Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
Het waren veertig jaar geleden dé helden van Den Bosch: de mannen die de finale van de Europacup 2 in het basketbal speelde. Een topprestatie die niet zomaar vergeten mag worden. Dus werd besloten, om tientallen jaren na die legendarische wedstrijd, het team met grootheden weer bij elkaar te halen. En met succes: bijna iedereen was er zaterdagavond bij.
...|...
...>...
...|...
...>...
...|...
...>...
...|...
...>...
2.250 weergaven per 11072024 2019 ( https://www.youtube.com/watch?v=Vt0Po8q6MhY )
Postuum André de Jong (1942-2022) De
gepassioneerde evenementenfluisteraar van de Groenoordhallen, die er
zelfs het Tour-peloton van start liet gaan
André de Jong maakte van de Groenoordhallen in Leiden een
evenementencomplex van allure. ’s Ochtends een veemarkt, ’s
middags een beurs, ’s avonds The Police of een andere act. Hij
overleed vorige maand op 80-jarige leeftijd.
Van Queen tot AC/DC & de met 10.800 toeschouwers recordwedstrijd van het Nederlandse Basketball; Parker Leiden vs. Nashua Den Bosch
De Groenoordhallen werden dankzij De Jong ook het vaste podium
voor wereldacts die concertorganisator Mojo naar Nederland haalde.
Van Queen tot the Police, van Status Quo tot AC/DC. En er werd heel
veel gesport in De Jongs megastal: voetbal, korfbal, tennis (zelfs
voor de Davis Cup) en basketbal, ooit voor 10 duizend toeschouwers,
tussen Leiden en Den Bosch om de nationale titel.
Basketbal was De Jongs geliefde sport. Hij speelde het zelf op
hoog niveau, in het nationale studententeam nog even met jongste
broer Peter. Die ging in het vastgoed en twee jaar nadat de veemarkt
de nek om was gedraaid, kwam André bij hem in de zaak. Riekje: ‘Dat
vastgoed ging hem goed af, handelen en onderhandelen zat hem in het
bloed.’
De energieke regelaar De Jong bleef lang actief in allerlei
maatschappelijke functies, totdat beginnende dementie bij hem werd
vastgesteld, hij corona kreeg en een longontsteking, die werd hem op
17 oktober dit jaar fataal. De Jong werd 80 jaar.
Hey jij daar,
Wat tof dat je op mijn YouTube kanaal terecht bent gekomen.
Deze week in gesprek met Worthy de Jong is Nederlands professioneel basketballer, die op dit moment voor ZZ Leiden speelt. De Jong speelt vooral als shooting guard of small forward. Worthy is door zijn vader (die zelf ook basketbalde) vernoemd naar James Worthy een voormalig NBA-speler van de Los Angeles Lakers. In de 5 Meihal (thuishal van ZZ Leiden) wordt op wedstrijdavonden een tribune aan hem opgedragen. De Jong valt op door zijn spectaculaire manier van spelen. Dunken is zijn handelsmerk, maar zijn passing en onderschepping van de bal is minstens zo opvallend. Daarnaast heeft hij in zijn carrière een aantal fameuze shotblocks op zijn naam staan. Kijk, luister en geniet!
► Abonneren kost je geen tijd, 1 druk op de knop is genoeg! dankjewel
Worthy de Jong leert jou hoe je het beste kan dunken 🏀 | How to... | NOS Sport
NOS SportWil je meer video's zien en helemaal niks missen? Abonneer je dan op ons kanaal!
Altijd al willen weten hoe je als een pro de piste af moet skiën? De perfecte vrije trap neemt? Hoe je je tegenstander op de tennisbaan verrast met een tweener? Dat leggen we je uit in onze rubriek: How to...
In aflevering zeven legt basketbalinternational Worthy de Jong je uit hoe je het beste kan dunken. Wanneer moet je springen en laat je de bal los? En hoe zit het met de landing en het juichen als de dunk gelukt is en het publiek helemaal uit z'n dak gaat? Met de tips van De Jong steel jij in no time de show in de zaal.
Leestijd 2 minuten Originele Column (en veel meer) op NRC.nl --- Hier ---
De strafschopstip is neutraal terrein. Je bent de hele wedstrijd
vrij om er overheen te banjeren. De plek is niet van de aanvaller,
niet van de verdediger. Je zou hooguit kunnen stellen dat de
terreinknecht – tegenwoordig opgewaardeerd met de titel
‘groundsman’ – er iets over te zeggen heeft, of de eigenaar van
de voetbalclub.
Het kalkrondje ligt er doorgaans maar een beetje suf bij.
Totdat het tijd is voor een penalty.
De scheidsrechter wijst naar de stip. In het professionele voetbal
is het tegenwoordig gebruik om sowieso stampij te maken bij zo’n
beslissing. De verdedigende partij betwist het besluit en probeert zo
lang mogelijk te voorkomen dat de strafschop wordt genomen.
Tijdens PSV-Ajax tikte verdediger Denzel Dumfries met zijn arm
tegen de bal. Er was geen twijfel bij scheidsrechter Danny Makkelie:
penalty.
In één klap veranderde de stip in oorlogsgebied. Ajax-aanvoerder
Dusan Tadic wilde de bal neerleggen maar drie spelers van PSV maakten
dat onmogelijk. Ze schopten het kalk van het gras en trokken
loopgraven met hun noppen. De scheidsrechter moest op zoek naar een
blauwe helm om de partijen van elkaar te scheiden.
Tadic scoorde. Natuurlijk. Tadic scoort altijd vanaf de stip. De
Servische aanvaller gedijt bij strijd; hij gaat het liefst voorop en
schuwt geen enkel middel. Het is een eersteklas voetballer,
aansteller en vechtersbaas ineen.
Ik zag het wit in Tadic’ ogen, het soort wit in de blik van een
valse hond.
Hij zocht de blik van PSV-aanvoerder Dumfries. De twee wilden
elkaar te lijf maar werden door andere spelers weggetrokken. Na de
wedstrijd laaide het vuur op. De twee spelers scholden elkaar de huid
vol.
Als twee jongetjes op het schoolplein speelden ze iets later de
vermoorde onschuld. En natuurlijk was juist de ander over de schreef
gegaan.
Tadic: „Hij noemde me een pussy en zei dat ik die
penalty zou missen.”
Dumfries: „Uitschelden is prima. We zijn mannen onder elkaar.
Maar hij moet niets over mijn moeder zeggen.”
Tadic: „Ik heb wat bad words geroepen. Daar hebben we
er veel van in het Servisch, haha.”
Mannetjes. Haantjes. Vechtjassen. Wat moet je ermee?
Op de Witte de Withstraat in Rotterdam werkt al sinds jaar en dag
Tineke Speksnijder in café ’t Schouwtje. Ze is eigenaar en staat
tot laat achter de bar. Wanneer dronkenlappen of halvegaren de sfeer
’s nachts proberen te verzieken, veegt ze eerst doodkalm haar
handen af aan een theedoek en loopt dan op de ruziezoekers af. Haar
rustige en toch dwingende houding doet wonderen: ‘Gaan jullie eens
lekker naar buiten, jongens.’
De machomannen druipen af als makke lammetjes.
Met Tineke in de rol van scheidsrechter was de ruzie nooit zo uit
de hand gelopen. Eén zin met haar zware rookstem en Tadic en
Dumfries hadden de handen geschud. Maar goed, Tineke heeft wat anders
aan haar hoofd dan een potje voetbal: haar café is nu al maanden
dicht.
Op
een tribune in stadion De Goffert liep een vrouw met drie plastic
glazen bier in haar handen. De manier van dragen deed ouderwets aan;
links een glas, rechts een glas en de derde ertussenin geklemd. Zo ging
dat vroeger, in de pauze van een voetbalwedstrijd.
Meer (van haar) Illustraties bij de Columns van Pia de Jong --- Hier ---
Die burgeroorlog komt niet – die is er allang
Vanuit de Verenigde Staten schrijft Pia de Jong over wat haar opvalt. Vandaag: een land waar de feiten zich aanpassen aan gedachten, in plaats van omgekeerd.
Wat een opluchting. Toen vorige week zaterdag, op een stralende
herfstdag om half twaalf in de ochtend, het bericht van de overwinning
van Joe Biden kwam, klonk er getoeter en gejuich in de straten, zelfs in
het keurige Princeton. Toevallig begon ook een nabije kerkklok te
luiden. Eindelijk verlossing. Na vier jaar ellende had dit land zich
weer opgericht. Een hoopvolle toekomst gloorde.
Niet dus. De
grootste verrassing van deze presidentsverkiezingen is dat er geen
verrassing is. Het land bleek exact zo gespleten als vier jaar geleden.
Goed – als alle stemmen, nog een keer, precies zijn geteld, zal Biden
gewonnen blijken te hebben. En wie weet, mag hij ook daadwerkelijk het
Witte Huis betrekken en het land regeren. Maar daar hebben de meer dan
72 miljoen Trump-stemmers geen boodschap aan. Ze leven allang in een
parallelle wereld, een universum van alternatieve feiten. Een
werkelijkheid waar hun kandidaat altijd wint, als je maar genoeg
„frauduleuze” stemmen niet telt. Waar je bevrijd bent van de logica en
alles kunt uitleggen in je voordeel. Waar alle mannen vierkante kaken
hebben en alle vrouwen slank en blond zijn. Waar de feiten zich
aanpassen aan de gedachten, in plaats van omgekeerd.
Het was een grote illusie dat deze verkiezingen iets zouden afsluiten, Amerika closure
zouden geven. Dat het land zou kiezen om links óf rechts te gaan. Maar
alles gaat gewoon door zoals het was, op een dubbelspoor. De ene helft
van de natie links, de andere rechts. Soms is de ene helft de baas, dan
weer de andere. De afgelopen vier jaar leefden de Democraten in bezet
gebied onder het juk van een vreemde mogendheid. Nu mogen de
Republikeinen zich zo voelen.
Sommigen vrezen een nieuwe burgeroorlog. Maar dat is
flauwekul. Die burgeroorlog is er allang. Hij wordt niet gevochten in
velden en bossen met kogels en kanonnen, maar in de oude en nieuwe media
met talking heads en tweets. De nieuwe noord-zuidgrens loopt door het internet.
Als
een tegenpaus zal Trump zijn schaduwregering voortzetten in Mar-a-Lago.
Het zal voor velen een alternatief Witte Huis worden waar de ‘echte’
president woont. Politici zullen er zijn zegen ontvangen. Zoals hij als
mislukte zakenman een succesvolle ging spelen op de televisie, zo zal
hij nu een succesvolle president spelen op zijn eigen tv-kanaal. De
strijd gaat ondertussen gewoon door. Eerst de senaatsverkiezingen in
Georgia, dan over twee jaar het Congres, en voor je het weet is het weer
2024.
Trump is niet een slechte verliezer. Hij kan het gewoon
niet. Het is een raadsel hoe iedereen hem blijft onderschatten, terwijl
hij gewoon doet wat hij altijd heeft gedaan. Een definitie van gekte is
hetzelfde doen en een andere uitkomst verwachten. Wie is er hier gek?
Trump doet me denken aan de Zwarte Ridder in de film Monty Python and the Holy Grail.
Als koning Arthur zijn arm afhakt, is dat „maar een kras”. Het verlies
van de andere arm „slechts een vleeswond”. Hinkend op één been zegt hij
altijd te zullen triomferen. Als hij uiteindelijk al zijn ledematen
kwijt is, roept hij het vertrekkend gezelschap toe: „Oké, we noemen het
gelijkspel”.
Overgenomen van de NBB-site 18 november 2020 (Originele Post --- Hier ---)
Selectie Orange Lions voor kwalificatiewindow in Istanbul bekendgemaakt
Door Luuk von Burg
Bondscoach Maurizio Buscaglia
heeft de selectie voor het aanstaande kwalificatiewindow bekendgemaakt.
De veertienkoppige selectie die afreist naar Turkije speelt in korte
tijd twee kwalificatiewedstrijden. Op 27 november eerst tegen Zweden en
op 29 november tegen Turkije.
De
Orange Lions zijn nog volop in de race voor een ticket voor EuroBasket
2022. Het eindtoernooi, dat eerst in 2021 zou worden gehouden, is door
de uitbraak van het coronavirus met een jaar uitgesteld. De wedstrijden
worden net als bij de vrouwen afgewerkt in bubbels.
Vorig jaar
februari won de nationale ploeg verrassend in Istanbul van Turkije met
65-72. Een paar dagen later verloren de mannen in Almere jammerlijk van
Kroatië met 59 - 69. In poule D staat Kroatië nu ongeslagen bovenaan,
achtervolgt door Zweden en Nederland die beiden één overwinning boekten.
Turkije wist nog geen kwalificatiewedstrijd te winnen en staat daardoor
onderaan in de poule, daar waar de eerste drie uiteindelijk naar
EuroBasket 2022 gaan.
Naast de selectie gaat ook de staf,
waaronder de fysiotherapeuten van Physiolab Amsterdam, mee in de bubbel.
De reserves reizen in eerste instantie niet mee naar Turkije, maar zijn
wel getest op het coronavirus, mocht er iemand uitvallen.
De selectie bestaat uit:
Leon Williams (Donar Groningen) Worthy de Jong (Zorg en Zekerheid Leiden) Shane Hammink (Yoast United) Mohamed Kherrazi (Zeeuw & Zeeuw Feyenoord Basketbal) Emmanuel Nzekwezi (Zorg en Zekerheid Leiden) Thomas van der Mars (Heroes Den Bosch) Keye van der Vuurst de Vries (Filou Oostende, België) Jito Kok (Kangoeroes Mechelen, België) Yannick Franke (SLUC Nancy, Frankrijk) Charlon Kloof (Urbas Fuenlabrada, Spanje) Yannick Kraag (Joventut Badalona, Spanje) Olaf Schaftenaar (Bàsquet Girona, Spanje) Joey van Zegeren (Real Valladolid, Spanje) Roeland Schaftenaar (Cáceres, Spanje)
Staf:
Maurizio Buscaglia, headcoach Matthew Otten, assistent-coach Raoul Straathof, assistent-coach
Reserves:
Boy van Vliet (Heroes Den Bosch) Morgan Stilma (Heroes Den Bosch) Willem Brandwijk (Donar Groningen) Maarten Bouwknecht (Worcester Wolves, Engeland) Luuk van Bree (Zorg en Zekerheid Leiden)
Slaan. Schoppen. Wurgen. Knokken. Schieten. Vechten. Gooien.
Winnen. Verliezen. Het lexicon van de sport werd de afgelopen dagen
geplunderd en meegenomen op straat in Amerikaanse steden. De woorden
lagen voor in de mond van woedende mensen en oververhitte
politiekorpsen.
Sport beperkt zich niet tot de ruimte tussen getrokken lijnen van
een veld of tussen start en finish, het heeft zijn tentakels in de
maatschappij. Sport en politiek hebben alles met elkaar te maken en
de sporticonen van nu maken dat zichtbaar.
Het voorwerk werd ooit verricht door de zwarte atleten Tommie
Smith en John Carlos. Tijdens de Olympische Spelen in Mexico in 1968
staken zij hun gebalde
vuist omhoog tijdens de medaille-uitreiking. „Black America
will understand what we did tonight”, zei Smith na afloop.
De toeschouwers wisten niet wat ze zagen.
Ruim een halve eeuw later laten topsporters zich nog steeds horen
over racisme. Michael Jordan had na het uitzenden van zijn tiendelige
documentaire serie The
Last Dance misschien wel even in de luwte gewild, maar na de
dood van George Floyd kwam hij toch met een verklaring. „Ik sta
achter de mensen die het ingewortelde racisme tegen donkere mensen
willen stoppen.”
Ook F1-coureur Lewis Hamilton kwam met een statement en uitte
kritiek op het zwijgen van zijn collega’s in de racewereld. Waar
bleven hun reacties? Druppelsgewijs kwamen coureurs als Daniel
Ricciardo en Charles Leclerc over de brug met steunbetuigingen.
In het lege stadion van Liverpool steunden de voetballers de
protesten in Amerika door in een kring te poseren. Ze steunden op één
knie in het gras, als verwijzing naar Colin
Kaepernick, de American footballer die vier jaar geleden op die
manier aandacht vroeg voor racisme.
President Donald Trump had destijds weinig compassie met
Kaepernick en vond het schandalig dat topsporters demonstratief op
hun knieën gingen tijdens het Amerikaanse volkslied.
Veel medeleven met de nabestaanden van George Floyd heeft de
president niet getoond. Floyds broer beklaagde zich erover. Het woord
racisme neemt Trump weinig in de mond. Dit zijn niet de dagen dat hij
zich graag in het openbaar laat zien.
Trump is een fervent golfer. Midden in de coronacrisis was hij een
paar uurtjes op een baan en kreeg kritiek. Hij zou van plan zijn om
ook nu weer even stoom af te blazen op zijn privé-golfbaan in New
Jersey.
Zou hij na het ‘putten’ op de knieën gaan om de bal te
pakken? Knielen voor een golfbal, dat als een wit wereldbolletje in
de put lag. Nee, de president stond liever rechtop, de neus in de
wind, zoals zaterdag op het terrein van de NASA bij de lancering
van SpaceX.
Amerika moest weer ‘great’ zijn in de kosmos.
Met zijn rug naar de pers gekeerd zag Trump hoe de commerciële
raket op hoge snelheid naar het inktzwarte gat vloog.
En Bewegen deden Ze! - Wilfried de Jong(rechts), hier met Martin Waardenberg in een succesvolle reprise van hun Unieke Fysieke Cabaret van de Jaren '90 (Foto: Facebook)
We moesten meer bewegen, hoorde ik op de dag dat ik nou net van
plan om eens lekker stil te blijven zitten. Buiten was het somber en
het regende; dit waren hersteluren voor de droge natuur, zo was mijn
excuus. Ik moest de grutto en de kievit deze zondagmiddag maar even
niet vermoeien met mijn gehijg in hun habitat.
De dwingende televisieoproep tot sporten kwam van Erik Scherder.
In een collegezaal doceerde de hoogleraar neuropsychologie wat er in
de hersenen plaatsvindt als je je lichaam aan de praat hield. Niet
alleen hart, longen en spieren deden zich tegoed aan beweging, ook in
de hersenpan waren juiste verschuivingen waarneembaar.
Tijdens zijn mini-college raakte ik afgeleid door het overhemd van
Scherder. Zoals altijd hagelwit. Ik vermoed dat de prof handwasjes
mijdt als de pest en liever met een zak vol vieze hemden op zijn
fiets naar de stomerij stiert. In de zwaarst mogelijke versnelling
natuurlijk. Twee vliegen in één klap: altijd een schoon boord om de
nek en het corpus in balans.
Ook Louis van Gaal liet weten dat Nederland uit stoel en bed moet.
Bewegen zullen we. Op mijn laptop zag ik een foto van Van Gaal: als
coach maakte hij tijdens de finale Ajax - AC Milan zijn beroemde
karatetrap. Zo lenig was hij toen nog – precies 25 jaar geleden –
horizontaal hangend in de lucht, met een pen in de rechterhand en
velletjes papier fladderend in de linker.
Met de voeten op de bank klikte ik Langs de Lijn aan.
Luisteren naar sport in plaats van zelf bewegen Zo’n dag was het.
Radio voor luiaards. Maar waar bleef de sport? Ik viel midden in een
herdenking voor de gesneuvelden in Margraten.
De koning stond klaar in de houding, zei de verslaggeefster.
Eerst blies een trompettist de taptoe, daarna was er één minuut
stilte met vogelgekwetter. Het was indrukwekkend, vooral het geluid
van vier straaljagers die als eresaluut over het grasveld met de
duizenden witte kruizen scheerden.
Deze grauwe middag was goed te verteren, zonder zelf gesport te
hebben. Een pas op de plaats is ook iets waard. Al lukt helemaal
stilzitten me nooit. Er beweegt altijd wel iets. Een voet wipt of
vingers tikken mee met de maat op een plaat.
Een gezond lichaam voorkomt nooit alle ellende. De voetballer
Andrés Iniesta onthulde dit weekend in Bild dat hij op het
WK in 2010 last had van een depressie. Een jaar eerder was een
bevriende speler van Espanyol overleden na een hartaanval. Iniesta
was topfit tijdens dat toernooi, maar het verloste hem niet van zijn
zwaarmoedigheid.
Tot hij in de finale met Spanje tegen Nederland in de verlenging
de bal langs doelman Maarten Stekelenburg schoot. „Dat doelpunt
hielp me uit mijn depressie te komen”, vertelde Iniesta nu.
Was die beweging – de kille terechtstelling met zijn rechtervoet
– toch nog ergens goed voor geweest.
"...Elke spier, óók een oude, is te trainen maar het kost je weken,
zo niet maanden voor enig zichtbaar resultaat. In turnhallen heb ik
topsporters hun training zien doen. Het is een loodzware combinatie
van kracht en souplesse. Dag in, dag uit. De spieren kunnen nog zo
hard groeien, in de weg zitten tijdens een oefening mogen ze nooit.
Het afgelopen najaar heb ik mijn bovenarmen moeten trainen voor
een retrospectief in het theater van voorstellingen van Waardenberg
en De Jong. Mijn collega en ik wilden graag een oude turnact op
toneel brengen.
In een loods hingen twee paar ringen voor ons klaar. Op de eerste
repetitiedag gingen we eronder staan. Met pijn en moeite kreeg ik
zo’n ouderwets ‘vogelnestje’ voor elkaar. Onder me zag ik Van
Waardenberg met een bedrukt gezicht nog altijd op de grond staan, de
handen in de ringen.
„Ik krijg mijn eigen gewicht niet meer omhoog”, zei hij.
Pas na zes weken trainen (en in het geval van mijn collega kilo’s
afvallen) hadden we de act onder controle. Vanuit de zaal zag het er
misschien aardig uit, maar het stelde natuurlijk niets voor als je
het met echte turners vergeleek...."
De clubs van de Dutch Basketball League zijn bezig met de laatste loodjes van de voorbereiding op het nieuwe seizoen. Morgen is de officiële aftrap met de wedstrijd om de SuperCup in Zwolle tussen Landstede Hammers en Zorg en Zekerheid Leiden. Dus stelde ik Leon Kersten alweer een dikke week geleden een aantal nieuwe vragen. Zijn antwoord kwam alweer dagen geleden, maar ik kwam er niet eerder aan toe die ook op mijn eigen Blog te plaatsen...bij deze dus...
Antio Sinterniklaas Stopt als Actieve Scheidsrechter
Hey_Leon: Voor mij kwam het behoorlijk onverwacht dat onze beste scheidsrechter stopt met fluiten.
Dat lijkt me een groot verlies, ook al zal hij zich wel blijven
inzetten voor het verbeteren van het niveau van de Refs in een rol als
Scheidsrechtercoach. Ik weet niet wat jij ervan vindt? Maar ik was
altijd blij als hij het veld op kwam bij een wedstrijd waar ik ging
kijken. En dat was niet alleen omdat ik hem al (zowat) 40 jaar ken en
persoonlijk graag mag; zelfs al had Antio een slechte dag, dan nog had
je een goede kans dat de wedstrijd behoorlijk gefloten zou worden en dat
het niet snel uit de hand zou lopen. En had hij eens een mindere dag,
dan kon je dat ook gewoon tegen hem zeggen, en had je eigenlijk altijd
nog een leuk gesprek waar je niet zelden wijzer van werd ook.
Q_Hey Leon: Wat is jouw kijk op zijn vertrek en de consequenties ervan?
Verdient deze man trouwens niet ook een stevig eerbetoon van de DBL en
NBB?
Hey_Aart_A: Dat ik zijn besluit jammer vind, schreef ik recent al.
Tegelijk heb ik ook begrip voor zijn besluit. Het jammerlijke is dat
zijn beste jaren als scheidsrechter eigenlijk net begonnen waren. Het
duurt nou eenmaal even voordat je als scheidsrechter aan de top van je
kunnen zit. Hij laat wel een hiaat achter. Hopelijk kan hij in de
begeleiding van de jonge mannen en vrouwen veel gaan betekenen want het
is nodig.
Eerbetoon vind ik moeilijk. Er zijn ook andere mensen die veel
betekend hebben voor het Nederlandse basketbal en zij zijn ook niet
geëerd. Misschien komt dat omdat we in Nederland zo nuchter zijn.
Misschien moet er toch ergens in Nederland een Hall of Fame komen. Daar
zou hij mooi inpassen.
Overigens zou Grietje Pasma wat mij betreft ook een plekje mogen
krijgen in de Hall of Fame. Ze heeft veel voor het Nederlandse basketbal
gedaan. Jij kende haar - getuige je anekdotes - al langer en beter; ik kende haar natuurlijk wel, maar
niet heel goed. In Venetië rond de wedstrijd van Donar heb ik een tijdje
met haar gesproken. Mooi mens met uitgesproken mening. Ze zal gemist
worden.
‘Success Breeds Succes’; heeft het Nederlandse Basketball Internationaal dat punt (al) bereikt?
De Amerikanen hebben een mooi spreekwoord ‘Success Breeds Succes’ De laatste tien, vijftien jaar is er een aanzienlijke uitbreiding
geweest van wat ik maar even samenvat onder de titel ‘Orange Lions’;
Mannen, Jong Oranje, Jeugd, Vrouwen, Meiden, 3X3 M/V, Wheelchair
Rollers. Ook spelen er veel meer Clubs Internationaal (Orange Angels
Amsterdam CTO/WBL, Heroes Den Bosch, Donar, Landstede Hammers, Zorg en
Zekerheid Leiden), allemaal verbanden en/of clubs die de laatste tijd
actief internationaal basketballen…hebben we het tipping point waar
sprake kan worden/zijn van ‘success breeds succes’ inmiddels bereikt in
‘Oranje Basketball’, c.q. ‘het Land van de Echte Basketball
Liefhebbers’, of (nog) niet? Die vraag stel ik mezelf regelmatig; bij
‘weer een incident, blunder, of onbegrijpelijk voorval’ neig ik naar
‘Nee, maar…’, maar mijn chronische optimisme ziet ook regelmatig
‘misschien.., ja’ en na een reeks lichtpuntjes aan de horizon spreekt
dat ook weleens ‘Jan; als tenminste…’ Kortom; niet alleen halfvolle of
lege glazen…maar ook driekwart vol/leeg…je snapt het idee.
Hey Leon. Wil je daar eens op reageren?
Hey_Aart_A: Onherroepelijk zijn er de laatste jaren stappen vooruit gezet door basketballend Nederland, zeker de laatste vijf jaar.
Bij mij is vooral de focus op de mannen vijf tegen vijf, want die
presteren simpelweg het best. Oranje, het vlaggenschip van het
Nederlandse basketbal, heeft een inhaalslag gemaakt en dat geldt grosso
modo ook voor de Eredivisie.
De diverse jeugdteams hebben de afgelopen jaren aardige prestaties geleverd, ook op A-niveau. Wat betreft de vrouwen valt het me op dat het stagneert. Zij zijn
eerder in een traject gestapt met veel geld van de NBB, de meisjesjeugd
heeft aardige prestaties geleverd, maar bij Oranje en in de Eredivisie
zie ik er niet veel van terug.
3×3 is dit seizoen bij de mannen niet uitgepakt zoals men gehoopt had, de vrouwen zijn toch nog vierde van Europa geworden.
Nu zeggen dat het allemaal niets voorstelt is makkelijk, maar heel
bijzonder is het ook allemaal niet. Let wel, tien jaar geleden stelde
het nog minder voor. Ton Boot zei daarvoor al dat er een tijd komt dat
we niet eens van Luxemburg winnen. Dat was toen ook zo. Nu maak ik me
daar geen zorgen meer over. Het Nederlandse basketbal, zo
ongeorganiseerd als het allemaal is aan de top van de keten, heeft in
ieder geval een inhaalslag gemaakt van de kelder naar de onderkant van
de middenmoot. De mannen zeker, de vrouwen enigszins.
Overigens ben ik mede hierom zo gekant tegen de vele buitenlanders in
de Eredivisie. We gaan terug naar de situatie van ongeveer vijftien
jaar geleden, de zwartste tijden van het Nederlandse basketbal. Ik blijf
erbij dat twee of drie buitenlanders genoeg zijn, dit seizoen zijn het
er in de mannen Eredivisie vijf of zes net als toen.
Vraag is nu hoe de volgende stap gemaakt gaat worden? De
eerstvolgende stap sportief gezien is in mijn ogen een structurele plek
voor Nederland in de middenmoot van Europa met uitschieters naar boven
(Oranje op EK en ieder jaar een ploeg in de Champions League). Dan komen
we bij de aloude discussie van visie, beleid en uitvoering. En zoiets
als alle neuzen moeten dezelfde kant op staan. Uiteindelijk gaat alles in stapjes. Ook achteruit om er dan weer wat
vooruit te zetten, schijnbaar moet het in Nederland met horten en
stoten. Evenwel gaat het wel vooruit.
Het Fiba WBC 2019(het WK) in China
Het Fiba WK 2019 in China is inmiddels gespeeld en de drie tegenstanders van
Nederland in de laatste Qualifiers-groep – Polen, Litouwen en Italië –
wonnen alle drie hun eerste twee wedstrijden en haalden allemaal de
volgende ronde op het WK. Nederland won tegen die drie wedstrijden, of
kwam daar erg dichtbij.
Hey Leon: volg je het een beetje? Kan je onze lezers nog een tip
geven over hoe het WK het best/meest te volgen is. Wat zijn je eerste
gedachten bij de eerste dagen WK? En verdienen de prestaties van de
Orange Lions in de kwalificatie nog herwaardering nu we de prestaties
van die recente tegenstanders zien?
Hey_Aart_A: Eerlijk gezegd heb ik de eerste week van een afstandje gevolgd. Dat
voorspel is commercieel gemelk. Bij de kwartfinales ben ik pas serieuzer
gaan kijken. Ik kon wel genieten van de Fransen die Amerika
veroordeelden tot het spelen voor plek vijf tot en met acht. Dat had
niemand durven voorspellen. De halve finales heb ik vandaag aardig
kunnen volgen. De eerste tussen Australië en Spanje was een klassieker,
twee echte teams. Net als de Argentijnen trouwens, die Fransen opvallend
makkelijk opzij zetten.
En qua Oranje is het heel simpel. Zoals als net beschreven we haken
aan, maar zijn er nog lang niet. De feiten uit de WK-kwalificatie
spreken voor zich. Ja maar telt niet in de topsport.
‘Echte Liefhebbers’…of toch (ook) Niet/Geen…
Ik zat eens wat te mijmeren… Over wie/wat/hoe…en dacht: ‘Da’s een
leuke vraag voor Leon – want die kwalificeert echt als echte basketbal
liefhebber; tenslotte is het Basketball ook voor jou meer liefhebberij
en vrijwilligerswerk dan een betaalde baan – terwijl jij tegelijk je
vakmanschap en de blik van professionele journalist meeneemt naar het
Nederlandse basketbal (en daarmee ben je een van de weinige
uitzonderingen die ons piepkleine wereldje rijk is)…
Hey Leon: hoe kijk jij met alle journalistieke distantie – die je
goed weet te verstoppen, maar die jouw handelen wel degelijk mede
bepaalt – naar het Nederlandse Basketball-wereldje van professionals
(een paar), semi-prof s(veel meer), veredelde vrijwilligers (ook aardig
wat), echte vrijwilligers (heel veel), amateurs (het meest), (al dan
niet echte) liefhebbers/fans/etc, etc?, mensen voor wie het basketbal
een middel is?
Wat kwalificeert voor jou de ‘ECHTE Basketball Liefhebber’? Welke
eigenschappen maken dat jij mensen direct herkent als dusdanig?
Hey_Aart_A: Interessante vraag. Ben ik een echte basketballiefhebber? Ik weet het
niet. Vooropgesteld ik vind het de allerleukste sport om naar te
kijken. Geen discussie over mogelijk. Ik vind het ook een erg leuke
sport om in te werken. Iedereen doet normaal, althans tegen mij over het
algemeen. Dat waardeer ik ten zeerste. Met iedereen bedoel ik spelers
voorop, maar ook fans en bestuurders. Voor zover ik het zie gebeurt
alles met respect. Ik heb geen slechte ervaringen in het basketbal.
Ik volg het basketbal in Nederland nu iets meer dan twintig jaar
professioneel onder andere voor de NOS. Ben ik dan een echte
basketballiefhebber? Tegelijk vervul ik ook al meer dan twintig jaar
allerlei andere rollen in de journalistiek, zeker ook buiten de sport.
Tegenwoordig ben ik verantwoordelijk voor de sport bij Omroep Brabant.
Dagelijks kom ik met een heel breed scala aan sporten en sporters in
aanraking.
Wat ik al jaren verkondig is dat Nederland geen sportcultuur heeft,
we hebben een voetbalcultuur. Alles draait in feite om voetbal en in het
seizoen gaat het nog over wielrennen of over schaatsen en hockey heeft
ook een streepje voor. Alle andere sporten vervullen een bijrol. Soms
gaat het met de een goed, dan weer met de ander. Een ding hebben al die
‘andere’ sporten gemeen namelijk dat er weinig geld in omgaat en dat ze
hunkeren naar aandacht en succes.
Wat mij de laatste maanden opvalt is dat al die ‘andere’ sporten en
sporters net zo relaxed zijn als de basketballers. Dat is over het
algemeen ook best fijn werken.
Kom ik terug naar het basketbal. Toch blijft er één verschil (voor
mij in ieder geval) basketbal is een veel leukere sport om naar te
kijken, vooral in de hal, maar ook op een scherm. Voor mij blijft het
onbegrijpelijk dat basketbal de afgelopen twintig jaar geen vlucht naar
boven heeft kunnen nemen. Hoe dit komt hebben we de afgelopen jaren in
deze rubriek wel doorgenomen en anders scroll maar een beetje door deze
site.
Aan het begin van mijn carrière had ik nog wel de hoop
basketbaljournalist te worden, helaas zag ik al snel de realiteit en heb
ik mijn horizon verbreed. Ben ik dan wel een basketballiefhebber? In al die jaren heb ik in de diverse hallen heel veel mensen leren
kennen, spelers, bestuurders, vrijwilligers en zeker ook fans. Zijn dit
echte basketballiefhebbers?
Spelers ja natuurlijk, maar wat als het op het veld voorbij is en er
komt een maatschappelijke carrière en ze keren niet terug in het
basketbal? Of bestuurders die met de beste wil van de wereld een club
uit de grond stampen of hun club naar grote hoogte willen doen stijgen?
Als het lukt zijn het dan liefhebbers, als het misgaat en ze verdwijnen
met de staart tussen de benen dan niet meer? Of fans die ieder seizoen
komen en op een gegeven moment minder en minder omdat ze hun team niet
meer (her)kennen? Op social media wordt er -makkelijk- van alles gezegd
over basketbal(lers). Is het positief, zijn dat dan liefhebbers? En
cynisten niet? Vrijwilligers in alle hallen, neem ik mijn petje voor af,
maar als zij een relatie krijgen of een nieuwe baan en het basketbal
laten voor wat het is, zijn het dan wel of niet liefhebbers?
Wat ik wil aangeven dat het in een niet-sportland zoals Nederland
moeilijk is om de stempel van basketballiefhebber op iemand te drukken.
Eigenlijk kan ik maar twee personen noemen en dat zijn Rinus de Jong en
Toon van Helfteren, in mijn ogen 100% echte basketballiefhebbers. Voor
alle anderen is het niet zwart en is het niet wit, zoals zo vaak.
"Hij schreef uitvoerig over dat proces in Socrate à Vélo, het boek dat sinds februari in de winkel ligt. Op de fiets verandert besef van tijd en ruimte regelmatig onder invloed van een repeterende pedaalslag, een golvend landschap in de hitte, in de cocon die een peloton is. Schrijvend doet hij een poging om wielrennen met filosofie te combineren – zijn twee werelden, die mijlen ver uit elkaar lijken te liggen. In Chalon-sur-Sâone, waar hij de zevende etappe net tot een goed einde heeft gebracht, is het boek met het naderen van de Tour over de toonbank gevlogen. Het laatste exemplaar lag vrijdag in Librairie Develay. Deze Tour komen dagelijks drie mensen bij hem langs die hun boek willen laten signeren.
In Socrate à Vélo stelt de filosoof Guillaume Martin zich een Grieks wielerteam voor dat aan de vooravond van de Tour staat, met Socrates als kopman, bijgestaan door Plato en Aristoteles, knechten, tactisch sterk, fysiek wat minder. Martin, zoon van een theateractrice en een aikido-instructeur, probeert af te rekenen met het hardnekkige cliché dat wielrenners, en topsporters in het algemeen, dom zijn. „Zeker in Frankrijk wordt op mensen die fysiek werk doen neergekeken”, stelt hij. „We zeggen tegen onze kinderen dat ze eerst moeten studeren, en dat ze later altijd nog in een bakkerij kunnen gaan werken. Intellect is hier zeer belangrijk, maar we vergeten dat een lichaam ook intelligent is. Kijk eens naar een profvoetballer, hoe die zich over het veld beweegt. Zonder na te denken, handelt hij. Het lichaam ziet de ruimte, niet het brein. Het beweegt op instinct, is intelligent. Dat wordt onderschat.”
14 juli 2019 ( Originele Column op NRC.nl: --- Hier --- Bij een kilo en een liter weet ik precies waar ik aan toe ben. Bij de kaasboer bestel ik vaak een pondje oud, dat is dan een halve kilo. En een pak melk voelt in mijn handen aan als een liter, een liter melk. Meten is weten. Sinds de loodzware zaterdagetappe van de Tour de France is er een nieuwe constante in mijn leven: de Domtoren in Utrecht, vaak afgekort als de Dom. Hij is ruim 112 meter hoog.
Het peloton moest zeven bergen over op weg naar de finish in Saint-Étienne. Dat waren geen reuzen van de allerhoogste categorie, maar bij elkaar opgeteld ging het toch om vierduizend hoogtemeters. Rekenmeester en tv-commentator Maarten Ducrot maakte een vergelijking met de Dom. Als je de hoogte van de Dom voor het gemak op honderd meter stelt, moesten ze zaterdag dus veertig keer met de trap omhoog.
Terwijl een cameraman de zoutafzetting op de wielerbroek van de Deen Christopher Juul-Jensen filmde en later het geïrriteerde hoofd van de dodelijk vermoeide Simon Yates – een renner in nood wil niet in beeld – had ik het thuis op de bank ook niet makkelijk: ik zat met de Dom in mijn kop. Rekensommetje: de Dom heeft 465 treden. Maal veertig, dat is in totaal 18.600 treden.
Kom bij een profwielrenner nooit meer aan met anekdotes over de o zo zware pelgrimstocht naar Santiago de Compostella. Op het laatst met kapotte knieën de kathedraal ingekropen? Stel je niet zo aan. Winnaar Thomas de Gendt heeft veertig keer de Dom beklommen met een fiets van zeven kilo en twee volle bidons op zijn rug.
In zijn eentje, zonder hulp van welke god dan ook. Eens te meer werd duidelijk hoe zwaar fietsen in het profpeloton kan zijn. Vincenzo Nibali legde het loodje, hij had tijdens de Giro toch al te veel treden genomen in het glooiende Italië. Ook Wout van Aert boog het hoofd en dacht alleen nog maar aan liggen op een bed, aan eten en drinken. En arme Niki Terpstra, zelfs het indrukken van het drinktuitje van zijn bidon kostte moeite.
Na de etappe ging ik naar het North Sea Jazz festival in Ahoy. Op weg naar een zaal hoog in het complex nam ik een roltrap. Het scheelde minimaal vier gewone trappen; nog geen tiende van de Dom, rekende ik. Mijn ‘klim’ leek op die van een wielrenner met een weggewerkt motortje in zijn frame.
Een slapjanus, dat was ik. Terwijl de coureurs in de eetzalen van de hotels in Saint-Étienne hun lichamelijke tekorten aanvulden met mineralen en koolhydraten, zat ik op het gemak bij het trio van pianist Robert Glasper. De slagwerker speelde een lange solo; het zweet droop langs zijn slapen. Het drummen kostte hem – grof geschat – vijf à zes ‘Dommetjes’. Best pittig. En toch, het is niets vergeleken met het beklimmen van bergtoppen in de Tour de France.
Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.
Correctie (14 juli 2019): In een eerdere versie van deze column stond dat het aantal hoogtemeters in de etappe gelijk stond aan vierhonderd keer de Dom beklimmen. Dat is onjuist. Het moest zijn: veertig keer. Dat is hierboven aangepast.
Zorg en Zekerheid Leiden 2018-2019 is een Uniek Team...
Darius Thompson MVP van de DBL; had m.i. net zo goed Maurice Watson kunnen zijn...of Worthy de Jong die al een Prijs heeft van het Fiba Europe Cup Seizoen... Sergio de Randamie Piekte op het juiste moment, Rolf Franke Coach van het Jaar - maar die Prijs moet dus eigenlijk ook naar Bert Samson... En dan zijn er ook nog Mohamed Kherazi als Verdediger en Clayton Vette als 'Unsung Hero' en de rest van de spelers en staf die het dit sterrenensemble in staat stelden zo te schijnen... Prijzen te over dus, maar nu gaat het om die ene Prijs die niet snel vergeten zal en kan worden...
‘Lucky pick’ Darius Thompson helpt basketbalclub ZZ Leiden aan bekerwinst – ‘We genieten er nu nog maar even van’
Vader
Thompson keek zijn ogen uit bij de bekerfinale, die zoon Darius met
Leiden won. De Amerikaan is dit seizoen bij zijn club een sensatie. Nu
nog in de NBA.
Darius
Thompson is een ‘lucky pick’. Zo noemt technisch manager Rob van Hooven
de atletische Amerikaan die afgelopen zomer naar basketbalclub Zorg en
Zekerheid Leiden kwam. Een gelukje. Vaak zijn talentvolle spelers van
Amerikaanse universiteiten onhaalbaar voor een club als Leiden, weet Van
Hooven. En de topscorer van de Nederlandse basketbalcompetitie zal naar
alle waarschijnlijkheid na dit seizoen weer weg zijn. ‘Daarom genieten
we er nu nog maar even van.’
Thompson
had zondag met 25 punten een belangrijk aandeel in de gewonnen
bekerfinale tegen Landstede uit Zwolle. Het was een meeslepende
wedstrijd in het uitverkochte Landstede Sportcentrum, waar de ploegen
tot het laatste kwart gelijk opgingen. Honderden in blauw geklede
Leidenfans stonden vrijwel de hele wedstrijd zingend en fluitend op de
banken. Een muur van geluid rolde vanaf de tribune, telkens als
Landstede en vrije worp mocht nemen. Met suizende oren gingen de spelers
na afloop naar de kleedkamer. Eindstand: 69 – 87.
De
beker is de eerste prijs van het seizoen voor Leiden – later dit jaar
hoopt de ploeg voor het eerst sinds 2013 weer landskampioen te worden.
Dat moet kunnen met Thompson en Maurice Watson Jr., een andere
talentvolle Amerikaan die dit jaar naar Leiden kwam. Ook een ‘lucky
pick’.
De
buzz rond Watson Jr. en zeker Thompson is voelbaar. Scouts uit de
hoogste Amerikaanse basketbalcompetitie NBA meldden zich eind vorig jaar
bij de directie van Leiden. Onder andere Sacramento Kings, Minnesota
Timberwolves en de Atlanta Hawks wilden de twee Amerikanen in Nederland
wel eens aan werk zien. ‘Scouts uit Amerika! Dat is in de geschiedenis
van de club nog nooit vertoond’, zei Van Hooven.
Interesse
Ook
binnen Europa is er interesse. Na afloop van de verloren
Europacupwedstrijd tegen Dinamo Sassari begin maart, snelde de
voorzitter van de Italiaanse club zich na de wedstrijd naar het veld om
een praatje te maken met de 1,93 meter lange Thompson, die in de
Nederlandse competitie gemiddeld meer dan 19 punten per wedstrijd maakt.
Thompson
speelde bij universiteitsteams in Tennessee, Virginia en Kentucky,
voordat hij in de zomer in Leiden terechtkwam. Met dank aan Randy Wiel,
oud-speler van Leiden en voormalig bondscoach van het Nederlands team en
assistent-coach van de Los Angeles Lakers.
De
familie Thompson komt uit Murfreesboro, Tennessee, in het zuiden van de
VS. Daar woont Wiel ook. Hij is een vriend van vader Lonnie Thompson.
‘Ga maar naar Leiden’, had Wiel zijn vriend toevertrouwd. Dat is een
warme club, met prima faciliteiten en een mooie plek om uit kunnen
blinken, beloofde Wiel.
Afgelopen
week was vader Thompson op bezoek. Hij was benieuwd naar het niveau in
Nederland. Zelf is hij al 32 jaar basketbalcoach op verschillende
universiteiten. Een imponerende verschijning: ruim twee meter, fikse
buik in het trainingspak, het zilveren horloge wat los om de pols. ‘Het
niveau hier valt me helemaal niet tegen. De beleving op het veld is
indrukwekkend’, zei de trotse vader, nadat Leiden woensdag in de
competitie van Amsterdam had gewonnen. Over de kwaliteiten van zijn
zoon: ‘Zijn spelinzicht is geweldig. Hij denkt als een schaker: twee,
drie stappen vooruit. Hij mag alleen iets agressiever zijn aan de bal.’
Vanaf
het moment dat Darius Thompson kon kruipen, was hij met een basketbal
bezig. Als hij bij zijn vader ging kijken, wilde de kleine Darius het
veld op. ‘Hij had altijd oog voor de bal: de basketbal. Hij heeft
honkbal geprobeerd. En football, maar hij bleef terugkomen voor
basketbal’, vertelde vader Thompson.
Maar
waarom dan een avontuur in Nederland? Voor iedere Amerikaanse
basketballer met enig talent telt alleen de NBA, legt vader Thompson
uit. Het probleem in een notendop: er is slechts plaats voor 500
NBA-spelers, terwijl er 19.000 universiteitsspelers zijn. ‘Daar komen
kan op verschillende manieren – en als het via de reguliere weg van
universiteit naar club niet lukt, moet je iets anders verzinnen. Zoals
een overzees avontuur.’
Dienende rol
Volgens
Thompson had zijn zoon in zijn collegeteams te vaak een dienende rol.
In Europa moet hij laten zien dat hij ook kan scoren. Dat lukt in de
Nederlandse competitie aardig. Binnen Europa kan hij nog een stap zetten
naar de een basketbalcompetitie in Zuid-Europa, waar het niveau hoger
ligt. Net als de lonen.
Maar
alles staat in dienst van dat hoogste doel: terugkeren in de Verenigde
Staten, om te spelen in de NBA. ‘Daar droomde ik van als kleine jongen –
dat blijft de droom’, zei Thompson daar zelf over. ‘Ik wil mijn tijd in
Europa gebruiken om beter te worden en niet te veel focussen op een
mogelijke terugkeer in Amerika. Eerst hier prijzen winnen.’
Bij
Leiden zien ze een rol weggelegd voor vader Thompson, ook als Darius is
vertrokken. Ze hopen hem in te zetten als scout in het
collegebasketbal, voor spelers die nog niet meteen klaar zijn voor de
stap naar het allerhoogste podium van de NBA. Het potentieel is
gigantisch, weten ze ook in Leiden, waar ze ook nu al rondkijken om een
nieuwe Darius Thompson te vinden – misschien wel met hulp van zijn
vader.
Een hele opvallende week. Dutch Windmills werd uit de ellende geholpen en maakt het seizoen ‘gewoon’ af. Een unieke reünie in Den Bosch van on-Nederlandse allure. Tussendoor verloor drievoudig landskampioen Donar twee keer van mede-titelpretendenten. Tot slot was het de week waarin duidelijk werd dat Toon van Helfteren als bondscoach voltooid verleden tijd is. Het allerbelangrijkste deze week was dat Dutch Windmills het seizoen kan uitspelen. Ja ik snap wat de ‘naysayers’ zullen zeggen, evenwel zou het gezichtsverlies voor het Nederlandse profbasketbal enorm zijn geweest. Gelukkig is die ellende iedereen bespaard gebleven.
Het allermooiste deze week was de reünie in Den Bosch van het team van 1979 dat de finale van de Europa Cup 2 speelde. Nog nooit een hal met pak ‘m beet 1500 mannen en vrouwen meegemaakt waar zoveel emotie loskwam en voelbaar was, niet in het minst bij de spelers, coaches en voorzitter van weleer. Die prestatie van toen was uniek, de reünie was minstens zo uniek. Chapeau! Het aller pijnlijkst deze week was dat Donar twee keer op een nederlaag werd getrakteerd, zeker niet kansloos, maar wel twee nederlagen. Zowel in Den Bosch (69-63) als in Zwolle (101-96) viel me op hoe enorm wisselvallig de ploeg is, hoeveel verkeerde keuzes er gemaakt worden en hoe weinig vertrouwen er is. Dat hangt natuurlijk allemaal met elkaar samen, maar op een of andere manier denk je toch dat de titelverdediger een keer de juiste weg kan vinden. Alleen is er bijna geen tijd meer en is nummer vijf Windmills (juist in deze week) de vierde plek tot op twee punten genaderd. Bij New Heroes verloor Donar donderdag vooral door een dramatisch derde kwart (24-10). Jonathan Williams had een double-double met 18p, 10r. Voor Donar had Cunningham 17p, 4r, 4st. Zaterdag liep Donar in Zwolle de hele wedstrijd achter de feiten aan, maar kwam enkele keren heel goed terug om vervolgens weer heel ver weg te zakken in een wedstrijd waarin het tempo opvallend veel hoger lag dan in Den Bosch. Kajami-Keane was sterk met 22p, 8r, 7a. Dorsey Walker had maar liefst 33p en dat geeft tegelijk de verdedigende problemen bij Donar aan, dat wel zes spelers in de dubbele cijfers had. Koploper Zorg en Zekerheid had dinsdag geen kind aan BAL (103-84). Worthy de Jong had 30p, 6a, 5r en nog 4to. Watson was goed voor 17p, 11a, 7r, 5st. Voor BAL had Washington een double-double met 18p, 14r. BAL op haar beurt verraste donderdag het uiterst wisselvallige Aris (79-65). Elay Wirjo had een soort van coming-out met 21p, 4r. Washington had weer een double-double met 13p, 12r. Aris moet zich gezien de eerdere prestaties vooral schamen. Landstede won niet alleen zaterdag, ook donderdag was er winst thuis tegen Den Helder Suns (92-57). Ralf de Pagter had 9p, 9r, 3a, 3st. Voor Suns had Harris 18p, 7r. Zorg en Zekerheid stevent onbezorgd af op thuisvoordeel gedurende de play-offs (al zit de ploeg door de inhaalwedstrijden nu al in een soort van play-offschema), zaterdag was Feyenoord geen partij (58-97). Thompson had 25p, 8a, 5r, 5st. Voor Feyenoord was Gordon de enige in dubbele cijfers met 22p, 9r. New Heroes had op haar feestdag nog opvallend veel moeite met Apollo waarvan pas in de laatste vijf minuten afstand werd genomen (87-72). Opvallend was ook dat Skelin een bijzondere kleine rotatie hanteerde van eigenlijk maar zes man, misschien wel een voorbode (op de play-offs). Williams was weer sterk met 22p, 6r, 5a. Henson had een double-double met 13p, 10r. Voor Apollo had Dimeo van der Horst 19p, 8r, 8a. Dutch Windmills bekroonde de reddingsactie met winst bij Den Helder Suns (75-83). Wintering had 23p, 6st, 4r. Namens Suns zette Harris zijn sterke week door met een double-double 26p, 12r, 4a.
HAAI VAN DE WEEK
In de opvallende zaken deze week in de Eredivisie had één man een hele grote vinger in de pap. Dutch Windmills was niet gered zonder Bob van Oosterhout die als collega-clubbestuurder zijn netwerk aansprak voor een sponsor in Dordrecht (en passant ook even wat andere clubs op hun nummer zette die Windmills niet zouden missen). Bob van Oosterhout was natuurlijk ook een drijvende kracht achter de reünie in Den Bosch. Het was ooit Rinus de Jong die zijn ziel en zaligheid gaf als voorzitter in Den Bosch voor zijn club met alle successen als resultaat, maar Rinus was als voorzitter en is nog steeds heel begaan met andere clubs in de Eredivisie, zo betaalde hij Amerikanen van andere clubs uit eigen zak. Zover zal het, denk ik, niet komen met Bob, maar deze week is hij serieus in de voetsporen van zijn illustere voorganger getreden. Vandaar de eretitel, de eerste voor een clubbestuurder.
Mijn vader schaatste zelf de Friese 11Stedentocht in 1942. Hij leerde mij in 1963 schaatsen -ik was net 4 jaar oud- en zo rond mijn 8e-10e liet hij mij zijn 11Steden-kruisje zien, en ontstond mijn Droom om zelf ook ooit eens de 11Steden te schaatsen. De eerstvolgende Tocht kwam pas in 1985, en omdat ik twee dagen ervoor voor het eerst 125km had geschaatst -mijn voorgaande langste was 100km in de Alblasserwaard- met de Friese 11Meren-tocht, had ik stevig spierpijn en dacht ik dat het (te) lastig zou worden om 'de Tocht' te volbrengen en dus liet ik hem aan me voorbijgaan...ik zat bijna te huilen voor de TV, want 1985 was de gemakkelijkste ooit, en ik dacht 'straks duurt het weer 20+ jaar voor ik weer een kans krijg... Dat viel mee; ik meldde me wel meteen aan als lid, en mijn Lidnummer deed mij starten in Groep-9 in de Tocht van 1986... Het werd zo niet 'de Dag van mijn Leven', dan toch wel een van de Top-3 dagen van mijn nu bijna 59-jarige bestaan.
Ik had voorafgaand aan de Tocht in 1986 ongeveer 600 oefenkilometers op Natuurijs in de benen voor ik op de Bonkevaart het ijs op stapte, en ook in 1985 kwam ik op een aardig aantal schaatskilometers -die winter duurde ook erg lang!- en daarnaast was ik ook wat betreft Basketball-conditie in topvorm. Toevallig was dat in de zomer van 1986 getest door dezelfde inspanningsfysioloog die indertijd ook het Nederlands Elftal testte; mijn zuurstofopname was gelijk aan die van de Oranje-mannetjesputter-Nr.1 -Ruud Gullit- dus met mijn vorm zat het wel goed zou jhe denken... Aan de ene kant: 'Ja'. Aan de andere: 'Toch niet', maar dat is een ander verhaal... Waar het hier om gaat is dat ik erg goed in conditie was toen ik aan de Tocht begon, en er relatief ook nog aardig aan toe was direct na de Tocht. Toch kreeg ik een terugval die maanden duurde, en mij zelfs enkele weken uit de Basketball-competitiewedstrijden en -trainingen hield. Dat is dus wat de Tocht (van 200km) met je lijf kan doen, als je hem schaatst, met 20kmp/uur, dus in -met rustpauzes- in mijn geval in 11 1/2 uur van start tot finish.
Deze inleiding brengt mij bij HELD Maarten van der Weijden, die de tocht op 37km na volbracht als zwemmer. Niet voor niets zag ik Reinier Paping -de Winnaar van de meest Legendarische Tocht der Tochten in 1963 -toen slechts een minimaal aantal mensen de Wedstrijd en de Tourtocht uit wist te schaatsen- op TV zeggen dat "Wat Maarten van der Weijden de afgelopen dagen deed veel zwaarder was dan die Tocht der Tochten in 1963", ik denk dat hij zonder ook maar de geringste twijfel gelijk heeft.
Wat Maarten van der Weijden de afgelopen dagen deed, maar ook de dingen op dit gebied die hij sinds zijn eigen herstel van kanker al eerder deed -alles in het kader van 'Giving Back' omdat hijzelf 'de mazzel had die ROTZIEKTE te overleven' -zijn eigen woorden, want hij is altijd zeer bescheiden waar het gaat om zijn eigen aandeel in dat herstel; ook dat maakt hem tot de Icoon die hij inmiddels is geworden- grenst aan het ongelofelijke...
En dat levert dan Euro 2.500.000,- op om te investeren in verder onderzoek ten behoeve van de bestijding van die ziekte. Een schijntje, als je het mij vraagt -daarom heb ik zojuist ook nog maar een bedragje overgemaakt- en 'de twijfelachtige eer om door mp'tje Markje Rutte ingehaald te worden -waar een camera in flink schijnende spotlights staat is 'onze premier', als die LAMLUL nu bekend had gemaakt dat die paar MILJARD jaarlijks die hij over-vorkt naar buitenlandse aandeelhouders, bij nader inzien toch beter in Kankerresearch kan worden gestoken en dat het kabinet dus terugkomt op het heilloze plan om de Dividendbelasting af te schaffen...ja dan -maar alleen dan!- had hij wat mij betreft recht om daar naast die Echte GROTE HELD van der Weijden te gaan staan...
Maar dat neemt niets weg van de Heroïsche Prestaties van Maarten van der Weijden; in mijn ogen -en ik denk niet alleen in die van mij- zou hij de enige kandidaat mogen zijn voor Sportman, of beter nog Sportpersoon van het jaar 2018...
Ik hoop ook voor hem dat zijn herstel van de aanslag op zijn fysieke gestel voorspoediger -dus sneller en vollediger- zal zijn dan het mijne in 1986...want je gunt hem niet dat zijn miraculeuze herstel van die rotziekte niet nu voor ook maar een heel klein beetje teniet wordt gedaan door wat hij de laatste dagen, of misschien laatste maanden -de voorbereiding meegenomen- allemaal van zijn grote lijf heeft gevraagd.
Dit wild ik even kwijt, hieronder nog heel veel meer naar aanleiding van de -hoop ik- zwaarste beproevingen die van der Weijden allemaal al onder zijn riem heeft.
AART DEKKER
P.S. Ook al gedoneerd? Zo nee, doe dat dan nog ff als je het je kunt veroorloven...
***
Laat het maar aan NRC Sport Columnist Wilfried de Jong over om een mooie beschouwing te schrijven bij het begin van een Monsterachtige Onderneming op Sportgebied zoals het Zwemmen van de 11Stedentocht:
Opinie
Maarten van der Weijden is een beetje gek
Wilfried de Jong
De brasem, de karper en de zeelt in Friesland schrokken zich rot. Er zwom een nieuw waterdier in hun territorium, de kop van het lange zwartoranje lijf hapte om de zoveel tellen naar adem. Het dier viel niet aan, het dook ook niet naar de bodem. Met lome slagen gleed het over het wateroppervlak, er kwam geen einde aan.
Diep in de avond zag ik via een live-verbinding zwemmer Maarten van der Weijden in een zwarte vaart ploeteren. Met een snelheid van ongeveer vier kilometer per uur wilde hij de Elfstedentocht zwemmen om zo geld te genereren voor kankeronderzoek. Idiote pogingen om in het Guinness Book of Records te komen, hebben mij nooit zo kunnen bekoren. Twee potten pindakaas opslurpen in twee minuten. Met z’n tienen op één rijdende fiets zitten. Op een Puch Maxi over dertig sloopauto’s springen.
Maar hier was iets anders aan de hand.
Dit was een serieuze opvoering door een goed en nederig mens.
Maarten is aan de dood ontsnapt en sindsdien ontmoet hij die ellendeling iedere dag via anderen. Mensen vertrouwen hem toe dat ze ook kanker hebben. En hij zal zeggen: tegen kanker kun je niet vechten, je moet geluk hebben en de goede medische begeleiding krijgen.
Na zijn winst op de Olympische Spelen zat ik 24 uur met Maarten opgesloten in een televisiestudio. Woorden als ‘hoop, liefde, geloof en gevoel’ zeiden hem niet zoveel. Als wiskundestudent leerde hij me dat je van getallen kon houden. Ik versloeg Maarten met een potje sjoelen terwijl hij in het ziekenhuis toch te boek stond als ‘de sjoelmaster van de kankerafdeling’, zo zei hij.
Maarten is een beetje gek en wat is dat toch een plezierige eigenschap. 200 kilometer zwemmen in een paar dagen is een experiment met zijn lichaam, maar vooral ook met zijn geest. Hij zwemt zich naar onbekende zones in zijn brein en wil weten wat daar te halen is.
Sport is het niet en een uitdaging al helemaal niet; die woorden zijn te eendimensionaal voor wat hij presteert. Het ligt complexer; het is een zoektocht, het is openlijk lijden. Denk ik. Maar vermoedelijk is Maarten de enige die zichzelf begrijpt tijdens deze slopende reis.
Vooral de donkere passages van zijn wateropera konden me bekoren. Als Maarten in de nacht werd beschenen door een lampje en achter hem het riet vergleed. Als hij watertrappelend iets dronk met een houten bruggetje als decor.
Hij maakte zijn eigen soundtrack met het rustgevende plonzen van de zwemslagen. Overal pijn had hij, maar diep vanbinnen stuwde de onverzettelijkheid hem voort.
Of hij het ging halen, was maar de vraag.
Nederland op z’n mooist, Maarten op zijn best.
Of het experiment zin had? Voor het binnenhalen van geld voor kankeronderzoek zeker. En voor de zwemmer?
Dit zei Maarten tijdens ons gezamenlijk etmaal, alweer jaren terug: ‘Uiteindelijk is ons bestaan zinloos.’
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
:format(jpeg):fill(f8f8f8,true)/s3/static.nrc.nl/bvhw/wp-content/blogs.dir/114/files/2019/01/jong-wilfried-de-standvel-online-artikel.png)
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2018/08/wilfrieddejong0-2.jpg)
/s3/static.nrc.nl/images/gn4/stripped/data34894048-dc3ecc.jpg)
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2018/08/web-2108spoweijden01jpg20165899.jpg)
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2018/08/wilfrieddejong0.jpg)
Posts
