftien dollar, schrappen van veroordelingen voor marihuanabezit, ziektekostenverzekering voor iedereen en compassie voor migranten – het is standaardrepertoire voor progressieve Democraten, maar de man die dit bepleit wil senator worden voor Texas. En hij heeft er verrassend veel succes mee. In Texas, de staat van conservatisme, lage belastingen, anti-overheid?
Beto O’Rourke, een 45 jaar oude Congres-afgevaardigde uit El Paso, was een jaar geleden nauwelijks bekend buiten zijn kiesdistrict. Nu legt hij de zittende senator voor Texas, de maar al te bekende Ted Cruz,
Toen 'Lying Ted', nu Trump-favoriet...(Cartoon van --- Hier ---)
in 2016 de laatste tegen-stand-er van Donald Trump, het vuur aan de schenen. O’Rourke straalt jongens-achtig charisma uit, is knuffelbaar en voert campagne met enkel zijn voornaam. Texanen lopen rond in Beto for Senate-T-shirts en de vele verkiezingsborden in de tuinen en langs de weg veronderstellen dat iedereen weet wie Beto is.
Zo ver is het nog niet, maar O’Rourke heeft in korte tijd veel terrein veroverd in een staat die in 2016 nog voor Donald Trump stemde. In opiniepeilingen ligt O’Rourke dicht genoeg bij Cruz om hem een kans te geven in november bij de midterm-verkiezingen, zeker als de gehoopte Democratische golf op het juiste ogenblik topt. Cook Political Report veranderde zijn inschatting van Lean Republican in Toss Up.
Wat er gebeurt in Texas heeft landelijke betekenis. De Republikeinen hebben in de Senaat, waarvan een derde deel aan verkiezingen is onderworpen, een meerderheid van twee zetels. Ook al zijn er dit verkiezingsjaar veel meer Democratische Senaatszetels kwetsbaar, vanwege Obama’s winst in 2012, de Republikeinen zullen alle zeilen moeten bijzetten om de meerderheid te behouden. Verlies van Texas stond niet op het programma.
Wat is er aan de hand in Texas, een betrouwbaar Republikeins conservatief bastion? Het is meer dan enkel afkeer van Donald Trump, al geeft dat energie aan de Democratische kiezers en is de afkeer bij sommige Republikeinen voelbaar. Dat laatste moet niet overdreven worden. De Republikeinen die ik in Texas sprak vonden Trump een hork maar waren wel geporteerd voor zijn beleid en het opschudden van Washington. Ze zullen niet snel voor een Democraat stemmen, zelfs niet een met de rauwe aantrekkingskracht van Beto O’Rourke.
De verrassende nieuwkomer Beto O’Rourke is een begenadigd spreker, zoals een treinlading YouTube-filmpjes laat zien: hij live-streamt zijn campagne. Al is hij slechts twee jaar jonger dan Ted Cruz, diens oubollige gladjakker-uitstraling geeft Beto de bonus van jeugdig enthousiasme. O’Rourke loopt over van energie en kan met gemak een grote menigte uit haar dak laten gaan. De sleutel tot zijn Beto-faam (zijn doopnaam is Robert) is................................. ..................... ...... Verschenen in de Groene Amsterdammernr. 42 Het complete originele Groene-artikel lees je --- Hier ---
"We hebben al achttien grappen", zegt John Reid met uitgestreken
gezicht als NRC-hoofdredacteur Peter Vandermeersch zijn afsluitende
rondje maakt langs alle chefs van de redacties, aan het einde van de
ochtendvergadering. Hij blufte een beetje, geeft hij later toe.
Gelukkig zijn veel cartoons al gemaakt. De hoofden van de columnisten
zijn getekend, de foto's bovenaan de pagina's met de televisiegids zijn
er al, en een handvol advertenties zijn al ge-Fokke & Sukke'd. Ja,
echt álle foto's in de kranten van dinsdag worden vervangen door strips
van de eend en de kanarie.
Alhoewel, misschien moeten we toch één foto in de krant plaatsen,
oppert Van Tol. Op de plek waar normaal de Fokke & Sukke staat.
Hidde Roesink speelt in het Seizoen 2018-2019 in de DBl bij 'The Dutch Windmills'
Dutch Windmills haalt Roessink
DORDRECHT, 1 3juli 2018 - Dutch
Windmills heeft Hidde Roessink vastgelegd. Roessink (2000) is een 2.04
meter lange small forward. Roessink is naast Floris Versteeg en Jito Kok
de derde aanwinst die Dutch Windmills, de nieuwkomer in de Dutch
Basketball League, bekend maakt.
Roessink heeft in zijn jeugd bij
verschillende clubs zijn opleiding genoten, maar had zijn doorbraak
afgelopen seizoen bij Dreamfield Dolphins uit Bemmel, waar hij een
dragende speler was voor het team van coach Chris Stomp dat naar de
promotiedivisie promoveerde.
Met Roessink is 'lengte' op de positie van de Nederlanders
gewaarborgd en zal de directie van Dutch Windmills gaan schakelen naar
de kleinere mannen.
Coach Geert Hammink: "Ik ben ervan overtuigd dat we met Hidde een
uitzonderlijk talent hebben kunnen tekenen. Natuurlijk heeft hij nog het
een en ander te leren. We gaan ons uiterste best doen om Hidde op
eredivisieniveau te laten wennen, ontwikkelen, en uiteindelijk om hem in
de positie te brengen ons te helpen wedstrijden te winnen."
Bericht overgenomen van de DBL-site, originele Bericht --- Hier ---
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2020/01/data54213467-b8ddef.jpg)
:strip_icc()/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2021/06/data71589234-a77146.jpg)
:strip_icc()/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2021/06/data71589273-555b05.jpg)
:format(jpeg):fill(f8f8f8,true)/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2017/10/0210cstekening2.png)
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2018/09/web-2409binfokkesukke3jpg20812051-1.jpg)
Posts
