HET GROTE Arik Shivek INTERVIEW DEEL-5: Coachen bij Amsterdam, Antwerpen, wederom Amsterdam en Mons / COACH / COACHING / MANNEN BASKETBALL / ISRAËL EN NEDERLAND /

 

Arik Shivek vertelt over zijn twee keer twee jaar als coach van Amsterdam Astronauts, en over het winnen uit in Israël van topploegen daar in de ULEB Cup. Hij is lovend over de organisatie van de club en vergelijkt deze zelfs met Maccabi. 

Hij vindt dat Amsterdam  - maar ook andere clubs en de DBL als geheel -  in die periode op de goede weg waren en de stijgende lijn te pakken hadden. En over hoeveel pijn het hem tot de dag van vandaag doet dat die ontwikkeling door de financiële crisis afgebroken werd.

Shivek uit zijn onbegrip dat het in een wereldstad als Amsterdam niet lukt om een topclub te runnen.

Hij schetst het 5-jaren-plan dat in zijn tweede periode werd opgesteld, met als doel de Euroleague te halen en een eigen arena te bouwen, het liefst in samenwerking en onder de naam van Ajax. Dit model wordt ook wel het Bayern München model genoemd. In een volgende aflevering zullen we o.a. een interview met Roep Pieper  - toen voorzitter van de club -  over dit plan terughalen.

 

iBasketball

 

Omdat dit ambitieuze plan indertijd  - zeker buiten Amsterdam -  nogal wat negatieve reacties losmaakte vragen we Shivek naar zijn reactie daarop. Was het plan irrealistisch? Klopt het dat niet alleen de Euroleague, maar zelfs de NBA de stad Amsterdam zeer interessant vindt? 

In Israël heeft Maccabi zo'n vooraanstaande positie, wat betekent dat voor andere clubs met ambities? Ooit was er het  - nooit uitgevoerde -  'Plan Frese' wat wist hij daarvan?

Arik reflecteert op negatieve emoties als afgunst ten opzichte van zo'n dominante club, en hij beschrijft hoe Maccabi het niveau van de hele competitie mee omhoog trekt. Hij zag datzelfde effect in de succesperiode van Astronauts.

 

iBasketball

More about coach Arik Shivek: https://en.wikipedia.org/wiki/Arik_Sh... 

Interview & research: Aart Dekker, https://aartdekker.blogspot.com 

Camera & sound: Jeroen Beumer JBE Productions 

Video editor: Arie in 't Veld

Leeswijzer van het Grote Arik Shivek Interview

Prelude: UPDATED Column 'Mastercoach' door Aart Dekker

In welke rol van Arik Shivek het meeste kunnen betekenen voor het Nederlandse Basketball? Als Hoofd-OLA, Aanjager van het Masterplan Basketball, Bondscoach Mannen en Coach van de Coaches!

Deze Column is in licht aangepaste vorm ten opzichte van de eerdere versie --- Hier --- te lezen. Online sinds 19 mei 2023

Deel-1: Waarom dit interview? Waarom kwam Shivek terug naar Nederland?

Wat behelst zijn huidige taak als Hoofd-coach van de Orange Lions Academy Mannen (OLA)? Wat is OLA eigenlijk? Hoe werkt het en waar staat OLA nu nationaal en internationaal? Mening over controverses en het imago van OLA?

Online sinds 19 mei 2023 en --- Hier --- te lezen.

Deel-2: Anderen over Shivek(1) – OLA-staffers en -spelers over Arik Shivek.

Hoe is hij als persoon, als coach, als coach van de coaches en visionair? Hammerstein, Peters, Ngouateu, De Vaal en Lemes.

On-line: 20 mei 2023 Je vindt het --- Hier ---

 

Deel-3: Hoe werd Shivek coach en hoe ontwikkelde hij zich tot een Top-coach? “Hoe word je een goede coach?”

Arik Shivek over zijn jeugd, zijn start als coach, leren en het vragen van advies. Over het noodzakelijke vermogen je aan te passen aan situaties, mensen en culturen. Ari betekent ´Lion´. En de successen in Israël.

On-line: 23 mei 2023 Je vindt het --- Hier ---

Deel-4: Zijn komst naar Nederland. Coachen in de (A)HBW en zijn komst naar ABC Amsterdam

Arik verlaat Israël en komt naar Amsterdam, en wat Piet Meijer daar mee te maken had. Over coachen op de AHBW en de impact op zijn carrière en de betekenis van de AHBW in Israël en Nederland.

On-line: 24 mei 2023 Je vindt het --- Hier ---

Deel-5: Coachen bij Amsterdam, Antwerpen, wederom Amsterdam en Mons.

Over de successen met de Astronauts van ABC Amsterdam, en het 5-jaren-plan om bij de Europese Top te gaan horen. Over scheve ogen tegenover ambitie, succes en solidariteit en het stijgen van het algehele niveau als er een team domineert.

On-line: 26 mei 2023 Je vindt het --- Hier ---

Deel-6: Anderen over Shivek (2) en publicatie(s) over de periode van Deel-5.

Ferry Steenmetz, en anderen.

Een NRC-verhaal met Roel Pieper over de ambities van Amsterdam

On-line: rond 28 mei 2023 Je vindt het --- Hier ---

Deel-7: Het Masterplan en het opleiden van coaches. De essentie van het Masterplan.

Hoe leidt men in Israël coaches op? Over het managen van Nationale Jeugd Teams in Nederland en Israël. Over het opleiden van coaches in Nederland – ´er moet veel veranderen!´ De essentie van het Masterplan. En hoe Nederland Internationaal Topbasketball kan terugkrijgen...promoot het (beter)!

On-line: rond 30 mei 2023 Je vindt het --- Hier ---

Deel-8: Clinic(s) waarin Shivek de speelstijl neerlegt voor het Nederlandse Basketball

...deze zou in ieder geval bij alle Nationale Teams de basis van het spelconcept moeten zijn. (Deze zijn al te vinden via de NBB-kanalen)

On-line: rond 1 juni 2023 Je vindt het --- Hier ---

Deel-9: De Toekomst van het Nederlandse Basketball: meer divers basketball, de rol van de media en accommodaties en het belang van Samenwerking.

De rol die schoolbasketball speelt in Israël en de noodzaak van balans brengen voor spelers die op meerdere niveaus-in meerdere teams (tegelijk) spelen. Het verschil in media-aandacht in Israël en Nederland. Het belang van samenwerking. Het belang van meer en betere Basketball-arena´s.

On-line: rond 3 juni 2023 Je vindt het --- Hier ---

Epiloog What's next for Arik Shivek? En eventueel laatste ontwikkelingen.

Arik Shivek over zijn plannen voor de toekomst.

On-line: rond 5 juni 2023 Je vindt het --- Hier ---

 

(*) Over automatische vertaling in YouTube:

Om ondertitels bij de video’s te zien:

klik onderin de YouTube player op het CC icoon.

Via het tandwiel icoon kun je de gewenste taal kiezen.

Watching the videos with subtitles:

click the CC icon in the bottom part of the YouTube player.

Click the cog icon to select your language.

 

 

COLUMN AART DEKKER: The Night of the Giants 2023; Leerzaam & 12.125 M/V op een vrijdagavond - Het BNXT-Project / PROFESSIONEEL BASKETBALL MANNEN NEDERLAND & BELGIË /

 

'Het slot van de dans...' (Helaas beschikken we niet over de hele act met muziek) 

Wacht tot de clip automatisch op 5min staat en luister naar de reactie van het publiek... 

(De hele clip is een door Arie Int Veld en Jeroen Beumer gemaakte sfeerimpressie van de hele avond)

 

Night of the Giants 2023 - Timeclipse van de Act van de Mascottes van Antwerp Giants en Zorg en Zekerheid Leiden verbroederen in een act (Foto's Marja van Tilburg)

Trouwe lezers met een goed geheugen zullen zich herinneren dat ik zeker een jaar of 15 met enige regelmaat een lans heb gebroken voor een BeNe-League – of, eerlijk gezegd, eigenlijk een BeNeLux-League, die zich vervolgens langzaam zou moeten uitbreiden naar een North-Sea-League – hier schrijft dus een (voorlopig nog) tevreden scribent dat het er eindelijk van gekomen is, ook al ben ik op punten best positief-kritisch op wat er in het België-Nederland-Basketball- – c.q. BNXT-verband – in de afgelopen 18-19 maanden is gerealiseerd, maar ook op wat er nog (aan) mankeert.

Er is nog een wereld te winnen, er zijn heel veel verbeteringen nodig en ik – laat staan een uitgebreider comité van in-&outsiders – zou met weinig moeite een flinke lijst met wenselijke veranderingen, toevoegingen en uitbreidingen kunnen opstellen, aan de hand waarvan BNXT-Project zich verder zou kunnen verbeteren richting het doel – uiteindelijk uitgroeien tot een zeer sterke Europese Regionale Basketball League.

Glas halfleeg? Of juist halfvol? Wat mij betreft het laatste; er is een zee van lichtpunten en -puntjes zichtbaar is die de echte Basketball-Liefhebbers van België en Nederland (wat) optimistisch(-er) zouden moeten stemmen...

Mogelijke winsteffecten waar het bij zo'n samenwerking – volgens mij – allemaal om draait zijn onder vele anderen: nieuwe smaken, culturen, gezichten en inzichten, maar vooral toch ook 'leren van elkaar'; elkaar niet allereerst als concurrenten te zien maar als partners die elkaar over en weer nieuwe opties presenteren – op bezoek bij elkaar zie je dingen waarvan je denkt 'hé, dat doen zij zó? Dat we dáár nooit aan gedacht hebben! Dat kunnen wij ook (gemakkelijk) doen (...en misschien zelfs nog wel beter ook!)'

Als dat effect van kruisbestuiving over en weer verder op gang komt, dan zullen de vele punten van van 'iets beter, slimmer, (misschien zelfs ook nog) goedkoper doen', overal in de League winst opleveren, en wordt ook het geheel dus sterker, beter en completer...

Ik was afgelopen vrijdag-avond in Antwerpen voor de inmiddels alweer 11e Night of the Giants. Nou was het voor mij niet de eerste keer dat ik op een vrijdag-avond in het gigantische Sportpaleis zat voor Basketball-wedstrijd(-en), dus helemaal nieuw was de ervaring niet, maar op bepaalde manieren genoot ik er wel meer van dan ooit eerder.

Ik was er bijvoorbeeld ook in het seizoen waarin The Night of the Giants (NOTG) een keertje werd overgeslagen omdat de Antwerpse Giants die gigantische prestatie leverden om de Final-4 van de Fiba Champions League Basketball van 2019 te behalen, en toen ook maar gelijk de gelegenheid benutten om dat grote evenement in eigen huis te organiseren. Dat leverde uitverkochte huizen op, fraai Basketball met een enthousiast thuispubliek, heel wat bezoekende buitenlandse fans en de stad Antwerpen scoorde een groot event, net als het Belgische Basketball als geheel. Alhoewel ik persoonlijk eerder diverse Final-4's van de EuroLeague Basketball en andere vergelijkbare op een nog hoger niveau gespeelde evenementen beleefd had, was die editie in Antwerpen de eerste na een aantal jaren zonder en dus was het toch weer flink genieten, en dat nog heel dichtbij huis ook!

De editie van 2023 was de tweede in BNXT-verband. Vorig jaar mocht Heroes Den Bosch als Nederlandse club de spits afbijten en dicht bij huis voor veel meer dan 10.000 man spelen. Dat waren er dus zelfs meer dan de beroemdste Finale van de Nederlandse Eredivisie ooit; toen Nashua Den Bosch in de Leidse Groenoordhallen in 1978/79 het toenmalig Parker Leiden voor 10.800 man aftroefde. Maar hoeveel heden ten dage nog actieve Basketball-Liefhebbers waren daar toen bij, en in 2022 en 2023 weer? Niet echt heel veel schat ik zo in...mensen die er zowel in 1979, in 2022 en/of 2023 bij waren roep ik daarom op dat hieronder te melden, liefst onder vermelding van toenmalige en huidige belevenissen, en in het kort wat het beleven van zoiets groots toen, bepalend is geweest bij het doorgroeien tot Echte Basketball Liefhebber nu! Bij mij werkte dit in ieder geval wel zo; iedere keer dat ik zoiets groots meemaakte, versterkte dat de behoefte dat weer mee te maken.

Goed, wellicht krabben er zich inmiddels lezers achter het oor over waar deze column nou weer naar toe gaat? Immers, alweer een A4 aan tekst, en nog nog helemaal niets gelezen over de wedstrijd van vrijdag j.l...

Nou daar ga ik ook helemaal niet veel over schrijven, ik wil het wat betreft de core-business – de wedstrijd Antwerpen vs. Leiden zelf – houden bij mijn kwalificatie direct na afloop: het was een fantatische happening, een mooie wedstrijd en een uitslag (76–64) die het krachtsverschil aardig weergaf; Antwerp Giants was overduidelijk sterker deze wedstrijd. ZZ Leiden had bij tijd en wijle grote problemen de bal in de basket te krijgen, maar gaf nooit op, en benutte de enige verslapping van Antwerpen – direct na de rust – om ongekend snel een flinke achterstand in te lopen tot slechts drie punten. Op dat punt had de scherp coachende Ivica Skelin na een aantal Time-outs kort achter elkaar, zijn team weer terug op het niveau van de eerste helft en trokken de Giants de zeer belangrijke winst alsnog vrij eenvoudig binnen. Zonder – en dat pleitte dan nogmaals voor de Leidenaren – dat het een veegpartij werd.

Bij de persconferentie toonde ZZ-coach Doug Spradley zich trouwens teleurgesteld over het spel van zijn team; hij vond dat er niet agressief – 'onze grootste kracht' – genoeg gespeeld was. Skelin op zijn beurt benadrukte hoe stabiel en goed hij ZZ vond, en was tevreden dat zijn ploeg – op het dipje in het derde kwart na – het eigen publiek zo'n degelijke pot en de winst had voorgeschoteld. Beide coaches gaven aan dat het met slechts een dag tussen de voorgaande wedstrijd en deze – dus nauwelijks voorbereidings-mogelijkheden – best spannend was of hun team er klaar voor zou zijn. Wat ik verder nog ietwat opmerkelijk vond was de opmerking van Spradley, die zei dat 'in zo'n wedstrijd thuis te moeten spelen, eigenlijk een nadeel is...', een mening die trouwens ook door wat insiders van Giants werd gedeeld.

Richting de volgende wedstrijd – dan spelen deze twee trouwens aanstaande vrijdag in Leiden nogmaals – zijn er zes dagen beschikbaar om uit te rusten en voor te bereiden; dus dat belooft iets!

Bij mij kwam tijdens de wedstrijd trouwens deze gedachte op: 'hoe zullen de Leidse bestuurders op de tribune deze enerverende wedstrijd hebben beleefd, in de wetenschap dat de kans dat ZZ Leiden op enig moment in de toekomst voor een vergelijkbaar groot publiek in Leiden kan spelen vrijwel nihil is?' Want het oude Sportpaleis heeft ruwweg vijf keer de capaciteit van de huidige 5-Mei-Hel, en nu in aanbouw zijnde nieuwe zaal biedt nauwelijks meer ruimte, iets dat internationaal insiders verbijstert... Het lijkt mij een tamelijk deprimerende gedachte, maar dat terzijde... Ik hoop dat er Leidse politici aanwezig waren, of dat ze tenminste kennis hebben genomen van de fraaie taferelen...

Goed, dan nu terug naar het begin van dit verhaal.

Ik zag een aantal relatief simpele georganiseerde – Side-show – elementen die van het evenement voor het publiek en MET het publiek een geweldige beleving maakten. Daarvoor waren niet – zoals bij de gemiddelde NBA-wedstrijd, of ook sommige Europese of Internationale wedstrijden voor een vergelijkbaar of nog groter publiek – hele volksstammen aan professionele, veelal ingehuurde – mensen nodig, maar 'slechts':

De Cheerleaders en de Wave(Foto's Marja van Tilburg)

• een gigantische grote (dat wel) dansgroep/cheerleaders; ik zei al grappend tegen de Antwerpse vrijwilligers bij de persconferentie 'als ZZ Leiden zo'n dansgroep zou hebben zouden ze daar (het equivalent van) een heel tribunevak voor moeten vrijmaken!' Deze dames vulden het veld regelmatig volledig, en hadden echt impact op het publiek.

• een ook al massale Drum- en Percussieband die met massief geluid de Half-time-show voor zijn rekening nam en het Sportpaleis op zijn fundamenten deed daveren.

• de Mascottes van zowel ZZ Leiden en Antwerp Giants die samen een nummertje hadden ingestudeerd dat erg origineel en hartverwarmend was – ik hoop dat de afspraak is gemaakt dat die act ook aanstaande vrijdag in de 5Mei-Hel zal worden opgevoerd!

• En twee acts die – wel goed voorbereid, maar toch vooral door het publiek gedragen werden – de ene was een soort van Karaoke op de wijs van 'Viva Hollandia' en de tweede een zee van telefoonlichtjes op muziek en met hulp van de dansgroep die ook indrukwekkend was.

• Overigens leverde ook de Leidse Blauwe Brigade – getalsmatig een fractie van die 12.125 – ook wel degelijk nog een bijdrage aan de feestvreugde; niet alleen benutten ze vrijwel elke mogelijkheid om zich te laten horen, het stuntje met de Blauw-witte Strandballetjes bij Tip-off was origineel (en had een potentieel (leer?) effect op het Belgische publiek. Ben dus benieuwd naar de reactie...

En daarmee was een geweldig evenement een feit – waarvan zelfs een impressie van ongeveer 1 minuut in het late NOS-Journaal te zien was...en die bij mij toch weer óók iets van droefheid opriep – zoals ook vorig seizoen bij vele (spannende) wedstrijden van vooral Leiden, maar zeker ook een aantal andere krakers in onder andere Den Bosch – iets van 'Goh, als deze wedstrijd nu eens op Prime-time door de NPO op de buis zou zijn gegooid, zou het Nederlandse Basketball dan niet heel snel gigantisch aan populariteit winnen!?!'

De vraag stellen is – wat mij betreft – hem beantwoorden...

Het was een geslaagde, en leerzame avond (in vele opzichten). Voor degenen die alles nog eens in samenhang in een prachtige montage van 3min, gemaakt door Arie Int Veld en Jeroen Beumer willen bekijken+ deze staat hieronder.

Tot vrijdag in de 5-Mei-Hel!

AART DEKKER 

 

 

 

12.125 toeschouwers bij Antwerpen - Zorg en Zekerheid Leiden (21 april 2023)

Zorg en Zekerheid Leiden 

 

22 apr 2023 ANTWERPS SPORTPALEIS 

Zorg en Zekerheid Leiden speelde in het legendarische Sportpaleis (geopend in 1933) in Antwerpen voor ruim 12.000 toeschouwers. De Leidse BNXT kampioen was eregast tijdens de 11e "Night of the Giants". We zaten front row met onze eigen filmploeg en maakten deze impressie van de wedstrijd tegen de Belgische topploeg Telenet Giants Antwerp. 

Camera: Jeroen Beumer, JBE Productions 

Montage: Arie in 't Veld Beelden mede met dank aan https://www.youtube.com/@Basketbaleid... en BNXT League, http://www.bnxt.tv

 

COLUMN AART DEKKER: 'A Giant Night of the Orange Lions' - een Idee /

Het idee voor/van dit stukje is niet nieuw, sterker nog; ik heb de essentie ervan jaren geleden – toen de Mannen Orange Lions hun wedstrijden nog speelden in de kleine zaal van de Sporthallen Zuid in Amsterdam – al eens aangereikt aan een van de grote mannen van het toenmalige NMT, een van de zakelijke redders van het Nationale Mannen Team toen dat dreigde te worden wegbezuinigd dus...

Vanavond – 27 augustus 2022 – beleeft het Nederlandse Basketball een uniek moment; ik volg het NT al meer dan 40 jaar intensief, mijn geheugen is volgens mij best redelijk, maar toch kan ik me niet herinneren dat Spanje – altijd al een Wereldtopper, maar zeker de laatste 15 jaar uitgegroeid tot de duidelijke Nr.2 van de wereld – voor een officiële wedstrijd naar Nederland kwam, en vanavond is dat dus een feit!

Toen ik mezelf ruim een jaar geleden ging verdiepen in 'the Road to the Fiba World Cup 2023' voor de Orange Lions zag ik een reëel pad naar het WK voor het Boegbeeld van het Nederlandse Basketball. Een Eerste Groepsfase met vier landen, waarvan een drie doorgingen naar de Tweede en laatste Groepsfase, met medeneming van de onderlinge winstpunten. Rusland? Lastig, maar niet ondenkbaar dat de Oranje Mannen er een keer tegen zouden kunnen stunten. Italië? Haalbaar om er tenminste één, maar misschien wel twee keer van te winnen. En IJsland? Hoezeer ik de IJslanders ook bewonder en vrees als tegenstander; als je wat wilt als Oranje Basketball, dan moet je daar gewoon van winnen...

En dan die Tweede Groepsfase. Spanje? Normaal gesproken onverslaanbaar, maar wel de mooiste tegenstander die je maar kunt treffen...Thuis spelen tegen Spanje; uniek! Oekraïne, Georgië en Noord-Macedonië? Allemaal lastig, maar écht goed spelende Orange Lions zouden er punten tegen moeten kunnen pakken...en als alles dan mee zou zitten...wie weet, misschien zou Oranje voor de tweede keer deelnemer van een WK kunnen worden...

Het schudde het idee dat ik al langer had wakker. Ik zocht alleen nog een goed moment om het op te schrijven...

Dat moment leek steeds niet optimaal, want Nederland gaf al in het Eerste Window twee mogelijke winstwedstrijden weg; zowel tegen IJsland thuis als in Italië uit, werd nipt en onnodig verloren. Daarna volgde het bizarre Window dat tweemaal Rusland zou brengen. Uit op de dag datPutin Oekraïne binnen viel, en dus ging de thuiswedstrijd niet door. Fiba wachtte vervolgens lang met de beslissing de Russen uit te sluiten van het vervolg. En in het laatste Window werd vervolgens nog nipter en meer onnodig van IJsland verloren en bleek Oranje kansloos tegen een herboren Italië.

En kort daarop werd het programma voor de Tweede Groepsfase bekend; Spanje bleek – vanavond dus – al direct de eerste thuiswedstrijd. Dat maakte mijn idee als serieus voorstel onmogelijk. Toch denk ik dat het als concept een belangrijke bouwsteen voor het Nederlandse Basketball zou kunnen worden, dus schrijf ik het dan nu maar op.

De NBB heeft al enige tijd al marketingconcept het idee van 'de Basketball Community' omarmd. Dit gaat er van uit dat het aantal mensen dat op enige manier in Basketball geïnteresseerd is vele malen groter is dan het aantal leden van de Bond. En dat als je die mensen op welke manier dan ook aan je kan binden, het Nederlandse Basketball commercieel veel aantrekkelijker kan worden dan het als relatief kleine ledenbond ooit zal zijn. Ik deel dat idee.

De vraag is wel 'Hoe?'

Hoe maakt je duidelijk aan potentiële marketing- en media-partners dat de NBB staat voor een grote groep mensen?

Mijn idee is simpel: 35.000-40.000 NBB-leden zijn dan weliswaar geen grote Bond vergeleken met de Grote Sportbonden in Nederland; als ze een aanzienlijk deel van die mensen in een fantastische entourage bij elkaar weet te brengen, dan maakt dat wel degelijk indruk. En aangezien hoe dan ook je eigen actieve leden toch de kern van zo'n Basketball Community moeten vormen zeg ik: breng een aanzienlijk deel van je leden bij elkaar als je Boegbeeld een belangrijke en aantrekkelijke wedstrijd speelt. Organiseer daar nog een en ander omheen om ook andere geledingen van je Bond zichtbaar te maken. Eenmaal per jaar een Signature Event waar je laat zien wat het potentieel van je sport is; met zo'n 10.000-20.000 Basketballers bij elkaar!

Ik realiseer me heel goed dat dit geen kwestie is van een zaal huren en een wedstrijd plannen; je zal lang van te voren met inschakeling van al je verenigingen moeten gaan werken aan het bij elkaar brengen van zoveel van je leden, en het organiseren van een aansprekend spektakel eromheen. Maar ik ben ervan overtuigd dat het kan, en dat de winst op diverse vlakken groot zal zijn. Voorbeelden dat dit zo werkt zijn in binnenland – zie de Korfbal Finale – als in het buitenland – The Night of the Giants in Antwerpen – met gemak te vinden...

Bij deze!

Verder wens ik iedereen een unieke ervaring vanavond:

19h00 TopSport Centrum Almere

Orange Lions vs. Spanje

op TV bij ZiggoSport

of via Livestream van Fiba: --- Hier ---

AART DEKKER

(De foto is overgenomen van 'The Night of the Giants', 2016)

 

 

SHARTIE AART DEKKER / AANRADER #BNXT BASKETBALL / ÓÓK LIVE @ ZIGGO SPORT(19h45 Open Kanaal!): Heroes Den Bosch @ Antwerp Giants; Sportpaleis en 10.000 fans maken zich klaar voor tiende Night of the Giants - “Recordaantal vips verwacht"(GZA)

 

Sportpaleis en 10.000 fans maken zich klaar voor tiende Night of the Giants: “Recordaantal vips verwacht”

Eindelijk! Na twee jaar wachten vanwege de coronapandemie vindt vandaag de tiende Night of the Giants plaats in het Sportpaleis. Een jubileumeditie dus. Minstens 10.000 toeschouwers zullen de tribunes vullen voor de match tegen het Nederlandse Den Bosch. En die steun kunnen Jean-Marc Mwema en co gebruiken, want ze hebben de punten broodnodig.

Patrick Ceulemans

Lees het hele artikel van 'de Gazet van Antwerpen'   ---  Hier  ---

 *

SHARTIE AART DEKKER - AANRADER #BNXT BASKETBALL

ÓÓK LIVE @ ZIGGO SPORT(19h45 Open Kanaal!)

Laten we nu eens zorgen voor Goede Kijkcijfers als mooie Aanloop naar de Play-offs!

Straks in het  Antwerps Sportpaleis​ en Live op Ziggo Sport​: Heroes Den Bosch​ @ Telenet Giants Antwerp​.  Den Bosch waarschijnlijk voor het grootste publiek sinds de Finale van de Nederlandse Basketball Eredivisie Eredivisiebbal Dbl​ in de Leidse Groenoordhallen in het seizoen 1978-1979! Allemaal kijken! Want dan haalt Ziggo hopelijk een groter aantal Live-kijkers dan er liefelijk aanwezig zullen zijn in het Sportpaleis! De wedstrijd is ook een aardige graadmeter voor de nu snel naderende Play-offs om het Nederlandse Kampioenschap, het Belgische Kampioenschap en het Brandnieuwe BNXT League​ Kampioenschap!!  is de wedstrijd ook te volgen/zien via de #BNXT-kanalen:

Natuurlijk is de wedstrijd ook te volgen/zien en/of terug te kijken via de #BNXT-kanalen:

https://www.bnxt.tv/upcoming-live-games 

https://bnxtleague.com/en/newsvideo/

Veel Plezier!

(AD)

SPORT IN DE STAD GRONINGEN / PORTRET: 'Glenn Pinas is een echt mensenmens' / KLAAS STOPPELS / COACH / DONAR GRONINGEN / MEPPEL GIANTS / SURINAME / POKAI /

 

http://www.sportinstad.nl/artikel/Glenn-pinas-is-een-echt-mensenmens

Glenn Pinas is een echt mensenmens

Overgenomen van 'Sport in Stad', Door: Klaas Stoppels 29 maart 2021

Glenn Pinas is bezig aan zijn 70^e levensjaar, een mooi moment om eens een blik te werpen op het verleden en heden van deze bijzondere man en coach. Kortgeleden sprak ik met Glenn met als insteek een reis terug in de tijd waarin veel plaats zou zijn voor de nodige basketbalanekdotes. Dat werd het echter niet. Vanaf de eerste seconde nam het gesprek een heel andere wending, wat uiteindelijk resulteerde in een portret van de mens achter het fenomeen Pinas.  Zo werd er gesproken over de zin van het leven, over wat de mens toch zo uniek maakt, of de reis die je aflegt bestemd of toch onbestemd is en of de vraag over de zins des levens eigenlijk niet veel te groot is. Kortom: een kijkje achter de verf van het schilderij dat Glenn Pinas heet.

We zijn nog geen 10 seconden in het gesprek onderweg of de bekende lach van Glenn buldert al luid en duidelijk door het pand heen. “Moeite met ouder worden? Nee hoor, daar heb ik echt totaal geen moeite mee. Zolang je jezelf maar in shape houdt en dan vooral op het mentale vlak. Hoe ik dat doe? Door dingen te doen waar je hart van open gaat, snap je? Dingen doen die er voor jou toe doen. Natuurlijk weet je dat het ergens eindig is en ja, toen we jong waren stelden we taken gemakkelijker uit tot de volgende dag. Er was immers altijd een morgen. Maar naarmate je ouder wordt kun je de dingen minder goed uitstellen. Misschien is dat stukje bewustwording wel de grootste verandering in dit proces van ouder worden.”

Glenn is geboren in Paramaribo en kwam uit een onderwijzersnest. In Paramaribo genoten Glenn en zijn broer een vrij beschermende opvoeding. “Voetballen op straat? Met moeite hoor. Mijn moeder was doodsbang dat mijn broer en mij iets zou overkomen. Dus pas als de hen niet op de heide zat kon ik buiten ongestoord mijn gang gaan. Mijn vader overleed al toen ik 11 was en mijn broer ging studeren toen ik ongeveer 14 jaar was en dus bleef ik alleen met mijn moeder over. Mijn moeder ging toen weer aan het werk als onderwijzeres voor jongeren met de nodige problemen. Pas veel later bleek dat dit een voorbode was geweest voor mijn eigen maatschappelijke carrière. Doordat ze weer aan het werk was en middag- en avonddiensten draaide kon ik, zonder dat ze dat wist, lid worden van een basketbalvereniging.” Met een vette knipoog en bijbehorende lach vervolgt Glenn: ”mijn oma zat ook in het ‘complot’. Zij deed de was voor mij. Je kon zeggen dat ik al vrij snel doorhad welke mensen ik om mij heen moest verzamelen.”

Paramaribo bevatte (en bevat nog steeds) een ontzettende diversiteit aan mogelijkheden. Van arm tot rijk en alles wat daartussen paste was vertegenwoordigd in de wijk waar Glenn woonde. Doordat moeder Pinas weer aan het werk was, kreeg Glenn langzamerhand wat meer vrijheden en dan vooral in de (basketbal)sport. Vanwege de beperkte mogelijkheden in Suriname voor wat betreft studie en de vooruitzichten op een maatschappelijk carrière, ging Glenn op zijn 18e zijn broer achterna. Die studeerde, net als vele van zijn generatiegenoten, inmiddels in Nederland. “Aangezien Suriname een integraal onderdeel was van ons Koninkrijk en ik de taal kende, lag Nederland voor de hand, want pas veel later werd Suriname onafhankelijk.” Toen Glenn in Nederland aankwam had hij het in zijn hoofd gehaald om het leger in te gaan. Beroepsofficier, dat leek hem wel wat. “Het avontuur trok me,” vertelt Pinas als antwoord op de vraag waarom hij het leger in wilde. ”Het was een keuze, maar niet een heel erg goede doordachte. Na 3 maanden in de opleiding kreeg ik dan ook het advies: ga wat anders doen, je bent veel te speels, dus niet geschikt.” Glenn schiet in de lach. In zijn ogen verschijnt een glinstering. “ik neem je kort even mee, we kregen onze eerste oefening in november. Een veldtrip. Koud dus. Je werd met twee man gedropt, kreeg coördinaten en dan maar lopen. Als je goed kon kaart lezen was het ongeveer 2 uur lopen. Maar ja, ik had nog nooit een landkaart van dichtbij gezien en mijn maatje ook niet. Lang verhaal kort. Als het niet aan de leiding had gelegen liepen we nu waarschijnlijk nog. Tegen 11 uur in de avond waren we er wel klaar mee. We rolden onze slaapzakjes uit onder een groot Mariabeeld. Daar legden wij onze vermoeide lijven te ruste. De volgende ochtend werden we wakker gemaakt door schoolkinderen. Die keken verbaasd naar die 2 militairen en kregen een evenzo verbaasde blik terug.” Letterlijk einde oefening voor Glenn derhalve.

De beroepsopleiding was dus ten einde, maar Glenn vervulde wel zijn dienstplicht en bleef in het zuiden gelegerd. Daar kwam hij, in Weert om precies te zijn, in aanraking met het Nederlandse basketbal. Na zijn dienstplicht toog Glenn naar het Noorden des lands, ging bij zijn broer wonen en was voornemens om te gaan studeren. Inmiddels was de moeder van Glenn ook overleden en dus waren de broers op elkaar aangewezen. Maar naast de relatie met zijn broer waren andere relaties ook belangrijk voor Glenn. “Weet je, als je andere relaties aangaat versterken die je ook weer in wie je bent, wat je doet en waar je uiteindelijk naartoe gaat.” Zoals gezegd ging Glenn naar Groningen om te gaan studeren, maar bij aankomst had hij eigenlijk nog niet echt een idee wat hij zou gaan studeren. Hij had veel verschillende interesses, maar koos uiteindelijk voor de Academie sociale studies. Daar kon hij namelijk verschillende kanten mee op. De kant die bleef trekken was toch het werk wat zijn moeder had gedaan. “Noem het een soort voorbeeldfunctie, maar werken met die ‘moeilijke’ jongens waar mijn moeder meewerkte en die ze weleens mee naar huis nam, dat intrigeerde me. Die jongens keken dan hun ogen uit. Wij waren namelijk een gezin wat elkaar met respect behandelde en waar het rustig was. Dat hadden die jongens nooit gekend. Dat stukje hulpverlening waarin de humaniteit belangrijk was, dat pakte me. Uiteindelijk heb ik dat maar liefst 15 jaar gedaan in het UMCG op de afdeling kinder- en jeugdpsychiatrie. Een periode waar ik met heel veel plezier en voldoening op terugkijk.”

Tijdens zijn studie zette Glenn zijn basketbalcarrière voort in Groningen. Hij zat een blauwe maandag bij BVG waar hij onder andere teamgenoot werd van ene Bill Pijl. Er studeerden in die tijd veel Surinaamse jongeren in Groningen. Zij hadden wat subsidiemogelijkheden om van alles te organiseren. Via een stichting werd er een heuse basketbalvereniging opgestart die luisterde naar de exotische naam Pokai wat overigens niets anders betekent dan papegaai. “We speelden ander basketbal dan dat men in Nederland gewend was. Geen patroontjes, maar op gevoel. En we gunden elkaar de bal. Als jij ‘aan’ was, zorgden we ervoor dat je ‘aan’ bleef. We speelden al vrij snel op hoog regionaal niveau en werden in ons derde jaar dan ook kampioen waarmee we promotie naar de landelijke eerste divisie afdwongen. En dat stelde toen nog echt iets voor hé, dus gewoon ploegen met Amerikanen. Daar zag ik voor mezelf voor het eerst hoe het zou moeten, hoe het kon en hoe je op een creatieve manier de beperkingen om kon zetten in mogelijkheden.”

Bij Pokai zette Glenn zijn eerste stappen op het coaching vlak. Hij volgde Rupport Clements op die assistent-coach werd bij Donar. Glenn had al vrij snel door dat hij het spelletje wel snapte, maar dat het overbrengen van deze materie hele andere koek was. Ook zag Glenn dat het team te groot was voor het servet, maar te klein voor het tafellaken dat eerste divisie heette. “We wilden ons laten gelden en dus bedachten we allerlei acties om ook een Amerikaan te halen. Het lukte ons om de benodigde centen bij elkaar te halen en kwamen via de agent van Lace Strong uit bij John Wallen. Die kwam halverwege het seizoen en aangezien we geen huizen en dergelijke konden bieden, nam ik hem eerst in huis. Dat was best een struggle. John kon de eerste twee weken maar niet wennen aan het dag- en nachtritme van Nederland. Hij belde vaak in de nachten naar huis waardoor mijn telefoonrekening sky high was. Nadat ik hem diverse malen had uitgelegd dat hij dit niet meer moest doen, bleef hij maar volharden in het naar huis bellen. Toen ik hem weer midden in de nacht aan de telefoon hoorde praten, liep ik naar beneden en net voordat ik de woonkamerdeur wilde openen om het gesprek aan te gaan, hoorde ik hem zeggen dat hij niet snapte dat in ons huis blank en zwart met elkaar woonden en leefden. Toen ik dat hoorde ben ik eerst weer naar boven gegaan en toen hij klaar was heb ik met hem gezeten en uitgelegd dat je met een donkere huidskleur in dit land het best een keer lastig kan hebben, maar dat je ook gewoon je kans kon pakken. Uiteindelijk speelde hij maar één wedstrijd voor ons, hij kon hier gewoon niet wennen.”

Na zijn coaching periode bij Pokai kwam hij via Haren bij Meppel terecht. Glenn had altijd al de benodigde drive om te presteren, maar het coachen op het hoogste niveau overkwam hem eigenlijk min of meer. De eerste keer dat hij zichzelf betrapte in het nadenken over coaching op het hoogste niveau was toen hij in de promotiedivisie coachte. “In Meppel heb ik voor het eerst een flard van een gedachte gehad: hé, we zijn nog maar één stap van het hoogste niveau af. Toen we daar uiteindelijk op een plek terechtkwamen, welke recht gaf op promotie, heb ik tegen het toenmalige bestuur gezegd. Luister, mijn taak zit erop, nu is het een wedstrijd van jullie, het bestuur, geworden. Gaan we wel of gaan we niet promoveren.” Uiteindelijk waagde Red Giants de stap naar de eredivisie en zo rolde Glenn de eredivisie in. In totaal was Glenn maar liefst negen seizoenen werkzaam in Meppel. “Toen ik daar begon reed ik drie keer per week op en neer, maar naarmate we steeds op een hoger niveau kwamen gingen we ook meer trainen. Uiteindelijk kon ik het stuk wel dromen, maar het verveelde nooit. Ik kreeg altijd op de een of andere manier energie van Meppel en alles daaromheen. Weet je waarom? Ik ben een mensen-mens. Ik vind mensen om mij heen en daarmee plezier te hebben het mooiste wat er is. Ik heb het nodig om vanuit een soort van ‘echtheidsgevoel’ een relatie met mensen aan te kunnen gaan. Mensen bewust pijn doen kost me dan ook heel veel moeite, sterker nog, mensen bewust pijn doen zal ik nooit kunnen. Ik ben dan ook heel erg bezig met actie en gevolg. Daar denk ik echt veel over na. Als ik nu dit zeg of doe, wat heeft dat dan tot gevolg bij hem of haar.”

Dat echtheidsgevoel kwam ook terug in zijn coaching. “Er was ooit eens een speler die mij één of ander lulverhaal ophing. Hij vertelde mij dat hij niet op tijd terug kon zijn omdat zijn vlucht vanuit Amerika was vertraagd door hevige sneeuwval.  Één druk op de internetknop leerde mij dat zijn vlucht gewoon op tijd was vertrokken. Kijk dan word ik woest. Niet eens zozeer voor mijn eigen persoon maar potverdorie je laat je ploeg in de steek. Daar kon ik zo pissig om worden. Als je als speler er op dat moment voor kiest open en eerlijk te zijn dan gaan we kijken hoe we je kunnen helpen. Dan gaan we schouder aan schouder staan. Maar in plaats van een positieve oplossing te zoeken zocht hij een negatieve oplossing en nam daarmee alles en iedereen mee in zijn negatieve gedachten om uiteindelijk een voor hem ogenschijnlijk positieve oplossing te vinden. Toen hij weer in de zaal stond heb ik hem een vreselijke uitbrander gegeven en de eerstvolgende wedstrijd 40 minuten op de kant gezet. Pas jaren later trok ik de conclusie dat die boosheid, die overigens geheel terecht was, niet de uiteindelijke oplossing had gebracht en dat vond en vind ik nog steeds spijtig. Soms duurt het even bij spelers dat ze gaan snappen welke reis je met hen wil gaan maken. Maar nu nog, 20-30 jaar na dato zoeken spelers contact en zeggen dan, jeetje coach, ik begrijp nu pas waar je met ons naar toe wilde. In mijn beleving zijn er geen goede of slechte coaches. De benaderingen en werkwijze zullen best verschillen van elkaar maar uiteindelijk ben je als coach altijd op zoek naar de verbinding in je team. Wie gaat de reis met je maken, wat kunnen we op die reis tegenkomen maar nog belangrijker wat kunnen we er mee doen”.

In zijn loopbaan was Glenn werkzaam bij diverse clubs op diverse niveaus. Bij ieder team was de basis hetzelfde. Glenn zocht vaak een middenweg als het om hiërarchie ging. “Eerst draagvlak creëren en dan waar het kon in de groep staan en daar waar het moest duidelijk erboven. In de topsport vond ik het niet belangrijk om aardig gevonden te worden. In het normale leven heb ik het ‘aardig gevonden gehalte’ vrij hoog in het vaandel staan. En vergis je niet de verschillen in Meppel en Groningen, de beide eredivisieploegen die ik gecoacht heb, waren immens. Meppel was een vrienden team, daar bleef een deel van de kern van de ploeg waarmee we begonnen waren altijd bij de club. Jongens als Gunnink en Haze bijvoorbeeld. Zij zorgden voor een bijna naturel overdracht naar de zogenaamde imports toe. Zo zijn onze manieren, zo gaan we hier met elkaar om. Diezelfde opvatting hoorde je ook vanuit de omgeving. Later dacht ik er wel eens over na en vroeg mijzelf dan hardop af wat nu eigenlijk belangrijker was voor een team. Maakt het uit in hoeveel seconden je een suïcide kan lopen of hoeveel slides je in een minuut kan maken? Nee, plezier, vertrouwen in elkaar, duidelijk vertellen wat je doelen zijn dat is wat belangrijk is. Doe de dingen die nodig zijn, train ze maar schep er plezier in. Vertel je spelers dat ze samen moeten werken om dingen voor elkaar te krijgen. Dan krijg je vanzelf succes”.

Meppel was dus meer een ‘vriendenteam’. Er bestond daar dan ook totaal geen enkele druk. Ieder resultaat werd gekoesterd. Zodoende kon Glenn in alle luwte bouwen aan iets moois. In het tweede jaar dat Glenn daar coachte haalde men de play-off door in de reguliere competitie als vierde te eindigen. “Dat was me toch een feest! De brandweer moest er aan te pas komen want er zaten veel te veel toeschouwers in het Vledder. We hadden die hut wel 10 keer kunnen uitverkopen”. Maar het behalen van resultaten had in Meppel ook een keerzijde. “Meppel verloor zijn identiteit die ze pas jaren later weer hebben teruggevonden. Nu zijn het weer de Red Giants zoals ik ze van vroeger ken. “Bij Donar was het een heel ander verhaal. Zodra men op het hoogste niveau was teruggekeerd, met uitzondering van het eerste seizoen, moesten we kampioen worden. Geloof me, dat was in die tijd echt niet mogelijk. Pas jaren later, toen de organisatie mee ging groeien met de ambities van de club en doorkreeg wat er bijvoorbeeld aan budget nodig was werd een kampioenschap reëel.  Wat ik wel in mijn periode als coach heb geleerd is dat relaties, waarvan je denkt dat je erop kunt bogen, toch breekbaar en dus eindig blijken te zijn”.

Gedurende zijn jaren in Meppel was Glenn naast het coachen nog steeds werkzaam in het UMCG. In het derde jaar dat Meppel uitkwam in de eredivisie trok Glenn de stoute schoenen aan en ging weer studeren. “In dat laatste jaar Meppel kon ik bij het UMCG met ‘reorganisatie’ ontslag gaan. Ik kon er veilig uitspringen en ben toen rechten gaan studeren. Bij Donar was ik vanaf het begin full time coach en kwam mijn maatschappelijke carrière op een wat lager pitje te staan. Overigens zie ik wel overeenkomsten in het ‘zakelijk’ leven en het leven als (sport)coach. Zodra je met mensen omgaat kom je dat, in welke constellatie dan ook, weer tegen. Ik denk overigens, en dat is misschien wel een hele gewaagde uitspraak, dat ik nu een veel betere coach zou zijn dan al die voorgaande jaren. Ik denk dat ik nu pas doorheb hoe je het op een goede manier zou kunnen doen. Ik denk dat ik het beste uit mensen kan halen door ze een kans te bieden om mee te doen. Ik kan het niet voor ze doen maar ik kan ze uitnodigen om mee te doen. Ik kan ze de handvatten geven die zij nodig hebben om tot een prestatie te komen. Daar zit wel een grote overeenkomst tussen zakelijk en sport. Het aangaan van een relatie dat eigenlijk het voertuig is waarmee je samen die prestatie kunt bereiken. Niet omdat ik het wil of omdat ik het zeg. My way of de high way, je kent die uitspraken wel. En laat er geen misverstand over bestaan, ook ik heb deze gebezigd en dus veroordeel ik ze niet. Maar ik ken ze en ik weet waar ze toe leiden. Ze werken in mijn optiek contraproductief. Het andere, het aangaan van die relatie dus, kost veel meer tijd, kost ook veel meer energie maar als het van jou is dan is het rendement vele malen hoger”.  Wat drijft deze mensen, waarom doen ze wat ze doen, en hoe doen ze dat dan. Je kan dan de spiegel zijn die je ze kunt voorhouden en waarin ze zichzelf kunnen bekijken maar je kunt ook kijken naar hun behoefte. Okay, ik zie wat je wil maar vind je dat reëel? Daarmee plaats je de dingen in perspectief voor de ander en kom je uiteindelijk gezamenlijk tot die prestatie.

Glenn Pinas, een bevlogen coach, een inspiratiebron voor velen maar bovenal een mensen-mens. Iemand die het aardig gevonden wil worden hoog in het vaandel heeft staan. Van Suriname naar Nederland, van het leger tot psychiatrie, van student rechten tot sportcoach. Glenn heeft het allemaal gedaan. Nooit of te nimmer heeft hij zich door welke tegenslag dan ook uit het veld laten slaan. Altijd heeft hij naar eer en geweten gehandeld. Soms met een traan maar vaak met een lach. “Weet je, wie iets echt wil laten slagen vindt altijd wel een weg, wie iets niet wil doen vindt altijd wel een excuus”.

Wijze woorden die passen bij een man van zijn leeftijd. Een man die bijna 70 jaar geleden is begonnen aan zijn reis en die, mede door het mentaal in shape blijven, nog niets aan scherpte lijkt te hebben ingeboet. Zijn reis duurt dan ook hopelijk nog wel even voort.

*

Groningen heeft een lange Basketball-traditie, en is wat publiek betreft absoluut Basketball-stad Nr.1. dus zijn er vele mooie verhalen te vertellen en 'Sport in Stad' is een van de bronnen voor juist de lange mooie Verhalen waar andere platforms en kanalen zich minder op toeleggen: zoek dus  ---  Hier  --- verder. 

 

FIBA PERSBERICHT BIJ SPORZA-UITZENDING 15h00: 3trd Place Game Antwerp Giants Vs. Brose Bamberg / AANRADER /

 

 

 

 

 

 

 

SHARTIE AART DEKKER

2017/18: Donar Verslaat Antwerp Giants

 

Nu speelt vrijwel hetzelfde Antwerpen een Final-4 voor de Fiba Champions League voor 15.000+ M/V in eigen huis... Zo klein zijn de verschillen dus....

(AD)

 

 

 

 

 

Rice named MVP of the Season

4 MAY 2019 ANTWERP (Belgium) - Tyrese Rice, the player of Brose Bamberg, has been awarded the title of Most Valuable Player of the 2018-19 Basketball Champions League Season. The 31-year-old American, who grew up in Chesterfield, Virginia, has had an outstanding season with Brose Bamberg. Second best scorer with a total of 303 points this season, he's also the 3rd best turnover specialist with an average of 3 turnovers per game. Tyrese Jammal Rice has been elected among the Team of the Week of the second, fourth and eight Gameday of the Regular Season, as well as of the Quarter-Finals, and also named MVP of the Round of 16. The player started his professional career at Panionios, Greece, and has collected a few trophies lately, winning this year's German Cup with Brose Bamberg versus Alba Berlin last February (83-82). The announcement of the award was made on Saturday during the Basketball Champions League Awards Ceremony, in presence of coaches, players and media. The award has been given to Rice by the President of ULEB, Tomas Van Den Spiegel.

BASKETBALL BIJ DE BUREN BELGIË / FINALE PLAY-OFFS 2018 / BC OOSTENDE VS. ANTWERP GIANTS:

BC Oostende op één zege van nieuwe landstitel

Redactie KW

12/06/18 om 07:21 - Bijgewerkt om 07:20

Terwijl de Foo Fighters concerteerden in het Sportpaleis van Antwerpen had titelfinale 2 in de nabijgelegen Lotto Arena plaats. Oostende haalde het met 66-74 van Antwerp Giants. De landstitel wenkt!

Lees het hele artikel van kw.knack.be   ---  Hier  ---

Met de video-clip van de wedstrijd (en meer)   ---  Hier  ---

Of dat van hln.be  ---  Hier  ---

BESLISSENDE GROEPSWEDSTRIJD! - FIBA EUROCUP - DONAR-ANTWERP GIANTS LIVE TE VOLGEN:

Met dank aan:

Eric Boorsma

23 uur

FIBA Europe Cup wedstrijd Donar tegen Telenet Antwerp Giants woensdag live op Ziggo Sport en Podium TV http://donar.info/fiba-europe-cup-wedstrijd-donar-telenet-…/

LeukMeer reacties weergeven

Opmerking plaatsen

COLUMNIST AART DEKKER / DONAR VS. ANTWERP GIANTS / FIBA EUROCUP: Niet Klagen; Alweer een Kraker! - De Laatste van het Jaar 2017? / MET ALLE REUZEN DEZELFDE KANT OP!

6 december 2017, een beetje aan de vroege kant voor een Jaaroverzicht, en een echt sluitend Jaaroverzicht ben ik ook helemaal niet van plan te schrijven -veel teveel werk, en bovendien zou ik het veel leuker vinden als 'Het Jaaroverzicht 2017 van het Nederlandse Basketball zou worden samengesteld door 'Ons Allemaal Samen'; wij de Basketball-Liefhebbers Samen, dus niet door mij of een andere schrijver/journalist, niet door deze club of die vereniging, niet door de NBB, het NMT, de FEB, de DWL, niet door...ach u snapt wat ik bedoel; "De NBB, dat zijn wij allemaal SAMEN!", ik schreef -en zei- het al zoveel vaker...

Waar ik me al die 15+ jaren dat ik columns, verhalen en verslagen schrijf het meest tegen verzet heb -en zal blijven verzetten- is de opinie dat 'het Nederlandse Basketball toch helemaal niets voor zou stellen'. Misschien een mooi moment om iets over mezelf te debiteren: er zijn mensen die mij heel goed kennen die zeggen dat -of mij zelfs opzoeken vanwege- ik een erg relativerende, nuancerende persoon ben. Niet iedereen zal het hier mee eens zijn; er zijn mensen die veel/alles van mij lezen die vinden dat ik "alles veel teveel door een Roze Bril bekijk", dat ik bepaalde "mensen en instituten veel teveel de hand boven het hoofd houd", maar er zijn er ook die vinden dat "ik te direct ben, te confronterend" of "te lastig"... Als er zulke tegenstrijdige dingen over je worden gevonden door verschillende mensen, dan hebben die per definitie (bijna) allemaal gelijk, of (bijna) allemaal ongelijk. Ik denk zelf dat diegenen die vinden dat ik goed kan nuanceren het dichtst bij de waarheid zitten, en mensen die mij lastig of te direct vinden moeten maar eens verdenken wanneer/waarom ik tegen ze inga; dat is namelijk vaak het geval als ik de behoefte voel te nuanceren, als mensen erg aan de ene kant gaan zitten kwa standpunt, dan heb ik nogal eens de neiging om gewicht in de tegengestelde schaal te (gaan) gooien. Zo genoeg over mezelf...

Waarom nu deze ontboezeming?

Vandaag speelt Donar Groningen zijn laatste wedstrijd in de Eerste Groepsfase van de Fiba EuroCup, het is een Thuiswedstrijd tegen Antwerp Giants, en de Uitwedstrijd was een kraker; aantrekkelijk, spannend en erg 'op en neer', beide teams hadden fantastische Runs, beiden zagen de tegenstander dan na zo'n Run counteren met 'tegen-runs'.  Voor de neutrale toeschouwers dus zeker een wedstrijd om van te smullen, maar niet alleen voor de 'Neutralen'! Wel werd er lang nagepraat -ik denk vooral in het Groningse Kamp- omdat vrij algemeen werd geoordeeld "dat Donar onnodig had verloren", maar 'He, is dat niet vrijwel altijd zo als een wedstrijd eindigt met een punt verschil, waarbij de verliezer ook nog eens het laatste schot heeft (gemist)?'

De Thuiswedstrijd vandaag belooft een nog grotere kraker te worden: beide -sterke!- clubs staan gelijk op de tweede plaats, en de winnaar plaatst zich voor de volgende Groepsfase waarbij de punten behaald tegen de andere deelnemer uit de Eerste Groepsfase(zie stand Groep-A) meegenomen naar die volgende fase. Omdat Donar ook tegen de nummer-1 -ESSM Le Portel(FRA)- thuis heeft gewonnen zou het dus al op een W:L van 1:1 staan als het doorgaat, wel met een onderling nadelig resultaat -maar ach; wie dan leeft, wie dan zorgt- eerst deze fase overleven!

En wat is daar voor nodig? Logischerwijs: 'gewoon winnen', met welk verschil maakt niet uit. Is er een mooier scenario voor alweer een Kraker te verzinnen? Ik denk het niet.

Nu nog even terug naar de kop en inleiding aan het begin van dit stukje.

Voor Donar Groningen is dit al het zoveelste Hoogtepunt -en dus Kraker- van het jaar 2017. Er werd heel veel gewonnen; in het vorige Europese Clubseizoen werd ook al de Tweede Groepsfase van de Fiba EuroCup gehaald, en dat was voor het eerst in de Clubgeschiedenis. De club werd voor de tweede achtereenvolgende keer Kampioen -ook dat was nog niet vaak gebeurd-, en won de NBB-Beker. De club kwam recent ook nog slechts een puntje tekort om door te stoten naar de Groepsfase van de Fiba Champions League door in en tegen Madrid; door na het tweede gelijke spel in de Verlenging het hoofd te moeten buigen voor Estudiantes Madrid. Het enige minpuntje was de dominantie van Donar in de DBL, maar daar hebben ze zich in het Hoge Noorden nog nooit veel van aangetrokken.

Maar ook elders in het Nederlandse Basketball was sprake van 'Krakers & Successen'. Zoals gezegd: ik voel me niet geroepen het uitputtende Jaaroverzicht 2017 te schrijven. Laten we dat hier en nu SAMEN -'met Alle Reuzen Dezelfde Kant Op!' (*)- doen; ik geef hiermee de aanzet, vul me aan! Nog wel een kleine opsomming, zo uit mijn bolle hoofd:
-Oranje Basketball Mannen wisselde licht teleurstellende wedstrijden af met absolute Klassiekers -zoals een ongekende 71p Uitwinst bij Albanië, en de eerste overwinning ooit tegen Kroatië,
-de Orange Angels (Nationale Vrouwen Team) speelden tegen Frankrijk en Spanje -absolute Wereld Toppers!- maar moet de volgende stap -Kwalificatie voor het eerste Eindtoernooi in vele jaren- nog wel zien te maken,
-er werden diverse Oranje 3X3-Medailles gewonnen EN een fantastisch EK 3X3 georganiseerd in hartje Amsterdam voor een gigantisch publiek en met heel veel Media-aandacht,
-er kwam een DBL-club bij in de DBL, en er zijn optimistische geluiden te horen in meerdere steden voor verdere uitbreiding,
-en de MU16 promoveerde met een Zilveren MU20-B-Divisie Medaille, de WUxx-teams hadden wisselend succes -maar die staan dan ook al langer op hoog niveau-,

-en...oh, nee; nu is het de beurt aan mijn lezers om deze lijst aan te vullen!

Maar eerst vandaag dus alweer een Basketball-Kraker in Nederland -in Martiniplaza te Groningen, 19:30 uur-!

U snapt misschien wel dat ik het niet helemaal zou snappen als die geen Uitverkocht Huis en een kolkende Hel voor Antwerp Giants op zou leveren..?


AART DEKKER

(*) De Slogan 'Met Alle Reuzen Dezelfde Kant Op!!' is bedacht door Marnix Lamers.

COLUMN AART DEKKER / ANTWERP GIANTS - DONAR GRONINGEN: Ik Keek naar de wedstrijd, Keek ik anders dan de Coaches?

Jason Dourisseau tegen Antwerp Giants(Foto, overgenomen van DvhN, zie link onderaan naar hun verslag van de wedstrijd)

Ik was bij de spectaculair spannende wedstrijd Antwerp-Giants Vs. Donar Groningen, en vermaakte me best! Jammer van het verlies natuurlijk, maar Donar verloor pas zijn eerste wedstrijd op drie, en kan deze nederlaag thuis rechtzetten. Na afloop sprak ik een aantal mensen, bijna allemaal Coaches, en dat zette me te denken...

Maar eerst een inleiding.

In stukjes en beetjes heb ik in de loop van de 15+ jaar dat ik nu actief ben als Basketball-schrijver (Columnist, Verhalenschrijver, Verslaggever, Activist&Promotor, etc.) wel vaak geappelleerd aan mijn ontwikkeling tot -in ieder geval- Basketball-Liefhebber.

Ik begon met Basketball als Jeugdspeler op mijn veertiende of vijftiende, speelde rond mijn negentiende een jaar Eredivisie onder Maarten van Gent bij Frisol/Rowic Dordrecht -en zat daar veel op de bank-, begon als Jeugd-speler-af -dus als Rookie-Senior-speler- ook al direct met het coachen van Jeugd, ging ook al relatief jong als Technisch Bestuurlijk Kader-lid aan de slag, en heb daarna vrijwel alles gedaan wat je in Nederland binnen het Basketball maar kan doen, tot en met het oprichten van de nieuwe Inner City Club/Vereniging BV Team Ten Dreamers The Hague en het acht jaar in de lucht houden van die vereniging, en het daarnaast ook (deels mede- en deels autonoom-) organiseren van vele Evenementen, zoals onder andere: Reebok BlackTop Series, de NBA 3-on-3, NBA Festival, NBA-Jam-Session, en het Internationale Toernooi ter gelegenheid van The Hague World Conference Appeal for Peace (HAP), de honderdste Wereld Vrede Conferentie in Den Haag.

Toen we onze activiteiten in Den Haag af gingen bouwen -van 2001 t/m 2004 ben ik daar met Jan Lievaart toch nog een dag (soms twee) per week mee zoet geweest- ontstond er ruimte voor nieuwe activiteiten, en ontwikkelde ik me naast en voor Rob Meurs tot een -denk ik- goede Internationale Youth Talent Scout. Het 'Beleven van het Internationale (Jeugd-)Baketball' waar ik in die wereld voor op mijn plek zat, wilde ik graag delen met de 'Bassketball-Liefhebbers' thuis, en dus begon ik ervaringen te delen door erover te schrijven voor het thuisfront. Het scouten stopte, maar dat gaf alleen maar meer ruimte om erover te schrijven; dus dat ging door tot de dag van vandaag.

Goed dit was de inleiding, want dit stukje gaat over al die verschillende mogelijke invalshoeken die je kan kiezen als je -als Basketball-Liefhebber en als Nederlander- als je wedstrijden kijkt. Ik heb weleens het gevoel dat de meeste Nederlandse Basketball-Liefhebbers niet zo denken als ik, wat alleen maar meer uitnodigt om die verschillende invalshoeken te beschrijven en mensen te prikkelen om eens na te denken; iets van 'Hoe kijk ik eigenlijk? En waarom?'

Door al die verschillende rollen die ik opeenvolgend vervulde; bankspeler in het absolute Topjaar van de Nederlandse Eredivisie, speler, jeugdcoach, bestuurder, selectiecoach, teammanager bij Oranje, organisator, scout en beschouwend schrijver, veranderde mijn manier van kijken steeds. Maar ik zeg weleens: 'eens een coach, altijd een coach' en zeker 'eens kijken als talenten-scout, altijd een scout'. En daardoor ben ik me er meestal wel van bewust als ik bij een wedstrijd zit, of ik dat doe als Schrijver (en dan is er nog verschil of ik beoog een Column te gaan schrijven, of een Verhaal, of dat ik de wedstrijd wil Verslaan of tot een Beschouwing of Analyse wil komen bijvoorbeeld), of 'gewoon, als Liefhebber', of -al komt dan niet zo vaak meer voor, als Talent-herkenner/-evaluator, Scout, of als Coach. En daar komt dan eigenlijk altijd ook nog de vraag bij 'Voor wie, en met welk doel zit ik hier nu te kijken?' Want als je absolute Top-talenten bekijkt en evalueert, dan is het best belangrijk of je met de uitkomsten bijvoorbeeld Adidas moet adviseren over mogelijk te contracteren spelers, of dat je dat doet voor een NBA-team, een Europese Club, een Agent, of voor een Nationaal Team, dus dat is ook nog eens een factor die je kijken beïnvloedt.

Goed; Donar in Antwerpen dus. Ik had vooraf nog geen idee waar mijn stukje over zou moeten gaan, maar als ik wel vast van plan ben om een Column te produceren, dan maakt ik meestal Play-to-play-notities, waarbij ik dan wel juist datgene wat ik erbij denk en wat nooit in de officiële Game-notes staat – bijvoorbeeld dingen die ik me afvraag, of ik een actie (erg) mooi vind, of juist helemaal niet begrijp, of hoe een actie leidt tot en gebeurtenis, en die weer leidt tot een volgende, zeg maar 'Momentum-shifts', het begin of eind van een Run bijvoorbeeld.

Laat ik beginnen met mijn beleving en conclusies bij deze wedstrijd: ik vond het leuk, spannend, intens gespeeld, met nogal wat runs van of de een, of de ander en ja: ook ik vond dat Donar had kunnen winnen. Maar of ze ook hadden moeten winnen vond ik al een stuk lastiger als conclusie; ja, natuurlijk als je door de Donar-bril kijkt zeg je “Natuurlijk! Een punt verloren, en best wel wat niet zo briljante acties in de laatste minuten waarin Donar van een bijna controlerende voorsprong en alle kansen die uit te bouwen, naar achter, naar opnieuw voor, weer achter en tenslotte het laatste schot voor de winst kunnen nemen en dat missen...” Ja, als je zo kijkt; dan had Donar moeten winnen!

Maar ik was ook onder de indruk van Antwerpen; een heel jong team, met veel lengte, veel schutters, erg goede atleten, en echt goed teamspel spelend. Dus ik ben er vrij zeker van dat alles wat bij Antwerpen hoorde ook vond “Natuurlijk, Antwerpen moest winnen! Ze speelden thuis, stonden lang voor -meer en met meer verschil dan Donar!- en ze sloten de wedstrijd erg sterk af; zowel aanvallend, als verdedigend als in de Rebound aan beide kanten van het veld!”

Ik zag alle twee die tendensen, en ik zat notities te maken; dat betekent in mijn geval – ik ben geen 10-vingerige blindtikker, maar iemand die op zijn Jan-boeren-fluitjes tikt en daarbij ook regelmatig even naar mijn toetsenbord moet kijken, en als je in een flits naar je Laptop kijkt, mis je tijdens die flits wat er op het veld gebeurt..!

Ik sprak nogal wat mensen na afloop. En; dat waren bijna allemaal coaches, en allemaal Nederlandse coaches. Jaap vd Put, Burhan Alibegovic, Chris Vriens, Meindert van Veen en Erik Braal, in die volgorde. En die zeiden in verschillende toonaarden allemaal ongeveer dit: “Donar had de wedstrijd in handen, maakte een paar stomme fouten, een of meer vergissingen minder en Donar zou (gemakkelijk) hebben verloren. De een was daar wat laconieker in dan de ander, maar het verhaal was hetzelfde. Maar niemand van hen had de enerzijds-anderzijds redenering die ik hierboven opschreef. En ik wist nog steeds niet waar mijn verhaal over moest gaan... Ik vroeg me wel echt af -en zo expliciet is dat nog niet vaak gebeurd- “Heb ik nu echt zo anders gekeken dan zij? Gaat mijn stelling 'Eens een coach, altijd een coach', dan toch niet altijd op? Ben ik misschien niet zo'n coach meer?”

Na wat uurtjes slapen werd ik wakker, en dacht: “Nu weet ik waar het over moet gaan; over precies die vragen!“

Ik denk dat -van alle coaches die ik na de wedstrijd sprak- eigenlijk Erik Braal degene was met de meest genuanceerde reactie op Donar's prestatie tegen Antwerp Giants; hij stelde tijdens de Persconferentie al dat het een wedstrijd op het scherp van de snede was, dat beide teams tot het uiterste waren gegaan en dat Donar helaas niet het best mogelijke resultaat -winnen- had behaald, maar wel het 'next best' mogelijke; want dat is verliezen met een(1) punt. En dat de grootste waarde van deze wedstrijd voor Donar was, dat het weer eens met de neus het feit gedrukt was, dat een goede executie -vooral in de slotfase van belangrijke, spannende wedstrijden zoals deze Uit bij Antwerp- het verschil tussen Winnen en Verliezen maakt, en op langere termijn tussen Succes en Falen. En dat zijn team door diverse slecht uitgevoerde acties in de slotfase deze keer aan het kortste eind trok, en dat de ultieme waarde in het proces dus een hopelijk geleerde les is, en les die in de meeste wedstrijden in de DBL (helaas) niet (meer, of nog niet) geleerd kan worden..!

Ik zocht ook contact met een aantal van degenen die ik direct na de wedstrijd sprak: “Was hun kijk erop veranderd? Interpreteerde ik wat ze hadden gezegd juist?”

En ik was benieuwd naar wat degenen die dezelfde wedstrijd hadden gezien, maar geen coach waren er eigenlijk van vonden? Dat bleek ook anders te zijn als die Nederlandse, op Donar gerichte coaches vonden; niet spectaculair anders...maar toch...anders! Ik was dus niet de enige...

Tenslotte nog dit: het kwam waarschijnlijk (ook) doordat Antwerp Giants onder haar fans vele Metallica-fans telt, die dus op deze avond in het naastgelegen Sportpaleis die helden aan het beluisteren waren, maar ik wel iets meer toeschouwers verwacht...

Waar ik nog steeds benieuwd naar ben dat is de vraag aan meer 'anders gekleurde' aanwezige toeschouwers: had ook maar iemand van de Donarfans die de lange reis gemaakt hadden daar achteraf spijt van?

Hoe zat dat voor de niet-Donar-Fan-Nederlanders die -hoorde ik achteraf- er ruimer aanwezig waren dan ik met mijn slechte ogen in die grote Arena kon zien?

En mochten er Belgische Basketball-Liefhebbers zijn die deze verhandeling onder ogen krijgen: 'Wat is hun kijk op het door hun Antwerp Giants en Donar Groningen geleverde amusement, afgelopen woensdag?'

Zoals altijd: Reageren? Graag!!

Het was me de moeite, van de reis naar Antwerpen, de besteedde tijd op woensdag, en nu van het schrijven van dit stukje, weer meer dan waard!

AART DEKKER

Epiloog:

De Persconferentie met Evan Bruinsma, Erik Braal en coach Moors en zijn speler:   ---  Hier  ---

Terug in de auto met coach Burhan Alibegovic hadden we het over: ”Wat is het toch jammer dat Evan Bruinsma niet speelgerechtigd is voor de Orange Lions...en Waarom is hij dat eigenlijk niet?!? Want dat Oranje met hem erbij duidelijk sterker zou zijn is voor ons geen vraag!“

Evan Bruinsma tegen Estudiantes Madrid

Een samenvatting van DvhN:   --- Hier  ---

Kijk de hele wedstrijd Antwerp Giants - Donar Groningen --- Hier --- terug

Wedstrijdverslag van Dagblad vh Noorden: 'Donar-vecht-hard-maar-gaat-toch-onderuit-in-België'