BASKETBALL / JEUGD / NBB WEST: Twee Zwijndrechters door de eerste Selectie MU14

Zwijndrechtse basketbaltalenten BC Verkerk geselecteerd

maandag 2 nov 2015

Zwijndrechtse basketbaltalenten

ZWIJNDRECHT - De Nederlandse Basketbalbond organiseerde zondag 18 oktober de 1ste ronde voor de regioselectie West. Basketbaltalenten uit de omgeving van Rotterdam, Delft, Den Haag en Leiden lieten zien of zij goed genoeg waren om te worden geselecteerd.

Namens Zwijndrecht namen Stijn Visscher en Stef Erkelens deel aan deze selectieronde. Beide talenten spelen voor de Zwijndrechtse basketbalvereniging BC Verkerk in het team onder 14 jaar. Zij gingen de strijd aan met de andere regiotalenten geboren in 2003/2004.

Vanaf het begin was duidelijk dat het een hele pittige strijd zou worden. De basketbalregio West staat in Nederland bekend als een van de beste regio's. Dat was goed te zien aan al het talent dat er zondag rondliep. Vooral fysiek moesten de Zwijndrechtse talenten flink aan de bak. In de reguliere competitie zijn de jongens meestal de wat sterkere/grotere jongens, maar dat was nu allesbehalve het geval.

Daarnaast was ook duidelijk dat de meeste jongens meer dan 2x per week trainen en in sterkere competities spelen. Maar wat de basketballers van BC Verkerk wel vaker laten zien; als ze aan de bak moeten dan gaan ze daar keihard voor. Zo ook zondag. Tot op het laatste moment hebben ze alles moeten geven. Zij waren toch een beetje de onbekenden tussen al het talent dat zich vaak treft in de hogere competities. Maar uiteindelijk waren de trainers overtuigd: Stijn en Stef mochten door naar de volgende ronde.

Aankomend weekend mogen zij zich in Den Haag weer bewijzen. Dan wordt de huidige groep van 22 basketballers verder uitgedund naar 12 spelers. Deze selectie zal dan meedoen aan drie "battle of talents". Uiteindelijk worden dan de beste basketballers geselecteerd voor het Nederlands Basketbalteam onder 13 jaar.

We wensen deze Zwijndrechtse basketbaltalenten veel succes met het vervolg.
 

Ook wel eens (vaak) gek van de callcentra die alleen maar dienen om de 'Verantwoordelijke (...)' af te schermen van zijn/haar Slachtoffer?

Vaker en vaker gebeurt het mij - en ik denk dan dus IEDEREEN! -, dat ik aan de ene kant gebeld word - door welk call-center dan ook - maar altijd met afgeschermde nummers (Dat zou dus VERBODEN MOETEN WORDEN! Zij bellen mij (vallen mij lastig) en dan mag ik niet weten wie er belt!?!, en 'waar is dan de Regering (Flutte-2 dus) als je ze nodig hebt? Juist...!),

en aan de andere kant dat je een boete hebt gekregen (vaak onterecht natuurlijk), of dat een brief of mededeling die je krijgt ONBEGRIJPELIJK is en je dus wilt bellen voor opheldering, of dat een dienst of product dat je hebt afgenomen niet deugt, en dat je dus de verantwoordelijke wilt bellen; maar dat er een call-centrum tussen zit dat alleen maar dient om vragen af te vangen, dat geen enkel mandaat heeft om problemen op te lossen, en dat gewoon weigert je door te verbinden met de verantwoordelijken die zo'n mandaat wel hebben.

Youp van 't Hek voerde een jaar of wat actie tegen deze hufterigheid (toen van de telecomprovider van zijn zoon):



MIJN VOORSTEL IS:
als het je weer eens overkomt, dit nummer klaar hebben staan, en bij geen resultaat, het keihard in de hoorn laten blazen. Laten we er een wereldwijd Volkslied van maken - The Anthem against Jerks! -


Faith No More - (NEW SONG) - Motherfucker (Live in Poland)

10 jaar St4R: een video-docu - om Trots op te zijn!

Ooit, het is elders op deze Weblog te vinden, startte ik met 13 plusminus 20-jarigen, Jan Lievaart, Frank Egelie en Ed 'Lace' Strong een nieuwe Basketball Vereniging in Den Haag; BV Team Ten Dreamers The Hague. Het was een 'Inner City'-, Jeug- en Jongeren-club. Vanuit het ene team - 'Team-10' dat zich afsplitste van HBV The Jumpers - waar het het 'Heren-10-team' was -, bouwden we in hoog tempo een complete Basketball-vereniging op met competitie-teams van Jeugd in alle M/V-leeftijdscategorieen, en Dames- en Heren-team(s) die ook vooral uit Jongeren onder de 25jr bestonden.

Daarnaast organiseerden wij (met BV TTD en Stg. Promotie Haags BasketBall (PHBB) allerlei nevenactiviteiten op basketballgebied - zoals Streetball (o.a. 3x3), Schoolbasketball, Basketball in Buurthuizen en op Pleintjes, en waren wij deel van de organisatie van Mega-events zoals de NBA_3-on-3 (2.500 deelnemers over de hele Boulevard van Scheveningen), het NBA-Festival (1.000+ bezoekers in de Houtrusthallen), de NBA-Jam-Session op de Megafestatie (in de Jaarbeurs in Utrecht met vele 10.000'en deelnemers), en wedstrijden ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van de Wereld-Vredesconferentie 'The Hague Appeal for Peace' (HAP) in 1999, met als resultaat een door CNN geproduceerde en uitgezonden Documentaire, en een artikel in Sports Illustrated (honderden jonge hagenaars maakten kennis met Amerikaanse (NBA-) sterren in de dop, en zullen het nooit vergeten, net zo trouwens als die jonge Amerikanen de ervaring hun hele leven zullen koesteren. Naast deze 'highlights'/grote evenementen waren we dus vooral bezig aan de basis; nieuwe leden binnenhalen en opleiden; in het spel, maar ook in de Nederlandse Basketball-/Sport-cultuur, want - zo is dat nu eenmaal in Nederland geregeld - er moest gefloten, getafeld, georganiseerd, getraind, en gecoacht worden, en - ervaring of niet -; iedereen die maar enigszinds in staat was de handen als vrijwilliger uit de mouwen te steken, moest daaar zijn steentje aan bijdragen; er waren immers maar drie 'oude rotten' beschikbaar...

Een flink aantal van de Jeugdteams heb ik eigenhandig in de steigers gezet; eerst de 'Jongens Junioren' (nu MU18), en daarna de 'Jongens Kadetten' (nu MU16). En die tweede groep, dat bleek al snel een bijzondere te zijn! Ik zie ze nog binnenkomen, na een veelal korte periode op de TTD-Instuif in Sporthal Transvaal was er op een gegeven moment een groepje van zo'n 6-8 jongens van 14, 15 of 16jr oud waarmee ik aan het eind van de middag ging trainen in een van de zalen van het Segbroek College. Ik herinner me Erik Duin, Thijs Berends, Jamie Church, Jasper Wolters, Theo Okhuijsen, Jeffrey Ramloegan, Edo Elias, Jeroen Thijssen (tot hier rijkt mijn geheugen; ik laat me graag aanvullen/corrigeren!). Een flink deel van deze spelers bleven vanaf het begin tot het einde van de activiteiten van TTD (medio 2001, toen de gemeente Den Haag zoveel beloftes niet (meer) nakwam en zelfs obstruerende acties richting de vereniging en haar kader pleegde, dat verder gaan niet langer verantwoord was. Velen van dit groepje vormden met een aantal later-komers het zeer stabiele TTD-HS2-team, een team waarvan ik sindsdien vaak heb gezegd dat 'meer TTD waren dan welk ander team ook ooit'.

Het was een schrale troost, maar desalniettemin troost, dat er na enkele jaren 'zonder TTD' juist uit dit groepje - met name Erik Duin, Thijs Berends en Ruben vd Ende - weer basketball-activiteiten ontsproten; het geheel dat inmiddels onder de naam St4R - de enige echte Streetball-vereniging van Nederland - groeit en bloeit.

En nu is er dan '10 Jaar St4r', de Documentaire.

En alhoewel de littekens van het stoppen met BV Team Ten Dreamers The Hague nog steeds diep zijn en schrijnen - vooral door de onheuse, onjuiste, en corrupte bejegening die wij van de gemeente Den Haag ondergingen -, doet het mij toch goed om te zien wat 'onze jongens' allemaal van het TTD-gedachtegoed hebben laten herleven! Trots, dat ben ik! Bedankt mannen, goed gedaan, jullie zijn echte 'Toppers in het Nederlandse BasketBall'!

De docu (30 minuten), met de inleiding die Erik duin erbij gaf op facebook:

Erik Duin via ST4R

Het is zover. Deze video is een mijlpaal voor mij persoonlijk, maar wel een die ik met alle liefde deel met de hele wereld. Ik heb nu 1330 FB friends en een groot deel daarvan ben ik mee in contact gekomen dankzij ST4R, waarmee ik in 2003 (en al 2 jaar eerder met plannen schrijven) ben begonnen. Ik denk dat het deel van de FB friends dat ik niet door ST4R heb leren kennen zich wel eens afvraagt of ik niet veel en veel teveel tijd besteed aan mijn 'hobby'. En misschien hebben ze wel gelijk ook. Mijn leven is door ST4R jaren lang niet in balans geweest en dat is vooral ten koste gegaan van een sociaal leven en van mijn vriendin Zinzi, die me desondanks altijd heeft gesteund. En toch, als ik zo terugkijk op meer dan 10 jaar basketball activiteiten organiseren en iedereen die ik (letterlijk en figuurlijk) groot, sterk en vooral goede, positieve mensen heb zien worden in die tijd, dan prijs ik mezelf toch wel heel erg gelukkig dat ik hier ooit mee heb kunnen starten en nooit mee ben gestopt. Er zitten vele duizenden uren van mij persoonlijk in ST4R, maar ik ben (gelukkig) niet de enige gek die zich hard maakt voor de sport. De vele uren die ik in het maken van deze video heb gestopt is een teken van waardering naar iedereen die zich, net als ik, met hart en ziel inzet voor de mooiste, meest veelzijdige en in mijn ogen meest 'life changing' sport op aarde. Ik dank jullie voor alle steun, hulp, leuke en mooie momenten in de afgelopen jaren en hoop dat jullie de video kunnen waarderen. — dankbaar.

Ruud Sparreboom's Laatste Karwei

Iedereen die ouder wordt kent het gevoel, het schijnt zelfs wetenschappelijk te zijn vastgesteld, met het ouder worden gaat de tijd – gevoelsmatig dan – , steeds sneller. Een van de verklaringen die ik daarvoor heb gelezen en die op mij redelijk plausibel overkomt is dat met het ouder worden er steeds meer bekende situaties voorbijkomen, en je (dus) steeds minder nieuwe ervaringen per eenheid tijd meemaakt. Die nieuwe ervaringen zouden gevoelsmatig langer duren dan reeds bekende ervaringen die zich in min of meer bekende sferen afspelen.

De gedachte 'Tsjonge-jonge, wat vliegt de tijd (weer voorbij)!', kwam dus ook weer bij mij op toen ik in mijn map 'Ideeën voor colums/Kladcolumns' bladerde, teneinde uit te vinden of er de laatste maanden nog losse eindjes af te maken waren. Ik moet zeggen, dat waren er deze keer nog meer dan het er normaal al zijn na een drukke zomer en een zomervakantie.

Een van die losse einden was het tweede deel van het tweeluik, dat ik na het overlijden van Ruud Sparreboom, onze geliefde voorzitter van Rayon West van de NBB, had gepland. (Voor Deel-1, Ruud Sparreboom, de Gigant van Rayon West; klik hier).

Deel-2 was bedoeld als een inhoudelijke uitleg van de laatste presentatie, over Talent-ontwikkeling in Rayon West (en 'Beyond'), die Ruud Sparreboom gaf aan een select gezelschap van 'Basketball-Junkies' uit het meest initiatiefrijke Rayon van de NBB. Overigens was de bijeenkomst bedoeld voor 'de verenigingen van Rayon West', maar er waren vooral insiders op komen dagen en een heel stuk minder vertegenwoordigers van verenigingen met 'Talentontwikkeling' in hun bestuurs- of commissie-portefeuille. Geen belemmering trouwens, voor het beleven van een geanimeerde sessie.

Soms doet een mens dingen die niet van te voren gepland zijn; die avond had ik in een opwelling mijn camera meegenomen, zonder daar echt bij na te denken, al had ik dat - volgens mij - , nog nooit eerder gedaan, terwijl ik toch inmiddels - jaja, ik word oud(!) - , vele, vele tientallen ALV's (NBB, Rayon West, Kern Den Haag, voorzitters-overleggen, idem voor wedstrijdsecretarissen, scheidsrechtersfunctionarissen, Boetecommissievergaderingen, en vele, vele andersoortige bijeenkomsten op landelijk, rayonaal, of plaatselijk niveau, heb meegemaakt.

Voor ik wilde vertrekken richting Nieuwengein, sms'te ik nog even met Ruud: “Ben je al op het bureau? Heb je tijd/energie om eventueel nog wat andere zaken te bespreken?” Het antwoord kwam per ommegaande sms: “Nee, heeft geen zin om eerder te komen.” Dus probeerde ik nog even een klein klusje te klaren in het uur dat ik overhad, dat viel iets tegen en (dus) werd het krap om 19:30h stipt aanwezig te zijn, ik kwam (dus) iets te laat. De aftrap was al gegeven en ik ging, omdat ik niemand wilde hinderen, op een lege stoel naast de deur zitten; 'tweede ring/rang' zeg maar. Daar weer door zat ik alleen, bleek ik een prachtig perspectief te hebben, en kon ik de onderstaande (misschien wel laatste actie-) foto van Ruud Sparreboom zoals talloze NBB-leden hem moeten (her-)kennen maken...

Toen realiseerde ik me ook dat we 2-3 jaar eerder, in vrijwel hetzelfde gezelschap, een soortgelijke bijeenkomst hadden gehad, waarin Sid Bruinsma van Ruud Sparreboom de gelegenheid kreeg zijn ideeën over Talentontwikkeling vanuit de jongste Jeugd (onhoog) uit de doeken te doen.

Ik herinnerde mij ook ineens dat ik daar toen een column over had geschreven, en dus dacht ik: “Misschien kan ik er wel een vervolg over schrijven!?”, er was immers inmiddels heel wat gebeurd op dat gebied! Soms denken wij weleens dat er zich nooit wat (ten) positieve ontwikkeld binnen het Nederlands Basketball, en is het goed eens even een helicopter-perspectief te kiezen, en dan blijkt er wel degelijk heel veel progressie te zijn gemaakt!

Ik ging dus notities maken, in mijn telefoon, al werd mij dat niet door iedereen in dank afgenomen... Aan die notities is het te danken dat ik nu dit verhaal kan maken.

Voor ik inhoudelijk van wal steek, moet ik nog even vertellen dat Ruud en ik een aantal zaken gemeen hadden: zo vond hij, en vind ik nog steeds, dat het goed is om af en toe is te dromen. Dromen zijn geen bedrog, ze maken het mogelijk nieuwe mogelijkheden te zien, en geven soms ook de energie om onmogelijk geachte zaken op te pakken en waar te maken. Voor mij persoonlijk was dat bijvoorbeeld het opzetten een nieuwe Basketballvereniging in de 'Oude Wijken van Den Haag', BV Team Ten Dreamers The Hague. Iedereen zei dat het onmogelijk was; “Het zou toch nooit lukken!”. Enkele personen met mij, dachten dat het wel kon; vier jaar later stond er een club met 200 leden, 17 teams in competitie, werd er in de Haagse Regio voor het eerst sinds lange tijd (in Bolwerkverband) Eredivisie gespeeld, en gebeurde er heel veel op het gebied van Streetball, Scholenbasketball, en nog heel veel meer. Projectleden bestonden er toen nog niet binnen de NBB, was dat wel het geval geweest dan hadden NBB en Rayon West niet alleen 200 (vrijwel allemaal) nieuwe leden gehad, maar ook nog eens zo'n kleine 100 Projectleden.Ruud vond dat alles een fantastische ontwikkeling.

We deelden ook een hele specifieke Lange Termijn Droom: zowel Ruud als ik durfden er af en toe hardop over te dromen dat Nederland ooit op de Olympische Spelen mee zou doen (2028 in Nederland?) en dat er dan spelers in die teams zouden spelen waar wij, toen het nog kinderen waren, mee bezig waren geweest... Zou op zo'n moment op de tribune zitten/staan, en dat meemaken geen fantastisch gevoel geven? Wij putten motivatie uit die 'Droom'.

Volgens sommigen ben je dan niet goed bij je hoofd, ik ben het daar natuurlijk niet mee eens...volgens mij moet je zo denken/dromen, want anders gebeurt er nooit meer iets..!

Ruud vertaalde die 'Droom' naar vele nieuwe initiatieven; bijna iedereen kent inmiddels wel het 'Peanutbasketball', iets waar Ruud zelf over zei “Ik heb het zelf niet bedacht hoor, 'hij hiernaast mij' (Peter Strikwerda), had er over gelezen op internet, het idee kwam van Peter!”. Maar Ruud was wel degene die zijn ziel en zaligheid erin gooide, en die erin slaagde het concept Landelijk ingevoerd te krijgen.

Er zijn meer voorbeelden, maar laat ik nu de stap maken naar 'Olympic Stars', de naam die werd gegeven aan het project om al met 10-12 jarigen te starten met extra- en selectietrainingen, de uitwerking van het idee waar Sid Bruinsma een jaar of vier geleden voor aanklopte bij Ruud Sparreboom, en via hem dus bij Rayon West.

Ruud zei, volgens mij tijdens die laatste presentatie, maar het kan ook iets eerder bij een ALV zijn geweest: “Zo doen wij dat, hier in Rayon West; als we een goed idee hebben dan praten we er wel (even) over, maar we gaan VOORAL snel beginnen. Blijken er dan, werkendeweg, fouten in zitten, dan halen we die er gaande weg wel uit! (Maar we blijven niet eindeloos praten zonder wat te doen!)”

En zo begon hij dus weer eens aan een nieuw traject, deze ondernemende voorzitter, die we nu binnen de NBB, en Rayon West zo node missen.

Natuurlijk, er moest nog heel veel worden uitgewerkt; maar we gingen wel 'gewoon' Beginnen!

En zo ontstonden er dus twee trajecten voor Talentontwikkeling binnen Rayon West:

1. de Rayon West versie van het aloude 'Plan Heger' (Regio- en Rayonselecties voor U14, en U15)
2. Een veel breder opgezet traject dat startte met een grote groep U8-10, en U11-U12 spelers in allerlei regio's binnen Rayon West, dat doorliep in U13, U14 selecties met allerlei herkansingen etc, etc.
4. Het doel: veel meer jonge talenten meer kansen geven zich te ontwikkelen tot goede basketballers dan eerder het geval was en, GEEN (of in ieder geval minder) getalenteerde spelers meer verliezen!

Van een afstandje hield ik mezelf op de hoogte over wat er 'in Olympic Stars-verband' allemaal gebeurde, door af en toe met Ruud te bellen/praten, door eens een enkele keer op een training te gaan kijken (of in te springen als er een trainer te kort was), maar hoe groot het project al was geworden realiseerde ik me pas toen Sid mij het door John Breedveld geproduceerde Programmaboekje gaf voor het Eindtoernooi 2012 in Almere. Ruud Sparrenboom was inmiddels overleden, hij kon dus niet meer genieten vanaf de zijkant, zoals hij dat altijd deed bij dit soort gelegenheden. Ik wel, en met mij (denk ik gezien te hebben) ook de vele ouders en andere belangstellenden op de tribunes, de coaches en, natuurlijk het allerbelangrijkste(!): de vele speelsters en spelers op de vier velden van de Breedtehal van het Topsport Centrum op Almere Poort.

Hieronder een link naar de presentatie zoals Ruud die gaf op Vrijdag 16 Maart 2012. Deze spreekt voor zich, tenminste dat denk ik.

Inmiddels staat de NBB weer eens te daveren op zijn, niet al te stevige, Fundamenten; eind september krijgen we de (uitgestelde) Voorjaars-ALV van de NBB, waarin niet alleen de Opheffing van de Rayons aan de orde zijn, maar ook (o.a.) het WK WU17, de relatie met de FEB, Diverse Verkiezingen, en de Jaarrekening 2011 en de Prognose voor die van 2012 (en de oplossingen voor de grote tekorten in die twee jaren). En volgens de Presentatie van Ruud Sparrenboom ook:

“Dus:

Meerjaren opleidingsplan NBB is leidend

Sporttechnisch kader wordt aangestuurd door de

NBB

Timing

Per juni 2012 in de ALV NBB heren Meerjaren

opleidingsplan”

Ik heb er nog niet veel over teruggevonden! Bij mij rijst dus de vraag:

“Hoe nu verder met deze erfenis van Ruud Sparrenboom?”

Ooit stond de Topsport binnen de NBB onder leiding van de visionaire Tsjecho-Slowaak Vladimir Heger.

Niet alleen bracht hij het Nationale Heren Team verder dan ooit tevoren - 4e op het EK, ongeslagen Winnaar van de Challenge Round in Antwerpen, deelnemer aan het WK in Spanje – hij was ook de naamgever van het systeem van Talentdetectie, -selectie, en -ontwikkeling volgens welke we in het Nederlandse Basketball sindsdien onze Nationale Jeugdselecties samenstellen, 'Het Plan Heger'.

Dat er op dat gebied veel, en veel meer moet gebeuren, willen we ooit (ook) weer bij de Heren aan de weg gaan timmeren zoals dat toen wel gebeurde! Zou het niet mooi zijn als dat in heel Nederland gaat gebeuren volgens de filosofie die Ruud Sparrenboom en Sid Bruinsma samen uitwerkten en Olympic Stars noemden? Aan die naam kleven volgens mij wat probleempjes...dus zou het geen goed idee zijn om dat systeem dan 'Het Plan Ruud Sparrenboom' te gaan noemen? En zullen we dan de filosofie die Ruud (verder) internaliseerde van Sid Bruinsma; die van 'Positief Coachen' (er zijn meer mensen mee bezig, maar binnen het Nederlandse Basketball NOG LANG NIET IEDEREEN!) eens met zijn allen gaan omarmen?

Daar droom ik weleens van: een groeiende (in niveau, in omvang en in importantie) NBB waarin mensen harmonisch samenwerken op een grondslag van positiviteit..!!!

Link of Download: de Laatste Presentatie van Ruud Sparrenboom in Rayon West (volgt later, stuur me ff een email als je hem toegestuurd wilt hebben).

AART DEKKER