Posts tonen met het label Redactie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Redactie. Alle posts tonen

zondag 3 mei 2026

REDACTIONEEL COMMENTAAR GROENE AMSTERDAMMER: ´Een vleugje klimaat-alarmisme´ N.A.V. ´Wat We Kunnen Weten´ van Ian McEwan

 

Cartoon van 'Milo' voor 'de Groene' bij het artikel ´Een vleugje klimaat-alarmisme´

Meer Cartoons van de Groene Amsterdammer   ---  Hier  --

Meer over de artiest en meer Cartoons/Beeld van 'Milo'   ---  Hier  ---


In het nieuws

Een vleugje klimaat-alarmisme

Jaap Tielbeke beeld Milo

19 november 2025 – verschenen in nr. 47

In 2036 vond de eerste klimaatoorlog plaats. Nadat de toevoer vanuit de gletsjers in de Himalaya stokte, raakten India en Pakistan met elkaar in conflict over water. Het was een startschot voor jaren vol kernoorlogen, waarbij meer dan tweehonderd miljoen mensen om het leven kwamen. Bij de Overstroming van 2042 verdwenen hele delen van het Verenigd Koninkrijk onder de golven. Net als Lagos, Rotterdam, Hamburg en Parijs. ‘Naarmate de wereldeconomie verder afbrokkelde en de natuur tegen ons in opstand kwam, verdwenen alle ideeën over vooruitgang of zelfs maar verandering geleidelijk uit beeld. Het ging enkel nog om overleven.’

De nieuwste roman van Ian McEwan speelt zich af in 2119. De beschaving is niet helemaal ten einde gekomen, maar de wereld ziet er wel volstrekt anders uit. Hoofdpersoon Tom Metcalfe is een literatuurwetenschapper, gespecialiseerd in de periode tussen 1990 en 2030. Tijdens zijn colleges kunnen de studenten het nauwelijks bevatten. Hoe konden mensen in die tijd zo stom zijn? Hoe vaak zijn ze wel niet gewaarschuwd? Waarom – in hemelsnaam – deden ze niets?

In de aanloop naar de dertigste klimaattop van de Verenigde Naties publiceerde Bill Gates een essay met de titel Three Tough Truths about Climate. Als Gates schrijft, leest de klimaatgemeenschap met bovengemiddelde aandacht mee. Dat komt niet alleen doordat hij een miljardair is, de Microsoft-oprichter en filantroop bemoeit zich al langer met de toekomst van de planeet. Als programmeur kijkt hij daarbij liever naar de technologische dan naar de politieke oplossingen.

Zijn eerste ‘harde waarheid’: ‘Klimaatverandering is een serieus probleem, maar het zal niet het einde van de beschaving betekenen.’ Gates zet zich af tegen het doemdenken dat het klimaatdebat volgens hem in zijn greep heeft. Dat alarmisme is niet alleen onbehulpzaam, het zou ook ongegrond zijn. Want kijk eens naar de vooruitgang die we hebben geboekt: stevenden we tien jaar geleden nog af op een opwarming van meer dan bijna vier graden, inmiddels liggen we op koers voor een temperatuurstijging tussen de 2,5 en 2,9 graden in 2100.

In 2015 werd in Parijs een ‘historisch’ klimaatakkoord gesloten, met een ambitieus streven: de opwarming van de aarde beperken tot anderhalve graad. Tien jaar later is het niet meer de vraag óf we die grens zullen overschrijden, maar of die overschrijding tijdelijk of permanent is. Reden tot alarm, zou je denken. Toch lijkt ons optimisme onuitroeibaar. Gates is lang niet de enige die de nadruk legt op het goede nieuws. Het had allemaal nog veel erger kunnen zijn als we niets hadden gedaan, is dan de portee.

Nu het politieke tij tegenzit, is het verleidelijk om de hoop te richten op technologie. Goed, de president van de grootste historische uitstoter noemt klimaatverandering ‘oplichterij’ en wil volop blijven boren naar olie en gas, maar in China vindt een ongekende revolutie plaats in schone technologie, waar de hele wereld van profiteert. Vooral de zon is een bron van optimisme voor hen die dromen van een toekomst vol overvloed. Maar pessimisten kunnen tegenwerpen dat we, ondanks al die zonnepanelen, alleen maar méér fossiele brandstoffen zijn gaan gebruiken.

De titel van McEwans roman, Wat we kunnen weten, is goed gekozen: de toekomst is en blijft een onbekende plek. We kunnen proberen ons er een voorstelling van te maken en een scheut optimisme is onmisbaar voor een wenkend perspectief. Het ís goed om stil te staan bij de vooruitgang die wel is geboekt. De opmars van zonne-energie biedt inderdaad reden tot hoop. Maar misschien is een vleugje alarmisme op zijn tijd ook niet verkeerd. Want wie de rapporten van ecologen en klimaatwetenschappers leest, weet dat ook een planeet die ‘slechts’ met 2,9 graden opwarmt angstaanjagend genoeg is. Nee, de mensheid zal niet direct uitsterven. Maar zouden we niet moeten streven naar iets meer dan simpelweg overleven?

Lees ook:

Overvloed of matiging?

In het debat over ‘groene groei’ staan de overvloed-optimisten tegenover de eco-idealisten

Jaap Tielbeke 19 november 2025

Klimaattop Brazilië

De klimaatmodellen vertrouwen erop dat we straks op grote schaal CO2 uit de lucht filteren – hoe realistisch is dat?

Bart Crezee 10 november 2025

Nederland in 2050

Hoe ziet ons land eruit als we de klimaatplannen wél uitvoeren?

Koen Haegens, Emile Smits, Jaap Tielbeke en Evert de Vos 21 september 2022





Gepost door Aart Dekker op 13:06 0 reacties
Labels: , , , , , , ,

zaterdag 17 januari 2026

SHARTIE / REDACTIONEEL COMMENTAAR GROENE AMSTERDAMMER(19 maart 2025): De politiek als Rorschachtest / #TRUMP dwingt #EU #EUROPA versneld tot EENHEID /

 

Bedoeld als #analyse blijkt dit redactionele #commentaar van De Groene Amsterdammer van maart 2025 vooral een voorspelling van nog veel meer #trumult & #chaos dat eraan kwam. Opvallend: '#Trump wil Europa kapot maken; hij maakt de #EU-plus juist in hoog tempo sterker...' (AD)

In het nieuws

De politiek als Rorschachtest

Rutger van der Hoeven beeld Milo

– nr. 12 

De Originele Column op Groene.nl lees je  ---  Hier  ---

Het huidige moment in de wereldpolitiek is vele dingen tegelijk, maar één ding is het niet: saai. Terwijl twee van de machtigste mannen ter wereld hun helpers wegsturen om Europa’s vrede en veiligheid onderling te regelen, beleeft Duitsland een tweede Wende, wacht in Scheveningen de ex-president van een groot land op zijn berechting en ontvangt Frankrijk generaals uit praktisch alle westerse landen minus de VS voor een overleg dat luttele weken geleden nog nauwelijks voor te stellen was.

Zelfs Europa is niet meer saai. Het continent en zijn unie stonden decennialang garant voor glazige ogen op feestjes en diepterecords aan lezers of kijkers voor elk medium dat Europa als onderwerp naar voren schoof. Maar dat slaat in rap tempo om. Dat president Trump bezig is to make Europe great again is al bijna een cliché: zijn vijandigheid blaast de Europese samenwerking nieuw leven in en maakt haar tot een thema dat zich op de lijst politieke prioriteiten van Europese kiezers en partijen naast migratie en levensonderhoud wringt.

Natuurlijk is niet iedereen het met elkaar eens. Het internationale nieuws is zo veel, zo verwarrend en speelt op zoveel fronten tegelijk dat het huidige moment een soort Rorschachtest is. Sommigen zien een parmantig Europa met leiders die bezig zijn met ‘how can I make this about me?’, die veel declaraties en hoempapa laten uitgaan en weinig klaarspelen in een wereld die afgezien van Trumps theater in wezen weinig is veranderd. Anderen zien juist een angstig continent dat met de rug tegen de muur staat en zichzelf zelfvertrouwen probeert in te praten terwijl het onwennig stappen zet die jaren over datum zijn.

Het verwarrende is dat beide tegelijk waar zijn. Vrede in Oekraïne kan zomaar worden getekend én kan nog jaren buiten bereik blijven, de VS kunnen zich voor volledige rehabilitatie van Rusland inspannen of zwaardere sancties instellen, aan de bondgenootschappen van Nederland en andere landen is feitelijk niets veranderd en tegelijk van alles. En ondertussen krijgt Europa het vaandel toegeworpen van de democratische wereld terwijl het zich in een ‘democratische recessie’ bevindt, volgens het samenwerkingsverband van ngo’s Civil Liberties Union for Europe. Maar liefst zes EU-regeringen ‘ondermijnen opzettelijk de rechtsstaat in bijna alle opzichten’ terwijl in Servië, dat door vier ervan bijna wordt omsingeld, honderdduizenden mensen voor democratie en vrijheid demonstreren.

Wat te doen? Als de Rorschachtest uiteindelijk een keuze betekent tussen een nationaal gerichte en afzijdige koers of een Europese koers die actief op onze veiligheid is gericht, dan valt de publieke keuze duidelijk op de tweede. Vier op de vijf Europeanen willen meer Europese samenwerking op defensiegebied, volgens de Eurobarometer; twee derde wil meer gedeelde Europese uitgaven op dit terrein. Peilingen geven ook aan dat Europeanen zich naar elkaar wenden – zes op de zeven Duitsers noemden Frankrijk ‘betrouwbaar’, een op de zes vond dat van de VS.

Misschien is dat met de moed der wanhoop, maar het kan ook moeilijk anders. De publieke disciplinering van Oekraïne door de VS maakte letterlijk zichtbaar wat kwetsbaarheid in de wereld van nu kan betekenen: vernedering, afpersing en in de steek gelaten worden terwijl je wordt aangevallen, en natuurlijk dat je grondgebied over je hoofd wordt verkaveld.

En dus gaat niet alleen de Europese samenwerking een paar versnellingen hoger, maar bereiden Europese landen zich ook afzonderlijk voor op wat mogelijk is. ‘Die mooie goede vrede komt niet meer langs. De wereld is echt serieus veranderd’, zegt Onno Eichelsheim, onze hoogste militair, tegen Joost Ingen-Housz en Margreet Fogteloo. Voor hun achtergrond verhaal liepen zij tussen de stellingkasten met Nederlands rampbestrijdingsmateriaal dat na jaren van afknibbelen nu wordt opgetast, en door ruimtes die voor crisisoverleg worden gereserveerd voor als Nederland platligt.

En zo gaat het in heel Europa, een continent dat decennialang keek naar de Rorschachtest van wat er in de wereld gebeurde, en daar niet iets in las waar Europa wat aan moest doen. Dat is inderdaad verleden tijd.

Lees ook:

Gepost door Aart Dekker op 01:10 0 reacties
Labels: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

dinsdag 6 mei 2025

SHARTIE AART DEKKER: Wie verzaakt, moet niet klagen Dick Schoof! - de Incidenten rond het Herdenken op 4 & 5 Mei N.A.V: Het kabinet zwijgt in hét morele debat van deze tijd / GROENE AMSTERDAMMER /

Zoals zo vaak signaleerde de Groene Amsterdammer van tevoren waar maatschappelijk de schoen zou gaan wringen toen op 17 april 2025 met dit redactionele commentaar al het hoe en waarom werd geduid van de incidenten in de aanloop naar en tijdens het herdenkingsweekend 4 & 5 Mei; waar het landsbestuur wegkijkt, nemen zeer diverse groeperingen zelf initiatief - op gepaste, dan wel minder wenselijke wijze... 

* 

SHARTIE AART DEKKER: Wie verzaakt, moet niet klagen Dick Schoof!

Een gewaarschuwd mensen zou beter moeten weten...

Het kabinet zwijgt in hét morele debat van deze tijd

En 'dus' liep het uit de hand... 

Hij vond het 'jammer', zei hij...

Hij werd -samen met gast Tusk- in grote haast uit een rode rookwolk van het podium afgeduwd...

Zijn minister van Defensie werd tijdens diens speech onderbroken door demonstranten die aandacht vroegen voor het feit dat zijn kabinet niet doet waartoe het geacht wordt zich toe te verhouden: 
'de positie van Nederland als Zetel van Internationaal Recht, Universele Mensenrechten en het bevorderen van Vrede ondersteunen en onderstrepen'.

Maar zijn kabinet doet het tegengestelde: het steunt, onderstreept, en kadert die positie waar de Nederlandse politiek zich zo vaak op voor doet staan - het bevorderen van Vrede & Recht! - juist niet!!! Het kabinet is laf  - of zelf regelrecht fout en/of zelfs crimineel - bezig.

'Crimineel' omdat het de Israëlische Genocide jegens de Palestijnen in Gaza en op de Westbank in wording daadwerkelijk faciliteert door wapens - en andere ondersteuning - te leveren aan de criminele genocidale regering Netanyahu van Israël. 
 
'Fout' - in de betekenis van 'Fout zijn in een Oorlog' - omdat het dan wel al lange tijd roept 'achter de schermen alles te doen om Israël te bewegen in de goede richting' - maar in werkelijkheid nauwelijks iets publiek durft te zeggen over de Genocide in wording, de Oorlogsmisdaden, het flagrant met basis-Internationaal Recht in strijd zijnde beleid van Israël in bijna alle opzichten, en het verregaand immorele en onmenselijke gedrag van het Israëlische kabinet, leger. Het gevolg is natuurlijk dat die immoraliteit ook een aanzienlijk deel van de Israëlische bevolking heeft geïnfecteerd. 

En dat is precies wat je ook in Nederland in meerdere kampen en groeperingen ziet: bij gebrek aan moreel leiderschap vanuit premier en kabinet, zien individuen en groeperingen zich gerechtigd, dan wel genoodzaakt zelf in actie te komen.
 
En dát meneer Schoof, is waar uw falen, wegkijken en leuteren op de bühne en voor de camera's en microfoons, het effecten die u als 'jammer' betitelt, die effecten juist veroorzaakt.

En zoals zo vaak signaleerde de Groene Amsterdammer dat dus al ruim van te voren, dus zeg niet dat u het niet had kunnen voorzien; u was gewaarschuwd!

En normaal gesproken telt een gewaarschuwde man voor twéé man; maar een man die wegkijkt is nog geen halve man waard meneer Schoof..!!!

Om er nog maar een oud-Hollands spreekwoord tegenaan te gooien: 'Beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald'!

(AD)

*

In het nieuws

Het kabinet zwijgt in hét morele debat van deze tijd

Coen van de Ven beeld Milo

– nr. 16

Onlangs sprak een vrouw minister Caspar Veldkamp (NSC) aan in een winkelstraat. ‘U moet doen zoals Ierland’, zei ze tegen onze minister van Buitenlandse Zaken. ‘Zij veroordelen tenminste.’ In de Tweede Kamer zuchtte Veldkamp toen hij over de ontmoeting vertelde. Nederland publiceert misschien geen ‘stevige verklaringen’, maar probeert Israël via direct contact ‘aan te moedigen tot een staakt-het-vuren en dergelijke’.

Het klonk net zo krachteloos als in Buitenhof, waar hij zei dat de moord op vijftien Palestijnse hulpverleners (die vervolgens snel werden begraven mét hun ambulance erbij) op een schending van oorlogsrecht ‘lijkt’. Pas na dagenlange druk werd de Israëlische ambassadeur ontboden.

Geloof me nou, zei Veldkamp tegen de Kamer, Nederland stuurt signalen uit, blijft hameren op internationaal humanitair oorlogsrecht. Maar op de vraag wat dat concreet betekent, kwam een vaag antwoord: ‘Juist omdat je je kunt afvragen “heb je effect als klein land aan de Noordzee”, wil ik zoveel mogelijk Europees optrekken.’

Dat suggereert een land dat wel wil, maar niet kan. In werkelijkheid is Nederland inmiddels de pijnlijke uitzondering geworden in een van de grootste morele debatten van deze tijd. Israëls aanhoudende geweld doet de steun voor het land internationaal afbrokkelen. Terwijl de Franse president Emmanuel Macron bekend maakt Palestina te zullen erkennen en de Belgen, de Spanjaarden en de Scandinavische landen zich bij de Verenigde Naties steevast uitspreken voor VN-resoluties over een staakt-het-vuren of terugtrekking uit bezette gebieden, blijft Nederland zwijgen. Overigens in goed gezelschap van Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten.

Waarom? Het snelle antwoord is dat Nederland altijd sterk trans-Atlantisch is geweest in zijn denken én dat vrijwel elke ideologische stroming hier ooit sterke Israël-sympathieën had, hoewel die in de loop van de jaren zijn verschoven. 

Terwijl Joop den Uyl begin jaren zeventig in het torentje nog een portretje op zijn bureau had staan van premier Golda Meir, bekoelde bij de PvdA de relatie met Israël toen het land eind jaren zeventig sterk verrechtste. Al in 1983 riep het CDA op tot erkenning van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) van Yasser Arafat. De partij pleit nu onophoudelijk voor humanitaire hulp, veroordeelt oorlogsmisdaden en steunt het internationale arrestatiebevel tegen Benjamin Netanyahu. ‘Als je de enige democratie in de regio bent, schept dat extra verantwoordelijkheden’, zegt CDA-Kamerlid Derk Boswijk.

De kleine christelijke partijen (SGP en ChristenUnie) en de VVD blijven het starst. Zij weigeren Israël te veroordelen, zelfs nu ‘de slachtpartijen en verwoestingen’ doorgaan, zoals Jan van der Putten beschrijft in de Groene. De eerste groep zit vast in een theologische overtuiging dat als de joden terugkeren naar Israël, de Messias komt. Aan zo’n idee doe je nou eenmaal weinig.

Verwarrender is de positie van de VVD. Daar domineren ‘twee redenen’ die de Israël-liefde verklaren, zeggen twee huidige Kamerleden van die partij. Ten eerste het idee dat Israël als ‘enige democratie in het Midden-Oosten’ met ‘liberale waarden’ én als Navo-bondgenoot een strategisch bastion is in een gevaarlijke regio. Daarnaast is er een emotionele band die voortkomt uit het cultuurconservatisme én het chauvinisme dat in de partij huist sinds Frits Bolkestein begin jaren negentig verlichtingsdenken presenteerde als een exclusief westers iets dat je moet omheinen. Variaties van dat denken hebben later weerklonken bij Ayaan Hirsi Ali, uit de mond van Edith Schippers en bij tal van anderen.

De belangrijkste verklaring voor de oorverdovende stilte die uit dit kabinet klinkt richting Israël is overigens óók een VVD-erfenis en die heet Geert Wilders. Na 35 jaar in de Haagse politiek heeft hij slechts twee consistente ideologische overtuigingen. Allereerst zijn uitgesproken haat tegen de islam en ten tweede zijn diepe liefde voor Israël. Niet alleen minister Veldkamp weet dat, maar ook premier Dick Schoof. Zodra het over Israël gaat, kijkt hij steevast even naar het PVV-vak om te zien hoe ver zijn bewegingsruimte is. Die is er niet – dus blijft dit kabinet gênant stil.

Lees ook:

Nr. 16 /

Editie 16 / 2025

Geïnspireerd door de Journalistiek van de Groene Amsterdammer?

---  Hier  --- informatie over Abonnementen en andere vormen van kennismaken met het blad.

Gepost door Aart Dekker op 19:53 0 reacties
Labels: , , , , , , , , , , , ,

zondag 12 januari 2025

LEZERS-/LEDEN-BRIEF AART DEKKER AAN DE VPRO: ´Schrik van bericht dat Tegenlicht gaat verdwijnen´


Geachte VPRO-hoofdredactie,

Schrik van bericht dat Tegenlicht gaat verdwijnen

Brief naar aanleiding van het volgende bericht:

Originele bericht op de VPRO-site   ---  Hier  ---


VPRO Tegenlicht moet stoppen na 2025

Maandag zijn wij, de redactie van VPRO Tegenlicht, geïnformeerd dat het programma na 2025 moet stoppen. Wij als redactie zijn het oneens met dit besluit en betreuren het om meerdere redenen. Een reactie.

Tekst De redactie, 17 december 2024

Maandag zijn wij, de redactie van VPRO Tegenlicht, geïnformeerd dat het programma na 2025 moet stoppen. Door nu met Tegenlicht te stoppen denkt de hoofdredactie meer te kunnen investeren in een groot geopolitiek journalistiek pakket. Wij als redactie zijn het oneens met dit besluit en betreuren het om meerdere redenen.

In een stevig gepolariseerde (digitale) wereld, waarin radicaal en extreemrechts flinke terreinwinst boeken, de waan van de dag lustig gevolgd wordt en de journalistiek helaas steeds minder vertrouwen geniet, is VPRO Tegenlicht uniek.

Tegenlicht laat in haar producties zien wat er gebeurt, in plaats van er enkel over te praten. Tegenlicht is geen entertainment, is wars van de waan van de dag, heeft geen presentator, rent niet achter elk brandje aan. In plaats daarvan omarmen we de complexiteit van de wereld en onze huidige tijd, en vertellen we genuanceerde verhalen die mensen moed en visie geven. En we faciliteren het gesprek daarover. We zijn met recht een publiek programma te noemen - weet ook iedereen die onze Tegenlicht Meet-ups bezoekt, of ons in de comment section treft, of per mail contact zoekt.

Tegenlicht slaagt er al 23 jaar in grote veranderingen te duiden en verbeelden, en vindt het een duistere voorbode dat wij, juist nu, vooruitlopend op bezuinigingen proactief worden geschrapt. In het huidige politieke klimaat denken we dat juist een programma als Tegenlicht broodnodig is. 

In die tijd hebben we een vertrouwensband opgebouwd met ons publiek, en dat is van onschatbare waarde. Daar zijn we ons elke dag opnieuw van bewust. We zijn onafhankelijk, publiek en niet politiek gekleurd. Daardoor weten wij op onze online kanalen bubbels te doorbreken en een divers publiek te bereiken, dat elkaar niet vanzelfsprekend tegenkomt. En laat elkaar tegenkomen belangrijker zijn dan ooit.

Tegenlicht staat voor journalistiek voor de toekomst. Met dit besluit zal een vorm van journalistiek verloren gaan, die niet terug te winnen is. 

de impact van Tegenlicht

De maatschappelijke impact van VPRO Tegenlicht is groot. Tegenlicht is al 23 jaar geliefd en vaak bekroond. De programma’s worden na uitzending op vrijwel alle middelbare scholen en in het universitair onderwijs gebruikt om complexe maatschappelijke ontwikkelingen te duiden. Hele generaties middelbare scholieren en studenten zijn grootgebracht met Tegenlicht. Naar aanleiding van onze uitzendingen hebben ondernemers hun bedrijfsvoering omgegooid, hebben verplegers zich verenigd in coöperaties en hebben particulieren windmolens in hun tuin gezet.

Tegenlicht heeft - als één van de weinige platforms - een sterke, actieve, breed-maatschappelijke achterban. Tegenlicht biedt al 23 jaar lang de ‘tools’ voor actief burgerschap, één van de bestaansredenen van de publieke omroep. In tientallen bijeenkomsten per week gebruiken burgers in heel Nederland de uitzending om gesprekken en debatten te voeren over de toekomst van Nederland. Het gaat om duizenden actieve kijkers in heel Nederland en België.

Tegenlicht bereikt een publiek dat de lineaire programmering nauwelijks nog bereikt. Ons YouTube-kanaal groeit sterk, en we zijn aanwezig op alle populaire kanalen waar een jongere doelgroep zich bevindt en gaan met hen het gesprek aan over belangrijke maatschappelijke onderwerpen.

Tegenlicht is het enige programma dat consequent over de grenzen heen kijkt en ontwikkelingen in Nederland in een internationaal perspectief plaatst. Geen overbodige luxe in een tijd van globalisering en grensoverschrijdende problemen.

Bezoek ons Archief voor de Toekomst   ---  Hier  ---

meer verhalen over politiek

© vpro tegenlicht

 

 

 

Gepost door Aart Dekker op 09:00 0 reacties
Labels: , , , , , , , , , , , , , ,

donderdag 9 mei 2024

SHARTIE AART DEKKER / WAAROM PIETER OMTZIGT, WAAROM? Pieter Omtzigt is de kingmaker en zijn potentieel aan kiezers was gigantisch, maar hij werkt zichzelf steeds in de problemen, of...? / NSC Nieuw Sociaal contract #formatie -

Aantrekkelijke opties voor Omtzigt zijn er niet, wel onaantrekkelijke. Onaantrekkelijk is toch kiezen voor samenwerking. Onderzoekers van het Zweedse V-Dem Instituut publiceerden in 2020 een overzicht van manieren waarop democratische partijen kunnen reageren op ‘illiberale uitdagers’ – partijen die onder meer de rechtsstaat ondergraven. Alle reacties hebben nadelen, maar samenwerking lijkt het risicovolst. In het bijzonder waarschuwen de onderzoekers voor het regeren met illiberale partijen ‘in de hoop deradicalisering te bereiken’.

* 

SHARTIE AART DEKKER - WAAROM PIETER OMTZIGT, WAAROM? 

Pieter Omtzigt is de kingmaker en zijn potentieel aan kiezers was gigantisch, maar hij werkt zichzelf steeds in de problemen, of...? 

NSC Nieuw Sociaal contract #formate

Ik ben dan wel links, ik ben ook niet eenkennig; er zijn echt wel politici ´ter rechter zijde´ waar ik bewondering voor heb, die ik sympathiek vind en die een programma uitdragen waar ik een en ander van mijn gading kan vinden.

Toch zal ik er niet snel op stemmen, want...ze zijn rechts, dus eigenlijk klopt er dan ´iets´ niet...

Bij Pieter Omtzigt speelt dit verschijnsel wel heel sterk; ik ben ervan overtuigd dat hij met de allerbeste bedoelingen in de politiek zit, en dat dat niet altijd een lolletje voor hem is, straalt hij ook duidelijk - en bijna altijd -  uit.

Er zijn meerdere redenen waarom ik niet snel  - zeg maar (bijna) nooit -  op hem zou stemmen:

- Pieter Omtzigt werd pas ´echt groot´ toen hij meeliftte op de vleugels van de SP / Renske Leyten in de ´Toeslagenaffaire´. Dat hij dat deed was heel belangrijk, want hij maakte van het schandaal van een ´links probleem´, een universeel  - van links tot rechts breed gedragen -  probleem, dus zonder omtzigt zou de affaire waarschijnlijk minder diep gegraven hebben in de politieke mores. Maar tegelijk: zonder alle ´back-office-werk´vvan de SP, zou Pieter Omtzigt er nooit zó hebben kunnen scoren. Ik blijft dus bij het origineel...

- ik bedoel er niets negatiefs mee, maar ik vermoed dat Omtzigt in enige mate gehandicapt is door autisme. Kan hij zelf niets aan doen, is hem niet verwijtbaar, maar het maakt het om diverse redenen veel moeilijker voor hem om te functioneren binnen de slangenkuil die de politiek nu eenmaal is. Hij is dus niet zo geschikt voor de politiek..! Dat is vooral voor hemzelf een probleem, maar nu hij partijleider is, ook voor zijn partij; dat maakt het mij moeilijk om hem langdurig succesvol te zien, zeker in het verrotte politieke klimaat van vandaag de dag. Ik hoop dus dat hij zijn thema: ´een nieuw sociaal contract tussen politie, overheid en de burger´ weet waar te maken, want het is echt heel hard nodig, maar ik twijfel aan zijn vermogen zo´n gigantische klus te klaren...(maar ik blijf hopen!), kan alleen niet stemmen op iemand die bepaalde kwaliteiten mist om succesvol te zijn in een werkgebied...

- Pieter Omtzigt hangt dan weliswaar een aantal denkbeelden aan die me bijzonder aanspreken  - naast dat NSC zijn dat bijvoorbeeld ook bepaalde opvattingen over ´bestaanszekerheid´ en andere sociale kwesties; hij heeft dus wel ´iets sociaals´, maar tot nu toe zie ik keer op keer ook weer dat hij domweg ´knetterrechts´ is, en dat verklaart wellicht waarom hij nu al zes maanden door blijft werken aan ´Wilders-I´, een project waarbij hij  - gezien diverse andere sterke overtuigingen - nog niet dood bij in de buurt gevonden zou moeten willen worden... Kan ik dus niet op stemmen..!

Maar zolang er leven is, blijft er hoop; Pieter Omtzigt is en blijft volgens mij degene die bepaalt wat er met de uitslag van november 2023 gedaan zal gaan worden; dus zolang er nog geen nieuwe verkiezingen zijn uitgeschreven, bestaat er nog een kans(-je) dat hij ons allemaal gaat verrassen met iets positiefs, constructiefs, en  - wie weet - een oplossing voor tenminste één of enkele van de crisissen waar Mark Rutte ons land  heeft ondergedompeld...

De los gerelateerde onderstaande column van de Groene Amsterdammer is in dit verband wellicht ook interessant...

 

(AD)

*

 

In Den Haag Tijdcapsule

Pieter Omtzigt wilde de grondwet een prominente plaats geven in de Kamer. Is dat nu al verleden tijd?

Bastiaan Rijpkema beeld Milo

7 februari 2024 – verschenen in nr. 6  De originele column op de site van de Groene Amsterdammer lees je   ---  Hier  ---

Bij de renovatie van het Binnenhof is een ‘tijdcapsule’ ontdekt. Het loden kistje zat in de sokkel van het ruiterstandbeeld van Willem II naast het Binnenhof – het beeld maakt plaats voor onder meer een tijdelijke uitkijktoren. Vorige week maandag ging het kistje uit 1925 open. Heel spectaculair lijkt de inhoud niet: een oorkonde en memorabilia rond Willem II. Een kistje ‘gevuld met prut’, aldus Marcel van Roosmalen nog diezelfde avond op npo 3. De Haagse burgemeester Jan van Zanen kon zijn geluk echter niet op. ‘Moet je nagaan: een vouw van 99 jaar geleden heb ik mogen ontvouwen’, peperde hij de verslaggever van het Algemeen Dagblad in.

Een tijdcapsule draait om ‘tijd’: de inhoud wordt pas na lange tijd interessant. In de politiek werkt dat anders. Daar kan krap 2,5 jaar voldoende zijn om twee politieke werelden vrijwel hermetisch van elkaar af te sluiten. Even terugspoelen.

Tijdens de Algemene Beschouwingen van 2021 is Pieter Omtzigt de gesel van een dan al 185 dagen formerende Mark Rutte: ‘Jules Verne kon rond de wereld in tachtig dagen.’ De rode draad in Omtzigts betoog is de nog altijd gebrekkige aandacht voor de rechtsstaat en de grondwet na de toeslagenaffaire. In een motie vraagt hij om ‘de grondwet op een passende wijze een goede plaats te geven in het Kamergebouw, zodat iedereen aan de waarde hiervan herinnerd wordt’. Zowat alle partijen stemmen voor Omtzigts motie – de pvv stemt tegen. Sinds oktober vorig jaar hangt de herinnering er: een kunstwerk in de Statenpassage van het tijdelijke Tweede-Kamergebouw. Het laat Thorbecke zien, geestesvader van de grondwet van 1848, tegen de achtergrond van de 23 grondrechten in onze huidige grondwet.

Het is een tijdcapsule begraven door een Omtzigt uit een andere politieke wereld. Hoe anders is die politieke werkelijkheid nu. Omtzigt zit aan de formatietafel met de pvv, een partij die in haar verkiezingsprogramma voorstelt een aantal grondrechten van een grote groep Nederlanders te beperken. Ook aan tafel: de vvd. Met de pvv zou die partij volgens de nos hebben voorgesteld om in een eventueel kabinet een deel van de aangenomen Spreidingswet niet uit te voeren. Juist de verplichting voor gemeenten om bij te dragen aan de asielopvang wilden de partijen onuitgevoerd laten. Omtzigt zal aan zijn Thorbeckelezing gedacht hebben. Het is een ‘hellend vlak’, betoogde hij nog geen jaar geleden, wanneer ‘de regering (…) naar eigen goeddunken gaat bepalen welke onderdelen van wetten wel of niet worden uitgevoerd’.

En dan is er nog de bbb. Partijleider Caroline van der Plas wilde afgelopen vrijdag in Op1 een dreigend filmpje van Farmers Defence Force, gericht aan onder meer een nsc-Kamerlid, niet veroordelen. Van der Plas deed het af als gedoe over ‘de toon’ – ach, wat pallets en autobanden die in brand staan. Who cares.

Het moet inmiddels behoorlijk eenzaam zijn voor Omtzigt aan de formatietafel. Een partij opgericht voor de verbetering van de rechtsstaat. Terechtgekomen in een formatie waar zelfs basale rechtsstatelijke principes verdedigd moeten worden. Als hij deze week de tafel rondkijkt, weet hij dat die verdediging vooral van hem zal moeten komen. Daar komt nog bij dat de NRC afgelopen weekend meldde dat onder nsc-kiezers slechts 25 procent zich zorgen maakt over de grondwet in de formatie. ‘Alle ballen op Omtzigt, the last man standing, misschien’, vatte Stevo Akkerman in Trouw de positie van Omtzigt samen. Een tikkeltje dramatisch wellicht, maar veel scheelt het niet.

Aantrekkelijke opties voor Omtzigt zijn er niet, wel onaantrekkelijke. Onaantrekkelijk is toch kiezen voor samenwerking. Onderzoekers van het Zweedse V-Dem Instituut publiceerden in 2020 een overzicht van manieren waarop democratische partijen kunnen reageren op ‘illiberale uitdagers’ – partijen die onder meer de rechtsstaat ondergraven. Alle reacties hebben nadelen, maar samenwerking lijkt het risicovolst. In het bijzonder waarschuwen de onderzoekers voor het regeren met illiberale partijen ‘in de hoop deradicalisering te bereiken’.

Wat wel te doen, is moeilijker te zeggen. Het meeste verwachten de onderzoekers van het blijven confronteren van illiberale partijen. Belangrijk daarbij is het markeren van de ‘rode lijnen’ van ‘democratische normen’. En dan vooral met de redenen erbij: die moeten elke keer weer opnieuw uitgelegd worden. Geen simpele uitsluiting, maar kiezers van illiberale partijen uitleggen wat je doet. Precies daar ligt in de laatste week van deze formatieronde de grote uitdaging.

Cruciaal is hoe de rechtsstaat in het formatieverslag komt te staan: welke partij heeft welke grens getrokken en waarom? Dat informateur Plasterk de pen vasthoudt, is niet heel vertrouwenwekkend. Twee dagen na de verkiezingen gaf hij in zijn Telegraaf-column al weinig blijk van rechtsstatelijke aarzelingen bij samenwerken met de pvv. Rechtsstatelijke bezwaren kon je wel wegpoetsen in een regeerakkoord. ‘Enorm ingewikkeld’ was de formatie niet. Omtzigt zal er bovenop moeten zitten. Vorige week bracht De Telegraaf dat er in de formatie over Omtzigt wordt geklaagd: dat hij ‘vervalt in zijn oude twijfelgedrag en maar door blijft vragen’. Dat moet hij vooral blijven doen.



Gepost door Aart Dekker op 15:25 0 reacties
Labels: , , , , , , , , , ,

maandag 20 november 2023

EVEN NADENEKEN / KLIMAAT / REDACTIONEEL COMMENTAAR GROENE: Warme winters zijn niet alleen vervelend voor skiërs (en schaatsers!) / VERKIEZINGEN /

 

Cartoon van Milo, voor de Groene Amsterdammer redactioneel 12-01-2023 Originele commentaar   ---  Hier ---

Meer Cartoons van de Groene Amsterdammer   ---  Hier  --

Maar meer over de artiest en meer Cartoons/Beeld van 'Milo'   ---  Hier  ---

Warme winters zijn niet alleen vervelend voor skiërs

Jaap Tielbeke beeld Milo

11 januari 2023 – verschenen in nr. 1-2 In het nieuws

De handschoenen hoefden niet aan toen we om twaalf uur met champagneglazen de straat op gingen om met de buren te proosten. Zelfs de winterjas kon aan de kapstok blijven hangen. Met 16,9 graden was 1 januari 2023 de warmste nieuwjaarsdag ooit gemeten. In tegenstelling tot afgelopen zomer, toen de temperatuur in Nederland boven de veertig graden piekte, leek niemand daar echt van te schrikken. Maar op de keper beschouwd was deze winterse hittegolf minstens zo extreem.

Vooral de wintersportfanaat baalde: zo’n groene alpenweide, met her en der een smal strookje opgespoten sneeuw, nee, dat is niet hoe we ons onze skivakanties voorstellen. Maar de minder tastbare gevolgen van de warmer wordende winters gaan een stuk verder. Zelfs in het onwaarschijnlijke geval dat we de opwarming van de aarde weten te beperken tot 1,5 graad is aan het eind van de eeuw de helft van alle gletsjers ter wereld verdwenen, zo bleek uit een recente studie in Science. Dat is niet alleen vervelend voor skiërs en snowboarders; het smeltwater uit de bergen is cruciaal voor de waterstand in de rivieren, irrigatie voor boeren, drinkwatervoorziening en waterkrachtcentrales.

We leven in het ‘Calamiteitperk’, stelt filosoof en cabaretier Tim Fransen in een essay, ‘een tijd waarin crises – rampen, calamiteiten – elkaar in rap tempo opvolgen’. De krantenlezer die nu al moedeloos wordt van de overmaat aan verontrustend nieuws kan zich schrap zetten: door de ontwrichting van het klimaat zullen de komende decennia alleen nog maar turbulenter worden. ‘Dat betekent niet dat het Calamiteitperk de meest vreselijke tijd is om in te leven’, schrijft Fransen. ‘Zeker in het rijke West-Europa leven we voorlopig nog op een historisch hoogtepunt in termen van vrijheid, welvaart, levensverwachting. Wie het in deze tijd niet bevalt, daag ik vriendelijk uit om een plek in de geschiedenis aan te wijzen waarin het beter toeven was.’

Nog niet zo lang geleden was de gemiddelde Nederlander voor verwarming bijvoorbeeld aangewezen op kolenkachels. In sommige huizen leefde het gezin ’s winters in de keuken, omdat het fornuis de enige warmtebron was. Bedenk: dit was in een tijd dat er nog Elfstedentochten werden gereden. Dat alles veranderde nadat er in 1959 een grote gasbel was gevonden in de buurt van Slochteren, zo beschrijft Chris van der Heijden in een artikel. Binnen de kortste keren lag er achthonderd kilometer pijpleiding door heel het land en werden huishoudens massaal voorzien van een aardgasaansluiting.

Het smeltwater is cruciaal voor irrigatie, drinkwater en waterkracht

Het is verleidelijk om deze geschiedenis te lezen als een hoopvolle les. Met dezelfde politieke daadkracht kunnen we nu overschakelen op schone energiebronnen als windmolens, zonnecellen of kerncentrales.

Maar om te begrijpen waarom de huidige energietransitie zo moeizaam gaat is het even leerzaam om te kijken naar de verschillen. De reden dat er destijds minder weerstand was, is dat aardgas werd gezien als een brandstof voor vooruitgang. Geen gehannes meer met kolenkitten of petroleumkachels: iedereen kreeg radiatoren en een warme douche.

Vergelijk dat met de situatie van vandaag. We moeten van het gas af, niet omdat het ons leven onmiddellijk zoveel leuker of gemakkelijker maakt, maar omdat ons anders in de toekomst een catastrofe te wachten staat. Dat is de tragiek van het Calamiteitperk: de klassieke vooruitgangsformule lijkt uitgewerkt. De tijd dat we iedere winter naar de Alpen konden vliegen om van de piste af te roetsjen komt ten einde. Het gasfornuis moet plaatsmaken voor de inductieplaat, de warmtepomp zal de cv-ketel vervangen, de winters worden warmer, net als de zomer, en toch wensen we elkaar telkens weer het allerbeste voor het nieuwe jaar.

Lees ook

Essay

Hoe overleven we het Calamiteitperk?

Tim Fransen 11 januari 2023

De vorige energietransitie

Hoe Nederland razendsnel overstapte op aardgas

Chris van der Heijden 11 januari 2023


 


Gepost door Aart Dekker op 18:30 0 reacties
Labels: , , , , , , ,

zondag 22 oktober 2023

AANRADER! - NU IN DE WINKEL / EEN BIJZONDERE (DUBBEL-)EDITIE(42+43) VAN DE GROENE AMSTERDAMMER: 'We moeten het over klasse hebben' - Ron Meyer (ex-voorzitter SP) als gast-hoofd-redacteur / VERKIEZINGEN 2023 /

 

 

Nr. 42-43 /

 

Meer op de website van de Groene Amsterdammer  Groene.nl   ---  Hier   ---


INHOUD:

Achtergrond

Actueel

Kunst&Cultuur

Dichters&Denkers

Gepost door Aart Dekker op 22:09 0 reacties
Labels: , , , , , , , , , , , , , , , ,
Abonneren op: Posts (Atom)