MUST-READ / COLUMN MARIJN DE VRIES: 'Sporthal' - Hoe geld een land niet rijk maakt, maar bang en hard... / NRC-SPORT / VLUCHTELINGENCRISIS FLUTTE-IV /

Sporthal

• NRC Marijn de Vries 26 augustus 2022 Leestijd 2 minuten

In een sporthal horen piepende sportschoenen. In een sporthal hoort zweetlucht. In een sporthal horen opgewonden kinderstemmen, omdat apenkooi begint. In een sporthal horen joelende supporters. In een sporthal horen overwinningsliederen. In een sporthal horen bittere tranen bij verlies. In een sporthal horen tieners onder de tribune, met oog voor niks anders dan misschien wel hun eerste kus.

In een sporthal horen stuiterende ballen. In een sporthal mag iedereen meedoen en maakt het niet uit als je elkaar niet verstaat. De taal van sport is overal hetzelfde. De stuit van een bal is een brug van hier naar daar. Gooien is even niet denken, is bezig met je lichaam, weg uit dat hoofd. Weg van herinneringen, of verdriet. Rennen is afreageren, en even wat agressie kwijt.

In een sporthal horen schelle scheidsrechtersfluitjes. In een sporthal hoort gescheld op de trainer van de overkant. In een sporthal horen salto’s, radslagen, een koprol op de balk. In een sporthal horen vuurrode kinderwangen, en concentratie bij het leren van wat nieuws. In een sporthal hoort liefde te ontluiken, voor de trampoline, de ringen of de judomat.

In een sporthal hoort geen moeder met een baby van een paar weken. En als ze er al is, dan zou ze er maar kort moeten zijn. Om naar een ouder kind te kijken, bijvoorbeeld, dat voor het eerst naar gymles gaat. Zo’n smalle kleuter met elastieken beentjes, opgewonden huppend – want al die toestellen zien er zo heerlijk spannend uit. De moeder zou trots moeten kijken, van haar kind dat gymles krijgt naar haar baby in de wagen. Lekker slapend. Goed gevoed.

In een sporthal hoort geen moeder met een baby van een paar weken tussen een massa mensen die daar ook maar een poging tot overleven doen. Op zoek naar veiligheid werden ze een desillusie rijker. Hoe geld een land niet rijk maakt, maar bang en hard, doet mij misschien nog wel het meest verdriet.

Had ze een wiegje voor de baby? Genoeg voeding? Ik zie de moeder voor me. De baby in haar armen. In een hoekje zit ze, haar hele lichaam vouwt zich om het kindje heen. Zat het nog maar in haar buik. Daar was alles beter. Daar kon ze het beschermen. Hier lukt dat niet genoeg. Vanuit haar hoekje kijkt de moeder naar de mensen, ze zijn te dichtbij, ze maken te veel lawaai, ze houden geen rekening met haar. En met haar baby. Niet als hij huilt. Niet als hij slapen moet. Niet als ze voeden moet.

Haar ogen dwalen over de gele en blauwe lijnen op de vloer. Naar de twee baskets hoog aan de muur. Daarboven ziet ze stukjes blauwe lucht, door de smalle ramen tegen het plafond. Ze zou willen vliegen, als ze vliegen kon. Weg met haar baby, weg van hier. Vliegen, naar een plek met een groot bed. Met rust. Met licht, en ruimte. Zachte handdoeken en een warm badje voor haar baby. Met lieve mensen, die naar haar kindje zouden kijken en glimlachen. Wat is hij mooi.

Wat gebeurt er met een dode baby in een sporthal? Is er een lijkwagen gekomen met een kistje, niet groter dan een schoenendoos? En wat gebeurt er met de moeder?

Ik denk al dagen honderdduizend zachte armen om haar heen.

Marijn de Vries is oud-profwielrenner en journalist.

Een versie van dit artikel verscheen ook in de krant van 27 augustus 2022 

Meer Columns van Marijn de Vries op NRC.nl   ---  Hier  --- 

BESCHOUWING AART DEKKER / DBL: Dutch Windmills vs. Landstede Zwolle - Wordt de DBL-Top-4 alsnog een Top-5? / DUTCH WINDMILLS DORDRECHT /VERSLAG (LANG) /

Shavon Coleman dunkt tegen Landstede Basketball Zwolle (Foto DW/DBL, Martin Blom)

Nu de top van de DBL voor het eerst in jaren weer behoorlijk open is -in de zin dat de voorspelbaarheid van onderlinge resultaten toch minder is dan onder bijvoorbeeld de (bijna) totale dominantie van een ploeg als Donar- begon onder 'insiders' de vraag op te komen wie van de Top-4 de meest verslaanbare (voor nummer 5 t/m 10) zou zijn, en natuurlijk ook wat dat voor straks -tegen Play-offs-time- zou kunnen betekenen...

Op 5 januari j.l. was Landstede Zwolle nog de ongenaakbare Nr.1 met slechts een keer verlies. Dat ZZ Leiden wat betreft verliezen dezelfde status had, werd in de stand erg geflatteerd doordat de Leidenaren een straatlengte achter lagen wat betreft gespeelde (en dus ook gewonnen) wedstrijden. Dat komt natuurlijk ook door de manier waarop wij in Nederland gewend zijn competitiestanden in beeld te brengen...maar ja....

5 januari, dat was negen dagen geleden, en in het Basketball kunnen dingen snel veranderen...


Als iemand mij de laatste maanden een pistool op het hoofd had gezet om een eindranglijst per het einde van het reguliere seizoen te voorspellen, dan zou ik dat een moeilijke vraag hebben gevonden – vooral omdat 'er nog heel veel zou kunnen gebeuren tot de deadline voor het aantrekken van nieuwe spelers'. Maar datzelfde geldt ook nog voor de periode vanaf dat moment, tot het begin van de Play-offs; zeker nu we in de Top-4 drie zeer diepe teams hebben, tegenover een uiterst smal team met een zeer, zeer sterke eerste vijf (ZZ Leiden). Je laat er natuurlijk je gedachten weleens over gaan -dat is toch een van de dingen die sport zo leuk maken- en alhoewel ik mijn petje afneem voor wat er bij Landstede Zwolle Basketball allemaal gebeurt, dat ik wat later in het seizoen wellicht toch Landstede Zwolle als de meest verslaanbare zou (gaan) zien, dat was voor mij -afhankelijk van de (mogelijke) Roster-ontwikkelingen bij de drie andere Top-4-teams- zeker een overweging.


Dutch Windmills Dordrecht dreigde even als een soort bruggetje tussen de Top-4 en de vijf anderen 'los' te komen te bungelen. Zelfs coach Geert Hammink -een tijd geleden zei een van de Windmills-bestuurders tegen mij “Geert? Die wil 'gewoon' Kampioen worden!”- die af en toe nog wel eens ventileerde dat “voor hem de vraag was of er sprake zou zijn van een Top-4, of toch meer van een Top-5?” leek de hoop dat zijn jonge team alsnog die aansluiting zou kunnen bewerkstelligen, een beetje opgegeven te hebben. Maar ineens is het plaatje begonnen te bewegen. Ik schreef het al; Den Helder Suns is, ondanks alle verloren wedstrijden tegen juist Windmills, inmiddels bezig aan het op zijn beurt alles winnen van wat onder hen staat, en zou dus een bedreiging kunnen gaan vormen voor Dordrecht mochten dat ergens steekjes gaan laten vallen. En aan de andere kant was de vraag wanneer -en dus niet 'of'!- de Dutch Windmills een of meer wedstrijden zouden gaan winnen van Top-4-teams, en hoe vaak ze dat voor de Play-offs nog zou gaan lukken. Eerlijk gezegd zag ik dat moment rap dichterbij komen, maar uitgerekend Landstede Zwolle was niet mijn eerste kandidaat voor dat feit...


Maar het blijft dus Basketball; en dat betekent -in tegenstelling tot bijvoorbeeld een sport als voetbal- alles in korte tijd kan veranderen, of er tenminste heel anders uit kan gaan zien.


Dutch Windmills tegen Landstede Zwolle op zondag 13 januari dus in Dordrecht. Landstede, waar je geen spelersmutaties verwacht, behalve dan natuurlijk iets als de recente return van een lang geblesseerde Olaf Schaftenaar. Maar bij Zwolle ontbrak Franko House, en naar nu blijkt definitief. Nu is Landstede een diep team met een brede bank, en zou een speler minder afgezet tegen eentje die terugkomt niet veel uit mogen maken -zeker niet tegen een team dat al twee keer relatief moeiteloos verslagen werd, maar toch...

Bij Windmills is de vervanger van Alec Wintering (Lavonte Dority) inmiddels wel ingepast – al komt hij nog steeds van de bank omdat Roel van Overbeek het krediet als starter de afgelopen maanden wel heeft verdiend. Maar bijvoorbeeld vorige week tegen New Heroes Den Bosch, toonde hij al duidelijk zijn meerwaarde; onder andere ervaring, massa en fysieke kracht.


Bij Windmills de gebruikelijke starters(van Overbeek, Richardson, de Vries, Coleman en Kok), bij Landstede Kajami-Keane, van Oostrum, Dorsey-Walker, Schaftenaar en Dahlman. De tribunes waren redelijk bezet, maar minder dan vorige week tegen Den Bosch.


Het begin van de wedstrijd leek een herhaling van de twee eerdere Dordrecht-Zwolle ontmoetingen te worden. De Windmills konden iets gemakkelijker behoorlijke schoten vinden -maar die werden tegen een hoog percentage gemist- terwijl Landstede ook niet geweldig speelde, maar wel voldoende tot fatsoenlijk afronden kwam. En dan is 13-22 een stand die je na tien minuten ongeveer verwacht.


Datzelfde beeld zette zich nog een tijdje voort: daarmee bereikte Zwolle een maximale voorsprong van 15-27. Vanaf dat moment begon het beeld een beetje te verschuiven. Eigenaardig genoeg was het Zwolle dat energieker en feller begon te verdedigen, maar was het het spel van Windmills dat daarmee mee ging en dus ook beter werd. Dat begon met de weer van een griep herstelde Shavon Coleman en Jito Kok; de eerste ging vanuit een verdedigende rebound met zijn Trade-mark (de Coast-to-coast) in transitie, en werd afgesloten met een score van Kok. Even later Dishte Coleman de bal uit een Baseline-spin-move panklaar voor een slamdunk van alweer Kok. Coleman nam de volgende twee punten uit wederom een Spin-move zelf voor zijn rekening, en kort daarop was het Pim de Vries die op een Flashcut de bal kreeg en Inside-out de assist gaf voor een driepunter van Lavonte Dority. Toen waren de Dordtenaren terug op 22-29, en hadden ze het vertrouwen en de spirit dat er wat te halen viel.

Met 3m53 op de klok had Herman van den Belt genoeg gezien; hij nam een time-out bij 24-31. Er leek nog weinig vuil aan de lucht voor de Nr.1 van de DBL, maar achteraf bleek de wedstrijd toen toch al gekanteld... Na de onderbreking kwam Bennett Koch door met een fraaie linkshandige onderhandse Hook om zijn tegenstander heen, Ralf de Pagter -in mijn ogen iemand die Zwolle

Ralf de Pagter kwam al vroeg in foutenlast (Foto Ivonne de Bruin/Landstede)

wellicht door deze moeilijke fase heen had kunnen trekken- maakte daar zijn derde fout op, Koch rondde de And1 af, en blokte een lay-up van Kajami-Keane weg. De Canadees -die aan een erg goed eerste Europese seizoen bezig is en op mij tot nu toe erg solide overkwam- had daarvoor ook al te maken gehad met Blocks en intimidatie(s) van Jito Kok, en zou de wedstrijd afsluiten met een 5 op 15 schot; natuurlijk ver beneden wat we van hem gewend zijn. In diezelfde fase had hij ook nog eens pitbull-verdediger de Vries op zijn huid; al met al andere koek dan in de eerdere onderlinge wedstrijden.

De eerste helft werd afgesloten met een driepunter van Kevin Bleeker en een Pull-up-jumper van Dority op ruststand 36-40. Op dat moment was het energieniveau van Dutch Windmills al zichtbaar (veel) hoger...”er was in de voorafgaande week fantastisch getraind” zei coach Hammink, en dat vertaalde zich blijkbaar in het geloof dat dit de wedstrijd zou gaan worden waarin de Windmills weer een stap zouden gaan maken.

Freek Vos kwam een fase goed door met scores(Foto, Landstede Ivonne de Bruin)

Toch werd dat aan het begin van de tweede helft nog niet direct omgezet in een kanteling van de voorsprong. Onder andere Freek Vos kwam in de periode goed door met een paar scores, dus het verschil werd zelfs weer wat groter. Maar toch leek het (mij) alsof de Zwollenaren de bui toch al een beetje zagen hangen. Er volgde een fase waarin over en weer wat Airballs werden afgevuurd en ballen werden weggegooid, maar het verschil in spirit werd steeds duidelijker waarneembaar. Ryan Richardson -die (nog te) vaak een flinke aanloop nodig heeft voordat hij een scorende factor wordt- kwam tot leven en ook Coleman ging vlammen. Uitgerekend een 1-2-tje van die twee had de eerste voorsprong voor Dordt kunnen realiseren; Richardson gooide een Alley-hoop die Coleman alleen achterwaarts en vanachter het bord had kunnen dunken, maar dat was iets teveel gevraagd, hij koos voor een tip, die ging net mis, maar mooi was het wel! Daarna volgde een puntje-puntje-fase. In de laatste twee minuten werd de kanteling van de wedstrijd voltooid. In een wedstrijd waarin de Fast-break-punten dun gezaaid waren(Dordt 12, Zwolle 11) maakten de Windmills een verschilletje met snelle uitvallen en And1's. Na 30 minuten was het 62-57.


Het laatste kwart werd een heerlijk schouwspel -in ieder geval vanuit Dordts perspectief- het bleef spannend, er werd geknokt, er kwamen mensen in foutenproblemen; kortom alles wat basketball-liefhebbers op de tribune zich mogen wensen werd vertoond. Zelfs de in aantal nog steeds veel te beperkte Windmills-aanhang kwam los, en dat terwijl er een deur verder duizenden toeschouwers genoten van Suzan Schulting c.s. op het EK Short-track.

Dutch Windmills Dordrecht liet zich de eerste winst – met 77-74 – tegen een Top-4-team niet meer ontfutselen. Je kunt erover twisten of Landstede Zwolle zich de kaas van het Zuid-Hollandse brood liet eten. In ieder geval wel volgens coach Herman van den Belt; hij kwalificeerde het spel van zijn spelers als “geknoei”, en verbaasde zich erover dat “de boodschap dat Zwolle van iedereen kan verliezen, ook na twee achtereenvolgende nederlagen tegen Den Bosch en Leiden, blijkbaar nog niet overgekomen was...”


Zwolle moet zijn wonden likken en hergroeperen, en speelt de volgende wedstrijd donderdag uit bij BAL in Weert. Wie weet betaalt deze slechte fase zich later in het seizoen -als de prijzen verdeeld gaan worden- uit.

Dutch Windmills heeft een week voordat de eigenlijke Nr.1 van de DBL op bezoek komt; Zorg en Zekerheid Leiden maakt voor het eerst zijn opwachting aan de Sportboulevard in Dordrecht aanstaande zondag.

Hammink heeft een hele week om zijn mannen te prepareren op de tegenstander waartegen uit een helft goed tegen op werd gespeeld, maar die zijn jongelingen in de tweede helft van het veld bliezen. Hij zag Lavonte Dority een grote toegevoegde waarde worden, terwijl Roel van Overbeek -die de lange periode zonder Amerikaanse PG geweldig werk afleverde, maar nu toch wel speeltijd verliest- een uiterst belangrijke driepunter bijdragen in de eindfase, en -misschien wel het belangrijkst- Jito Kok een grote bijdrage leveren voor zijn team; met Blocks en Intimidaties, maar ook met scores, waaronder enkele cruciale And1's.

Jito Kok, hier tegen Kevin Bleeker,  speelde een grote rol in de winst op Landstede(Foto Ivonne de Bruin, Landstede)

Hopelijk ziet Kok van zijn kant dit wapenfeit als extra incentive om zich ook als scorer meer te manifesteren, want dat heeft een Top-5-team, en zeker dit Dutch Windmills, gewoon nodig van zijn International.



AART DEKKER

AART DEKKER: PREVIEW DUTCH WINDMILLS VS. ARIS LEEUWARDEN; Absoluut geen 'Do or Die'-wedstrijd - Wel een Wedstrijd om een plaats bij de Top-5

Donderdag speelt Dutch Windmills Dordrecht tegen Aris Leeuwarden; en alhoewel je in dit stadium nog niet kan spreken van 'Do or Die'-wedstrijden, is dit wel degelijk een wedstrijd 'die er toe doet'! Deze wedstrijd biedt namelijk een eerste glimp van hoe de komende maanden in de DBL eruit gaan zien; wie voegt zich bij de Top-5 van dit moment, en wie valt daar voor dit moment buiten.

Dutch Windmills Basketball Dordrecht bestaat nog maar een maand drie, vier en beleeft een soort van Droomstart. Ik schreef het al in mijn verslag van de wedstrijd afgelopen zondag tegen Basketball Academie Limburg/BAL- als nieuwe club starten met 4-op-5 keer winst, dan moet je jezelf misschien even in de arm knijpen: 'Is dit wel echt? Of droom ik het...?'

Ik hoorde -toen het team van Dutch Windmills Basketball Dordrecht vorm begon te krijgen- veel uiterst positieve woorden van echte insiders/kenners; “...nou die kunnen weleens de vijfde plek gaan pakken...” Dat vond ik een beetje vroeg; je moet toch altijd maar afwachten hoe zoveel nieuwe, jonge en grotendeels onervaren spelers met elkaar, met de staf en met de organisatie klikken, welke chemie er in de -eigenlijk best wel korte voorbereiding van de Dordtenaren; ze begonnen als allerlaatste aan de voorbereiding en speelden een beperkt aantal oefenwedstrijden- ontstaat, al had ik daar onder leiding van Geert Hammink best wel vertrouwen in.

Maar vooralsnog valt alles mee, op die ene -en dat is echt een hele grote!- domper na; na een paar wedstrijden al voor lange tijd je Floorleader en Co-captain kwijtraken, een van de weinige spelers met echte ervaring als leider in Europa onder zijn riem bovendien, kwijtraken, dat is geen kattenpis. En dan die gezichten van sommige van de jonge Windmills, dat zijn sleutelmomenten waarbij een muntje zomaar de verkeerde kant op zou kunnen vallen. Maar ook die tegenvaller werd werd (ook vooralsnog, maar waarom zou dat niet definitief zijn?) weer goed verwerkt; het team miste zoals het engels dat zo mooi uitdrukt 'geen hartslag', als je niet beter zou weten zou je kunnen denken dat er helemaal niets aan de hand was. Ik denk dat team en staf daarvoor nauwelijks lof genoeg voor kunnen krijgen...

Maar 'Basketball Never Stops', het schema was tot nu toe erg gunstig en relatief rustig; dus de Windmolens konden rustig op gang komen, maar vanaf nu wordt het andere koek. En daarmee bedoel ik dus niet dat het noodzakelijkerwijs minder zal gaan, maar wel dat het tempo van wedstrijden die elkaar opvolgen nu fiks omhoog gaat, en dat de op papier wat zwakkere teams allemaal al aan de zegekar zijn gebonden, tenzij...ja tenzij, aanstaande donderdag de zegereeks wordt voortgezet, tegen het enige andere team dat nog aardig aanklampt in de eerste weken van het seizoen 2018-19 met de – de laatste seizoenen 'traditionele Top-4 van de DBL' (Donar Groningen, Landstede Zwolle, Zorg en Zekerheid Leiden en New Heroes Den Bosch). Aris Leeuwarden -want dat team bedoel ik natuurlijk- leek mij dit seizoen ook wel een potentiële top-midden-moter, en vooralsnog wordt die verwachting goed waargemaakt; tussen de Top-4 en 'de Rest' staan op dit moment twee teams die beide kanten op kunnen; zowel Dordrecht als Leeuwarden kan over een paar wedstrijden bij de laatste vier staan, maar net zo goed nog een hele tijd in het spoor van de Top-4 blijven. En dat tweede is natuurlijk zeer aantrekkelijk; dus hebben we aanstaande donderdag -de eerste midweekse thuiswedstrijd voor Dutch Windmills Basketball- zomaar een heel aantrekkelijk affiche:

Dutch Windmills Basketball Dordrecht Vs. Aris Leeuwarden

Donderdag 7 november

20h00

Sportboulevard Dordrecht

De winnaar staat nog zeker een paar speelronden bij de Top-4/-5.

Daarnaast denk ik dat Aris een leuk team op de been heeft gebracht, coach Tony van den Bosch is in zijn tweede jaar van zijn tweede periode in Leeuwarden, dus iedereen weet van elkaar hoe het gaat, is op elkaar ingespeeld en kan aantrekkelijk basketball spelen. Datzelfde heeft Dordrecht ook al vijf wedstrijden lang bewezen, alhoewel de wedstrijd afgelopen zondag een dipje was wat dat betreft.

Een mooie wedstrijd mogen de toeschouwers dus zeker verwachten, hopelijk ook een echte wedstrijd met spanning en al het andere dat basketball zo'n mooie sport maakt.

Goed spelen op de manier zoals hij -coach Geert Hammink- dat wil en het publiek verdient, dat waren zijn woorden voor het publiek na afloop van de wedstrijd afgelopen zondag. Hij vond dat zijn spelers toen te lang niet hadden laten zien. Ik denk dat die boodschap ook bij zijn spelers goed zal zijn overgekomen. Als de Windmills dat donderdag op de vloer leggen, en Aris mocht onverhoopt met de punten de lange rit terug naar Leeuwarden maken, dan kan iedereen toch tevreden zijn.

So-wie-so weten we na afloop (veel) meer over de krachtsverhoudingen in de DBL op dit moment.

Ik hoop dat veel mensen uit Dordt en verre omstreken deze donderdag de gang naar de Sportboulevard zullen maken; ik weet bijna zeker dat ze er geen spijt van zullen krijgen!

Ik zie u (hopelijk) dan!

AART DEKKER

Landstede Zwolle – Zorg&Zekerheid Leiden, Halve Finale DBL Play-Offs: Zomaar wat waarnemingen en beschouwingen van Game-4, vlak voor aanvang van Game-5

Ik schreef al: DBL PLAY-OFFS HALVE FINALE ZZ LEIDEN VS. LANDSTEDE ZWOLLE: 'Lee Geblesseerd, dus Leiden in Last? Welnee; toen was daar Rogier Jansen!

Nu wat uitgebreider nog wat meer over wedstrijd-4 van de mooie Halve Finale Play-Offs-serie Landstede Zwolle vs. Zorg&Zekerheid Leiden.

Ik had gepland lijfelijk aanwezig bij wedstrijd vier in Leiden, maar door nogal wat klappen -medisch en persoonlijk- zat dat er niet in, en bekeek ik de wedstrijd enige uren later via de opname van de ZiggoSport-uitzending.

Ik maakte notities alsof ik erbij was, maar deze keer dus door de ogen van de Ziggo-regie, en commentator Leon Kersten en analist Geert Hammink. Hier volgen er een paar:

Het viel me op dat de 5-Mei-Hel vol was, maar zeker niet afgeladen vol. Misschien kwam dat door de vroege aanvangstijd, 19:00h op de midweekse dinsdagavond. Maar ik vond het wel opvallend; de doorgaans zo betrokken fanatieke Leidse aanhang verkoopt in Leiden bij cruciale wedstrijden toch gemakkelijk de beperkte capaciteit uit. En het ging hier tenslotte toch om een potentiële laatste thuiswedstrijd van ZZ Leiden in dit seizoen. 'Do or Die' dus, en dan toch niet totaal uitverkocht...

Commentator van dienst Leon Kersten sprak uit verheugd uit te kijken naar de match-up tussen Nick Oudendag en Thomas Koenis, ik ook; even terug naar die memorabele zomer van 2014, waar de Orabge Lions zich plaatsen voor EuroBasket 2015, met juist deze twee als belangrijkste tandem van Inside-spelers..! Nu zijn ze elk een anker voor de nummers-2, en -3 van de DBL.

Het begin van de wedstrijd 0-11 gaf de indruk dat Landstede Zwolle precies op het juiste moment d klaar was voor de apotheose van 2016-2017; met werkelijk oogstrelend Fast-Break Basketball werd in no-time een 0-11 op het bord gezet.

Ik vroeg me natuurlijk ook af of de door mij eerder als potentiële 'X-factor' benoemde Olaf Schaftenaar -die niet startte- die stelling zou gaan bevestigen.

Die associatie kwam bij mij op toen ik Vader Philip (2.21m, AD) zag ik trouwens in de 'Leidse Schuur' zitten op de vaste plek voor aanhang van de uitspelende ploeg: zijn lange lijf uitgespreid over drie bankjes -met spleet- zonder rugleunig... Zou ik er zitten, 'zou ik hem meerdere dagen voelen zitten', maar misschien kost het deze veteraan-fysio minder moeite het lijf goed te houden

Zomaar wat observaties:

-lange man Nick Oudendag die -toch echt niet de allerbeste renner in de DBL-, die regelmatig het eerste 'Down-court' is...

-Jan Driessen die al vroeg in het Tweede Kwart zijn opwachting maakt

-een aantal lullige 'Travel-calls', o.a. een schitterende ZZ-aanval die op het laatste moment werd afgefloten met zeer dubieuze call; jammer!

-'Lastminute aankoop' Leigh Enobakhare die steeds vaker als stand-in voor Koenis goede low-budget minuten brengt

-Jesse Voorn die een zwaar bevochten OR, gevolgd door de juiste, maar niet erg zuivere kickout pass, omzet in drie punten...en dan is de aanvankelijke 0-11 ineens omgezet in aardige Leidse voorsprong...

-hij volgt die fantastische driepunter op met nog twee 'echte Jesse-drietjes voor negen (9!) punten in ruwweg een minuut...

–...en dan is niet alleen de beste 'Streakshooter in de DBL, maar ook de 'Blauwe Brigade' helemaal wakker en bij de les!

-de ruststand is 30-24, en dat vind ik eigenlijk ongelofelijk

-Kwart-3; wat een gevecht!!! De amusementswaarde is zeer hoog.

-Landstede vecht zich terug in de wedstrijd, maar dan zijn het weer Jesse Voorn, maar ook zeker de van de bank in de startersrol herrezen Rogier Jansen met 'Back-to-back driepunters die het noodzakelijk maken dat Zwolle weer helemaal opnieuw kan beginnen...

-Rogier is natuurlijk altijd controversieel, tekende pas laat bij, maar is deze wedstrijd voor Leuiden zijn gewicht in edelmetalen waard.

-Ook interessant, de Leidse MU24 speelt in deze wedstrijd bij afwezigheid van PG Lee een significante rol..!

-Kwart-3 eindigt op het verschil dat er bij het begin van die periode al stond.

-ZiggoSport brengt een door coach Paul Vervaeck uitgetekend spelletje voor weer een driepunter van Voorn prachtig in beeld en geluid.

Landstede heeft geen kans meer in het slot van de wedstrijd: de serie gaat door..!

Allemaal kijken dus!


AART DEKKER