Posts tonen met het label Hof. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Hof. Alle posts tonen

zondag 12 november 2023

NU! / FIBA Women's EuroBasket 2025 Qualifiers: Nu LIVE - Croatia v Netherlands / ORANGE LIONS /

LIVE - Croatia v Netherlands | FIBA Women's EuroBasket 2025 Qualifiers

Rust 57-29   Die 29 is bijna wat er ook tegen Oostenrijk werd gescoord, maar die 57 tegen...compleet weggeschoten na die 2-4 voor. En nu gaan -ondanks alle goede wil- de kopjes toch een beetje hangen.. Meer trainingen en vooral meer wedstrijden op niveau nodig          Q3  63-44 De vrouwen blijven bewonderenswaardig door knokken en komen zelfs terug tot -17...   https://www.fiba.basketball/womenseurobasket/2025/qualifiers/game/1211/Croatia-Netherlands#tab=boxscore   

donderdag 9 november 2023

INTERNATIONAAL VROUWEN BASKETBALL / QUALIFIERS EUROBASKET 2025: Vrouwen Orange Lions 5X5: Inspiratie putten uit de strijd om bestaansrecht / COLUMN AART DEKKER /


Ergens tijdens de late jaren ´00 ontwikkelde – mede onder invloed van NOCNSF – zich bij de NBB het plan om het Nationale Vrouwen Team op een veel hoger plan te brengen. Een belangrijke peiler onder dat idee was het opzetten van een Academy voor getalenteerde meiden. Zeker in de vroege jaren wierp dat project vruchten af. De Nationale WU16 haalde mooie resultaten en dwong zelfs plaatsing voor het WK WU17 af, en dat toernooi werd in 2012 in Amsterdam georganiseerd. Een evenment waar het Nederlandse Basketball best nog trots op mag zijn.


Toch ontstonden er ook wel wat scheve ogen, zeker toen de NBB een NOCNSF-besluit om helemaal te stoppen met de financiering van het Nationale Mannen Team. Een aantal actieve Internationals en ex-Internationals kwam in het geweer voor het voortbestaan van de nationale ploeg en dat leidde tot een onmogelijk geachte wederopstanding van de Mannen, die sinds dat moment tweemaal deelname aan EuroBasket afdwongen.


Een van de doelstellingen voor het Nationale Vrouwen Team werd deelname aan de Olympische Spelen van Rio in 2016. Een doel waar het programma nooit ook maar een beetje in de buurt kwam; sterker nog, al was het soms nipt, de Vrouwen schopten het tot nu toe nog niet tot EuroBasket.


Dus ook niet in de vorige kwalificatie cyclus onder coach Julie Barennes, wiens contract niet werd verlengd. Daarna bleef het lang stil rond het Nationale Team en dat leidde tot een zomer waarin de toekomst van het Vrouwen Orange Lions Team 5X5 lang onduidelijk, of misschien wel onzeker bleef. En dat triggerde dan weer actie van (een deel van) de speelsters-groep; zij maakten de NBB duidelijk dat spelen in het Oranje er voor hen toe doet, dat ze door willen en ervoor willen gaan.


NBB-TD Brian Benjamin stelde Vincent van Sliedregt – de coach van LWD Basket in de BNXT League – aan als nieuwe Bondscoach en het team werd ingeschreven voor de kwalificatie voor EuroBasket Women 2025. De in een interview op de NBB-site vorige maand zijn ideeen met de vrouwen ontvouwde --- Hier --- te lezen.


Een en ander gebeurde wel dusdanig laat dat een zomer trainingstage met een volledige selectie niet meer haalbaar bleek. Maar getraind werd er wel. Afgelopen zondag vlogen de speelsters in voor het eerste Window van een nieuwe ronde met nieuwe kansen.


Toen ik de Bondsoach afgelopen dinsdag-avond na de training zei dat ik nog geen eruit springend verhaal herkende uit wat ik tijdens die training had gezien, was zijn reactie dat de meiden ontzettend graag wilden, heel hard aan het knokken waren, dat ook zeker samen als groep deden en dat Laura Cornelius en Emese Hof daarin vanaf het begin een leidende rol in hadden genomen. Eigenlijk dus een beetje een vergelijkbaar effect als wat er bij de Mannen Orange Lions gebeurde toen dat programma op losse schroeven kwam te staan.


Het zou mooi zijn als ook de vrouwen extra inspiratie kunnen putten uit de strijd om het bestaansrecht van hun team en als juist daardoor dat bestaansrecht zouden gaan afdwingen. Het talent is er, want tenslotte is dit de generatie die dat WK WU17 heeft gespeeld, die in 2015 Brons won op het EK WU20 en die aangevuld gaat worden vanuit het WU20-team dat dit jaar ook al een strijd om het bestaan succesvol afrondde via een geslaagde fundraiser en met een mooi toernooi en een Halve Finale-plaats en Brons op het Europese Kampioenschap in de B-Divisie.


Point Guard Laura Cornelius constateerde in haar interview op de NBB-site dat deze Orange Lions ´Een team vol knokkers´ is; dat is --- Hier ---- te lezen.


Wat ik graag zou zien – naast een geslaagde campagne van deze Orange Lions Vrouwen – is dat er door de NBB een idee zou worden ontwikkeld om juist bij de meiden-jeugd forse groei in het aantal leden te bewerkstelligen en op die manier de disbalans in omvang tussen het jongens- en mannen-basketball en dat bij de meisjes- en vrouwen recht te trekken. Ik denk dat dat een zeer goede zaak zou zijn voor het hele Nederlandse Basketball. Dat zou op termijn kunnen helpen de hoogst noodzakelijke professionalisering van de DWBL door te voeren. Dan komt het met de Vrouwen Orange Lions ook wel goed.


Het team van Vincent van Sliedregt begint de kwalificatie vanavond om 19h30 in de Sport Hallen Zuid in Amsterdam tegen Oostenrijk. De kaarten zijn uitverkocht, dus belangstellenden zonder tickets zullen de wedstrijd via een stream moeten volgen. De andere tegenstanders van Oranje zijn Kroatie en Spanje, dat in een voorbeschouwing van FIBA op Nr. 1 wordt gerankt.


Alles over de Qualifiers voor EuroBasket Women 2025 is --- Hier --- op de site van FIBA te vinden.


Ik wens de Vrouwen Orange Lions een wedstrijd die de inspiratie nog verder aan zal wakkeren!



AART DEKKER

woensdag 18 maart 2020

NRC-SPORT INTERVIEW / ORANGE LIONS VROUWEN: Emese Hof: ‘Als ik begon te janken ging het nooit over basketbal’ / BASKETBALL IN DE LANDELIJKE MEDIA / ANGELS /

Emese Hof in Salamanca, waar ze als prof speelt(Foto: NRC.nl/sport , James Rajotte)

Interview


‘Als ik begon te janken ging het nooit over basketbal’


Emese Hof | Basketbalster Emese Hof (23) speelde op jonge leeftijd collegebasketbal in Florida en is nu prof bij de beste club van Spanje. Leuk vindt ze dat sportleven lang niet altijd. „Als ik drie dagen vrij heb neem ik het vliegtuig naar Nederland.”






Ongeveer tweeënhalf uur rijden ten westen van Madrid ligt Salamanca. Een studentenstad met kronkelige straten, klassieke gebouwen en het beste vrouwenbasketbalteam van Spanje. Op loopafstand van het centrale plein woont de Nederlandse basketbalster Emese Hof (23) in een tweekamerappartement. Met haar blonde lokken en 1,90 meter valt ze tussen de kleinere Spanjaarden, zacht gezegd, op . 
„Soms denk ik: hoe ben ik hier terechtgekomen?”, zegt ze in haar woonkamer. „Ik vond het gewoon leuk om te basketballen, en nu zit ik opeens hier.” 

Afgelopen zomer verhuisde Hof naar de basketbalhoofdstad van Spanje. Bij Perfumerías Avenida speelt ze met vijf WNBA-speelsters, die na de Amerikaanse basketbalcompetitie de oceaan oversteken om een extra zakcentje te verdienen. Na vier jaar collegebasketbal bij Miami Hurricanes werd ze uitgenodigd voor een trainingskamp bij drievoudig WNBA-kampioen Phoenix Mercury. Daar trainde ze twee weken met wereldsterren als Diana Taurasi en Brittney Griner. Als laatste viel ze af. Haar agent wist op de valreep een plek te regelen in Salamanca, een buitenkans. 

Haar basketbalcarrière begon toen ze werd uitgenodigd om te spelen bij CTO Amsterdam, waar talentvolle sporters de kans krijgen voltijds met hun sport bezig te zijn. Om bij dat team te kunnen basketballen moest ze haar ouderlijk huis in Utrecht verlaten en gaan wonen in de hoofdstad. Ze was vijftien jaar oud. 
„Opeens moest ik koken, zelf boodschappen en de was doen, letten op mijn geld. In korte tijd maakte ik veel stappen. Niet alleen op het basketbalveld, maar ook persoonlijk. Ik werd een stuk volwassener. Je kan niet de hele week op yoghurtjes of de frituurpan leven.”

Tijdens haar jaren bij CTO toonden Amerikaanse colleges al interesse in de center. Dat ze na haar periode in Amsterdam vertrok naar Miami kwam dan ook voor weinig basketballiefhebbers als een verrassing. Met twee andere Nederlandse sporters en hond Buddy woonde ze tussen de palmbomen in een appartement. 
„Ik maakte reuzensprongen met basketbal. 

Hoe dat kwam? 
Dat weet ik niet zo goed. Het is een beetje hetzelfde als wanneer iemand gaat afvallen. In het begin was je dik en daarna niet meer. 

Wanneer ben je dan zoveel afgevallen? 
Ergens daar tussenin. In mijn laatste collegejaar leerde ik dat ik wedstrijden voor mijn team kon beslissen. Ik mocht doen wat ik dacht dat goed was. Steeds vaker bleek dat het goede te zijn.” 

Maar in de Sunshine State krijgt ze ook last van heimwee. 
„Ik heb er een geweldige tijd gehad, maar in het begin heb ik me er ook flink kut gevoeld. Het was een hele verandering om daar te gaan wonen. Daar ben ik in het algemeen niet goed in, dat ik afscheid moet nemen van mensen. Ook al doe ik het mezelf telkens weer aan.”




Wat vind je daar zo lastig aan?
„Het voelt alsof ik mijn treintje van spoor laat wisselen en het spoor waarop ik zat verder gaat. Zonder mij. Als ik dan weer eens de mensen spreek van wie ik onderweg afscheid heb genomen, denk ik toch: mis ik iets van het normale leven? Het leven waarin je gaat studeren na de middelbare school, het leven dat al mijn vrienden in Nederland leiden. Mijn leven wijkt zo af van die norm.”
„In Miami heb ik daarover veel met een sportpsycholoog gesproken. Als ik daar begon te janken, ging het nooit over basketbal. Als ik niet goed speel komt dat meestal door wat anders. Ik miste dingen in Nederland. Dingen waar ik het liefst bij had willen zijn. Maar dat doe ik mijn hele leven al, dingen missen voor mijn sport.” 


Dat vind je zwaar.
„Ja, dat vind ik altijd wel lastig. Het is het lastigst aan mijn leven als topsporter. Dingen missen, momenten missen. Zoals toen mijn broertje zijn middelbare school afrondde, of toen ik in Amerika zat en mijn ouders uit elkaar gingen. Ik heb van die scheiding niet zoveel meegekregen, want ik was er nooit. Mijn broertje woonde nog thuis en die moest het allemaal in zijn eentje doen. Dat had ik hem willen ontnemen.” 


Zou je zo’n ‘normaal’ leven willen leiden?
„Dat weet ik ook weer niet. Nu zit ik altijd in highs of lows. Je zit nooit in het stabiele midden, nooit in het grijze deel. Als basketbal slecht gaat, gaat het ook niet heel goed met Emese. Het is hier mijn eerste jaar, mijn eerste jaar professioneel basketbal ook.” 


Het klinkt alsof je zoekt naar zingeving.
„Dagelijks ben ik daarmee bezig.”


Wat is dat voor jou dan?
„Daar ben ik nog niet helemaal uit.”

Ben je gelukkig met het leven in Salamanca?
„Op dit moment wel. Maar als ik drie dagen vrij heb, neem ik het vliegtuig naar Nederland. Ik heb hier buiten basketbal om geen vrienden. Het zijn altijd je teamgenoten. Dat had ik in Miami in het begin ook, en daarvoor in Amsterdam. In het begin had ik het ook hier niet makkelijk. Een vreemde taal, een Spaanse coach [Miguel Ángel Ortega]. Dan liep hij met zijn handen in de lucht te schelden, en ik wist niet precies wat hij zei. Achteraf bleek dan dat ik het allemaal verkeerd begrepen had.”

Als dit topsportleven zo’n gevecht is met jezelf, waarom doe je het dan?
„Voor de sport, voor mijn carrière.”


Basketbal vind je leuk, maar alles eromheen niet.
„Hoe hoger je komt te spelen, hoe meer politiek. Dat vind ik wel jammer, maar het hoort erbij. Zo ben ik hier ook terechtgekomen, door diezelfde politiek. Ik ben er onderdeel van. Natuurlijk vind ik basketbal leuk. Ik heb er zoveel uren, jaren aan besteed. Nu kom ik eindelijk op het punt dat ik wat van de sport terug kan krijgen. Ik was een talent, maar op den duur komt er een moment dat je het ook moet gaan waarmaken. Je blijft geen talent, je blijft geen jonkie. In die fase zit ik nu.”

Wat voor fase is dat?
„Ik blijf leren, dat vind ik echt heel leuk. Het enige is dat ik in dit team toch nog een jonkie ben. Zo ga ik me dan ook gedragen en voelen. Eigenlijk zou ik daar los van moeten breken. Want qua talent en kunnen weet ik dat ik mee kan met de beste speelsters. Maar omdat ik denk dat mensen dat beeld van mij hebben, ga ik me er ook naar gedragen. Dat is niet expres, eerder een self-fulfilling prophecy.”


Je speelt in een ondergeschikte rol?
„Ja, ik vind het belangrijk dat andere mensen het naar hun zin hebben. Daar moet je in de topsport een beetje mee uitkijken. Want om in de WNBA te kunnen spelen, moet je niet alleen een goede basketbalster zijn. Je moet ook belangrijke wedstrijden voor je team kunnen winnen. Dat kan ik in dit team nu nog niet. Volgend jaar wil ik er klaar voor zijn en het opnieuw proberen in de WNBA te spelen. Als ik nu ga, wil ik het ook halen. Een heel andere mindset dan ik had toen ik op trainingskamp ging met Phoenix. Ik ga er niet meer heen omdat het leuk is dat ik mee mag doen als opvulling.”


Het naar je zin hebben is ook belangrijk, lijkt me.
„Toen ik net bij dit team kwam, werd de coach boos als ik moest lachen tijdens het basketballen. Daar was ik diep door geraakt, omdat ik nou eenmaal zo ben. Moet ik mezelf ook nog gaan veranderen om in dit systeem te passen? Lachen hoort bij mij. Ik probeer het voor mijn teamgenoten zo ook een stukje leuker te maken. Wat blijer en lichter. Als iemand een slechte dag heeft, wil ik diegene zijn die haar wat beter laat voelen. Uiteindelijk gaat het daar om. Niet om het basketballen. Gewoon om al deze mensen, al die individuen. Dat is lastig als je op professioneel niveau speelt. Dan is het helemaal niet meer de bedoeling dat het altijd leuk is. Het mag niet meer leuk zijn, het is je baan geworden. Daarin probeer ik mezelf te blijven.”