Posts tonen met het label Intressant. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Intressant. Alle posts tonen

zondag 9 oktober 2016

UIT DE (ALWEER 'OUDE DOOS') / DAFNE SCHIPPERS in DE RIO OS, 2016 / WETENSCHAP SPORT ATLETIEK / LONREAD: 'Wordt Schippers de snelste vrouw op aarde?'

Het was de Zomer van 2016, ik zat in Zuid-Oost-Europa, het was bloedheet en zat 'op de Camping', nauwelijks goed Internet, en geen goede Televisie...dus lekker uitgebreid lezen, schrijven en posten op mijn laptopje was lastig. Dus onderstaande post is niet verder uitgewerkt en alweer outdated...maar desalniettemin wel interessant voor in sport geïnteresseerde lieden -en die zijn onder mijn lezers/volgers nu eenmaal zwaar oververtegenwoordigd...

De Volkskrant komt vaak met wetenschappelijk getinte achtergrond- en preview-verhalen, het gaat over Dafne Schippers, zo'n beetje Nederlands Grootste Sport-topper, dus ik neem aan dat veel mensen het onderstaande zeker op prijs zullen stellen, op de Volkskrant-site zelf staat nog veel, en veel meer; zie de Links daarnaartoe!

Wel ff tijd voor uittrekken, want het zijn meerdere lange artikelen, en als je dus ook nog doorklikt naar de VK.site, dan is er wel sprake van een Longread...


Originele artikel op VK.nl   ---  Hier  ---

Wordt Schippers de snelste vrouw op aarde?


Goud of geen goud

Twee kansen op goud heeft Dafne Schippers. Identiek eremetaal met een onmetelijk verschil in waarde. Wint ze de 200, of wordt ze de snelste vrouw op aarde? Een weging van haar kansen op de meest prestigieuze afstand: de 100 meter.

Volg de Volkskrant - Verhalen.volkskrant.nl/volkskrant-digitaal

Elke dag om 17.00 het laatste nieuws en analyses vanuit Den Haag in uw mailbox? Schrijf u in voor onze gratis politieke nieuwsbrief Dagkoersen.

Wat Dafne Schippers alvast deelt met Usain Bolt: ze heeft de grenzen van het voorstellingsvermogen verlegd. Een blondine uit Utrecht, olympisch kampioen op een sprintnummer. Het kan.

In Rio de Janeiro strijdt Schippers (24) tweemaal om goud. Identieke medailles met een onmetelijk verschil in waarde. De 200 meter? Een olympische plak, één van de 136 die in Rio de Janeiro worden verdeeld onder vrouwen. De 100 meter? Dé medaille, de meest begeerde en bezongen hoofdprijs in twee weken topsport.
Schippers weet wat waarschijnlijk nodig is: harder rennen dan ze ooit heeft gedaan. De tijd waarmee ze vorig jaar verrassend tweede werd bij de WK atletiek in Peking, 10,81 seconden, volstond het afgelopen decennium meestal niet voor de hoofdprijs op de 100 meter. Ze moet onder de 10,80, misschien zelfs onder de 10,70.

Dat vooruitzicht stemt haar vrolijk. Ze gelooft dat het kan. Haar lichaam is er klaar voor. In vergelijking met vorig jaar is ze minder zevenkampster en meer sprinter. Ze lijkt breder dan voorheen, maar dat is volgens haar optisch bedrog. De spierkabels in haar schouders en armen tekenen duidelijker af, omdat haar vetpercentage lager is. 'Ik heb wel iets meer bovenbenen en billen gekregen, sprintspieren zeg maar.'
Geen centimeter van de 100 meter is onbestudeerd gebleven, geen milliseconde onopgemerkt. Elk detail van haar passen is met laserpistolen en infraroodsensors vastgelegd, duizend maal per seconde. Ze weet hoe lang haar voet aan de grond behoort te blijven (minder dan 0,1 seconde op topsnelheid), hoe lang ze tussen elk contact zweeft (circa 0,125 seconde), en wat haar pieksnelheid is (ruim 38 kilomter per uur).

Lang wist ze niet met welk startblok ze in Rio te maken zou krijgen. De verschillen zijn aanzienlijk. Bij sommige merken kan ze met haar hele voet afzetten, bij andere steekt haar hiel boven het blok uit. Om niet afhankelijk te zijn van het toeval is een extra startblok gekocht. Met de drie belangrijkste merken heeft ze geoefend.

Of Schippers goud pakt hangt af van haar acceleratie, hoe snel ze op gang komt. Haar race mag dan krap elf seconden duren, na een tel kan het al voorbij zijn. Ze kan zich geen misstap veroorloven. Ze moet haar voeten nauwkeuriger plaatsen dan een koorddanseres.




Geen goud

De verkeerde genen

Chinezen blinken uit in tafeltennis, Canadezen in ijshockey, Nieuw-Zeelanders in rugby en Nederlanders in schaatsen. Die overheersing wordt vrijwel nooit verklaard uit genetische voordelen, eerder uit de sociaal-culturele factoren die per land verschillen.

Hoe anders is dat op de sprint. Zwarte atleten overheersen die discipline al decennia, bij de mannen en de vrouwen. Vaak staat er hooguit één blanke sprinter in de finale van de 100 meter: bij de WK atletiek streed Schippers vorig jaar tegen loopsters uit Jamaica, Trinidad, de Verenigde Staten en Nigeria. De meest gehoorde verklaring van de afgelopen decennia: zwarte atleten hebben een genetische voorsprong.
Wetenschappers denken daar anders over. Huidskleur wordt volgens genetici verward met eenvormigheid. In werkelijkheid zegt een donkere tint weinig over het genenpakket. De verschillen tussen mensen met Afrikaanse wortels zijn vaak groter dan tussen blanken onderling, of tussen blanken en Aziaten, of tussen Latino's en Australiërs.

De reden? De meeste mensen zonder Afrikaanse wortels stammen af van een kleine groep voorouders, mogelijk minder dan duizend, die Oost-Afrika 80- tot 100 duizend jaar geleden verlieten en zich verspreidden over de wereld. 'Vanuit een genetisch perspectief zeg ik graag dat alle Europeanen op elkaar lijken', aldus geneticus Kenneth Kidd van Yale University in het boek The Sports Gene, van journalist David Epstein.
Het vermeende voordeel van zwarte sprinters is de afgelopen vijftien jaar met veel geduld onderzocht door de Britse hoogleraar Yannis Pitsiladis. Hij heeft het dna van honderden Amerikaanse, Caribische en Europese topsprinters verzameld en geanalyseerd, onder wie Usain Bolt. Aanvankelijk in de hoop dat hij speed genes zou ontdekken.

Gaandeweg stelde hij zijn theorie bij. De meeste sprinters hebben inderdaad snelle spiervezels, stelde hij vast. Maar hij deed nog een ontdekking. Ook verbluffend veel Aziaten en blanken beschikken over die vezels. Toch zijn de meesten niet snel (net als de overgrote meerderheid van de zwarte bevolking). Sprinten is een complex samenspel tussen botten, pezen, spieren, longen, hart, bloed, gewrichten en geesteskracht.

Pitsiladis' conclusie (getrokken voor de opkomst van Schippers): 'De genen spelen een belangrijke rol bij het behalen van topprestaties, dat is ongetwijfeld waar. Maar de raciale visie is onzin.'
Zwarte sprinters zijn volgens de hoogleraar sneller, omdat de maatschappelijke voorwaarden voor sprintsucces in Amerika en Jamaica simpelweg beter zijn dan elders. Het is een sociaal-culturele kwestie. Vandaar dat Jamaica en Amerika altijd topsprinters afvaardigen naar de Spelen. Ditmaal: Elaine Thompson (10,70), Shelly-Ann Fraser-Pryce (10,70), English Gardner (10,74), Tianna Bartoletta (10,78) en Tori Bowie (10,78).

Goud

Het goede dna

Schippers heeft haar dna nooit beschikbaar gesteld aan de Britse professor, al is haar coach Bart Bennema best nieuwsgierig naar de uitkomst. Niet dat het lastig raden is. Gezien haar tijden moet ze over snelle spiervezels beschikken. Ze voldoet ook aan een andere voorwaarde van Pitsiladis: ze heeft haar ouders goed gekozen.

Dafne komt uit een sportief gezin. Vader Ernst (fysiotherapeut) had aanleg voor alle sporten, al ontbrak de gedrevenheid uit te blinken. Uit stand kon hij de basketbal dunken. Bij zwemmen werd hij gevraagd voor de selectie, in het judo werd hij bijna clubkampioen. Aan de rekstok draaide hij als turner moeiteloos met gestrekt lijf een rondje. Vader Schippers was volgens zijn vrouw Karen (onderwijzeres) in zijn jonge jaren 'een Epke met lengte', 1.92 meter en gespierd.

Karen deed zelf niet veel aan competitiesport, maar zij beschikt volgens haar man van nature over een goede conditie en spierontwikkeling. Dafnes oudere zus en broer blonken wel uit. Sanne (30) turnde en voetbalde fanatiek in selectieteams. Derek (27) trainde als tiener bij hoofdklasseclub Elinkwijk. Hij werd gevraagd voor de jeugd van PSV.
Dafne kwam door toeval in de atletiek terecht. Ze deed als 9-jarige aan tennis, nam voor de grap deel aan een hardloopwedstrijdje, viel op door haar snelheid en kreeg de tip atletiek eens te proberen.

In hun jongste dochter zien haar ouders veel eigenschappen van zichzelf terug. De atletische bouw van vader, het prestatiegerichte en ambitieuze van moeder. Ze stimuleerden haar en staken tijd in haar begeleiding, zoals ze ook bij hun oudere kinderen hadden gedaan. Karen: 'Ze wilde altijd graag aan wedstrijden meedoen. We zijn jaren met haar op pad geweest, tot in Groningen voor wedstrijden in een oude stal.'

Schippers ontwikkelde zich aanvankelijk tot zevenkampster, vanwege de Nederlandse gewoonte om alle kinderen tot 16 jaar verplicht te laten kennismaken met alle atletiekdisciplines. Toch kon ze al jong hard rennen. Toen ze acht jaar geleden de kans kreeg op het sportcentrum Papendal te gaan trainen, kon ze kiezen tussen zevenkamp en sprint.
De sprint viel af, deels vanwege de veronderstelde onbereikbaarheid van de wereldtop. Vader Ernst: 'De zevenkamp is een kleine wereld. Succes is maakbaar. Je moet er veel tijd in stoppen, je zwakke onderdelen verbeteren. Daarin zou ze ooit de beste kunnen worden. Maar de sprint? Nee. Ik wist dat ze fantastisch snel was, maar die Amerikanen en Jamaicanen: het was een wereld verder.'

Van dat idee, het diepgewortelde ontzag voor donkere sprinters, heeft Schippers zich bevrijd.

Geen goud

De gebrekkige sprintcultuur

Hoeveel vrouwen doen een poging uit te groeien tot de snelste vrouw op aarde? Niemand weet het precies. Atletiekfederatie IAAF houdt geen mondiale cijfers bij. Een betrouwbare uitslagensite als Tilastopaja.org geeft wel een indruk. In Amerika liepen vorig jaar 920 vrouwen de 100 meter sneller dan 12,30 seconden (anderhalve seconde langzamer dan Dafne). In Jamaica 83, in Groot-Brittannië 113, in Nederland 33.

Uit die aantallen blijkt dat er wereldwijd geen miljoenen ambitieuze sprintsters zijn, mogelijk niet eens enkele tienduizenden. Atletiek is kleiner dan de sport tijdens de Spelen lijkt. Dat geldt zelfs voor de 100 meter, het meest tot de verbeelding sprekende baanonderdeel.

Wereldwijd speuren slechts een paar landen serieus en structureel naar talent, vooral via schoolatletiek. De landen die bekend staan om hun sterke sprinters hebben, niet toevallig, ook de sterkste schoolcompetities: de Verenigde Staten en Jamaica.
In beide landen hebben meisjes en jongens een duidelijke reden om atletiek serieus te nemen. Ze kunnen er studiebeurzen mee verdienen, soms ter waarde van tienduizenden euro's. Tot ongeveer een decennium geleden verliep de atletiekloopbaan voor vrijwel alle Caribische talenten via een studiebeurs in de Verenigde Staten.

Usain Bolt verdiende als jongetje met zijn snelle benen een studiebeurs voor een basisschool met een beter sportprogramma, een school die zijn arme ouders niet konden betalen.

'Er is geen plek in de wereld waar sprinttalent zo systematisch wordt opgeleid als Jamaica', zei Stephen Francis vier jaar geleden tijdens een bezoek van de Volkskrant. Hij is de coach van tweevoudig olympisch sprintkampioen Shelly-Ann Fraser-Pryce. Alleen in enkele warme, zuidelijke staten in Amerika, zoals Californië, Texas en Florida, gebeurt volgens hem iets soortgelijks.
Francis gelooft niet dat de zwarte bevolking beter is gebouwd voor de sprint, net zo min dat hij denkt dat de natuurlijke selectie in de slaventijd de Jamaicanen extra sterk of snel heeft gemaakt.

Toch slaan die verklaringen bij een groot deel van de Jamaicaanse bevolking wel aan, weet hij. In Amerika gebeurt hetzelfde. Het idee dat zwarte atleten genetisch superieur zijn, is aantrekkelijk in een cultuur waarin de vermeende tekortkomingen van donkere mensen vaak worden benadrukt. 'Het zijn oppervlakkige, onlogische verklaringen', stelt Francis.

Wat Jamaicanen wel uniek maakt? Waarom een eiland met drie miljoen inwoners het afgelopen decennium beter presteerde dan een wereldmacht met ruim driehonderd miljoen inwoners? Er gaat weinig talent verloren aan andere sporten, zoals honkbal, basketbal of voetbal. En er is het belangrijkste sportevenement op Jamaica: de Boys & Girls Championships, het scholierenkampioenschap voor jongens en meisjes.
Het bestaat sinds 1910 en trekt tienduizenden toeschouwers. 'Er is televisie', aldus coach Francis. 'Iedereen in je dorp zal je zien, wie meedoet wordt populair en kan misschien een studiebeurs krijgen voor een Amerikaanse universiteit. Door dat kampioenschap leren kinderen bovendien al jong om het hele jaar hard te trainen.'

Bolt zei na zijn triomftocht in Peking: 'Als je de Champs hebt doorstaan, zijn de Olympische Spelen kinderspel.'

Goud

De modernste faciliteiten

De weelde van een eindeloze stroom toptalent kent Nederland niet. De meeste kinderen komen door toeval bij een atletiekclub terecht, zoals Dafne. Elke ruwe diamant wordt gekoesterd.

Schippers behoort tot de eerste generatie die optimaal heeft kunnen profiteren van die werkwijze. Haar opkomst valt samen met de structuur die de Atletiekunie acht jaar geleden ontwikkelde onder leiding van toenmalig technisch directeur Peter Verlooy. In een select aantal disciplines, zoals de sprint en de meerkamp, worden de beste atleten sindsdien bijgestaan door fatsoenlijk betaalde, voltijds bondscoaches.
Op sportcentrum Papendal beschikken de atleten over vrijwel alles wat nodig is om hun talent tot ontplooiing te brengen
Op sportcentrum Papendal beschikken de atleten over vrijwel alles wat nodig is om hun talent tot ontplooiing te brengen. Van onderdak in het sporthotel tot verantwoorde voeding in een restaurant. Van gespecialiseerde medische zorg tot dagelijks beschikbare fysiotherapeuten.

Er zijn hypermoderne krachthonken. Naast de blauwe buitenbaan, gelegen in de Veluwse bossen, zijn er diverse hallen om in te trainen, in de winter of bij slecht weer. Er is een werphal en twee sprinthallen. Dat betekent dat Schippers nooit een training hoeft over te slaan wegens slecht weer. Ze hoeft ook niet, zoals oud-sprintster Nelli Cooman, uit te wijken naar een parkeergarage om bij nat weer toch een sprinttraining te kunnen afwerken.
Daarnaast beschikt de bond over geld voor buitenlandse trainingskampen. In de winter wijken sprinters driemaal uit, naar Zuid-Afrika of Florida. Het streven is om drie maanden in de zon te trainen. Warmte is beter voor de spieren, weet coach Bennema. Atleten lopen bij dezelfde inspanning harder en ze herstellen sneller van die inspanning.

Door de gestage ontwikkeling van toptalenten als Schippers en diverse andere sprinters en meerkampers, weet de Atletiekunie ook ander talent aan zich te binden. Topcoach Rana Reider, die Amerikanen en Britten naar mondiale titels en medailles heeft begeleid, is vanuit Groot-Brittannië naar Nederland gekomen. Zijn topatleten zijn hem gevolgd, zodat Schippers sindsdien elke dag sparringpartners van wereldniveau heeft.
Ook biomechanicus Paul Brice, die al jaren samenwerkt met Britse olympisch kampioenen als zevenkampster Jessica Ennis en verspringer Greg Rutherford, beschouwt het als een uitdaging om de Nederlandse atleten verder te helpen met zijn kennis en apparatuur. Hij ziet niet in waarom Dafne de 100 meter niet zou kunnen winnen.

Zevenkampster Ennis (1,64 meter) kreeg te maken met dezelfde scepsis, zegt Brice: 'Hoe kan zo'n klein meisje zoveel punten vergaren? Dan kijk je naar objectieve data. Dan zie je dat Jessica en Dafne niet veel anders doen dan hun concurrenten, ze doen het alleen beter.'

Geen goud

Chemische hulpmiddelen

Schippers houdt zich aan de spelregels, zegt iedereen die het kan weten. Dat beeld wordt bevestigd door de circa vijftig dopingcontroles (urine en bloed) die ze jaarlijks opgewekt doorstaat: alle uitslagen zijn negatief. Dat ze vaak wordt gecontroleerd heeft een historische reden. De meeste toptijden van blanke vrouwen zijn gelopen met doping.

Verboden middelen zijn nauw verwerven met de sprint. Van de acht snelste mannen is alleen Usain Bolt nooit geschorst. Ook bij de vrouwen is de lijst van bedriegers lang, van de Amerikaanse Marion Jones tot de vele DDR-atletes die hoog op de eeuwige ranglijsten staan: Marita Koch, Heike Drechsler, Marlies Göhr, Silke Gladisch en Katrin Krabbe.

De dopingaffaires rond Amerikaanse en Jamaicaanse sprinters, en de gebrekkige dopingcontroles op het Caribische eiland, hebben het geloof in de natuurlijke aanleg van zwarte sprinters nauwelijks aangetast. Maar voor blanke sprintsters wordt doping in veel landen gezien als een voorwaarde om mee te kunnen komen.
De overtuiging heeft bijna een halve eeuw geleden postgevat in de toenmalige DDR en Sovjet-Unie, buiten Amerika en Jamaica de belangrijkste plekken waar gedurende enkele decennia actief en structureel is gezocht naar sprinttalent
De overtuiging heeft bijna een halve eeuw geleden postgevat in de toenmalige DDR en Sovjet-Unie, buiten Amerika en Jamaica de belangrijkste plekken waar gedurende enkele decennia actief en structureel is gezocht naar sprinttalent. De atletes werden onderworpen aan een zwaar trainingsregime waarvan verboden middelen standaard deel uitmaakten. Dat bleek uiterst succesvol, mede door gebrekkige controles.

Uit de recente Russische dopingschandalen blijkt dat de Sovjet-methoden nog steeds in zwang zijn, vermoedelijk ook in voormalige deelrepublieken. 'Mijn coaches geloven niet in sporters, ze geloven in doping', zei atlete Yulia Stepanova, de klokkenluider uit de geruchtmakende ARD-documentaire. Ze werd jarenlang gedrogeerd. Op hoogtestage mocht ze nooit. 'Veel coaches hebben geen idee wat ze doen.'
Betekent dit onuitroeibare geloof in doping dat blanke vrouwen alleen hard kunnen rennen met behulp van die middelen? Allerminst. De Oostbloklanden hebben alleen bewezen dat er medailles te winnen zijn met anabole steroïden als Oral Turinabol. Daarmee staat niet vast dat het onmogelijk is om vrouwen zonder die middelen hard te laten sprinten.

In de DDR kwamen gedurende enkele decennia (van pakweg 1964 tot 1989) honderdduizenden kinderen via school in aanraking met atletiek. Een select gezelschap talenten kreeg via het zogeheten Staatsplanthema 14.25 verboden middelen toegediend. In alle sporten tezamen zou het gaan om circa 12 duizend sporters.

In dezelfde periode, en erna, is het talent van miljoenen blanke meisjes in Europa en Noord-Amerika nooit aangeboord. Het is denkbaar, zelfs logisch, dat er verborgen sprinttalent in zo'n grote groep zit. Wie weet waartoe die meisjes in staat zouden zijn, gezien de huidige kennis over trainingsmethoden, nieuwe wetenschappelijke inzichten en betere materialen (als stijve, lichte spikes en harde banen).
Trainers noemen topatleten soms freaks of nature, vanwege de uitzonderlijke fysieke gaven die de sport vereist. Veel kampioenen worden bij toeval ontdekt, de meeste talenten blijven onopgemerkt. Wie zeker van zijn zaak wil zijn, en geen scrupules kent, creëert kampioenen. De laatste blanke winnares, de omstreden Wit-Russin Julia Nesterenko, dook bij de Zomerspelen van 2004 uit het niets op. Ze won de 100 meter en verdween haast net zo snel als ze gekomen was.

Goud

Technologische hulpmiddelen

Lang duurde het niet voordat coach Bart Bennema het speciale talent van Dafne Schippers ontdekte. Zij reageerde beter op zijn trainingschema's dan andere atleten. En ze plaatste zich als tiener al gemakkelijker voor titeltoernooien: iets wat de meeste atletes nooit lukt.

Vijf jaar geleden, als 19-jarige onderwijzers in opleiding, kon Schippers bij de WK atletiek uitkomen op vier disciplines: de 100 en 200 meter, de zevenkamp en de estafette. Ze mocht van haar coach alleen meedoen op de dubbele sprint en estafette, uit vrees voor overbelasting. Op de 200 meter liep ze de finale mis op slechts 0,07 seconde, al had ze die afstand nooit eerder buiten de zevenkamp gelopen.
De voorzichtigheid is gebleven. Bennema's trainingsleer laat zich samenvatten als slim trainen en hard herstellen. Uit de overlevering kent hij de veeleisende schema's uit de DDR-tijd. Hij is, net als collega-bondscoach Ronald Vetter, van mening dat die atletes chronisch overtraind waren. Bennema: 'Daar was het idee: meer is beter. Hoe meer ik aankan, hoe harder ik ga lopen. Ik gebruik het principe: less is more.'

Bennema behoedt zijn steratlete voor te veel arbeid. Ze traint negen à tienmaal per week, 's ochtends hooguit twee uur op de baan, 's middags iets korter in het krachthonk. Weinig herhalingen is het devies bij alle sessies. Meer dan twee keer per week test ze haar topsnelheid niet. Soms bestaat een training, na een lange warming up, uit niet meer dan driemaal 150 meter op topsnelheid. Of vijf keer voluit starten.
De coach benut de wetenschap. In de jacht op honderdsten van seconden tijdwinst worden Schippers bewegingen tot in duizendsten geanalyseerd. Het laserpistool van Laveg levert een snelheidprofiel van elke sprint op: hoe vlot schiet ze weg uit de blokken, waar ligt haar piek, wat verliest ze in de slotfase? De infraroodsensors van Optojump leveren details op over contacttijden, vluchttijden, paslengtes en snelheid.

Dat levert verrassende inzichten op. Zo blijkt Schippers met haar rechterbeen iets meer snelheid te ontwikkelen dan met links. Dat been is vermoedelijk sterker doordat ze als zevenkampster jarenlang met rechts afzette bij het hoog- en verspringen.

Biomechanicus Paul Brice beschikt over data van andere topsprintsters. Zo kan hij precies zien of Dafne voldoet aan de maatstaven die gangbaar zijn in de wereldtop. Doet ze over de eerste pas 1,02 seconde? Dat is te langzaam. Ze moet toe naar 0,96 seconde.
De technologie legt volgens Brice ook bloot waarom Dafne zo hard loopt. De lengte van haar passen is goed als ze op topsnelheid loopt: circa 2,30 meter per pas. De frequentie is uitstekend. Haar benen bewegen sneller dan haar mond kan tellen: 48 passen in minder dan 11 seconden. Het contact tussen haar spikes en de grond is kort, minder dan 0,1 seconde op topsnelheid. Per seconde legt ze dan 10,75 meter af.

Ook bereidt ze haar passen goed voor. Ze tilt haar knie hoog op en hamert haar dijbeen met een flitsende beweging tegen de grond, met een kracht die gelijk staat aan vier tot vijfmaal haar lichaamsgewicht.'She ticks all the boxes', zegt Brice. 'Ze doet niets anders dan de anderen. Ze doet het alleen heel goed. En ze kaatst haar been, met een korte contacttijd, met meer kracht tegen de grond dan haar concurrenten.'

Dergelijke kennis ontbreekt volgens Brice in Jamaica, waar minder waarde wordt gehecht aan wetenschappelijke hulpmiddelen. In Amerika is het evenmin gemeengoed.

Geen goud

De jamaicaanse parel

Opeens dook ze op, acht jaar geleden. Shelly-Ann Fraser-Pryce. Als een vrijwel onbekend talent, dat buiten Jamaica genoegen moest nemen met wedstrijden in Brabantse plaatsjes als Uden, veroorzaakte ze een schok bij de Jamaicaanse trials voor de Zomerspelen van Peking.

Op de 100 meter hield ze Veronica Campbell-Brown buiten de ploeg, de vrouw die in 2004 eerder als eerste Jamaicaanse sprintster olympisch goud veroverde (op de 200 meter). Even overwoog de bond de uitslag te negeren. Dan zou niet Fraser-Pryce naar Peking gaan, maar de gekoesterde vedette met de bijnaam VCB.

In Peking bewees Fraser-Pryce hoe misplaatst het vertrouwen in kampioenen kan zijn. Zij won de 100 meter, als eerste Jamaicaanse vrouw in de geschiedenis. Als Pocket Rocket (een verwijzing naar haar geringe lengte: 1,60 meter) groeide ze vervolgens uit tot beste sprintster van deze eeuw, misschien zelfs aller tijden.

Op de 100 meter heeft Fraser-Pryce (29) inmiddels drie wereldtitels veroverd, naast twee olympische hoofdprijzen. In Rio aast zij op haar derde gouden plak op rij. Dat is nog geen vrouw gelukt sinds 1928, de eerste keer dat vrouwen mochten meedoen aan de sprintafstand.
Zij lijkt ertoe in staat. Ze heeft motivatie te over. Ze zou dolgraag eens uit de schaduw treden van Usain Bolt, die zijn successen vrijwel altijd heeft behaald op dezelfde toernooien als zij. Ze aast op verbetering van haar persoonlijke record van 10,70. En ze weet dat alleen titels haar positie als beste sprintster aller tijden kunnen bekrachtigen.

Het wereldrecord van 10,49 is buiten bereik. Die omstreden tijd liep de Amerikaanse Florence Griffith-Joyner in 1988, officieel zonder rugwind (0.0 volgens de windmeter). In werkelijkheid had ze naar alle waarschijnlijkheid baat bij een fikse windvlaag mee; volgens een IAAF-rapport uit 1995 woei het 5 tot 7 meter per seconde.

Fraser-Pryce behoort tot een categorie sprinters die oud-atletiekcoach Henk Kraaijenhof omschrijft als 'bloeiers'. Anders dan de 'buigers' en de 'brekers' bezwijkt zij niet onder druk. Ze heeft spanning nodig om tot haar beste prestaties te komen. Van de zes mondiale finales sinds 2008 won Fraser-Pryce er vijf overtuigend. Haar winnende tijden varieerden in al die races nauwelijks: van 10,71 tot 10,78.

Mocht Fraser-Pryce onverhoopt falen, dan staat een mogelijk opvolgster al klaar: trainingsgenoot Elaine Thompson. Zij werd bij de WK atletiek, vorig jaar, door hun coach Stephen Francis buiten de Jamaicaanse ploeg gehouden. Naar verluidt omdat zij een bedreiging zou kunnen vormen voor de olympische kampioene. Bij de olympische trials, afgelopen maand, bleek Thompson in elk geval sneller. Ze versloeg Fraser-Pryce in 10,70.

Goud

De Hollandse groeibriljant

Dafne Schippers oogt in balans. Ze heeft aan een woelig jaar genoeg gehad om te wennen aan het bestaan als bekende Nederlander. Voorbij is de tijd dat de zinsneden van coach Bennema doorklonken in haar verlegen antwoorden. Ze heeft haar stem gevonden.

Ze is openhartig en eerlijk tijdens persconferenties. Ze durft zichzelf te zijn en gaat geen vraag uit de weg. Tegelijkertijd is ze behendig genoeg om potentiële valkuilen te vermijden. Ze doet geen moeite om zich anders voor te doen dan ze is, ook niet als ze in ongemakkelijke situaties verzeild raakt. Bijvoorbeeld als oud-kampioenen, die ze niet kent, komen kennismaken.

Schippers: 'Ik ben niet heel goed in de geschiedenis van atletiek. Als ik het niet weet, dan vraag ik het gewoon. Mooi is wel dat sommige oud-sporters zich voorstellen met een omschrijving van wat ze doen.'
Ze heeft haar doel duidelijk voor ogen. Haar vriend Nick Rotteveel treedt als dj Nicky Romero wereldwijd op voor tienduizenden mensen. Hij leeft 's nachts. Het brengt haar niet in de verleiding om laat naar bed te gaan of trainingen te laten schieten.

Ook met eten is ze streng voor zichzelf. Sinds ze twee jaar geleden een cursus sportvoeding volgde, stelt ze haar eigen dieet samen. Veel eiwitten, veel vers, weinig koolhydraten. Soms kijkt ze met een schuine blik verlekkerd naar een buffet, maar ze houdt zich aan wat ze bedenkt. Via een bloedcontrole laat ze af en toe nagaan of ze van de juiste voedingsstoffen voldoende binnenkrijgt, zoals vitamines. 'Ik voel me fitter en heb meer energie dan ik had. Dat is mijn graadmeter.'
Ze behoort tot een zeldzaam ras, blind voor huidskleur, immuun voor gedateerde denkbeelden. Waarom zou dat in Rio anders zijn?
Ze straalt vertrouwen uit. Ze gelooft in haar talent, ze vertrouwt op haar coaches en ze weet zich veilig bij haar familie en management. Ze is zich bewust van een zeldzame gave. Als zij voor een finale in de startblokken plaatsneemt, dan vindt ze rust. Het gebeurt vanzelf, steeds weer, zonder hulp van een mental coach of sportpsycholoog.

Uit die rust ontstaat een explosie. Op de belangrijkste momenten is die bijna altijd sterker, zuiverder en gerichter dan in trainingen of series. Ze loopt records in finales alsof het vanzelf spreekt. Ze behoort tot een zeldzaam ras, blind voor huidskleur, immuun voor gedateerde denkbeelden. Waarom zou dat in Rio anders zijn?

vrijdag 20 februari 2015

Nederlandse Basketball Toppers; coach Erik Braal

Update 2013:

Erik Braal vertrekt onverwacht - voor mij althans - naar Oostenrijk om daar te coachen; een - hopelijk tijdelijk - verlies voor het Nederlandse Basketball...


Braal-ontwikkelt-visie-vanaf-eiland (NOS Studio Sport)

2011:

Het is alweer lang geleden, voor hem waarschijnlijk (kwa beleving) nog langer dan voor mij, dat Erik Braal en ik in dezelfde competitie coachten; Erik was toen leider van de Basketball Academie van Rotterdam Basketball, en coachte de MU16. Als je zo'n directe link hebt met iemand dan volg je die persoon net een beetje intenser als wanneer die er niet is, maar ook dan zou ik inmiddels coach Braal goed gekend en hoog gewaardeerd hebben; ik vind hem namelijk een van de allerbeste coaches in Nederland! Stapje voor stapje bouwt hij door aan zijn eigen carrière, ondertussen zichzelf, zijn teams en clubs ontwikkelend en terwijl hij dat doet levert hij links en rechts ook nog andere bijdragen aan de ontwikkeling van het Nederlandse Basketball; Erik is namelijk niet monomaan of egocentrisch, maar heeft o.a. ook oog voor het algemeen belang in het Nederlandse Basketball. Bovenal denk ik ook dat hij een voorbeeldige professional en een prettige persoon is. Erik is een Topper in het Nederlandse Basketball, en bijt daarmee de spits af in een nieuwe rubriek op mijn Weblog (TiNBB). Dit alles blijkt overduidelijk uit het prachtige, redelijk diepgaande profiel dat TV Friesland van hem maakte:

zaterdag 24 januari 2015

Bijzondere Foto('s): Natuur 'Accupunktuur-Uil in Spanje' NRC.nl

Een Uiltje in Spanje wordt behandeld met accupunktuur tegen de pijn aan zijn rug die het opliep door tegen een boom te vliegen... (Foto van Foto AFP/Gerard Julien op NRC.nl)

Meer foto's van de Week van dezelfde serie op NRC.nl -- Hier --

woensdag 17 december 2014

Leuke testjes: 'Which-ancient-religion-does-your-spirit-belong-to'?

Altijd leuk - voor tussendoor, als je even de gedachten wilt verzetten -, een simpel testje dat pretendeert zelfinzicht te verschaffen - en dat soms ook nog een klein beetje doet... - Deze keer (met dank aan mijn broer Richard):

-- Which-ancient-religion-does-your-spirit-belong-to? --

Does the Earth call to you? Or perhaps the Heavens of old? Come find out which ancient religion best suits your unique self and spirituality!

zaterdag 18 oktober 2014

Andere Tijden: NBA Youtube verandert de manier waarop er naar Basketball gekeken wordt - Doug McDormett

Doug McDormett neemt afscheid van Creighton University na een carriere met historische prestaties; hij produceerde cijfers die vergelijkbaar - of beter - waren dan die van zijn allergrootste voorgangers...
.


En nu gaat hij naar de NBA -Chicago Bulls -:
Generaties gaan en generaties komen, ik ben inmiddels ook al zo'n 'ouwe lul', dat ik dat ook al zie... Doug McDormett is van de 'Nieuwe Generatie Nu', maar hij modelleert zijn 'Game' o.a. naar Larry Bird - toch al weer enkele generaties geleden de Ster -...Een kort interview met de nieuwe Chicago Bull, een van de beste scorers ooit in het NCAA-basketball.

Larry who? How YouTube changed the way we watch basketball

SI Now: Doug McDermott channels Larry Bird for SI Cover On Wednesday's SI Now, Creighton University forward Doug McDermott discusses being on the cover of Sports Illustrated, imitating an iconic Larry Bird cover photo, and the NBA players that he is modeling his game after. 'On 2nd Thoughts' was McDormett trouwens niet zo heel blij met de vergelijking die SI maakte tussen hem en 'de Legende Larry Bird', want dat legt de lat wel heel hoog voor hemzelf. -- Lees Meer in een artikel van Boston.com --

dinsdag 22 april 2014

Waar Kleine Dingen Groot Verschil kunnen maken: Eenvoudige maar Slimme Techniek, Energie uit Je Regenpijp!

Uitvinding Waterkracht- centrale aan huis

Door Rijkert Knoppers | NRC Wetenschap
Wat is een waterkrachtcentrale toch een overzichtelijke constructie! Je neemt een rivier, je bouwt een dam erin en er ontstaat een stuwmeer vol met water. Vervolgens laat je het rivierwater via een valpijp naar beneden stromen, waar het water een generator aan het draaien brengt, die ten slotte elektriciteit opwekt.

Dit eenvoudige principe was voor drie studenten aan de Technological University of Mexico inspiratiebron zo’n centrale in het klein na te gaan bouwen. De dakgoot van een woning dient als reservoir, de regenpijp is de valbuis, en op de begane grond bevindt zich een generator van 5 centimeter doorsnee. Op deze manier kan de zogeheten Pluvia-centrale een stel 12-voltsbatterijen opladen, die enkele ledlampjes of een kleine koelkast van stroom kunnen voorzien. Na het passeren van de turbine stroomt het water door een koolfilter, zodat het ook nog net zo schoon en drinkbaar als kraanwater wordt. Slim detail is dat een klep in het systeem regelt dat het eerste regenwater van het regenseizoen in een opslagvat verdwijnt. Dat water is te zuur en te vervuild en zou anders schade veroorzaken aan de generator. De centrale is al met succes getest bij enkele van elektriciteit verstoken inwoners in Mexico City. Het wachten is nu op de regen en een bedrijf dat de minicentrale in de markt wil zetten.

maandag 24 maart 2014

Echt waar...volgens... (Obama in het Rijks Museum 2014)

...Yves van Gelre

Onder de handtekening van Rembrandt op de Nachtwacht, kraste Barack ‘Obama was here’. Machteloos door de secret service keken Rutte, van der Laan en Pijbes perplex, maar toen beseften ze dat het schilderij opeens nog meer in waarde was toegenomen… . Ga dat zien! Het is echt waar!

by Yves van Gelre (NRC.nl)

Obama scratched "Obama was Here" beneath Rembrand's signature on 'the Nightwatch/de Nachtwacht'. Because of the presence of so many secret service personnal, Rutte, van der Laan and Pijbes could only watch without being able to prevent Obama from doing so...but thann they realized the Painting's value had only increased... Go and see it for yourself! It's the truth!

donderdag 6 februari 2014

(Gratis) Meedoen aan een Loterij met als Prijs $1,000,000,000.00...

Het is een interessante Prijsvraag: Warren Buffett die, samen met een bank (Quicken Loans) $ 1 Miljard (ja u leest het goed; 1.000.000.000 Miljard US Dollar!) uitlooft voor degene(n) die het aanstaande NCAA-toernooi perfect voorspelt. Nu is de kans dat dat u lukt slechts klein — a 1 in 9.2 quintillion chance - maar daar staat dan weer tegenover dat deelname gratis isl dus 'Niet geschoten is altijd mis'. En echte basketball-liefhebbers doen toch al massaal mee aan allerlei 'Brackets', dus waarom niet?! De gedachte achter deze actie zal wel educatief zijn, of tenminste beogen dat mensen eens over dit soort dingen nadenken; positief, maar dat maakt verder niet veel uit..

Ik denk dat ik maar eens een schema'tje in ga vullen, eind maart..!

Oh, ja: er zit ook nog een Goede Doelen aspect aan vast; Buffett geeft ook nog een aardig bedrag weg aan een Goed Doel. Laat ik bij deze beloven dat, mocht ik winnen, ook ik een paar Goede Doelen zwaar zal gaan steunen, waaronder:
-de Goede Doelen in de kolom hiernaast
-ik zal het Nationaal Team Heren en de MU20 gaan sponsoren (en waarschijnlijk nog wel een aantal Jeugdteams/Basketballscholen)
-en mijn eigen Basketball-projecten zullen dat ook een vliegende start beleven (BBC, T2D, GOOB, en RMF/RMM'ls), maar daarover in de toekomst meer op deze Blog...

Wie doet er ook mee? Iedereen succes!



Finance More: Warren Buffett March Madness Berkshire Hathaway Cleveland

Warren Buffett Will Give You $1 Billion If You Fill Out A Perfect 'March Madness' Bracket
Rob Wile, Jan. 21, 2014, 9:31 AM

Read more: http://www.businessinsider.com/warren-buffett-billion-dollar-bracket-2014-1#ixzz2sY3zh2vV

Warren Buffett's Berkshire Hathaway and Dan Gilbert's Quicken Loans are partnering to award anyone who fills out a perfect 2014 Men's NCAA Tournament bracket with $1 billion.
Quicken is running the contest, and is paying Berkshire to serve as "insurer," which means they'll be the ones paying out if someone wins.
The prize will be paid out in 40 annual installments of $25 million. If there's more than one winner they'll have to share. The winner or winners can also take or split up an immediate $500 million lump sum payment.
"It is our mission to create amazing experiences for our clients. This contest, with the possibility of creating a billionaire, definitely fits that bill," Jay Farner, President and Chief Marketing Officer of Quicken Loans said in a statement. He added: "We've seen a lot of contests offering a million dollars for putting together a good bracket, which got us thinking, what is the perfect bracket worth? We decided a billion dollars seems right for such an impressive feat."
In addition to the grand prize, Quicken will award $100,000 each to the contest's 20 most accurate 'imperfect' brackets submitted by qualified entrants in the contest to use toward buying, refinancing or remodeling a home. Quicken will also donate $1 million to inner-city Detroit and Cleveland non-profit organizations. Quicken is based in Detroit, but Gilbert owns the Cleveland Cavaliers and the city's Horseshoe Casino.
The odds are not ideal — a 1 in 9.2 quintillion chance.
But it costs nothing to fill out so you should probably do it. The contest starts March 3rd. "March Madness" kicks off March 18.

Read more: http://www.businessinsider.com/warren-buffett-billion-dollar-bracket-2014-1#ixzz2sY4KXvRd


Link naar het originele artikel op Business Insider: http://www.businessinsider.com/warren-buffett-billion-dollar-bracket-2014-1

zaterdag 21 december 2013

Wonderen der natuur (1): super-water-afstotende vlindervleugels

Waarschijnlijk zijn er weinig problemen voor ons als mensensoort, die niet door goed kijken naar de natuur uiteindelijk opgelost zouden kunnen worden. Een voorbeeld:

Ribbels houden vlindervleugels droog en schoon


Margriet van der Heijden | NRC 23-11-1959 pagina 2 - 3

Het zou een een kunstig geblazen glasobject kunnen zijn. Maar het is een klein wondertje uit de natuur: een waterdruppel die net geland is op een vlindervleugel. Op de vleugel van een blauwe Morpho didius om precies te zijn. Vlak hierna zal het water weer samentrekken, en opspatten in de vorm van kleine druppeltjes die elk zijn ontstaan uit een van de afgesnoerde ‘armen’ van dit ‘waterobject’. Dat proces houdt de vlindervleugels droger dan vrijwel alle andere oppervlakken uit de natuur. De vleugels zijn zelfs waterafstotender dan lotusbladeren, die tot dusver als ultiem waterafstotend werden gezien.

Het gedrag van de druppels (1,3 millimeter in diameter) werd door James Bird en zijn collega’s van het MIT vastgelegd met razendsnelle camera’s. Zulk onderzoek naar waterafstotende oppervlakken is van belang voor industriële processen. Zo zou de truc van de vlinder misschien óók ultrakoude dampdruppeltjes kunnen laten wegveren van vliegtuigmotoren voordat ze daarop – binnen een mum van tijd – vastvriezen en een ijslaag vormen.

Maar wat is het geheim? Tot dusver dachten materiaalexperts dat druppels het snelst opspatten, als ze zich eerst op het oppervlak uitrollen tot een symmetrisch pannenkoekje. Het water uit zo’n pannenkoekje rolt daarna vanaf de randen al vlug weer naar het midden terug, waar zich een druppel vormt die opspringt. Hoe dunner de pannenkoek, hoe sneller dat verloopt, en des te geringer de kans dat een deel van het water in het oppervlak doordringt of erop achterblijft.

In Nature laten Bird en collega’s nu zien dat het geheim zit in ribbels op de vlindervleugel: die geven de druppel tijdens het uitspreiden de asymmetrische ‘armen’ die oprollen tot losse druppeltjes. En dat gaat sneller dan het oprollen van één ‘waterpannenkoek’, zelfs als die op een waterafstotend lotusblad ligt.

zaterdag 12 oktober 2013

Indrukwekkende interactieve documentaire over hoogbouw




door Mirjam Remie (Media)(met dank aan NRC.nl)

Onze wereldsteden hebben maar één manier om te groeien: verticaal. The New York Times heeft daarom een vierdelige interactieve documentaire over de, hou je vast, "2500 jaar geschiedenis van verticaal leven en kwesties als sociale ongelijkheid in een steeds sterker geürbaniseerde wereld." Over hoogbouw dus. En dat op een verbluffend mooie manier.

A Short History of the Highrise is onderdeel van een groter, meerjarig project over hoogbouw, Highrise, geregisseerd door de Canadese filmmaker Katerina Cizek en geproduceerd door Gerry Flahive. Deze documentaire is in die samenwerking tot stand gekomen.

Het project bestaat uit vier delen, Mud, Concrete, Glass, en Home. Vergeet vooral niet onderaan te klikken. Zo krijg je meer informatie over het onderwerp, in de vorm van nog meer mooie foto's, achtergrondgeluid of een korte oral history. De foto's uit de eerste drie films komen uit het archief van de NYT, de foto's uit de laatste films zijn afkomstig van lezers. Die film geeft daardoor een mooie inkijk in het stadse leven van de mens anno nu.

Ondertussen rijdt er in deel drie ook ergens een Amsterdams GVB-trammetje voorbij en een vrouw op de fiets voor een filiaal van Albert Heijn.

Trailer voor A Short History of the Highrise

(Klik na de trailer op de langere films bij Youtube)

Highrise begon in 2010:
Het Canadese project begon in 2010, met een documentaire over dertien families die in hoogbouw in verschillende steden leven: Out my Window. Bekijk hem hier.

In One Millionth Thower (hier te bekijken) uit 2012 werken bewoners van wolkenkrabbers samen met architecten en animators om hun huis opnieuw vorm te geven, maar dan voor de virtuele ruimte.

Alle drie projecten vielen meerdere malen in de prijzen.

zondag 22 september 2013

Mooie Initiatieven: Googles Life Company wil ouderdom bestrijden

Larry Page

(Uit: NRC.nl (19 september) door Marc Hijink)

Naast computerbrillen, robotauto's en experimenten met heteluchtballonnen begint Google een nieuw project: het richt de California Life Company op. Calico moet ouderdomsverschijnselen moet bestrijden door middel van biotechnologie. Topman Larry Page hoopt "miljoenen levens te verbeteren."

Google verdient het merendeel van zijn omzet (50 miljard dollar) met het plaatsen van advertenties bij zoekresultaten, maar heeft een traditie om zogeheten moonshots te lanceren: experimenten om meer fundamentele problemen op te lossen. Een daarvan is ouder worden, en de ongemakken die dat met zich meebrengt.

Het internetbedrijf investeert een nog onbekend bedrag in Calico (en niet Galico, zoals eerder vermeld) Google stak al eerder geld in genetisch onderzoek, waarvoor veel computerkracht nodig is. Ook het verwerken van grote hoeveelheden patiëntengegevens - om het effect van medicijnen op grote schaal te testen - vereist veel rekencapaciteit. Soortgelijk onderzoek wordt gedaan door IBM's Watson-supercomputer die mede wordt ingezet voor gezondheidszorg.

Announcing this new investment, Larry Page, Google CEO said: “Illness and aging affect all our families. With some longer term, moonshot thinking around healthcare and biotechnology, I believe we can improve millions of lives.

Calico wordt geleid door Art Levinson. Hij werkte bij farmaceutische bedrijven als Hoffman La Roche en Genentech. Maar Levinson is vooral bekend als voorzitter van het Apple-bestuur. Apple en Google zijn in een felle concurrentiestrijd gewikkeld in de slag om mobiel internet, maar het doel van Galico overschaduwt dat. Zelfs Apple-baas Tim Cook geeft zijn persoonlijke goedkeuring op het Google-blog.

Tim Cook, Chief Executive Officer of Apple, said: “For too many of our friends and family, life has been cut short or the quality of their life is too often lacking. Art is one of the crazy ones who thinks it doesn’t have to be this way. There is no one better suited to lead this mission and I am excited to see the results.”

In een interview met tijdschrift Time (getiteld: Can Google solve death?) benadrukt Larry Page dat Google patiëntengegevens zal beschermen. Het bedrijf probeert nu vertrouwen terug te winnen na het afluisterschandaal, waarbij de Amerikaanse geheime dienst ook Google-gebruikers volgde.

Meer tech-ondernemers investeren in gezondheidszorg; Larry Ellison, topman van IT-bedrijf Oracle, heeft zich verbonden aan The Ellison Medical Foundation. Microsoft-oprichter Bill Gates steekt miljoenen in onderzoek voor de bestrijding van onder meer malaria.

maandag 26 augustus 2013

De weg zoeken door een bos: James Salter over het schrijven van romans


Tom Kleijn interviewde voor Nieuwsuur James Salter. Vierendertig jaar na Solo Faces bracht Salter dit jaar weer een roman uit: All that is.

vrijdag 8 maart 2013

Theo Maassen doet research voor 'Straatmonologen': 'Heb je een eurootje voor me?'

Cabaretier en acteur Theo Maassen heeft urenlang in Eindhoven op straat staan bedelen om het bestaan als dakloze aan den lijve te kunnen ervaren. Woensdag werd op YouTube een filmpje geplaatst van Maassens aanvaring met twee medewerkers van de dienst Stadstoezicht.

Een van de ambtenaren probeert de met pet, capuchon, bril en ongeschoren gelaat vermomde Maassen duidelijk te maken dat 'de mensen' het 'niet prettig' vinden dat hij staat te bedelen en zich in sommige gevallen bedreigd voelen. 'Zie ik het dadelijk weer en spreken de mensen mij nogmaals aan', zegt de man van Stadstoezicht, 'dan krijgt u een bekeuring van 120 euro.' Maassen: 'Ja, dan moet ik nog meer bedelen.'

Maassens actie is bedoeld ter promotie van het project 'Straatmonologen', dat in december wordt opgevoerd in het Parktheater in Eindhoven. Hij begeleidde daarvoor een aantal ex-daklozen. Eerder verscheen al een kort filmpje op internet met reacties van een aantal voorbijgangers op de bedelende Maassen.

Enhanced by Zemanta

zaterdag 8 december 2012

Ketter van het geloof in de markt (Ode nr.146)

Lecture 3 - 32
Lecture 3 - 32 (Photo credit: The Reith Lectures)

Een gesprek met politiek filosoof Michael Sandel over de doorgeschoten marktwerking

Marco Visscher | 146 mei 2012 issue Ode (Ode.nl)

Sla de krant maar open en de economische waarheid is onafwendbaar: gezinnen gaan failliet, bedrijven gaan failliet, zelfs landen gaan failliet, en wie weet gaat ook de euro binnenkort nog failliet. Wie altijd had ­gedacht dat de markteconomie een keer zou moeten falen, kan nu putten uit een stroom van bewijs.

Intussen davert de marktwerking gewoon door in allerlei aspecten van ons leven. In sommige Amerikaanse steden kost het een paar dollar om gebruik te mogen maken van de carpoolstrook als je alleen rijdt. Het kost zo’n 5000 euro om in een land als India een vrouw te vinden die de zwangerschap van jouw kind wil voldragen. Neushoorn zijn in Zuid Afrika bedreigd, maar voor ruim 10.000 euro mag je er een doodschieten.

De wereldwijde economische crisis lijkt nog niet te hebben geleid tot een fundamenteel debat over de rol van de markt in ons leven. Daarover gaat een nieuw boek – en het is zo’n boek dat al gauw een ­klassieker zal blijken te zijn. Michael ­Sandel is een vermaard politiek filosoof, verbonden aan Harvard, en met Niet alles is te koop. De morele grenzen van martkwerking lijkt hij de juiste auteur van het juiste boek op het juiste moment.

Sandel is niet de eerste die waarneemt dat het marktdenken is doorgebroken in de jaren tachtig, toen Ronald Reagan en Margaret Thatcher de twee politieke supermachten van dat tijdperk aanvoerden. Om de gemeenschap beter te dienen, zijn vanaf die periode steeds meer overheidstaken overgeheveld naar de markt. Toen Bill Clinton en Tony Blair het roer overnamen, gingen de scherpe randjes daar een beetje vanaf, maar het geloof in de markt bleef fier overeind. Het einde van de Koude Oorlog bevestigde het idee dat er geen beter systeem is dan het met democratie vermengde kapitalisme.

Ook zegt Sandel niets nieuws door erop te wijzen dat het marktdenken is doorgedrongen in gebieden als gezondheid, onderwijs, rechtspraak, ons familieleven, onze persoonlijke relaties en de zorg voor het milieu. Maar waar zulke ­waarnemingen vaak werden geuit door buitenstaanders met hun eigen politieke antwoorden, stelt Sandel vooral indringende vragen. Zijn belangrijkste luidt: wat is nu de juiste rol van de markt in ons leven?

Vragen stellen is Sandel wel toevertrouwd. Zijn colleges – een inleiding in theorieën over rechtvaardigheid – zijn al vele jaren razend populair: niet alleen bij studenten, maar ook bij televisiekijkers en internetbezoekers die de video opnames van zijn lesmateriaal kunnen volgen. In zijn boek Rechtvaardigheid: wat is de juiste keuze? stelt hij fascinerende vragen – is discrimineren soms toegestaan?, is martelen altijd verkeerd? – en zijn antwoorden zijn vaak ­verrassend.

In de aanloop naar een conferentie op 24 mei a.s. in Amsterdam, georganiseerd door CBE, sprak Ode met Sandel over de doorgeschoten marktwerking. Tijdens de opkomst van de markt in de afgelopen dertig jaar is het leven er over het geheel genomen voor de meeste mensen beter op geworden – niet ­volmaakt, maar relatief beter.

Wat is er dan mis met de markt?
‘De markt is belangrijk voor de efficiënte organisatie van de productie van goederen en diensten. Zolang markten worden ­gereguleerd, vormen ze een krachtig instrument dat welvaart en rijkdom brengt. De problemen ontstaan wanneer markten niet meer als een middel worden beschouwd, maar alle maatschappelijke ­verhoudingen gaan bepalen: wanneer markten alle ­aspecten van het maatschappelijk leven gaan beheersen.’

Is het al zover?
‘Het lijkt er wel op. Een verrassend, frappant voorbeeld is het groeiende aantal mensen dat zijn voorhoofd of een ander lichaamsdeel als advertentieruimte te koop aanbiedt. Wie zelfs zijn lichaam te koop aanbiedt, lijkt wel een karikatuur van een door de markt gedreven samenleving. Het is haast niet te geloven en toch is zo’n trend een signaal dat duidelijk maakt hoe ver we al zijn opgeschoven in de richting van een maatschappij waarin alles te koop is. We hadden een markteconomie, nu hebben we een marktsamenleving.’


Wat is er in uw ogen verkeerd aan deze uitbreiding van de markt?
‘Wanneer alles te koop is, bestaat de kans dat belangrijke waarden die niets met de markt te maken hebben – maar wel moeten worden gekoesterd – worden verdrongen door de waarden van de markt. Dat geldt zeker als het marktdenken doordringt tot de levenssfeer, waar van oudsher andere waarden heersen: de sfeer van persoonlijke relaties, familieleven, gezondheid, onderwijs, burgerschap, gemeenschapsleven, onze relatie met het milieu enzovoort. Dat roept lastige ethische vragen op. Moeten we bijvoorbeeld studenten betalen voor het halen van hoge cijfers of voor elk boek dat ze lezen, wat in de VS als proef is gedaan, om ze tot betere academische prestaties te stimuleren? Tasten dit soort financiële prikkels de liefde voor wetenschap als doel op zich niet aan? Er worden discussies ­gevoerd over de vraag of docenten meer of minder moeten verdienen al naar gelang de resultaten van hun leerlingen bij standaardtesten. Maar is dat niet een soort ondermijning van het principe en het doel van onderwijs? En wat te denken van Amerikaanse artsen met een klein aantal patiënten die uitstekend worden behandeld: ze kunnen dezelfde dag op afspraak komen, krijgen het mobiele nummer van de arts, die 24 uur per dag bereikbaar is. De arts verdient meer, maar patiënten die dat niet kunnen betalen, moeten naar het overvolle spreekuur van andere artsen, die de rest moeten opvangen.’

Wat als de samenleving baat heeft bij de toepassing van het marktdenken?
Stel dat het lukt om overgewicht te bestrijden via financiële beloningen voor mensen die fastfood laten staan? Zou dat geen goede zaak zijn? ‘Ook al zou blijken dat zo’n vorm van omkoping op den duur beter werkt, dan nog moeten we ons afvragen of gezondheid ­alleen draait om de body mass index. Moet je ook niet een juiste mentaliteit aankweken als het gaat om gezondheid en je eigen lichaam? Als we te veel nadruk leggen op financiële beloningen voor gewichtsverlies, ondermijnen of vergeten we misschien de les die mensen moeten leren: dat ze hun eigen gezondheid moeten respecteren en er zelf verantwoordelijk voor zijn. Als het om gezondheid gaat, zijn omkoopsommen en financiële prikkels een middeltje om overtuigingskracht te omzeilen. Dat moeten we ons wel goed realiseren.’ Het marktmechanisme is ook doorgedrongen tot het domein van de duurzaamheid, neem de handel in emissierechten. Wat is de invloed daarvan op het principe van milieubescherming? ‘Verhandelbare vervuilingsrechten kunnen, denk ik, een effectief instrument zijn om de CO2 emissie te verminderen binnen één land of een politieke eenheid als de EU, met name als bedrijven de voornaamste kopers en verkopers zijn. Maar bij een internationale overeenkomst tussen landen bestaat naar mijn mening het risico dat vervuiling een luxegoed wordt door de introductie van een marktstelsel voor verhandelbare vervuilingsrechten. Je geeft dan rijke landen de kans serieuze beperking van hun uitstoot af te kopen doordat ze andere landen mogen betalen om hún emissie te beperken. Dan heb je wel een economisch efficiënt stelsel, maar dat tast misschien toch het idee aan van gedeelde verantwoordelijkheid voor het milieu bij alle landen. In dit geval is er dus wellicht een discrepantie tussen de efficiency van de markt en de stimulans tot een gezamenlijk offer om wille van het milieu. Dan rijst de ethische vraag: wat voor houding moeten we cultiveren tegenover het milieu en onze verantwoordelijkheid daarvoor?’

Wat is het grootste probleem van de invasie – zoals u het noemt – van de markt in ons dagelijks leven?
‘De belangrijkste problemen zijn toenemende ongelijkheid en verzwakking van de democratie. In een samenleving met steeds minder gelijkheid wordt het steeds moeilijker het wederzijdse respect van alle burgers in stand te houden. Hoe breder de kloof tussen rijk en arm, hoe meer de levens van de gefortuneerden en de minder bevoorrechten uiteen gaan lopen. We wonen, werken, winkelen en spelen op andere plaatsen, we sturen onze kinderen naar andere scholen, enzovoort. Het nadeel is dat we langzamerhand steeds minder dingen gemeen hebben. Voor democratie is geen volledige gelijkheid nodig, maar mensen uit verschillende milieus, klassen en etnische groeperingen moeten elkaar wel tegenkomen en ontmoeten, ze moeten de kans krijgen elkaar te spreken en de verschillen te leren respecteren. Dat kan alleen als er openbare instellingen zijn waar mensen bij elkaar komen, ongeacht hun verschillende achtergrond. Naarmate de ongelijkheid toeneemt, zal dat steeds minder vaak gebeuren. En dan wordt het moeilijk de democratie in stand te houden, omdat het lastiger wordt onszelf te zien als burgers met een gemeenschappelijk doel. Dat noem ik het verval van de burgerdeugd. Het gevoel dat we samen in hetzelfde schuitje zitten, kalft af. De grondslag van maatschappelijke solidariteit wordt door toenemende ongelijkheid ondermijnd.’

Ziet u dat nu al gebeuren?
‘Het gebeurt inderdaad al. In veel democratieën neemt de ongelijkheid toe. Openbare instellingen en faciliteiten – of het nu gaat om onderwijs, vervoer of recreatie – bestaan in toenemende mate alleen nog voor de armen. Wie het zich kan veroorloven, zoekt particuliere vormen van vervoer, onderwijs of recreatie. We zien dus nu al een ontwikkeling naar een diepere scheiding van de maatschappelijke klassen, die schadelijk is voor de democratie.’

Is de economische crisis misschien ook een kans op verandering?
‘Dat zou je zeggen. Het leek erop dat de financiële crisis een einde zou maken aan het tijdperk van het markttriomfalisme en het idee dat markten bij uitstek bevorderlijk zijn voor het algemeen belang. De financiële crisis is over ons heen gekomen, maar heeft niet gebracht wat veel mensen hadden verwacht: een hernieuwde discussie over de juiste rol van de markt. In veel opzichten is het geloof in de markt blijven bestaan, ondanks een economische crisis, die meer vragen over dat geloof had moeten oproepen. Ik probeer de discussie aan te zwengelen over de vraag waar markten het algemeen belang dienen en waar ze niet thuishoren.’

Maar er zijn uitgebreide discussies gevoerd over regulering van de financiële markten en strengere overheidsvoorschriften voor de financiële wereld.
‘Inderdaad, met wisselend resultaat. Maar er is geen fundamentele herwaardering van economische theorieën geweest, noch van de ambitie om die als een waardevrije, neutrale wetenschap te presenteren. Dat is mijns inziens de diepere aanname die zelfs in de nasleep van de crisis nauwelijks ter discussie is gesteld.'

Draaide het in de Occupy beweging niet juist daarom?
‘De Occupy beweging lijkt me een goed voorbeeld van een beweging die twijfel oproept over de overheersing van de markt. Maar het politieke debat onder de gevestigde politieke partijen is er in de meeste landen niet echt door veranderd. De vraag naar de rol van markten speelt nauwelijks een rol in het publieke debat.’

Toch zijn veel mensen het erover eens dat de graaicultuur in het bedrijfsleven en de bonussen voor de top moeten worden aangepakt. Dat lijkt toch echt op een erkenning van de morele grenzen van de markt.
‘Inderdaad werd in de eerste reactie op de financiële crisis alles geweten aan de buitenproportionele hebzucht van bankiers en bestuursvoorzitters. Toen zijn de uitkeringen en de macht van grote financiële instellingen enigszins aan banden gelegd. Maar de doorgevoerde hervormingen zijn niet erg effectief gebleken en aan het verschijnsel van te groot om om te vallen is niet principieel iets veranderd door de ingestelde regels. Maar bovendien is er een belangrijkere kwestie waar nauwelijks naar is gekeken: welke rol moeten markten in het dagelijkse leven spelen, in het ­familieleven, in relaties en in de manier waarop we gezondheidszorg en onderwijs en het algemeen welzijn organiseren? Dat is geen onderwerp van serieuze discussie en mijns inziens wordt het hoog tijd die discussie te voeren.’
Marco Visscher zal dit artikel graag telefonisch aan u voorlezen voor 550 euro (ex BTW). Maak snel een afspraak.



Enhanced by Zemanta

dinsdag 24 juli 2012

En na de Olympiswche Spelen komen de Paralympics (NRC.nl)

Britse zender eert paralympiërs met indrukwekkende commercial

Nog acht dagen en dan beginnen de Olympische Zomerspelen in Londen. Iets meer dan een maand later is de stad het decor van de Paralympische Spelen, voor mensen die hinder ondervinden van een handicap. De Britse televisiezender Channel 4 maakte deze indrukwekkende commercial voor de gehandica… – excuses: Superhumans.


Het uitzenden van de Paralympics zal het grootste televisie-evenement in de geschiedenis van de zender zijn en naar eigen zeggen werd er nooit eerder op de Britse televisie zoveel aandacht besteed aan de Olympische Spelen voor gehandicapten.

De Britse uitzendrechten van de reguliere Olympische Spelen liggen bij de BBC; zij gaan via verschillende kanalen alle vijfduizend (!) uren aan sport naar de kijker brengen. In Nederland zendt de NOS zowel de Olympische als de Paralympische Spelen uit. Ten opzichte van Beijing willen ze het aantal uitzenduren dat besteed wordt aan de Paralympische Spelen verdubbelen.

Vanaf 1988 was het gebruikelijk dat de stad die de Olympische Spelen organiseerde, ook de Paralympics op zich nam. Londen is de eerste stad waarbij de koppeling verplicht was. Niet alleen met een lichamelijke, maar ook met een verstandelijke beperking is deelname mogelijk; bij het zwemmen, het atletiek en het tafeltennis is daar een categorie voo

maandag 2 april 2012

! April Grappen



Meer 1 April: van Google

Het Gmail-tap filmpje:

maandag 27 februari 2012

Antwoord van Andalusisch Dorp Marinaleda op de Crisis

Terwijl de neo-liberale slinger zover uit het lood is geslagen dat het bijna niet erger meer kan worden, wordt er in een Andalusisch plaatsje rustig gewerkt aan een nieuw socialistisch Utopia, en: iedereen heeft werk! Een unicum in een land waar 25% van de bevolking geen werk heeft, en van de jongeren zelfs 50% werkloos is!

In 6 minuten een portret van het plaatsje en haar burgemeester (sinds 30 jaar).
In Andalucia wordt al 30 jaar gewerkt aan een nieuw socialistisch Utopia.

Waar ligt Marinaleda (Google Maps).

maandag 6 februari 2012

De Nederlandse Kiezer als Schuifpuzzel (Groene Amsterdammer 2-2-12, Sciencepalooza, Eva van den Broek)

Aan de wekelijkse peilingen/verkiezingsuitslagen zou een mens kunnen denken dat een groot deel van de Nederlandse kiezers losgeslagen en op hol zijn, dit is niet waar: de verschuivingen die er zijn zijn beperkt, en spelen zich af binnen blokken, die op zichzelf weer erg vast op hun plek liggen. Overigens zijn de politieke voorkeuren van mensen op zichzelf weer eenvoudig af te lezen met expirimentjes. Hieronder de wetenschapscolumn 'Sciencepalooza' uit 'de Groene Amsterdammer'.

Schuifpuzzel

Hoe wispelturig was de Nederlandse kiezer de afgelopen vijf jaar? Van de zeventigduizend leden van het EénVandaag Opiniepanel wisselde 55 procent van partijvoorkeur. Klinkt wispelturig, maar volgens het vorige week verschenen rapport Kieskeurige kiezers* stak slechts twaalf procent de grens over tussen 'links' en 'rechts' en wisselde hun beleidsvoorkeur nauwelijks. Kennelijk zweeft de kiezer niet zomaar alle kanten op. Een Amerikaanse studie toont waarom. Linkse en rechtse kiezers hebben letterlijk een andere kijk op de wereld: hun ogen zien verschillende beelden.
Dat politieke voorkeur samengaat met bepaalde persoonlijkheidstrekken en zelfs hersenstructuren is al tien jaar bekend. Als je twee proefpersonen een plaatje van een wond laat zien waar de maden uit kruipen, is de kans groot dat degene die het hardste schreeuwt tegen het homohuwelijk is. Conservatieve Amerikanen hebben gemiddeld een grotere amygdala, het hersengebied waarin angst en herinneringen verwerkt worden. Deze maand verscheen een artikel waarin aangetoond wordt hoe die biologische verschillen ook echt het wereldbeeld van de verschillende gezindten kunnen beïnvloeden.
De proefpersonen kregen weerzinwekkende foto's te zien van bijvoorbeeld een spin op een gezicht of een auto-ongeluk, afgewisseld met plaatjes van spelende kinderen en konijnen. Hun fysieke reactie daarop werd vastgelegd met een huidspanningsmeter. Mensen gaan harder zweten, en daardoor beter stroom geleiden, bij het zien van zowel weerzinwekkende als aangename beelden. Meestal reageert men sterker op het eerste. Conservatieven reageerden sterker op nare beelden, liberalen sterker op aangename beelden. Zo'n lichamelijk verschil tussen politieke gezindten was niet eerder aangetoond.
Maar of je het warm of koud krijgt van konijnen heeft geen invloed op de noodzaak die je voelt om bijvoorbeeld repressieve maatregelen te nemen. Om te zien of conservatieven ook echt andere beelden waarnamen, kregen nieuwe proefpersonen een camera op zich gericht die hun oogbewegingen vastlegde. De ogen van de conservatieve proefpersonen bleven sneller en langer bij de weerzinwekkende plaatjes hangen, en die van liberalen juist bij de aangename plaatjes. De onderzoekers durven het nauwelijks te suggereren, maar wie onbewust zoveel meer vuiligheid en geweld op zijn netvlies krijgt, wil dat natuurlijk uitbannen en zijn land ertegen beschermen; en tegelijk is het voor de conservatief onvoorstelbaar dat zijn buurman alleen konijntjes ziet en niet de dreiging.
Als zoiets fysieks als oogbewegingen ten grondslag ligt aan onze politieke voorkeuren lijkt het opmerkelijk dat verkiezingen toch elke keer spannend zijn. Zouden de twee perspectieven bij geboorte vijftig-vijftig verdeeld zijn? Het eenvoudige antwoord daarop stamt uit 1929. De econoom Hotelling zag het politieke spectrum als een strand met twee ijsverkopers. Die ijsverkopers verdelen zich niet netjes over het strand, zodat de kinderen niet zo ver hoeven te lopen; ze willen ieder voor zich het grootste deel van het strand bestrijken, en komen daardoor altijd naast elkaar uit. Als een van beiden namelijk een paar stappen vanuit het midden naar links zou gaan, zou hij de helft van de klanten die hij voorbijloopt verliezen aan zijn concurrent op rechts. Daarom positioneren partijen zich rond het midden, blijven verkiezingen spannend, en kunnen wetenschappers hun proefpersonen opdelen in 'links' en 'rechts' van het midden.
Gelukkig is de politieke werkelijkheid niet zo eendimensionaal als dit strand of de tegenstelling tussen maden en konijntjes. Robbert Dijkgraaf beschreef politiek ooit als een schuifpuzzeltje, waarin één vakje leeg is zodat de andere stukken op de juiste plaats geschoven kunnen worden. Zo bezien is de conclusie van het rapport Kieskeurige kiezers juist: het zijn niet de kiezers die zweven, maar de partijen die zich herschikken om de oogbewegingen van de kiezers.

* Van der Meer e.a., Kieskeurige kiezers:
Een onderzoek naar de veranderlijkheid van Nederlandse kiezers 2006-2010 (2012)

donderdag 26 januari 2012

Toekomst voor natuur vlakbij de grote stad door Nederlands Bureau

In een email van 'Business Insider' vond ik het volgende futuristische ontwerp voor het in grote steden binnenhalen van veel natuur. Natuurlijk is het een ontwerp van een Nederlands Architecten Bureau...
This Plan For A 'Sea Tree' Park Could Allow Wildlife To Thrive In Cities
Nick Jardine (Business Insider)| Jan. 18, 2012, 8:29 PM
Dutch architectural firm Waterstudio has come up with a seriously cool looking structure that will apparently allow wildlife to thrive in urban areas.

The Sea Tree is essentially a giant floating park, which can be located in a river close to the bank. It's multiple layers allow various types of wildlife to find suitable habitats, with a large proportion of the structure housed underwater.

According to the Daily Mail, major cities like London or New York could see the introduction of Sea Trees within the next two years. An undisclosed lucrative client is apparently already taking a keen interest.

Read more: --here--

woensdag 18 januari 2012

Bizarre actie tijdens Florida State vs. UNC

Een ongelofelijk bizarre actie tijdens een grote ACC-college-game, die tussen UNC en Florida State; UNC is geveegd, de thuis-coach Hammilton stelt aan tegenstander Williams voor "...als jullie nu alvast vertrekken voor het einde van de wedstrijd...dan hoeven jullie straks geen spitsroeden te lopen tussen onze fans...", en UNC druipt af (op een stelletje walk-ons en andere bankzitters na... Is dit laf? Waarschijnlijk wel; bizar is het in ieder geval! En nu moet UNC maar hopen dat ze de volgende uitwedstrijd niet weer worden geveegd...