Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven... Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
Ongelofelijk: sinds #Lubbers 't als 1e deed, snapt zelfs @cdavandaag nu dat politici niet vrij over dooor burgers/werkgevers)voor 'n bepaald doel betaalde premies kunnen beschikken. @D66 & @VVD snappen dus zelfs nu nog niet dat 'n greep uit de kas #diefstal is! #dagVertrouwen https://t.co/t5aO57EbSS
— Aart Dekker (@AartDekker) May 13, 2026
.jpg)
Oh, Nee!
— Aart Dekker (@AartDekker) January 29, 2025
Nou zijn 't er al Twee!
Trollen van @BoerBurgerB,
Caroline vd P.'s#nachtmerrie 'n #leger @lientje1967's#terror lijkt 't me; #ontploffing #gevaar! Op https://t.co/eHWhRt5QM3 zag ik: "Fokke & Sukke" https://t.co/Iwqi9Z3QJl #Caroline's #StrikeBack keihard vd #deRechter!
We kunnen niet meer wachten, fossiel moet de wereld uit. Teken het burgerinitiatief en roep de Tweede Kamer op om zich actief in te zetten voor een bindend verdrag! #AfscheidVanFossiel https://t.co/V2DZPABX1c
— Aart Dekker (@AartDekker) November 10, 2024
Terecht! https://t.co/Ui8AhHZJym
— Renske Leijten (@RenskeLeijten) April 1, 2024
De Europese verkiezingen komen dichterbij en de verkiezingsprogramma’s beginnen langzaam vorm te krijgen. Hoe democratisch is de EU volgens de SP? En wat vindt de partij van de klimaatwetgeving en de aanpak van de migratie?
5 februari 2024 Yves Lacroix (Deze samenvatting is overgenomen van --- Hier ---)
De belangen van het kapitaal domineren de Europese Unie. Dat stelt de Socialistische Partij (SP) in haar concept-verkiezingsprogramma voor de Europese verkiezingen: ‘Samen voor de werkende klasse’. Volgens de socialisten bevordert het kapitalisme de uitbuiting van mensen. Het zorgt voor een tweedeling in de samenleving en de vervuiling van het milieu.
En hoewel de SP internationale samenwerking belangrijk vindt, is daar geen Europese integratie voor nodig. De SP wil de macht van de EU aan banden leggen en de soevereiniteit van de landen behouden.
Partijen als Volt of D66 willen een wijziging van de EU-verdragen om de EU meer macht te geven. Maar de SP wil een nieuw Europees verdrag om juist de zelfstandigheid van lidstaten te versterken. De verdragen van Maastricht (1993) en in Lissabon (2009) bepalen hoe de EU werkt. Als het aan de SP ligt, gaat er een streep door heel wat zaken.
De socialisten willen bijvoorbeeld dat de besluitvorming in Brussel transparanter wordt. Het is vaak moeilijk te achterhalen hoe de EU-ministers in raadsvergaderingen gestemd hebben. Daar moet een einde aan komen. Ook moeten de documenten openbaar worden. En in plaats van het Europees Comité van de Regio’s, de spreekbuis van regio’s en steden in de EU, wil de SP een volksraadpleging.
De SP wil ook de Europese Commissie afschaffen. In plaats daarvan moet het Europees Parlement meer macht krijgen. De nationale parlementariërs, in Nederland dus Tweede Kamerleden, krijgen de mogelijkheid tot een dubbelmandaat. Op die manier staan burgers dichter bij besluiten in Brussel.
Dat de EU iets kan doen aan de opwarming van de aarde, ontkent de SP niet. Toch uit de partij kritiek op de Europese Green deal, een pakket aan wetgeving dat de EU in 2050 klimaatneutraal moet maken. De Green Deal steunt immers de belangen van de industrie en grote multinationals. Deze klimaatwetten houden geen rekening met de gewone burger, stelt de SP.
De partij wil zich ontfermen over de gewone Nederlander, die hard getroffen werd door de stijging van energieprijzen. Het allemaal maar overlaten aan de markt, vindt de SP geen goed idee. Door de energie-unie, waarin de concurrentie tussen energiebedrijven aangemoedigd wordt, zijn Nederlandse energiebedrijven geprivatiseerd. De democratische invloed op hun beleid is dus weggevallen, aldus de partij. De SP wil daarom een einde maken aan de energie-unie en lidstaten de kans geven energie publiek te maken.
EU-burgers die in een andere EU-lidstaat willen werken, moeten weer een werkvergunning krijgen. De SP ziet problemen in het vrije verkeer binnen de Schengenzone. Door ongecontroleerde arbeidsmigratie, stelt de SP, worden werknemers uitgebuit en staan publieke voorzieningen zoals huisvesting onder druk. Jaarlijks moet er volgens de SP dan een vast aantal werkvergunningen beschikbaar zijn.
En vluchtelingen moeten vooral buiten de EU opgevangen worden. Bij voorkeur in de regio. Migratie-deals zijn daarom mogelijk, zolang de opvang op een menswaardige manier gebeurt. Landen in de buurt van conflictgebieden worden daarbij geholpen. De SP is het overigens niet eens met de recent afgesloten Tunesiëdeal. Die deal beantwoordt niet aan de voorwaarden volgens de partij.
Verder moeten vluchtelingen sneller weten of ze kans maken op asiel. Men moet ze sneller terugsturen, wanneer die kans er niet is. Landen die niet meewerken aan de terugkeer moeten sancties opgelegd krijgen, zegt de partij.
.jpg)
https://www.groene.nl/artikel/consumenten-verenigt-u
Met mensenrechten heeft een begrip als internationale solidariteit al lang niets meer te maken. Het gaat nu om handelsbelangen.
Het opvallende is dat al die angsten van rechtse complotdenkers, of afgehaakten, of autonomen, of hoe je ze ook noemen wil, bezorgde burgers wellicht, zoveel lijken op gebeurtenissen die echt hebben plaatsgevonden. Alleen werd het toen anderen aangedaan. The great replacement bijvoorbeeld, de overtuiging dat de witte bevolking vervangen wordt door mensen van kleur: voor de inheemse bevolking van Amerika, Australië of Palestina is zo’n vervanging maar al te reëel geweest. Het geïnstitutionaliseerde kindermisbruik waar elites tegenwoordig van worden beschuldigd, was vroeger vooral op scholen voor inheemse kinderen praktijk (zie bijvoorbeeld Canada). En al was het geen plandemie, bijna de gehele Zuid-Amerikaanse bevolking is ooit weggevaagd door ‘westerse’ virussen.
Hoe kan het toch dat witte mensen statistisch het veiligst zijn op deze wereld, maar ze desondanks ook het angstigst zijn? vroeg iemand op X zich af. ‘Ik noem het het Macbeth Syndroom’, was een van de antwoorden, ‘dat je niet vreedzaam kunt genieten van de privileges van je positie, omdat je bewust en onbewust weet hoeveel geweld er nodig was om die positie te verkrijgen. Je wordt altijd achtervolgd door de mogelijkheid dat wat je anderen hebt aangedaan, jou ook zal worden aangedaan.’
Niet veel later las ik hetzelfde idee in Doppelganger van Naomi Klein (eind vorig jaar zette ze een gratis hoofdstuk online dat specifiek over Israël en Palestina gaat en dat raad ik iedereen aan, het is fantastisch!). Zou het kunnen, vraagt ze zich af, dat wat complotdenkers vrezen ‘een dramatische omkering van rollen is waarbij de slachtoffers daders worden?’.
In dat licht valt de symboliek van de aanklacht tegen Israël bij het Internationaal Gerechtshof nauwelijks te missen. Het moest haast wel Zuid-Afrika zijn die in het land van zijn voormalig kolonisator het imperiale geweld tegen de Palestijnen probeert te stoppen. Toen Duitsland dreigde zich in de rechtszaak te mengen, was het de president van Namibië die fijntjes herinnerde aan de Duitse genocide, ‘de eerste van de twintigste eeuw’, die tienduizenden Namibiërs het leven kostte. Je zou kunnen zeggen: landen die ooit leeggeplunderd zijn, waarvan de oorspronkelijke bevolking is onderdrukt, gevangen gezet, afgeslacht, slaan inderdaad terug. Alleen doen ze dat niet met geweld, maar met de wapens waar het Westen zo graag een patent op claimt: mensenrechten, vrijheid en gelijkheid.
In Doppelganger beschrijft Klein hoezeer linkse retoriek over elites, bevrijding en macht aan het volk zijn uitgehold door radicaal-rechts. Maar misschien, dacht ik, werkt het ook wel andersom. Verliezen begrippen niet alleen hun betekenis, maar kunnen ze ook een nieuwe invulling krijgen.
Een begrip als internationale solidariteit bijvoorbeeld. Ooit was het een speerpunt van links denken, arbeiders aller landen verenigt u!, maar dat lijkt lang geleden. Internationale solidariteit maakte plaats voor globalisering, voor handelsverdragen, outsourcing, goedkope arbeid, goedkope producten, culturen die steeds meer op elkaar lijken. Wie zich vooral lijken te verenigen zijn de rijken, de één procent, die de wereld als hun oester zien. Ze leven in ommuurde communes, verplaatsen zich in geblindeerde auto’s en nippen van hun champagne.
De westerse burger is vooral nog consument. Vandaar ook dat de VS en Engeland, met ondersteuning van Nederland, Jemen bombarderen. De Houthi’s houden Israëlische vrachtschepen tegen waardoor westerse kopers langer op hun Amazon- en Shein-shit moeten wachten. ‘Zelfverdediging’ noemt het Westen de bombardementen. Vergeet die mensenrechten, handelsbelangen gaan boven alles.
Ik had hier nog veel meer willen schrijven. Dat westerse media de Zuid-Afrikaanse aanklacht tegen Israël bijvoorbeeld zo veel mogelijk negeerden (de rechtszaak tussen Johnny Depp en Amber Heard kreeg vorig jaar meer aandacht). Dat de BBC daarentegen wel de Israëlische verdediging live uitzond. Dat allerhande beroemdheden, waaronder een deel van de cast van Game of Thrones, de aanklacht daarom online voorlas om zo alsnog een groot publiek te bereiken. Dat we nu eenmaal in een cultuur leven die geobsedeerd is door beroemdheden, we consumeren ze als het ware, en dat het vast niet lang meer duurt eer er een film wordt gemaakt over de knappe Houthi-piraat wiens foto viraal ging en die nu Tim-Houthi Chalamet wordt genoemd (naar de Hollywood-acteur). Maar het ging me om die solidariteit.
De afgelopen tijd is al veel gepraat over de linkse identiteitscrisis en hoe nu verder, maar daarbij ontbrak het internationale element. Zolang politici echter het geweld blijven faciliteren dat de privileges van westerse consumenten moet beschermen, van het geweld in de mijnbouw, in sweatshops of van de wapenindustrie, tot aan het uitmoorden van gewone burgers in Palestina, Congo of de Amazone, weet de gewone burger hier, bewust of onbewust, dat diezelfde politici het ook niet zullen opnemen voor hem. Het is geen syndroom, maar eerder een Macbeth-besef: wat anderen wordt aangedaan kan absoluut ook jou gebeuren.
’s Werelds hoogste rechtbank heeft Israël deze week opgedragen om genocide in Gaza te voorkomen!
De
rechters waren overduidelijk: 25.700 Palestijnen zijn dood. 1,7 miljoen
mensen zijn ontheemd en voor 93% van de bevolking dreigt een
hongercrisis. De verwoesting is niet te ontkennen.
Totdat Israël de uitspraak respecteert, neemt het risico op genocide met de minuut toe. Maar nu hebben we een manier om dit te stoppen!
De VS is Israëls grootste bondgenoot -- en samen
kunnen we president Biden en andere belangrijke regeringsleiders onder
druk zetten om ervoor te zorgen dat Israël het vonnis respecteert.
Avaaz zet alles op alles om een enorme campagne te lanceren, en met
jouw donatie kunnen we bergen verzetten. Demonstraties, advertenties en
onophoudelijke advocacy… Hoe meer geld we ophalen, hoe meer we van ons
kunnen laten horen.
En er is meer. Journalisten en
mensenrechtengroepen in Gaza hebben keihard financiering nodig om
bewijzen van oorlogsmisdaden te kunnen blijven verzamelen. Wij kunnen camera’s, computers en beschermende kleding doneren en daarmee bijdragen aan een ijzersterke rechtszaak tegen Israël.
Jouw steun is onmisbaar. Alles wat Avaaz doet, wordt volledig gefinancierd door mensen zoals jij.
Gaza wordt naar de poorten van de hel gesleept -- maar samen kunnen we een einde helpen maken aan de verschrikkingen.
Het Internationaal Gerechtshof vindt ook dat de waarschuwingstekens voor genocide niet te missen zijn.
Israël houdt voedsel en medicijnen tegen, onschuldige burgers worden in
koelen bloede doodgeschoten en 85% van de Gazaanse bevolking is
dakloos.
Rechters hebben Israël nu opgedragen urgente
maatregelen te nemen om daden van genocide, zoals het doden van
Palestijnen, te voorkomen, maar ze kunnen het vonnis niet alleen
afdwingen. De VS, de VN en andere landen moeten Israël dwingen
om het vonnis te respecteren -- en wij kunnen ze onder druk zetten door
campagnevoerders, journalisten en mensenrechtengroepen in Gaza en
wereldwijd te steunen.
Als we genoeg geld ophalen, kunnen we:
Onze gemeenschap weigert weg te kijken van de verschrikkingen in Gaza.
|
Avaaz is een internationale burgerbeweging
van 70 miljoen mensen. Wij streven ernaar de inzichten en waarden van
burgers te laten weerklinken in internationale besluitvorming ("Avaaz"
betekent "stem" of "lied" in verschillende talen). Avaaz heeft leden in
alle landen van de wereld, ons team is verspreid over 18 landen in 6
werelddelen en werkt in 17 talen. Lees hier meer over de grootste campagnes van Avaaz, of volg ons op Facebook of Twitter.
|
|
|
|
|
|
Als je contact wilt opnemen met Avaaz, https://www.avaaz.org/nl/
|
|
|
|
|
27 Union Square West Suite 500 New York, NY 10003 |
Met vurige hoop en eindeloze vastberadenheid,
Kaitlin, Ine, Mike, Marigona, Fadi, Jon, Sofia, Abdelrahman en het hele Avaaz-team |
|
|
|
Meer informatie:
|
Column Rosanne Hertzberger
Originele column en meer --- Hier ---
Iedere week schrijft wetenschapper Rosanne Hertzberger over de raakvlakken tussen wetenschap en het dagelijks leven.
De spreuken waarmee ik opgroeide, blijven in mijn hoofd rondzingen. „Wanneer je niet links bent voor je dertigste heb je geen hart. Wanneer je niet rechts bent na je dertigste heb je geen verstand.”
Ik bemerk bij mezelf de omgekeerde dynamiek. Als student begon ik rechtser dan het midden. Bijna één miljoen mensen hadden een arbeidsongeschiktheidsuitkering. Massa’s jongeren kregen op hun achttiende verjaardag een Wajong-uitkering cadeau. Het was een tijd van gratis scootmobielen voor iedereen. Kortom, ik kon Rutte wel volgen wanneer hij zei dat we de krentenbollen niet ook nog eens konden gaan nivelleren.
Spreuken waarmee ik volwassen werd: inkomensafhankelijke krentenbollen. Ik dacht eraan toen minister Schouten (Armoedebeleid, ChristenUnie) onlangs een gratis ontbijt op scholen met veel kwetsbare kinderen introduceerde. Het rechtse kind in mij denkt: die scholen zijn direct hun ontbijtjes kwijt wanneer ze wat minder kwetsbare kinderen aantrekken. En die ouders moeten ook niet al te hard proberen uit hun kwetsbare positie te komen met dat inkomensafhankelijk ontbijt. De linkse moeder schreeuwt terug: die kinderen hebben honger. Geef ze eten.
Ik herinnerde me een commentaar in Elsevier destijds, over het leenstelsel. PvdA-leider Wouter Bos had gezegd dat studiefinanciering betekende dat de slager zou meebetalen aan de studie van de jurist. In werkelijkheid, stond daar, was het juist andersom. In dit land hoesten de rijken veruit de meeste belasting op, inclusief AOW, onderwijs, zorg.
Later zag ik pas in wat een flauwekulargumentatie dit allemaal was. Nee, de slager betaalt inderdaad niet voor de opleiding van de jurist. Maar de reden dat de jurist zoveel belasting betaalt is omdat hij een achterlijke hoeveelheid geld verdient.
Spreuk uit mijn jeugd: ik wens je toe dat je later veel belasting moet betalen.
Veranderde ik? Of veranderde mijn tijd? De spreuken uit mijn jeugd waren afkomstig van een generatie die een geweldig grote ruk naar rechts maakte: van flowerpower naar greed is good. Zitten we nu in de omgekeerde dynamiek? Als je niet optimistisch was in de jaren negentig had je geen verstand. Als je niet boos bent anno 2022 heb je geen hart.
Mijn persoonlijke ommekeer zat vooral in mijn hoge verwachtingen van het bedrijfsleven. Als trots student aan de TU Delft was ik op weg naar DSM, Heineken, Corbion of Rijk Zwaan. Maar toen ik afstudeerde in 2008, had DSM een vacaturestop. Bovendien was ik tijdens mijn eerste avonturen op de Research&Development-afdeling van Nestlé toch vooral verslingerd geraakt aan de fundamentele onderzoeksvraagstukken die er lagen – en niet direct gecharmeerd van de uitdagingen rondom de productie van kattenvoer. Moesten biotechnologen daar hun goede tijd en energie aan spenderen?
De industrie stelde mij teleur. Ik spreek nog regelmatig op haar bijeenkomsten. Bedrijven vragen me voor een blik van buiten. Het mag best schuren en confronteren, zeggen ze. Maar in het voorgesprek krijg ik steeds vaker de vraag of ik ook iets positiefs kan zeggen. Iets wat perspectief kan bieden.
Dan denk ik: wat dan? Ik zie bedrijven nog altijd met de prijzen van cola en hamburgers stunten – ondanks de protesten van hun voedingsdeskundigen of duurzaamheidsteam. Want de klant is en blijft koning. Ik zie bedrijven medicijnen verkopen waarvan oncologen betwijfelen of ze überhaupt iets doen en vervolgens klagen dat de Nederlandse zorg deze niet gewoon netjes voor de hoofdprijs inkoopt. Ik zie bedrijven zeven jaar na het klimaatakkoord van Parijs en vijfentwintig jaar na het protocol van Kyoto trots wijzen op hun gloednieuwe verduurzamingsdingetjes. Ik kan alleen maar denken dat dit veel te weinig en veel te laat is.
Wat wil je in vredesnaam dat ik voor positiefs zeg? Ik zie een kloof ontstaan tussen de Nederlanders die vertwijfeld tussen alle protesten roepen dat dit toch zo’n gaaf land was en de Nederlanders die uit wanhoop en woede de berm in de fik steken. Ik zie die kloof in mijzelf.
Spreuken uit mijn jeugd: als je niet leuks kan zeggen, zeg dan maar niets. Spreuken om te vergeten. Ik spreek en het is niet vrolijk. Het is niet de tijd voor optimisme.
Rosanne Hertzberger is microbioloog.
Originele column en meer --- Hier ---
Ter vergelijking: de rechtse Hertzberger 10 jaar geleden: '2013/05/04/stofzuigende-staat'
Honderden fans van Zorg en Zekerheid Leiden Basketball hebben maandagavond samen met de spelers en de staf gevierd dat ZZ Leiden landskampioen is geworden. Na een wedstrijd waarbij tegenstander Donar uit Groningen vrijwel steeds de bovenliggende partij was, volgde een bizarre ontknoping. In de laatste minuut wist Leiden de score op 82-81 te zetten en haalde daarmee het kampioenschap binnen.
Om 19.00 uur maakten de spelers hun opwachting op een podium dat op de Vismarkt was neergezet. Na de nodige felicitaties, zangkoren en een polonaise door het publiek, maakte clubvoorzitter Marcel Verburg nog bekend dat coach Douglas Spradley ook het komende seizoen aan ZZ Leiden verbonden blijft. Dat verhoogde de feestvreugde uiteraard nog meer.
Na de publieke huldiging werden spelers, bestuur en staf van ZZ Leiden ontvangen in de Burgerzaal van het stadhuis voor een drankje en nog meer mooie woorden.
Onder het toeziend oog van de honderden ZZ Leiden-supporters die vanavond naar de huldiging bij het stadhuis kwamen, liet Doug Spradley weten dat hij ook volgend jaar graag de coach van de Leidse basketballers is. “Ik wil zijn waar mijn hart is, en dat is hier in Leiden.”
Aan het eind van de huldiging nam ZZ Leiden-voorzitter Marcel Verburg nog één keer het woord. “Ik wil nog graag iets aan jullie voorleggen. Wat zouden jullie ervan vinden als Doug Spradley ook volgend jaar onze coach is?” Voordat Verburg zijn zin kon afmaken, begon de Blauwe Brigade al met een loflied aan de Amerikaanse coach. “Dougy is een Leidenaar, Dougy is een Leidenaar”, klonk het over de Vismarkt. “Dan gaan we dat regelen”, eindigde Verburg zijn toespraak.
En geregeld was het dus snel, want Spradley bevestigde direct dat hij graag in Leiden wil blijven. Hij heeft een goede klik met de club, veel gewonnen en zijn vriendin heeft het in Leiden naar haar zin. Een leuke verrassing voor het publiek, maar ook voor de spelersgroep die nog van niets wist.
De succescoach die voor het eerst in de Leidse geschiedenis in één seizoen zowel de nationale beker als de landstitel won, maakte wel een afspraak met het publiek. “We gaan eerst voor de triple“, waarmee hij doelde op prolongatie van de BNXT League-titel, waarvan de play-offs binnenkort van start gaan.
#wieluistertweetmeer #nporadio1
14 sep. 2022 Inspectie op de Jeugdzorg gooit het bijltje erbij neer. Pieter Derks herkent een patroon: 'Een falende overheid die de rechten van burgers niet al te serieus neemt en niks aantrekt van de kritiek van haar eigen toezichthouders, waarop die wanhopig de handdoek in de ring gooien.' Dit is het officiële YouTube-kanaal van NPO Radio 1. NPO Radio 1 is de nieuws- en sportzender van de Publieke Omroep. Zeven dagen in de week, 24 uur per dag.
Volg ons op Twitter: https://twitter.com/nporadio1
Volg ons op Facebook: https://www.facebook.com/nporadio1
Volg ons op Instagram: https://www.instagram.com/nporadio1
Volg ons op LinkedIn: https://www.linkedin.com/company/npo-...
En abonneer je op dit kanaal! #nporadio1
Welke stukken zijn ons dit jaar bijgebleven? Op de valreep, en per thema, blikt de redactie terug.
Een terugblik op het politieke jaar van De Groene kan niet zonder saluut in de richting van Aukje van Roessel. Na zestien jaar waarin zij een bekroond chroniqueur van het Binnenhof werd, zwaaide ze dit najaar af, ze ging met pensioen. Er zijn tal van stukken uit 2021 waarnaar je dan kunt verwijzen, maar in haar aflevering ‘Cort’ van 8 september komt veel samen: kleine observaties en een groot parlementair geheugen worden aan elkaar geknoopt om het actuele te beschrijven.
Hoewel De Groene aandacht heeft én houdt voor het Haagse, trokken journalisten dit jaar ook nadrukkelijk het land in om te beschrijven hoe schaarse middelen daar werden verdeeld. Er was een uitvoerige serie over de waterschappen en uit een samenwerking met Follow the Money bleek dat Den Haag zich steeds nadrukkelijker terugtrekt uit de levens van Nederlanders op het platteland, met populistische woede ten gevolge.
Na een blik op de Haagse stukken die dit jaar in het blad verschenen stijgt een niet te missen beeld op van precies dat probleem. Van een overheid die ofwel te veel aanwezig is in het leven van burgers als wantrouwige bemoeial die het dagelijks bestaan van mensen uitspit, ofwel te veel afwezig, als instituut waarop mensen kunnen vertrouwen voor hun ontplooiing of terugvallen in tijden van nood.
Terecht vertaalt zich dat in woede jegens de uitvoerende macht (het kabinet) maar ook het parlement lijkt al tien jaar lang maar matig geïnteresseerd in het verbeteren en controleren van wetgeving. Dat blijkt uit een indrukwekkend onderzoek van de Investico-collega’s op basis van tien jaar Kamerarchief. Gebeurt er nog iets anders dan opgewonden interrumperen tijdens het wekelijkse vragenuurtje?
Waar Investico het handelen blootlegde, scheen redacteur Marcel ten Hooven zijn licht op het kleingeestige denken en constateerde: politieke partijen zijn zo geobsedeerd met elkaar en Haagse dynamiek dat ze de grote problemen uit het oog verliezen.
Eén van de grote problemen die steevast naar de achtergrond verdwijnt is het klimaat, zo blijkt uit aan analyse van twintig jaar Kamerstukken. ‘Dit is veruit het grootste probleem waarvoor we staan en daar moet je een standpunt over innemen’, zei Ed Nijpels (VVD). ‘Niet altijd electoraal benauwd zijn en op z’n best meestribbelen, zoals Rutte vaak doet. Als je premier wil zijn heb je de taak het land mee te nemen.’
Alles dat hierboven staat beschreven – de veranderende taakopvatting van de Kamer en een politiek van vluchtigheid – valt samen met elf jaar premier Mark Rutte in het torentje. In een prachtig tweeluik behandelde Mathieu Segers zowel de moraal van onze premier als het hardnekkige Nederlandse zelfbeeld van een superieure natie.
https://www.groene.nl/artikel/het-vertrouwen-van-de-kwetsbare-burger-neemt-terecht-af
Rasit Elibol beeld Milo
6 januari 2021 – verschenen in nr. 1
‘Nederland is ziek’, twitterde een zekere politicus vorige week. Hij voegde daaraan toe: ‘De overheid heeft dus helemaal niets geleerd van het toeslagenschandaal. Als een moeder niet meer af en toe boodschappen mag doen voor een dochter in de bijstand, dan leven we in een asociale dictatuur.’ Het ging over de vrouw uit Wijdemeren die zevenduizend euro moet terugbetalen omdat ze inderdaad ondanks haar bijstandsuitkering wat levensmiddelen kreeg. Van haar moeder. En dat is blijkbaar een enorme overtreding.
De politicus heeft natuurlijk helemaal gelijk; het is ook bizar: als alleenstaande of alleenstaande ouder van zo’n duizend euro per maand moeten rondkomen, want daar hebben we het over in de bijstand, en geen boodschappen mogen aannemen – welk doel dien je dan? De strenge en mensonterende manier waarop mensen in de bijstand worden gecontroleerd – er wordt bijvoorbeeld tot in de vuile was en in de koelkast gekeken – is exemplarisch voor de manier waarop mensen aan de onderkant van de samenleving worden bejegend door de overheid. Dat blijkt ook weer uit het onderzoek naar kwetsbare burgers die worden geweigerd aan de gemeentegrenzen omdat ze dure zorg nodig hebben. ‘Er is een groep “ongewensten” ontstaan die elke gemeente liever ziet vertrekken’, concluderen de journalisten van Investico.
Bij mensen in de bijstand wordt tot in de vuile was en de koelkast gecontroleerd
Ook dat is ‘ziek’, maar vooral omdat het net als de bijstandsaffaire en de toeslagenzaak een gevolg is van beleid. Beleid dat vooral de toch al kwetsbare burgers het hardst raakt.
En misschien moeten we ook helemaal niet meer verbaasd zijn. Het is immers niet de eerste keer dat politici nogal vergeetachtig blijken, om het eufemistisch uit te drukken. Dezelfde partijen – laten we ze voor de volledigheid even noemen: GroenLinks, d66, vvd, sgp, ChristenUnie, cda en de pvv (van Wilders, de zekere politicus die twitterde) – die nu moord en brand roepen en vinden dat Nederland ziek is, omdat een vrouw in de bijstand zevenduizend euro moet terugbetalen voor het aannemen van boodschappen van haar eigen moeder (ik herhaal het nog maar een keer), hebben zelf de wetten gemaakt waar dit een direct gevolg van is. Het is precies wat de advocaat Thomas Sanders, gepromoveerd op de in- en terugvordering van sancties door de overheid, vorige week schreef in het FD: ‘De houding van politici deze week was dan ook een masterclass hypocrisie: eerst de gemeente en de rechter dwingen om te doen wat je wilt, om vervolgens moord en brand te roepen omdat de gemeente en de rechter precies doen waartoe jij hen zelf wettelijk verplicht hebt.’
Dorien Pessers, emeritus hoogleraar rechtstheorie, karakteriseert het recht in een stuk over de toeslagenaffaire als ‘de normatieve infrastructuur’ van de samenleving. ‘De goede trouw die de staat moet opbrengen jegens zijn burgers is het fundament van die infrastructuur. Van dat beginsel zijn alle overige beginselen afgeleid’, zegt zij. ‘Indien hij te goeder trouw handelt – dat wil zeggen overeenkomstig de beginselen van de rechtsstaat – dan ontstaat bij burgers vertrouwen in de staat en zullen zij ook eerder bereid zijn het overheidsgezag te aanvaarden. Zonder dat vertrouwen is een samenleving eigenlijk niet goed mogelijk.’
En dat is precies wat er gebeurt. Het vertrouwen in de overheid en de politiek keldert bij hen die de overheid het hardst nodig hebben. En dat heeft de overheid aan zichzelf te danken.
Als er iets misgaat ligt het aan de burger, is het huidige overheidsdenken. Met priemende vinger wijst de politiek naar hen die zich niet aan de basisregels houden. Dat die regels volstrekt niet te volgen zijn, doet er niet meer toe, stelt @kimvankeken. https://t.co/IbtdrTJGVf
— Vrij Nederland — lees je in (@vrij_nederland) November 26, 2021
Duidelijke opdracht van de Kamer met een overtuigende meerderheid. In een democratie beslist een parlement en niet een demissionair kabinet pic.twitter.com/0Jps4gUGJb
— Maarten Hijink (@MaartenHijink) September 23, 2021
Eindelijk: na een principieel politiek gevecht - dat zo om en nabij een jaar heeft geduurd - is het pleit beslecht...de overbelaste en onderbetaalde Werkers in de Zorg krijgen er 1,5% extra bij èn (een belangrijk deel van) de kosten daarvan worden NIET door de Gemiddelde Nederlander betaald, maar met een minimaal beetje extra belasting voor het (niet zelden) Belastingontduikende Grootbedrijf - lees: de Shell's en Unilevers van deze wereld...
En welke partijen zitten dus blijkbaar zo in de zak van de lobbyisten van deze grote bedrijven?
VVD
CDA
Groep van Haga
SGP
BBB
Het is maar dat iedereen het weet; alvast voor de volgende Verkiezingen (en Peilingen)...
Posts
Alle reacties
