Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
Als ouder(e) moet je jezelf soms inhouden om de jeugd niet te ontmoedigen met ´de Waarheid´
Het begrip ´necessary illusions´ viel, van Noam Chomsky)
´....Waarheid bevrijdt allesbehalve, hij slaat alleen maar murw. En zolang overheden en bedrijven geld verdienen aan ontbossing en genocide...´
Een mooie column van Marian Donner in de Groene Amsterdammer over Waarheid vs. Liegen (om bestwil).
Over hoe frustrerend de realiteit kan zijn en hoe deze (voor ouders) soms nogal kan wringen -of zelfs botsen- met het optimisme van kinderen.
Over hou je als ouder(e) ervoor moet waken (je) kinderen niet het vermogen te dromen en optimistisch te zijn moet ontnemen...want dan hol je het potentieel voor verbetering in de toekomst uit.
Aan de andere kant is het natuurlijk ook niet goed om kinderen helemaal af te schermen van ellende als Oorlog, Vernietiging van Planeet, Ecosystemen, Milieu, etc, etc...
Tsja...ouderschap is iets moois, maar lang niet altijd gemakkelijk..!
De originele column en nog veel meer van Marian Donner vind je op de site van de Groene Amsterdammer --- Hier ---
Welke leugens zijn noodzakelijk voor een samenleving? In een
aflevering van Het filosofisch kwintet kwam deze vraag
voorbij en toevallig zag ik niet veel later een mogelijk antwoord in
de tekenfilm Ozi: Voice of the Forest. ‘Het is echt een
heel goeie film’, zei mijn zoontje nog, want hij kende hem al. Ik
was even vergeten dat de smaak van een negenjarige niet per se de
beste leidraad is.
Ozi bleek een jong orang-oetanmeisje te zijn dat haar ouders en
huis verliest in een grote bosbrand. Ze belandt in een opvangcentrum,
leert zich via een soort smartwatch verstaanbaar maken aan mensen en
groeit uit tot een heuse influencer: op sociale media plaatst ze
leuke filmpjes over haar leven. En toen was de film nog geen vijf
minuten bezig. Zo vroeg begint de technologische indoctrinatie al,
dacht ik nog. Maar natuurlijk kon het erger (alles kan altijd erger).
Gaandeweg ontdekt Ozi dat er een heel gemeen bedrijf is dat het
regenwoud vernietigt voor palmolieplantages en, lang verhaal kort:
Ozi openbaart die waarheid in een filmpje, het filmpje gaat viraal,
miljoenen mensen zijn woedend, waardoor het bedrijf gedwongen wordt
om voortaan goed te doen. En de regenwoud-dieren leven nog lang en
gelukkig.
‘Wat vond je?’ keek mijn zoontje me stralend aan.
Ik kon het niet helpen, het was eruit voor ik er erg in had: ‘Wat
een ongelooflijke onzin is dit!’ We weten allang in welk razend
tempo enorme stukken regenwoud verdwijnen, we weten ook welke
bedrijven daar grotendeels verantwoordelijk voor zijn, er is een
filmpje van een orang-oetan, een echte dus, die zijn boom verdedigt
tegen monsterlijke graafmachines, ook dat filmpje ging viraal, maar
het maakt allemaal geen moer uit. In Gaza vindt momenteel een
genocide plaats, of pardon, de Israëlische regering voert er een
slachting uit met ‘genocidale kenmerken’, die dagelijks wordt
gelivestreamd op sociale media: we kunnen het allemaal zien,
miljoenen mensen zijn woedend, en toch verandert er al 21 maanden (en
58 jaar) helemaal niets.
Nee, de waarheid bevrijdt allesbehalve, hij slaat alleen maar
murw. En zolang overheden en bedrijven geld verdienen aan ontbossing
en genocide, is er geen Ozi of eenzame strijder die daar iets aan kan
doen.
‘Nou, ik vond het wel een goede film’, piepte de negenjarige
zacht.
‘Maar ik heb toch gelijk?’ vroeg ik later op de avond aan mijn
geliefde. Het begrip necessary illusions viel, van Noam
Chomsky-: de noodzakelijke illusies (of leugens) waarmee een systeem
zichzelf onzichtbaar maakt. Voor voorbeelden hoef je enkel naar de
strekking van een willekeurige Hollywoodfilm te kijken. Geld maakt
niet gelukkig. Hard werken loont. Liefde is het enige wat telt. En,
die vooral: een enkel individu kan, geheel op eigen kracht, de wereld
veranderen.
‘Het is niet waar, dan moet ik er toch ook niet over liegen?’
drong ik aan. Maar daar bleek de geliefde toch anders over te denken.
Hij zei dat het bij de jeugd hoort. Dat gevoel van zelfoverschatting,
van onoverwinnelijkheid, de hemel willen bestormen. Hij vond: in deze
zielsdodende wereld, waarin creativiteit en originaliteit zo weinig
ruimte krijgen, die je al vanaf de lagere school in het gareel duwt,
is een overmatig geloof in jezelf juist heel gezond. Niemand heeft
iets aan je wanhoop of cynisme. Je moet blijven geloven dat je iets
kunt veranderen, dat je de massa in beweging kunt zetten, dat deze
wereld niet zo hoeft te zijn.
Niet veel later las ik over een studente die een petitie had
opgezet waarmee ze het Franse parlement dwong om een wet te herzien
die het gebruik van een zeer kwalijke insecticide toelaat. In Spanje
begonnen acht burgers een rechtszaak tegen de milieuvervuiling door
veedieren, en wonnen. Het zijn inspirerende verhalen, geruststellend
ook: er gebeurt tenminste wat! En toch denk ik dat dit soort
verhalen, over de kracht en macht van het individu, uiteindelijk meer
kwaad doen dan goed. Ik blijf hopen op verhalen die het menselijk
ego, de hoogmoed en zelfoverschatting, juist wat meer intomen. Maar
tegen mijn zoontje zal ik voortaan inderdaad liegen.
10 dec 2022
De Nederlandse overheid zoekt steeds maar weer naar die 'geitenpaadjes'. Rondé zingt erover: Zo gaat het dus altijd.
Niels van der Laan en Jeroen Woe maken op geheel eigen wijze en in een razend tempo een samenvatting van de week die achter ons ligt. Samen met de Miguel Wiels band, een verrassende artiest én een simpel liedje over een best wel ingewikkeld onderwerp.
Draconisch systeem van Beste Derdes levert vele scenario's op
Belgian Cats - 10h50 België - Japan (SPORZA) op meerdere manieren in moeilijke positie
De Olympische Spelen zijn op alle fronten op volle stoom gekomen, en dat betekent schakelen en rekenen om zoveel mogelijk (live of uitgesteld) mee te pikken.
Al een flink aantal jaren volg ik - bij gebrek aan een Nederlands Vrouwenteam dat doorstoot naar de Europese Subtop, ook het Belgische Nationale Vrouwen Team - de Belgian Cats; in België heeft ieder Nationaal Team een eigen bijnaam - zoveel mogelijk op de voet.
Daar heb ik meerdere redenen voor: ten eerste is het programma ontzettend succesvol;
- België is regerend Europees Kampioen en is een heuse Wereldtopper.
- in België - middels de gezamenlijke Mannen BNXT League al een partner bij de mannen, wat mij betreft zou die samenwerking met meerdere gezamenlijke competities kunnen worden uitgebreid - is het Nationale Vrouwen Team ontzettend groot geworden; in Antwerpen in februari zat het Sportpaleis drie avonden ramvol met tegen de USA >14.000 mensen, en eerder deze wek in Lille/Rijssel kwamen zelfs 17.000 Belgen hun favorieten aanmoedigen! Ik ben dan vooral geïnteresseerd in de vraag: 'wat moet er gebeuren om de Nederlandse Vrouwen ook op een veel hoger plan te brengen.
- in Emma Meeseman hebben de Belgen een unieke speelster; en dat is altijd genieten, vooral als je zo'n speelster dan beter en beter leert kennen.
- de Belgen missen wat diepte en zeker ervaring van de bank, en zijn zo dus kwetsbaar, maar de eerste vijf en de eerste spelers van de bank zijn - mits compleet en in vorm - in staat fraai teambasketball te spelen en dan kunnen ze iedereen aan. Helaas missen ze nu de belangrijke PG Julie Almand...
- als je één zo'n team volgt, dan krijg je automatisch ook een goed beeld van de Internationale Vrouwentop.
En zo zou ik nog wel even door kunnen gaan, maar de Spelen zijn op stoom...dus weinig tijd om iets langs te schrijven, en de eventuele lezers waarschijnlijk ook om het te lezen.
Straks om 10h50 begint de alles beslissende dag wat betreft plaatsing voor de Kwart Finales.
In het kader van volle kalenders, is de FIBA afgestapt van het aloude Olympische systeem van twee groepen van zes landen, gevolgd door een Fianl-8. Door er drie groepen van vier van te maken is het aantal wedstrijden flink ingekrompen en dat maakt de speeldagen ook wat overzichtelijker met vier in plaats van zes wedstrijden per dag.
De consequentie is wel dat er voor het bij FIBA inmiddels wijdverbreide draconische systeem van Beste Derdes is gekozen; de beste twee nummers drie gaan door naar de play-offs, de derde valt buiten de boot. Omdat de ene groep de andere niet is, is het gevolg dat het iets van een loterij krijgt, en aangezien de Belgen al in een sterke groep zaten, en de eerste wedstrijd tegen het nu op alle fronten doorbrekende Duitse basketball toch wel verrassend zwaar klop kreeg; en daarmee zichzelf direct met de rug tegen de muur zette.
Tegen de Amerikanen was de rebound best aardig, maar winst leverde dat niet op.
Nu resten een serie scenario's dat SPORZA allemaal op een rij zette, zie daarvoor de link hieronder.
Het is theoretisch niet onmogelijk dat België als nog bij de laatste acht komt, maar dan moeten er wel een aantal wondertjes gaan gebeuren. Extra complicatie is dat België als eerste moet spelen en alle anderen daar op kunnen reageren.
Tegenstander Japan is een soort van angstgegner, een ploeg met een lastige speelstijl ook voor dit België. Bij de vorige Spelen in Tokio was Japan de ploeg die België uitschakelde voor een medaille...
Aan het publiek zal het niet liggen, dat zal de ploeg hartstochtelijk steunen zolang er enig uitzicht is op een goed resultaat, en bij een minder resultaat waarschijnlijk de ploeg uitzwaaien met een geweldige staande ovatie achteraf...
De sfeer in Lille is met 27.000 toeschouwers trouwens sowieso één groot feest; een aanrader dus!
(AD)
*
Dag van de waarheid voor de Belgian Cats: welke scenario's liggen er nog op tafel om de kwartfinales te halen?
do 1 augustus 2024 23:53
Lees de hele analyse met alle mogelijke scenario's op Sporza.be --- Hier ---
Natuurlijk is daar nog veel meer te vinden over de Belgian Cats en ander basketball.
#cartoon@ChristophWeyant "Kinderen en dronken menschen zeggen de waarheid"-Bij ons komt deze gedachte reeds voor in de Middeleeuwen;Van Zeden #38: Wiltu weten heymelichede Der dinghen, kindre ende sotte mede Ende dronckaerts, elc so hijt peinst, Werpt huut zijn woort ongheveinst https://t.co/KB8xIfETgs
‘Tell me, how many times in your life did you try to stop singing?’
Vraag aan Sinéad O’Connor, BBC Radio, 2010
Ooit speelde ik een struik in een grote musical. Groot, zeg ik, dat
weet ik eigenlijk niet. Negen was ik, dus de meeste dingen waren op dat
moment nog groot, ook de struiken. Ik was overigens niet een integrale
struik, maar vormde samen met vijf anderen het struikgewas.
Eén regieaanwijzing had het struikgewas gekregen en dat was ‘niet te
jolig doen’. Ik wist niet wat dat was en probeerde dat te verbloemen,
wat me goed af ging omdat ik een vreselijk zwaar pak van ontplofte
groene tule droeg, waaraan paarse ballen bungelden die bosbessen moesten
voorstellen.
Er waren wel grotere rollen, die van de muizen bijvoorbeeld, maar dat
was ik niet geworden, tot mijn grote opluchting, want dan had ik een
solo moeten zingen en er was me al lang duidelijk dat ik alleen in mijn
borststem een beetje dragelijk klonk. Niemand had dat zo tegen me
gezegd, maar het was me op verschillende manieren duidelijk gemaakt. Het
struikgewas was de buffer waardoor ik uit volle borst kon zingen en zo
was ik onderdeel van een symfonie, wat me later zelden nog is overkomen.
Het is een even verdrietig als breed gedragen misverstand dat je moet
kunnen zingen om te mogen zingen. Een misverstand bovendien dat zich
vrij vroeg in het leven lijkt te nestelen in ons binnenste. Mijn dochter
bijvoorbeeld, drie – nog niet echt besef van gisteren en morgen,
aangezien ze vaak zegt: ‘Ik weet het nog niet meer’ – wilde laatst niet
met me zingen ‘omdat Vela had gezegd dat ze lelijk klonk’. Ik zei tegen
haar dat ze een voorbeeld moest nemen aan de haan, die zich daar niks
van aantrekt, en daardoor – niet alleen wat dat betreft – een enorm
inspirerend schepsel is, maar ze dacht dat ik bedoelde dat ze als een
haan klonk en daardoor wilde ze al helemaal niet meer zingen.
Ik zing alleen uit volle borst als ik alleen in de auto ben. Niet per
se omdat ik daar alleen ben, alhoewel dat er waarschijnlijk alles mee
te maken heeft, maar tijdens het rijden durf ik nooit aan de radio te
prutsen, dus om de stilte te verdrijven ga ik zingen. Ik zing, met
andere woorden, omdat er anders geen muziek is. Die is er doorgaans wel,
aangezien de meeste mensen een premium abonnement hebben op oneindige
hoeveelheid muziek en draadloze boxen.
Nadat ik een paar liedjes heb gezongen is het net alsof ik in de zee
ben geweest, maar goed, waarom zou je gaan zwemmen als Spotify dat ook
voor je kan doen. Wel zo makkelijk, hoef ik de wereld niet lastig te
vallen met mijn eigen volle borst. Dat scheelt enorm. Hoef ik mijn eigen
borst niet meer in trilling te brengen en in die trilling onderdeel te
worden van een symfonie.
Stil is het op mijn werkkamer. Iemand stuurt me een bericht. Dat hij
met zijn schoonbroer een heel lang gesprek had over Artificiële
Intelligentie. De schoonbroer denkt dat dit de wereld gaat worden van
onze kinderen en om zijn angst te bezweren gebruikt hij het voortdurend.
Ik reageer niet, zet muziek op en er overvalt mij een soort chagrijn.
Ik ga op bed liggen en zing niet. Vraag me af waar je nog bang voor moet
zijn, qua computers en hun oneindig lange armen, als we toch al gestopt
zijn met zingen.
Het was niet eens een moment, we hebben er niet eens echt afscheid
van genomen en het lijkt erop dat we niet echt meer terug kunnen. Dat
wil zeggen, als ik nu met een groep mensen een verjaardagsliedje zing
(pak ’m beet, twee violen en een trommel en een fluit), voelt de weg
terug naar het struikgewas nogal lang.
Ooit was ik bij een concert van Laura Mvula in Brooklyn. Het publiek
kon zo goed zingen dat het het bisnummer tweestemmig meezong. Ik geloof
niet dat ik, terwijl ik daar stond in het publiek, aan het struikgewas
heb gedacht. Maar ik weet dat ik heel even mijn adem inhield en
schrikkerig dacht aan de onmogelijkheid om dit op te slaan.
*
SHARTIE AART DEKKER N.A.V. GROENE COLUMN EN SINEAD O´CONNOR
ZINGEN
Drie aanleidingen voor deze korte ontboezeming...
De eerste is het overlijden van Sinéad O'Connor: het is opmerkelijk hoe sterk dit trieste overlijden van een lang niet bij iedereen populaire en allang niet meer heel actuele zangeres resoneerde in de media. Blijkbaar maakte de emotie die altijd aanwezig was als je haar zag, en al helemaal hoorde, zingen veel los bij ontzettend veel mensen...dus ook weer in de Column in de Groene Amsterdammer van Rebekka de Wit die ook getriggerd werd door de dood van Sinéad ...
Als tweede: ´Ik zing alleen uit volle borst als ik alleen in de auto ben. Niet per
se omdat ik daar alleen ben, alhoewel dat er waarschijnlijk alles mee
te maken heeft, maar...´ schrijft de columniste, iets waar veel mensen - ik in ieder geval sterk - zichzelf in zullen herkennen...
Ten derde de absurde vraag bovenaan dit stukje die dus blijkbaar ooit op de BBC aan Sinéad O'Connor werd gesteld en de stelling ´Het is een even verdrietig als breed gedragen misverstand dat je moet
kunnen zingen om te mogen zingen.´ van Rebekka de Wit. Die stelling is natuurlijk een waarheid als een koe, maar de beleving is voor introverte mensen zoals ik en zelfs al voor de kleine kinderen waar de column over gaat een hele andere.
En dat is dus in ieder geval iets waar Sinéad O'Connor in haar leven weinig last van had...gelukkig maar...
Drinkwaterbedrijven
onderzoeken of het mogelijk is water duurder te maken voor
grootverbruikers. Dat zegt Peter van der Velden van Vewin, de Vereniging
van waterbedrijven in Nederland. "Er zijn ideeën over, maar die moeten
we in goede samenhang bekijken."
Toegegeven, het is een nadenkertje, die gevleugelde uitspraak van
een vriend van mij. Bij vlagen knap irritant zelfs. Maar meestal
effectief als ik me onverhoeds geconfronteerd zie met onnodig geachte
financiële tegenvallers. Willem, pleegt hij dan te zeggen, problemen
die met geld op te lossen zijn, daar hoef je je niet echt druk over
te maken.
Laat deze wijsheid voor de aardigheid eens los op de boksrondjes
van de ’titanen’ Bos en Balkenende in deze verkiezingscampagne.
Die gingen over de hypotheekrenteaftrek, de ’bejaardenbelasting’,
de zorg in de verpleeghuizen en de veronderstelde aanslagen op de
middeninkomens. Dat zijn problemen die met geld op te lossen zijn. En
dat geld is er ook. Deze natie bulkt ervan. Genoeg om al deze
problemen met puur goud te beleggen. Maar om één of andere reden
mag het niet, kan het niet, of gunnen de heren elkaar de voor de hand
liggende oplossing niet. Waarom eigenlijk niet?
Luisteren we naar hen zelf, dan gaat het over zekerheid bieden.
Zekerheid voor woningbezitters en gepensioneerden, waarom er juist
niet getornd mag worden aan de hypotheekrenteaftrek, of het
belastingstelsel voor bejaarden. Maar gaat het ook over zekerheid
voor jongeren, die ook graag in een huis willen wonen en die in de
toekomst aanspraak willen maken op een welvaartsvaste AOW. Wat voor
Bos weer een reden is om de gewraakte hypotheekrenteaftrek en de
’bejaardenbelasting’ juist wel ter discussie te stellen. Zelfs de
zorg blijkt aan deze wurggreep niet te ontkomen. Zo denkt Balkenende
daar geweldige efficiencybezuinigingen te kunnen boeken, waarvan hij
de opbrengst hard nodig heeft voor eerdergenoemde zekerheden. Bos is
daar op zichzelf natuurlijk niet tegen, maar vreest weer dat met deze
efficiency de stopwatchcultuur wordt opgevoerd. Wat Balkenende ook
niet wil.
En zo draaien de heren eindeloos in kringetjes rond. En dat
terwijl het niet nodig is als zij de ruimte zouden benutten, die er
wel degelijk is als de inkomens in Nederland eerlijker verdeeld
worden. Als de mensen die het goed hebben, bereid zijn een deel van
hun jaarlijks groeiende welvaart af te staan aan mensen die het
minder goed hebben. Die ruimte is er echter niet omdat de
inkomensverschillen van jaar op jaar juist groter worden, zoals in de
meeste Westerse landen. Dat proces lijkt ook moeilijk te stoppen. Dat
bleek ook wel toen Bos (net als tijdens de algemene beschouwingen)
Balkenende tevergeefs uitdaagde één voorbeeld te noemen, waarin hij
van de rijken een offer heeft gevraagd als bijdrage aan de door beide
partijen gewenste zekerheden.
Jammer, dat het debat op dit punt stokte. Een gemiste kans ook,
want hierin openbaart zich een fundamenteel verschil in visie:
hoeveel mag je van de sterken, de rijken vragen om de minder
bedeelden tegemoet te komen? Zijn zij de trekpaarden van de economie,
die je niet teveel mag afremmen, in het belang ook van de minder
bedeelden? En klopt het ook dat de kanslozen, nog kanslozer worden
als je ze teveel pampert? Dreigt het gevaar van een armoedeval? Met
die vragen zijn we terug bij het debat dat in de jaren tachtig en
negentig gevoerd is. Culminerend in de krasse uitspraak van VVD-
leider Bolkestein dat hij de warmte van een baan verkiest boven de
kilte van een uitkering.
Eerlijk gezegd dacht ik dat we dit debat royaal achter ons gelaten
hadden. Maar tot mijn stomme verbazing blijkt het opnieuw de
politieke agenda te domineren. Een echte verklaring heb ik er niet
voor. Het lijkt me dat er sprake is van een terugval op oude
posities, omdat partijen de nieuwe uitdagingen niet echt onder ogen
willen of durven zien. Die liggen op het terrein van het onderwijs,
het milieu en ja, nog altijd de integratie. Dat zijn niet de
makkelijkste onderwerpen, omdat het over meer gaat dan geld alleen.
Daarvoor is een cultuuromslag nodig. En politici die bereid zijn hun
nek uit te steken. Onder die omstandigheden is een terugval op oude
posities wel zo makkelijk.
Donald Trump spreads a lot of false information thanks to his daily consumption of morning cable news. If only we could sneak some facts into the president’s media diet.
Een van de meest indrukwekkende films van de laatste decades, helemaal als je bedenkt dat het gebaseerd is op ware gebeurtenissen. De muziek van Eddie Vedder (ook Pearl Jam) is even hartverscheurend mooi...(AD)
This is the true story of Christopher McCandless (Emile Hirsch). Freshly graduated from college with a promising future ahead, McCandless instead walked out of his privileged life and into the wild in search of adventure. What happened to him on the way transformed this young wanderer into an enduring symbol for countless people -- a fearless risk-taker who wrestled with the precarious balance between man and nature.
Ik ga er netto op achteruit, tot welke categorie Nederlanders hoor ik nu?
Geachte redactie
Lezersbrieven
De ingezonden lezersbrieven van woensdag 24 januari.
Door: Redactie Volkskrant 24 januari 2018
Normale Nederlander?
Volgens onze premier Mark Rutte gaan alle gewone normale Nederlanders er in inkomen op vooruit. Ik ben maart vorig jaar vervroegd met pensioen gegaan en zie dat ik met ingang van 1 januari van dit jaar er netto op achteruit ben gegaan. Tot welke categorie Nederlanders hoor ik nu?
Harmen Hart, Amsterdam
Cartoon overgenomen van Joop.nl, origineel --- Hier ---
As President Trump marks his first 100 days in office along comes The Simpson's to poke a bit of fun at him. In Sunday's upcoming episode, the Fox cartoon showcases the White House is depicted as a haunted house with President Trump touting his accomplishments as he is surrounded by books titled "The Little Book of Big Lies," "Killing is a Good Thing," and "Florida on $10 Million A Day."
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
Posts
