Posts tonen met het label Bijzondere Mensen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Bijzondere Mensen. Alle posts tonen

zaterdag 24 januari 2026

AANRADER! / AVAAZ ACTIVISME / PETITIE als support voor Betty, een meid in een afschuwlijke situatie:

Laat Betty vrij!

Laat Betty vrij!

Aan Zijne Excellentie koning Mohammed VI van Marokko:

Wij, mensen van over de hele wereld, roepen u op om Ibtissame “Betty” Lachgar gratie te verlenen en haar in staat te stellen de medische zorg van een gekwalificeerde specialist te ontvangen, die ze dringend nodig heeft. Haar gevangenschap schendt de mensenrechtenverplichtingen van Marokko en vormt een willekeurige straf tegen afwijkende meningen, feministisch activisme en LGBTQI+-rechten.

Gebruik uw macht ten goede – laat Betty vrij.
Betty zit in een Marokkaanse cel, alleen omdat ze een T-shirt droeg dat het regime niet beviel. Botkanker heeft haar lichaam verwoest, en artsen waarschuwen dat ze zonder dringende operatie tot amputatie moeten overgaan.

Betty’s lot is niet onvermijdelijk. De koning kan gratie verlenen. Na hevige internationale druk verleende hij al eerder gratie aan een vrouw die voor een abortus tot een jaar gevangenisstraf werd veroordeeld. In de nasleep van de grootste nationale protesten sinds de Arabische Lente zijn de autoriteiten extra gevoelig voor hun internationale reputatie.

Dit is het moment waarop internationale aandacht Betty kan helpen redden. Teken nu om te eisen dat ze onmiddellijk wordt vrijgelaten en de noodzakelijke medische zorg krijgt.

─────────────────────────────

Deze campagne wordt in samenwerking met de #FreeBetty-coalitie gevoerd.

Op het T-shirt staat: “Allah is lesbisch”. Het dragen van zo’n T-shirt is volgens internationale verdragen die Marokko heeft geratificeerd geen misdrijf.

Foto ©️ Elsa Palito

maandag 15 januari 2024

NRC IN MEMORIAM / NECROLOGIE Maksym Kryvtsov (1990-2024) | Oekraïense dichter - Oorlogsdichter in de Oekraïense loopgraven

 *

FRAGMENT:

".... 

In hetzelfde interview (het staat hieronder) uit mei 2023, toont de gelovige Kryvtsov zich bespiegelend en bescheiden, iemand met vragen in plaats van antwoorden. Het is niet moeilijk voor te stellen dat deze vriendelijk ogende man het lot van zijn medestrijders in de loopgraven kon verlichten. De vragensteller maakt het expliciet, maar vangt natuurlijk bot. Vraag: „Met jouw uiterlijk en je manier van spreken en denken lijk je op een filosoof of apostel. Past de aard van de strijder bij wie je werkelijk bent?” Kryvtsov: „Ik weet niet wat echt bij mij past. Ik denk dat ik helemaal niets weet. Maar er valt ook niets te weten. Je moet gewoon. Het gaat over zijn of niet zijn, ademen of niet ademen. Daarom ben ik in deze oorlog.”....

....."

Met dank aan de Necrologie van NRC:


Oorlogsdichter in de Oekraïense loopgraven

necrologie

Maksym Kryvtsov (1990-2024) | Oekraïense dichter

Oekraïner Maksym Kryvtsov was een dichter aan het front. Hij schreef over de oorlog, gevoed door zijn eigen ervaringen, met een zekere lichtheid en relativering. Zondag werd hij gedood.

In zijn laatste bericht op Facebook nodigde Maksym Kryvtsov, dichter en soldaat, zijn volgers uit voor een spelletje over zijn gedichten. Hij waarschuwde ze wel: „90 procent van mijn gedichten gaat over de dood.”

Zo ook het gedicht dat Kryvtsov twee dagen voor zijn dood schreef. Daarin beschrijft de ik-persoon hoe zijn lichaam zal vergaan na zijn dood. Hoe zijn bloed „de wereld een nieuw rood zal kleuren / Pantone menselijk bloed”. Nieuwe rekruten zullen zijn spullen en kleren ontvangen. De slotregels: „Was het maar vast lente / Om eindelijk als viooltje te bloeien”.

Zondag maakte Nadia Kryvtsova op Facebook bekend dat haar zoon Maksym, 33 jaar oud, was gesneuveld in de strijd tegen de Russische bezetter. „Mijn liefste zoon zal groeien met de viooltjes... O mijn God”, scheef ze onder zijn laatste bericht. De precieze toedracht en locatie van zijn overlijden zijn onbekend. De rode kat die Kryvtsov op veel foto’s vanuit de loopgraven vergezelt, kwam ook om.

Maksym Kryvtsov, geboren op 22 januari 1990, groeide op in zijn geboorteplaats Rivne, in het noordwesten van Oekraïne. Hij volgde een opleiding aan de lokale school voor technologie en design en zette dat voort aan de universiteit in Kyiv, met schoeisel en producten van leer als specialisatie. Eind 2013 en begin 2014 nam hij deel aan de pro-Europese Maidanrevolutie in Kyiv.

in slotregels gedichtMaksym Kryvtsov Was het maar vast lente / Om eindelijk als viooltje te bloeien

Na de Russische invasie van 2014 meldde hij zich aan bij het vrijwilligerscorps van een rechts-nationalistische partij en vocht hij een jaar lang mee in de Donbas. Na een korte pauze ging hij opnieuw naar het front, nu bij de Nationale Garde. Vanaf 2019 was hij actief voor veteranenorganisaties en zette hij zich in voor Gestreepte Wasberen, een organisatie die jeugdkampen organiseert met Oekraïens patriottisme. Na de nieuwe Russische invasie, bijna twee jaar geleden, meldde Kryvtsov zich bij de nationale strijdkrachten.

Beste boeken van 2023

Dichten deed Kryvtsov al sinds zijn jeugd. Veel van zijn werk verscheen in bloemlezingen, zijn eerste bundel Gedichten uit het schietgat (Virshi z biynytsi) werd vorig jaar gepubliceerd. Op een foto van vlak voor zijn dood leest -Kryvtsov aan het front in die bundel terwijl hij een hond aait. Hij was een war poet; zijn gedichten gaan over oorlog en dood, maar bevatten ook een zekere lichtheid en relativering. Retoriek was hem vreemd. ‘Gedichten uit een schietgat’ werd vorige maand door schrijversorganisatie PEN Oekraïne opgenomen in de lijst van beste Oekraïense boeken van 2023 – al is die lijst met 179 titels totaal en zeventien dichtbundels behoorlijk lang.

Collega-schrijver Ljoebko Deresj noemt Kryvtsov „een zeer levendig, geestig en extreem getalenteerd persoon”. Ook andere bekenden van Kryvtsov roemen in afscheidsberichten op X zijn gevoel voor humor. Literatuur was belangrijk voor hem, met name klassiekers over oorlog als For whom the bell tolls van Hemingway en Slaughterhouse-Five van Vonnegut. Twee zinnen uit dat laatste boek stonden getatoeëerd op zijn arm. In een interview noemde hij de Noorse schilder Edvard Munch als de kunstenaar die het fenomeen oorlog het best weergeeft. Dat een andere schilder hem zijn roepnaam ‘Dali’ gaf is toeval. „Iemand vroeg of ik een roepnaam had en ik liet toen net mijn snor groeien om hem om te kunnen krullen, dus ik dacht aan Dalí.”

In hetzelfde interview (het staat hieronder) uit mei 2023, toont de gelovige Kryvtsov zich bespiegelend en bescheiden, iemand met vragen in plaats van antwoorden. Het is niet moeilijk voor te stellen dat deze vriendelijk ogende man het lot van zijn medestrijders in de loopgraven kon verlichten. De vragensteller maakt het expliciet, maar vangt natuurlijk bot. Vraag: „Met jouw uiterlijk en je manier van spreken en denken lijk je op een filosoof of apostel. Past de aard van de strijder bij wie je werkelijk bent?” Kryvtsov: „Ik weet niet wat echt bij mij past. Ik denk dat ik helemaal niets weet. Maar er valt ook niets te weten. Je moet gewoon. Het gaat over zijn of niet zijn, ademen of niet ademen. Daarom ben ik in deze oorlog.”

Lees ook dit interview met schrijver Olesya Khromeychuk

<strong>Olesya Khromeychuk</strong>, woensdag in Londen. „Zie Oekraïners ook als mensen die zich zorgen maken over klimaatverandering en vernietiging van het milieu.”

*

Het Oekraïnse 'chytomo.com' maakte in mei 2023 een lang interview: 'Maksym-kryvtsov-i-had-a-fearsome-dream-to-walk-around-kyiv-with-a-rifle-in-my-hands'

Russian-Ukrainian War

Echoes from the frontline: Maksym Kryvtsov on war, poetry, and why Ukrainian youth give him hope

23.05.2023
 
 

Editor’s note: Maksym Kryvtsov, a Ukrainian poet turned soldier, was recently killed by Russia forces at the front. Chytomo interviewed him in 2023, and we are sharing the article now. 

 

 

Kryvtsov’s poetic sensibilities and humor,  interwoven with his experiences on the front lines, offer a rare, and deeply human glimpse into realities of Russia’s war against Ukraine, as well as the enduring power of the Revolution of Dignity. His latest book is being reprinted, with proceeds going to support his family and book projects for service members. International shipping is available, details here

 

Maksym Kryvtsov, a poet who participated in the Revolution of Dignity, enlisted in 2014 after Russia invaded. Later, after returning to civilian life, he worked to help veterans reintegrate into society, and also enjoyed working as an instructor at a children’s camp.

 

Following Russia’s full scale invasion, he returned to the frontline. For the next thirteen months, he did not spent a single day alone. As Maksym admitted in our interview, he misses those moments of solitude.

 

As part of the project “Words and Bullets”, produced by Chytomo and PEN Ukraine, we asked Maksym about the changes he’s observed over these nine years of war, the greatest challenges faced by the military, his perspective on young Ukrainians and his thoughts on the role of God in war.

 

– In 2014, you joined the Ukrainian Volunteer Corps as a volunteer. Did you realize back then that this war would last many years and that first stage would grow into full-scale invasion?

 I realized nothing back then. Everything around me was new — people, smells, sounds. The ruins, the wounded, the weapons. It was like I needed to chew the same gum for a long time. I was haunted by a terrifying dream, frequently revisiting it in my sleep: roaming around Kyiv with a rifle in my hands, and waiting for my metro stop with a weapon on my knees. I am one of those dreadful people who said the war must come to the streets as a blaze, so others could understand what was actually going on. But I came to regret those thoughts on the morning of Feb. 24.

 

– You have a poem:

Once upon a time

in spring of 2014

I fell asleep

and didn’t wake for a couple of years

my dreams were covered in snow and so cold

just like palms of a dead near Izyum

I think I didn’t wake up

fell asleep in this long

as a mature black-snake

dream

 

What has changed over these nine years of the war: in ourselves, our state, the army, and your perception of the war?

In these nine years, the Earth orbited the Sun nine times, birds have migrated to warmer regions and returned  nine times, leaves fell down and trees formed  buds nine times. Many things changed over these nine years.

 

As to social processes, after 2014 an engine of a train named “Ukraine” was started. There started to emerge discussions of the importance of the language, culture and so on. In cinemas, you could watch movies not only with Dwayne “Rock” Johnson, but also with many Ukrainian actors. Discovering such initiatives as БУР (BUR, “Building Ukraine Together”, youth non-governmental organization), УАЛ (UAL, “Ukrainian Leadership Academy”, platform for youth) was truly heartening. New communities of people formed, united by the desire to do something good and take responsibility. 

 photo courtesy of Maksym Kryvtsov

 

And it is breathtaking to witness how everything Ukrainian,  which was previously suppressed, is emerging at the surface today. Ivasyuk (Volodymyr Ivasyuk, Ukrainian singer), “Smerichka” (ensemble), folk clothes, forgotten movies… At the same time I fear the a regression— similar to what happened after the 1990s.

– You mentioned Ukrainian youth. How would you characterize them? What defines the next generation of Ukrainians?

They are remarkable — strong, open, talented, and inspired. There will be, of course, some inner contradictions and dialogues. Processes of adjusting, changing, and defining will occur. But these vital cells of the country will be flowing, bringing oxygen to its tender heart every day. We only need to win.

Read also: Petro Yatsenko: The heart of Mariupol is definitely alive

– What is war? How do you see it

I think the war is a kind of micellar water that washes cosmetics off: from a face, streets, plans and behaviors. It’s like a hoe cutting through sagebrush, leaving a bitter aftertaste of irreversibility. In war, you become your true self, no need to play a role. You are simply a human, one of billions who ever lived on the Earth, sharing the commonality of breath.

There’s no time for love at war. It lies next abandoned next to a trash pile and disappears like a grandfather in a fog, lost somewhere behind behind this summer’s unharvested sunflower fields of a heart.

– What aspects of war astound you the most? What do you find particularly challenging?

War is awful, absurd and very illogical. Yet, it is one of the forces that starts over and over again.

Imagine sitting in a vulnerable spot,  unable to move because the enemy is so close and your fortification are not quite strong enough, when   suddenly your fellow solider says: “Look, a hoopoe is eating a cabbageworm.” That’s a bird and a beetle (laughing). People who met us with applause in Balaklia (Editor’s note: Ukrainians town liberated during the Kharkiv counter offensive in 2022) astounded me. It was one of the best days of my life.

The most challenging part? Falling asleep, and grabbling with the horrors that might lie ahead…

photo courtesy of Maksym Kryvtsov

– With your appearance, the way you articulate your thoughts, you come across more like a philosopher or a spiritual leader. Do you feel that the warrior’s role is truly reflective of who you are?

I’m not sure what resonates closely with me. In fact, I think I know very little. But perhaps there isn’t much to know. It’s about existing or not, breathing or being breathless. That’s why I am at war

– What traits of your character help you at your service?

 Calmness, maybe. Feeling of responsibility, sometimes, a bit of experience. The most important thing at war is to understand what you’re doing here. I think that a kind of naivety, childish wonder, weirdness, helps me at war. In the face of danger, I usually smile a lot and wait for adventures. It perhaps makes it easier to process things, I think. 

– Your call sign is Dali? What is the story behind it?

It’s quite straightforward. Someone asked me what my call sign is. I haven’t thought about it before, so I didn’t choose anything special. But then I grew a mustache and curled it just as Salvador Dali did. And so the call sign presented itself, much like an eager student (laughs).

– You are 33 now. Many call it “the age of Jesus Christ.” Do you feel somewhat special at that age?

I seldom remember my age. Here, days, dates, even months blend together. There’s no age, no time here. The important thing  is what happens at the end.

– You are a man of faith. What does your faith give you at this time?

I do not understand God. Like at all. I don’t know why he is protecting me, or what for.

Sometimes we have quarrels about religion in our division. I try to intercede for someone who, for some reason, still intercedes for me. I wear a cross on my neck, woven from red and black paracord.

– Do you pray? How does your prayer sound?

My prayers vary. Sometimes they’re traditional, other times they’re my own creation. At times I ask, at times I debate. It’s always different.

– In one of your previous interviews you mentioned that God is present at war, likening Him to “charging a machine gun.” Where and in what actions do you find God in such a setting?”

God is most often found in moments of silence. He is the water we carry on missions, which never seems to be enough. There was a time we nearly resorted to drinking from a puddle. He’s in the protein bar you eat while waiting in a trench for the shooting to stop. He’s present in the black, dry sunflowers that offer almost enough cover. But above all, God is in the act of returning.

–Can you tell us about your fellow solders?

They are the finest people in the world. Sometimes I take pictures of them, sometimes I write about them.

I met Kuznets in 2014, during a military exercise. While others crowded for stew and tea, he donned his chest protector and squatted alone, a figure of strength, intelligence, and calm. He grew irritated when discussions about the enemy or the ‘inner workings of the war’ interrupted his work. He believed in God, and God believed in him. He once showed me a stunning church in the Dnipropetrovsk region, adorned with blue peacocks and lakes, offering marshmallows at oblation, with a red-and-black flag greeting visitors. I left the base of the Ukrainian Volunteer Corps in the autumn of 2015.

photo courtesy of Maksym Kryvtsov

 

I reunited with Kuznets near Zaporizhzhia in April this year. By then, he had become a skilled paratrooper, proficient in spotting for guns and operating Leleka spy drones.

Because Kuznets had faith in God, and God had faith in him, I know and have faith that he’s now next to Saint Peter, smiling down at us. I believe he watches over the earth through the eyes of birds,  and says who needs to be saved and where.

– Referring to your poetry, what will grow on “a field of memory, cropped with corn of sadness?” 

Popcorn (laughing). Sometimes, I write things and later struggle to understand them myself. 

But truly, the corn of sadness will remain just that — corn of sadness. The real challenge happens later — to gather it, grind and bake bread.

– Could you share some insights about the world that currently surrounds you? What elements are a part of it

Not long ago, I complained that over these thirteen months, I haven’t had a single day alone. That solitude is something I miss in the midst of war.

Our commander has a dog named Jango, who’s been with us since he was two months old, a little ‘froggy.’ He’s accompanied us to all our rotations, all the cities. When he was smaller, we would carry him to the cellar during shootings. There were bets on whether he’d make it to September. But he’s still here, causing mischief. Just the other day, he scattered some rubbish around the house (laughs).

We moved many times over these thirteen months. It is always interesting to explore new buildings where you live for some time: what books and photos there are. The funniest thing is to live in collaborators’ flats. A woman, collaborator, for example, had all the shelves in her apartment filled with soaps, shampoos and cotton wool sticks from various hotels. And she, by the way, was the owner of a pretty huge agro business. It is fascinating to observe these details. Another took everything important, but forgot her notebook in the basement, and it was full of very useful info. She worked as a Russian passport service assistant. I ate all the “Red Poppy” chocolates she had in her fridge (laughs).

– By the way, there’s a lot of references to food in your texts. What does this mean to you?

Please, cut the part with candies out, man (laughs). I didn’t realize my poetry had so many food references. Well, maybe it’s because food is something one understands: it has a smell, and form. I’m not entirely sure. 

Food is about something good. About childhood. And it’s about God.

photo courtesy of Maksym Kryvtsov

– Your poetry is very delicate, touching, almost fragile to the point of seeming like it could shatter with one careless flick. What does this represent for you: a tightrope walk, pain, joy, catharsis?

In fact, I find joy in crafting short stories about people. Especially if they manage to go through all of this. As strange as it may seem, in today’s context, the greatest achievement seems to be simply surviving.

In this war, each person carries a unique, extraordinary story. They’re filled with distinct sounds, voices, and dreams. Some have spent their lives building a house, others became shift managers at poultry farms, some cherished reading thick books, while others collected fallen leaves and chestnuts. A person, to me, is a story.

– ​​”Your upcoming collection is titled ‘Verses from the Embrasure.’ An embrasure being a narrow opening in a defensive wall or a trench for firing through. If there had been no war, would you still write? What would your verses be about?

I wrote before the war, too. Back then, my verses were strange and simple. Now, I’m beginning to understand what I desire in my poetry: colors, scents, emotions, things both forgotten and recognized.

– Do you read your colleagues’ texts? What authors of modern Ukrainian war literature do you feel?

I appreciate the poetry of Valeriy Puzik, Yaryna Chornohuz, and Olena Herasymyuk. In prose, I’m drawn to ‘Point of No Return’ by Dmytro Verbych

 

RELATED: interviews with Valeriy Puzik and Yaryna Chornohuz

 

– Which internationally recognized artists do you think have best captured the essence of war?

Edvard Munch, through his series of paintings ‘The Scream,’ brilliantly conveyed it

I absolutely love the movies “Apocalypse Now” and “Taxi Driver.” When I come to have a rest for two-three days, I feel like Robert de Niro’s character. I am among other people, but at the same time I’m far away from everything. I’m an observer. My job is to be an observer of the world.

photo courtesy of Maksym Kryvtsov

I started reading “For Whom The Bell Tolls” at the beginning of April 2022. The main hero was to blow up the bridge, and it was April. And I felt it so deep. Especially knowing the fact that being at war you can live a whole life in two days. “Slaughterhouse 5” is great, too. I have even tattooed two phrases from the book on my forearm. The Psalms, incidentally, speak volumes about war, or more precisely, about individual battles.

For about a month, I’ve been listening to ‘Badass’ by Chartsyzy. I hope to have the strength to face death with a smile, as if it’s merely the end of a story.

– Your texts often incorporate religious motifs and narratives. Do you consider religion an integral part of the human experience?”

I think we are all cowards. We are afraid of ourselves, afraid of loneliness. So there’s always a need for someone you can turn to and who will accept you as you are.

– So, religion is about fear? What else?

About loneliness. About silence. About nature. About communion. About dialogue. About search: constant inner Google. About voice. About rain. About freshly baked pies with poppy seeds. About childhood and playing hide and seek in the attic. About different things.

– What will remain on Earth, if people disappear from it?

 Calmness.

 

Words and Bullets is the special project by Chytomo and PEN Ukraine about Ukrainian writers and journalists that joined the army or started volunteering when Russia invaded Ukraine in February this year. The name of the media project symbolizes the weapon used by the heroes and heroines of the project before Feb. 24, which they were forced to take up after the outbreak of a full-scale war with Russia. The special project is being implemented with the support of the National Endowment for Democracy (NED).

 

Translated by Iryna Savyuk

Edited by Jared Goyette


vrijdag 15 september 2023

woensdag 12 juli 2023

SHARTIE AART DEKKER / AANRADER! / FANTASTISCH INTERVIEW PODCAST: Willemijn Veenhoven interviewt Leon Verdonschot over o.a. Ronnie Flex & de liefde / KUNSTSTOF /

 

 *

SHARTIE AART DEKKER - FANTASTISCH INTERVIEW PODCAST

Willemijn Veenhoven interviewt Leon Verdonschot over o.a. Ronnie Flex & de liefde

Ik zat in de auto  - voor mij de momenten waar ik het meeste radio luister -  en viel middenin het Kunststof-interview van Willemijn Veenhoven met Leon Verdonschot, toevallig twee van de 'Media-mensen' die ik het leukst en meest interessant vind.

Het eerste deel  - dat ik dus gemist had en nu aan het inhalen ben -  ging over het nieuwste boek van duizendpoot Leon Verdonschot; een boek over de rapper Ronnie Flex. Óók leuk en interessant...

Maar in het tweede deel ging het over Verdonschot zelf, zijn fanschap van Bruce Springsteen, en (vooral) over zijn liefdesleven. En dat werd dus  - ook omdat Willemijn op dreef was, en de twee een overduidelijke geweldige klik hebben - één van de leukste interviews die ik in lange tijd zag, hoorde of las.

Een echte Aanrader dus!

Je kunt het beluisteren via de bovenstaande Twitterlink, of via de Podcasts van Kunststof  ---  Hier  ---.

(AD) 

Meer kunststof op de  site van Kunststof.

 *

zondag 2 april 2023

AANRADER / MUST-SEE TV / ALWEER EEN G.G.O.A.T. WOMEN'S BASKETBALL VANDAAG? Final: LSU vs Iowa— zondag 2 april, 21:30 ESPN Pay-TV / CBB March Madness (v)

 

 

CBB March Madness (v): Final: LSU vs Iowa— zondag 2 april, 21:30 —

maandag 27 maart 2023

SHARTIE MEMORIAM AART DEKKER: Bie's niet meer - Wim de Bie 1939-2023 / HET MOOISTE LIEDJE: 'Zoek Jezelf'

HET MOOISTE LIEDJE:

van Van Kooten & De Bie: 'Zoek jezelf'

Bie's niet meer

Wim de Bie 1939-2023

Op 16 en 17 mei 1983 werden in Carré Amsterdam twee benefietavonden gehouden onder de naam "Een gebaar voor Amnesty International", met belangeloze medewerking van tientallen artiesten. De presentatie was in handen van Freek de Jonge, Kees van Kooten en Wim de Bie. Ook Doe Maar deed mee aan deze benefietavond en fungeerde als "huisorkest". In deze clip de samenwerking tussen Doe Maar en van Kooten en de Bie als de Positivoos. Met het nummer "Of Hij bestaat, kan niemand zeggen". Uitgezonden door de VPRO op woensdag 25 mei 1983.

 

 (AD)

Bieslog: wimdebie.blogspot.com

NRC:


maandag 26 december 2022

FRAGMENT VK IN MEMORIAM André de Jong (1942-2022), directeur Leidse Groenoordhallen - 'Van Queen tot AC/DC & de met 10.800 toeschouwers recordwedstrijd van het Nederlandse Basketball; Parker Leiden vs. Nashua Den Bosch'

André de Jong Beeld Privéarchief

André de Jong Beeld Privéarchief

Postuum André de Jong (1942-2022) De gepassioneerde evenementenfluisteraar van de Groenoordhallen, die er zelfs het Tour-peloton van start liet gaan

André de Jong maakte van de Groenoordhallen in Leiden een evenementencomplex van allure. ’s Ochtends een veemarkt, ’s middags een beurs, ’s avonds The Police of een andere act. Hij overleed vorige maand op 80-jarige leeftijd.

Jaap Visser 28 november 2022  Het complete originele Volkskrant-artikel lees je  --- Hier ---

.........

....

Van Queen tot AC/DC & de met 10.800 toeschouwers recordwedstrijd van het Nederlandse Basketball; Parker Leiden vs. Nashua Den Bosch

De Groenoordhallen werden dankzij De Jong ook het vaste podium voor wereldacts die concertorganisator Mojo naar Nederland haalde. Van Queen tot the Police, van Status Quo tot AC/DC. En er werd heel veel gesport in De Jongs megastal: voetbal, korfbal, tennis (zelfs voor de Davis Cup) en basketbal, ooit voor 10 duizend toeschouwers, tussen Leiden en Den Bosch om de nationale titel.

Basketbal was De Jongs geliefde sport. Hij speelde het zelf op hoog niveau, in het nationale studententeam nog even met jongste broer Peter. Die ging in het vastgoed en twee jaar nadat de veemarkt de nek om was gedraaid, kwam André bij hem in de zaak. Riekje: ‘Dat vastgoed ging hem goed af, handelen en onderhandelen zat hem in het bloed.’

De energieke regelaar De Jong bleef lang actief in allerlei maatschappelijke functies, totdat beginnende dementie bij hem werd vastgesteld, hij corona kreeg en een longontsteking, die werd hem op 17 oktober dit jaar fataal. De Jong werd 80 jaar.

Tour de France

........

...

maandag 25 april 2022

OVER MEERLAGIGE BOODSCHAPPEN GESPROKEN: Stromae - Fils de joie (Jimmy Kimmel Live Performance) & (Official Music Video) / MUZIEK CLIPS /

#25 IN TRENDING VOOR MUZIEK (op 22 april 2022)

Stromae - Fils de joie (Jimmy Kimmel Live Performance)

"In a fictional country, the state holds a funeral for a missing sex worker"

 
 

Stromae - Fils de joie (Official Music Video)

 

zaterdag 9 april 2022

EVEN NADENKEN OVER TEAMWORK / WETENSCHAP: (Zelfs in de Wetenschap geldt) - 'Eén briljante geest is niet genoeg / KUDO(2019) NRC-OPINIE COLUMNIST JEROEN GEURTS /


#NobelPrize #FamousWomen #brightside

What Rita Montalcini Did to Get a Nobel Prize

 
The heroine of this story lived a very long life; the longest among Nobel prize winners. She was an amazing woman who became a scientist, despite her father’s objection. Not even the cruel dictates of Mussolini would interfere with her intention to advance science. Rita Levi-Montalcini was the most extravagant Nobel Prize winner, and one of only a few women who have done so. She lived to be 103 years old and devoted her whole life to science. She was a neurobiologist and brain specialist who gained international recognition and legendary fame, making history with science, despite all the obstacles she faced... 
 
TIMESTAMPS: Career or family? 
0:56 Why Rita’s scientific career was challenged
3:41 Great discovery
4:14 So what about family?
6:53 Secrets of her longevity

*

Jeroen Geurts 20 september 2019 NRC-Wetenschap

Eén briljante geest is niet genoeg

Tijdens onze huwelijksreis dertien jaar geleden maakte ik een kleine uitstap voor de wetenschap. We verbleven in Rome en ik wilde graag een van mijn neurowetenschappelijke idolen ontmoeten: Rita Levi-Montalcini. Ik kende haar vanuit studieboeken en had geen idee of dit wetenschapsicoon bereikbaar zou zijn voor een jonge, onbekende hersenonderzoeker. Maar ik gokte het erop.

Waarom ik haar wilde ontmoeten? Ze was een grootheid in mijn vak. Ze legde de basis voor het plasticiteitsdenken waarmee mijn hele generatie is opgevoed. Ze won de Nobelprijs in 1986. Ze was ons aller wetenschappelijk grootmoeder. Geboren in Turijn in 1909, legde ze zich toe op de ontwikkelingsbiologie van het zenuwstelsel. Als Joodse werd haar aanstelling aan de universiteit in de oorlog ingetrokken. In haar keuken bouwde ze een laboratorium en daar deed ze cruciale bevindingen aan het kippenembryo. Na de oorlog publiceerde ze en trok zo de aandacht van Viktor Hamburger, eveneens een gevluchte Joodse wetenschapper, werkzaam aan de Washington University te St. Louis. Met microchirurgische technieken verwijderden beide neuro-embryologen kippenvleugeltjes-in-aanleg en keken naar de effecten op zenuwcellen in het ruggenmerg. Die bleken massaal af te sterven. Hamburger dacht dat zenuwcellen de ontwikkelende ledematen nodig hadden om te kunnen overleven en om hun uitlopers te gidsen naar hun bestemming. Na de oorlog vertrok Rita op uitnodiging van Hamburger naar St. Louis en verbleef er uiteindelijk dertig jaar. In zijn lab deed ze, later samen met biochemicus Stanley Cohen, de bevindingen die haar en Cohen naar de Nobelprijs zouden leiden.

Geheimzinnige Factor X

Rita en Cohen ontdekten dat Hamburgers geheimzinnige Factor X die zenuwcellen doet uitgroeien een eiwit is: de nerve growth factor (NGF). Inmiddels weten we dat er een heel netwerk van zulke eiwitten is, op complexe wijze interacterend binnen het zenuwstelsel. NGF opende de deur naar later functioneel hersenonderzoek.

Rita ontving me in haar kantoor in Rome. Toen 97 jaar oud had ze nog geen grammetje intellectuele scherpte verloren. We spraken tweeënhalf uur lang over wetenschap en het brein. Ik heb haar in de jaren daarop nog een aantal keer gezien. Ze werkte tot aan haar dood. Ze kon ook niet anders, want de community bleef aan haar trekken. Ze werd voorvechter van vrouwen in de wetenschap. Van fundamenteel onderzoek. Ze werd senator. Rita leed aan wereldfaam.

Niet lang geleden bladerde ik nog eens door haar autobiografie, In praise of imperfection. Een prachtige ontdekkingsroman met een sterk pleidooi voor vrije wetenschap. Maar veel meer dan de eerste keer dat ik het las, werd ik gegrepen door Hamburger. Een schuchtere man, op de achtergrond, liefst bezig met de inhoud van de zaak, wars van politiek en opsmuk. Toch is hij het die de latere Nobelprijswinnaars herkende, die ze naar zijn lab haalde, die ze van de juiste achtergrond en materialen voorzag en die met zijn kennis en ervaring de voorwaarde was voor hun succes.

Eenzijdige focus op Nobelprijzen

Hamburger overleed in 2001 op 100-jarige leeftijd. (Rita zelf werd uiteindelijk 103 en Cohen leeft nog, inmiddels 96; je vraagt je af of ze destijds van de groeifactor gesnoept hebben). Hamburger was een grootheid in het veld van de neuroembryologie. Maar hij evenaarde in de verste verten niet de sterrenstatus van Rita of Cohen. Maakt zo’n Nobelprijs dan echt het verschil? Zonder Hamburger hadden ze die prijs niet gekregen, zoveel durf ik wel te zeggen. Door onze eenzijdige focus op Nobelprijzen en andere individuele prijzen en beurzen verliezen we uit het oog dat voor grote wetenschappelijke voortgang meer nodig is dan één briljant individu. Een idee is ook vrijwel nooit ‘van’ één individu. Ik ben altijd verbijsterd als men het tegendeel beweert. We worden allemaal geïnspireerd. Dat is maar goed ook: het gaat er immers niet om wie de wereld verbetert, maar dat de wereld verbetert. Of ben ik nu weer te naïef?

Persoonsverheerlijking in de wetenschap staat maar in de weg van waar het echt om gaat. We hebben de Spinozaprijs al omgedoopt tot (ook) een prijs voor het team. Nu de Nobelprijs nog. Toch veel leuker om het verhaal van het hele team te horen? De verschillende rollen die zijn gespeeld op de weg naar succes. De een is goed met het chirurgisch mes, de ander zorgt voor talentontwikkeling. Mijn punt is: dat is allemaal even belangrijk op de ontdekkingstocht naar het nieuwe.

Terecht gelauwerd

Ik bewonder Rita nog steeds vurig. Niet zozeer om haar Nobelprijs. Wel om haar vastberadenheid en haar visie. Ze is om allerlei redenen terecht gelauwerd. Tegelijkertijd wens ik de jongere generatie wetenschappers toe dat ze minder gefocust zijn op die ene prijs of ‘de hoogste persoonlijke eer’. Ik wens ze toe dat ze óók met overtuiging kunnen zeggen: „Ik ben een Hamburger!” En dat wij en zijzelf dan precies even trots zijn.

Ik heb deze column de afgelopen jaren met plezier geschreven, maar het wordt hoog tijd om andere zaken weer meer aandacht te geven. Dit was dus mijn laatste. Ik dank alle lezers voor de vele lieve berichten.

Jeroen Geurts is hoogleraar translationele neurowetenschappen aan het Amsterdam UMC, locatie VUmc.

Dit is een Column van NRC-Wetenschap, je vindt de Originele Versie en natuurlijk nog veel meer   ---  Hier  ---

*

Over het leven van Rita Levi-Montalcini is een Stripboek gemaakt dat gratis  ---  Hier  --- te lezen is.

 

Newly Translated Graphic Novel Tells the Life Story of Nobel Prize Winning  Neuroscientist | Dana Foundation
Dana Foundation
Newly Translated Graphic Novel Tells the Life Story of Nobel Prize Winning Neuroscientist | Dana Foundation



#BNXT / BREAKING NIEUWS / ZZ LEIDEN PERSBERICHT: 'Worthy de Jong verlaat ZZ Leiden aan einde van seizoen' / SHARTIE AART DEKKER / TOPPER in het NEDERLANDSE BASKETBALL (TiNBB) /

Diepte-interview(45min) met Worthy de Jong van Zorg en Zekerheid Leiden (20180426)

In onze reeks diepte-interviews met de mannen van Zorg en Zekerheid Leiden spraken we dit keer met Worthy de Jong. De smaakmaker van ZZ Leiden vertelt uitgebreid over het begin van zijn carrière. Het begon allemaal bij Club 2000 in Amsterdam. Worthy's talent werd ontdekt op een groot jeugdtoernooi, en toen ging het snel: USA, Urk, Rotterdam, Leiden, Oranje, Zagreb, Boulogne-sur-Mer, en opnieuw Leiden. Worthy is een goede verteller, hij neemt ons soepel mee door zijn basketballleven. Hij legt uit wat de rol van teamgenoten was toen hij als bijna-rookie bij Leiden begon en meteen de legendarische titel van 2011 pakte. Hoe hij uitgroeide tot een uitblinker op EuroBasket 2015 in Kroatië, met als hoogtepunt zijn wedstrijd tegen de huidige Europees kampioen Slovenië. In Frankrijk had hij een boeiend jaar, waarbij het gebrek aan vernuft in de defense hem verraste. Van coach Toon van Helfteren had hij geleerd, om in de aanval zichzelf te zijn, en in de verdediging hard en slim te spelen, met duidelijke afspraken. Frankrijk bood hem wel de kans, om onder andere zijn afstandsschot sterk te verbeteren, en te leren van sterren als Teddy Gipson. Nu is Worthy weer 'thuis'. Hij voelt zich goed in Leiden en geniet van zijn gezin. Zijn zoon inspireert hem, niet alleen thuis, maar bijvoorbeeld ook bij het ontwerpen van een nieuwe kledinglijn voor kinderen. In september lanceert De Jong deze, samen met twee compagnons. De designs liggen al klaar voor productie. Worthy's artistieke spel sluit aan bij zijn gevoel voor fotografie. Die bezigheden staan nu even op een wat lager pitje, maar kunnen na zijn loopbaan als speler zomaar op een hoger plan komen. Voorlopig werkt hij hard verder aan zijn basketballcarrière. Eerst de play-offs, die ook meteen de ideale 'aanloop' zijn naar de twee cruciale interlands van Oranje, in juni in Groningen. Voor het Leidse publiek heeft Worthy geen tips: ze doen het al perfect. Ze komen massaal naar de wedstrijden, en "ze zijn luid". Vooral zo doorgaan dus. Voor alle basketballvolgers heeft hij wel een advies: laat aan iedereen weten dat basketball de mooiste sport ter wereld is. Juist degenen die de sport al goed kennen, moeten er positief over zijn. Dan maak je ook de mensen positief, voor wie basketball nog niet zo bekend is. Nadat De Jong heeft uitgelegd, waar zijn bijzondere voornaam vandaan komt (én, dat zijn vader deze pas bedacht, toen de geboorteaangifte al was gedaan!), moeten we nog één raadsel oplossen: De Broek. Ook daar heeft de international een duidelijke uitleg voor. In 2019 is het WK 3x3 in Worthy's eigen Amsterdam. Ziet hij zichzelf door de lucht boven het Museumplein vliegen? Met net zulke block shots als hij ooit tegen NBA All*Star Paul George liet zien in Hilversum? De Jong sluit het niet uit, zolang 3x3 te combineren zou zijn met 5-tegen-5. Voor het zover is, wil De Jong eerst ZZ Leiden ver brengen in de play-offs, met als doel de finale. En als ZZ Leiden eenmaal daar staat ... in 2011 heeft De Jong zelf laten zien, dat dan alles mogelijk is. Productie: http://www.aaresultaat.nl

*

SHARTIE AART DEKKER - Worthy de Jong; Topper in het Nederlandse Basketball

Aderlating voor Zorge en Zekerheid Leiden Basketball & Orange Lions 5X5. Maar...

...Mogelijk Grote Impuls Orange Lions 3X3...

Voor insiders geen totale verrassing, maar wat betreft timing wel een beetje; Worthy de Jong en de club waar hij het langjarig Boegbeeld van is  - Zorg en Zekerheid Leiden -  maakten gisteren door een Persbericht bekend dat wat als gerucht al rondging nu definitief is; de Jong dient het laatste jaar van zijn 3-jarig contract bij ZZ Leiden  - dat contract had nog een jaar te gaan na het lopende seizoen -  niet uit.

De bekendmaking van dit nakende afscheid kwam de dag na terugkeer uit Turkije, waar club en speler een uniek hoogtepunt beleefden; weliswaar miste ZZ na twee nederlagen (Thuis & Uit )met beperkt verschil tegen de uiterst sterke Turkse tegenstander Bahesehir College Istanbul,met beperkt verschil tegen de uiterst sterke Turkse tegenstander Bahesehir College Istanbul de Finale. Nadat de eerste twee wedstrijden aan het begin van het seizoen in de Eerste Groepsfase al zeer aantrekkelijk waren, mondde het tweeluikdat de Halve Finale van de Fiba Europecup vormde uit tot twee ware Blockbusters. De Fiba Europecup – een relatief nieuwe Europesecompetitie waar Donar Groningen een paar jaar geleden de Finale nipt miste – groeit van seizoen op seizoen spectaculair in niveau, mede omdat veel goede ploegen die uitgeschakeld worden in de Fiba Champions League instromen in de Europecup. Deze Halve Finalewedstrijden waren Spektakelstukken van de buitencategorie voor Nederlandse begrippen en hadden veel meer aandacht verdiend van de Landelijke Media. Zou bijvoorbeeld de NOS ze live op Prime Time hebben uitgezonden, met dezelfde voor- en nabeschouwingen die gewoon zijn voor het nationale topvoetbal, dan ben ik ervan overtuigd dat de kijkcijfers goed zouden zijn geweest, en de waardering nog hoger. Ik denk dat de 2000 mensen die de goede beslissing hadden genomen vorige week naar 'de 5-Mei-Hel' te komen en de thuiswedstrijd meebeleefden er net zo van genoten hebben als ikzelf. En ik durf de bewering wel aan dat dat ook geldt voor de Turkse kijkers – daar werd de wedstrijd in Leiden wèl live op TV uitgezonden – en het publiek bij de return in Istanbul – basketball-liefhebbers die vele malen meer verwend worden met International Basketball van topniveau dan wij Nederlanders – er niet veel anders over denken!

Goed, je kunt dus spreken van aan aangekondigd afscheid op een hoogtepunt voor Worthy de Jong en ook voor de club waar hij al jaren het Boegbeeld en Smaakmaker is – Zorg en Zekerheid Leiden – de verre voorganger van ZZ – Parker Leiden, een club die indertijd qua budget kon wedijveren met de Europse Top – haalde ooit ook een keer de Halve Finale van een Europese Clubcompetitie, nu is dat budget relatief veel lager en het Internationale niveau onvergelijkbaar veel hoger en breder.

Een mooi moment dus om de Jong toe te voegen aan de galerij 'Toppers in het Nederlandse Basketball (TiNBB) op mijn Blog!

In het Persbericht van Zorg en Zekerheid Leiden (hieronder) leest meer over het afscheid van het Boegbeeld van de club, en wat hij voor club en Orange Lions betekend heeft.

Voor zowel ZZ Leiden als de Orange Lions 5X5 zal het afscheid van Worthy de Jong volgend seizoen een aderlating betekenen. Daar staat dan weer tegenover dat hij voor de Orange Lions 3X3 weleens een substantiële upgrade zou kunnen beteken.

(AD)

*

Zorg en Zekerheid Leiden Basketball – Persbericht

Leiden, 8 april 2022

Worthy de Jong verlaat ZZ Leiden aan einde van seizoen

Worthy de Jong gaat na afloop van het seizoen op eigen verzoek Zorg en Zekerheid Leiden Basketball verlaten. De Leidse basketbalclub heeft dit vandaag bekend gemaakt.

Worthy de Jong, inmiddels 34 jaar, heeft nog een doorlopend contract tot en met het seizoen 2022/2023, maar zal dat dus niet uitdienen. In gesprekken met de clubleiding heeft Worthy de Jong aangegeven een andere weg in te willen slaan, waar onder meer 3x3 basketbal een deel van zal uitmaken. Mits hij geselecteerd wordt voor de Orange Lions, zal het Europees Kampioenschap in september zijn afscheid betekenen als 5x5 basketballer.

“Ik heb 13 jaar professioneel basketbal gespeeld en alles gegeven op het basketbalveld”, stelt Worthy de Jong. “Iedere training en iedere wedstrijd geef ik 100% om samen met m’n team het beste eruit te halen. Ik merk dat het steeds moeilijker wordt dit op te brengen. Ik wil prijzen winnen en zal er alles aan doen om ook dit seizoen tot een goed einde te brengen en de club nog een beker te bezorgen. Ik ben de organisatie, sponsoren, vrijwilligers en fans van Zorg en Zekerheid Leiden zeer dankbaar voor alle mooie jaren die ik hier heb mogen spelen. Ik kan terugkijken op een fantastische periode in mijn leven, waarin ik van mijn passie basketbal mijn beroep heb kunnen maken. Ik zal de mooie momenten bij Zorg en Zekerheid Leiden koesteren en in het bijzonder de vriendschappen die het mij heeft gebracht.”

“Worthy is een speler van de buitencategorie, spectaculair in het veld en geliefd bij de fans, echt iemand voor wie je naar de hal komt”, geeft Marcel Verburg, voorzitter van Zorg en Zekerheid Leiden Basketball, aan. “Wij hebben het voorrecht gehad om hem 11 jaar in Leiden te kunnen bewonderen en ik weet zeker dat iedereen die betrokken is bij de club, hem enorm zal gaan missen.”

Records

Worthy de Jong, ook wel Mister ZZ Leiden genoemd, heeft vrijwel alle records in handen bij Zorg en Zekerheid Leiden. Hij speelde tot nu toe in totaal 514 officiële wedstrijden voor Zorg en Zekerheid Leiden, waarin hij 6.642 punten scoorde. Als speler van Zorg en Zekerheid Leiden werd hij drie keer landskampioen, twee keer winnaar van de NBB Beker en drie keer winnaar van de SuperCup. Daarnaast won hij een waslijst aan persoonlijke awards. Zo werd hij één keer MVP (Most Valuable Player) van de competitie, één keer MVP van de play-offs, één keer MVP van de All Star Game, viervoudig lid van het All Star Team, viervoudig lid van het All Defense Team, één keer Most Improved Player of the year, één keer Defensive Player of the year en twee keer Leids Sportman van het jaar. Zijn hoogste score in een competitiewedstrijd was 35 punten, op 4 oktober 2014 in de Vijf Meihal tegen Aris Leeuwarden. Dat was niet zijn hoogste individuele score, want die staat op 36 punten, behaald op 22 januari 2020 in een uitwedstrijd voor de FUBA Europe Cup tegen het Turkse Pinar Karsiyaka.

FIBA Europe

In Europees verband kwam Worthy de Jong 73 keer in actie voor Zorg en Zekerheid Leiden. Met name in de 50 wedstrijden die hij voor de Leidse club in de FIBA Europe Cup uitkwam, heeft hij zich laten gelden. Hij noteerde daarin 728 punten, 259 rebounds, 208 assists, 111 steals en 44 blocks. In al deze categorieën staat hij in de alltime top 5 van de FIBA Europe Cup. Bij de steals is Worthy de Jong met afstand de alltime leader. Tevens werd hij in 2019 en 2020 verkozen tot Europe Cup Defensive Player of the year door eurobasket.com.

Interlandcarrière

Worthy de Jong heeft op dit moment 104 interlands op zijn naam staan. Op 28 juli 2012 speelde hij zijn eerste interland onder debuterend bondscoach Jan Willem Jansen. Mede door 11 punten van Worthy de Jong werd Cyprus met 77-55 verslagen. Tijdens het EK van 2015 werd dagelijks een All Star Team van de vijf best presterende spelers gevormd. Na de wedstrijd van 8 september tegen Slovenië werd Worthy de Jong in dat team opgenomen. Vier NBA-spelers (Pau Gasol, Semih Erden, Marco Belinelli en Danilo Gallinari) maakten het team van de dag compleet. Op 2 augustus 2014 kwam Worthy de Jong tot 26 punten, zijn hoogste score in het shirt van het Nederlands Team. In 104 interlands was Worthy de Jong goed voor 1.026 punten.

Afscheidsmoment

Zorg en Zekerheid Leiden zal in het komende seizoen een moment kiezen, waarin officieel afscheid van Worthy de Jong zal worden genomen in het bijzijn van de fans.

dinsdag 5 april 2022

SHARTIE AART DEKKER / FINALITY: 'The final March of Coach K' - Een Legende Neemt Afscheid(1)

#ESPNCoverStory #CollegeBasketball

The final March of Coach K | College Basketball on ESPN

 
The final March of Coach K | College Basketball on ESPN Few coaches in any sport have matched the enduring success of Mike Krzyzewski. In what will be the final season in an illustrious career, the 75-year-old coach is hoping one last run can bring his journey full circle. 
 
Subscribe to ESPN+ http://espnplus.com/youtube ✔️ 
Get the ESPN App: http://www.espn.com/espn/apps/espn ✔️
Subscribe to ESPN on YouTube: http://es.pn/SUBSCRIBEtoYOUTUBE ✔️ 
Subscribe to NBA on ESPN on YouTube: http://bit.ly/SUBSCRIBEtoNBAonESPN ✔️ 
Watch ESPN on YouTube TV: http://es.pn/YouTubeTV

  *

SHARTIE AART DEKKER - FINALITY

'The final March of Coach K'  - Een Legende Neemt Afscheid

Het is dan eindelijk afgelopen  - de 42-jarige carrière van de nu 75-jarige 'Coach K' bij Duke University. Een ongelofelijk verhaal van een  - voor mij-  intrigerende man.

Ik heb hem weleens ontmoet  - maar had totaal niet het gevoel dat ik heb daardoor beter kende -  ik heb zelfs bij mijn allereerste collegewedstrijd ooit zo dicht op de bank gezeten, dat ik op zijn coach-bordje mee kon kijken, horen kon ik hem dan weer niet; Cameron Indoor tijdens de Grootste Aller Basketball Rivalries Ooit (G.O.A.B.R.T. ik geeft toe: het bekt niet zo mooi als 'G.O.A.T.) is ook tijdens Time outs zo gevuld met publieksgeluid dat je blij mag zijn als je trommelvliezen dan even geen pijn doen en dreigen te scheuren..!

Voor mij geldt: als ik zo'n grootheid dan eenmaal van dichtbij bezig heb gezien, zelfs de hand heb mogen schudden, dan blijf ik zo iemand volgen, dan lees en kijk ik alles wat ik over hem tegenkom. En toch; een Echte Fan van hem ben ik nooit geworden. Dat was bij die andere Legende  - Coach Dean Smith van UNC, die ik op vrijwel hetzelfde moment ook mocht ontmoeten, maar waar ik behalve een korte kennismaking helemaal niet zo van dichtbij kon volgen -  was toch iets meer het geval; ook hem ben ik in gelijke mate blijven volgen. 

Ik geloof alle Clips en langere Portretten die nu ter gelegenheid van zijn Afscheid werden gemaakt en vertoond gelijk, en ook de langere stukken en boeken die ik over hem las (en deels nog moet lezen): ik denk dat het als je met hem te maken kreeg als speler of staflid een warme, bij jou betrokken man is, dat hij bepalend kon zijn voor een groot deel van je verdere levensloop, en noem zo verder maar op...

En toch...hij bleef voor mij altijd een raadsel.
En ik denk dat dat intrigerende aan hem nog extra groot werd door de Rivalry en massa aan Tegenstellingen die er tussen hem en dan vooral tegenpool Dean Smith bestonden.

Ik heb het laatste van 'K' dat me intrigeert nog niet tot me genomen. denk ik zo...

(AD)

dinsdag 11 januari 2022

STEL JE VOOR: Anouk, Waylon of Ilse de Lange die een Nieuwe Song Lanceert bij BBC Newa op Prime Time...Stromae bij TF1 / MUZIEK / UNIEKE PREMIÈRE /

 *

Dit is trouwens de versie door Stromae zelf gedeeld:


 

L’enfer