Posts tonen met het label Dichter. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Dichter. Alle posts tonen

vrijdag 5 december 2025

maandag 3 november 2025

IN MEMORIAM Joost Prinsen (1942-2025): "Ben Ali Libi" voorgedragen door Joost Prinsen - Zelfs met zijn dood geeft hij nog een indringende boodschap af! / #DEMOCRATIE / LEGENDARISCHE VOORDRACHT GEDICHT WILLEM WILMINK / COMMENTAAR OVERBODIG /

  

4 mei 2013
 
Tekst: 
 

Op een lijst van artiesten, in de oorlog vermoord, 

staat een naam waarvan ik nog nooit had gehoord, 

dus keek ik er met verwondering naar: 

Ben Ali Libi. Goochelaar. 

 

Met een lach en een smoes en een goocheldoos 

en een alibi dat-ie zorgvuldig koos, 

scharrelde hij de kost bij elkaar: 

Ben Ali Libi, de goochelaar. 

 

Toen vonden de vrienden van de Weduwe Rost 

dat Nederland nodig moest worden verlost 

van het wereldwijd joods-bolsjewistisch gevaar. 

Ze bedoelden natuurlijk die goochelaar. 

 

Wie zo dikwijls een duif of een bloem had verstopt, 

kon zichzelf niet verstoppen, toen er hard werd geklopt. 

Er stond al een overvalwagen klaar 

voor Ben Ali Libi, de goochelaar. 

In 't concentratiekamp heeft hij misschien 

zijn aardigste trucs nog wel eens laten zien 

met een lach en een smoes, een misleidend gebaar, 

Ben Ali Libi, de goochelaar. 

 

En altijd als ik een schreeuwer zie 

met een alternatief voor de democratie, 

denk ik: jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar 

voor Ben Ali Libi, de goochelaar. 

 

Voor Ben Ali Libi, de kleine schlemiel, 

hij ruste in vrede, God hebbe zijn ziel. 

 

Het gedicht van Willem Wilmink: "Ben Ali Libi", voorgedragen door Joost Prinsen. 

 

Michel Velleman (1895-1943), alias Ben Ali Libi, was een Nederlandse goochelaar en illusionist. 

Hij is in de Tweede Wereldoorlog vermoord in vernietigingskamp Sobibór in Polen, nadat hij met zijn vrouw en hun dochter was opgepakt bij een razzia.

donderdag 30 januari 2025

FoSu CARTOON NRC / NACHTMERRIES Over Caroline van der P...(BBB): Fokke & Sukke slaan keihard terug! - 2X @lientje1967 van #BBB / TERREUR / #Stikstof / #deRechter /

 

Van NRC.nl op 27 januari 2025, meer NRC FoSu   ---  Hier  ---

en nog veel meer Fokke & Sukke   ---  Hier  ---


maandag 15 januari 2024

NRC IN MEMORIAM / NECROLOGIE Maksym Kryvtsov (1990-2024) | Oekraïense dichter - Oorlogsdichter in de Oekraïense loopgraven

 *

FRAGMENT:

".... 

In hetzelfde interview (het staat hieronder) uit mei 2023, toont de gelovige Kryvtsov zich bespiegelend en bescheiden, iemand met vragen in plaats van antwoorden. Het is niet moeilijk voor te stellen dat deze vriendelijk ogende man het lot van zijn medestrijders in de loopgraven kon verlichten. De vragensteller maakt het expliciet, maar vangt natuurlijk bot. Vraag: „Met jouw uiterlijk en je manier van spreken en denken lijk je op een filosoof of apostel. Past de aard van de strijder bij wie je werkelijk bent?” Kryvtsov: „Ik weet niet wat echt bij mij past. Ik denk dat ik helemaal niets weet. Maar er valt ook niets te weten. Je moet gewoon. Het gaat over zijn of niet zijn, ademen of niet ademen. Daarom ben ik in deze oorlog.”....

....."

Met dank aan de Necrologie van NRC:


Oorlogsdichter in de Oekraïense loopgraven

necrologie

Maksym Kryvtsov (1990-2024) | Oekraïense dichter

Oekraïner Maksym Kryvtsov was een dichter aan het front. Hij schreef over de oorlog, gevoed door zijn eigen ervaringen, met een zekere lichtheid en relativering. Zondag werd hij gedood.

In zijn laatste bericht op Facebook nodigde Maksym Kryvtsov, dichter en soldaat, zijn volgers uit voor een spelletje over zijn gedichten. Hij waarschuwde ze wel: „90 procent van mijn gedichten gaat over de dood.”

Zo ook het gedicht dat Kryvtsov twee dagen voor zijn dood schreef. Daarin beschrijft de ik-persoon hoe zijn lichaam zal vergaan na zijn dood. Hoe zijn bloed „de wereld een nieuw rood zal kleuren / Pantone menselijk bloed”. Nieuwe rekruten zullen zijn spullen en kleren ontvangen. De slotregels: „Was het maar vast lente / Om eindelijk als viooltje te bloeien”.

Zondag maakte Nadia Kryvtsova op Facebook bekend dat haar zoon Maksym, 33 jaar oud, was gesneuveld in de strijd tegen de Russische bezetter. „Mijn liefste zoon zal groeien met de viooltjes... O mijn God”, scheef ze onder zijn laatste bericht. De precieze toedracht en locatie van zijn overlijden zijn onbekend. De rode kat die Kryvtsov op veel foto’s vanuit de loopgraven vergezelt, kwam ook om.

Maksym Kryvtsov, geboren op 22 januari 1990, groeide op in zijn geboorteplaats Rivne, in het noordwesten van Oekraïne. Hij volgde een opleiding aan de lokale school voor technologie en design en zette dat voort aan de universiteit in Kyiv, met schoeisel en producten van leer als specialisatie. Eind 2013 en begin 2014 nam hij deel aan de pro-Europese Maidanrevolutie in Kyiv.

in slotregels gedichtMaksym Kryvtsov Was het maar vast lente / Om eindelijk als viooltje te bloeien

Na de Russische invasie van 2014 meldde hij zich aan bij het vrijwilligerscorps van een rechts-nationalistische partij en vocht hij een jaar lang mee in de Donbas. Na een korte pauze ging hij opnieuw naar het front, nu bij de Nationale Garde. Vanaf 2019 was hij actief voor veteranenorganisaties en zette hij zich in voor Gestreepte Wasberen, een organisatie die jeugdkampen organiseert met Oekraïens patriottisme. Na de nieuwe Russische invasie, bijna twee jaar geleden, meldde Kryvtsov zich bij de nationale strijdkrachten.

Beste boeken van 2023

Dichten deed Kryvtsov al sinds zijn jeugd. Veel van zijn werk verscheen in bloemlezingen, zijn eerste bundel Gedichten uit het schietgat (Virshi z biynytsi) werd vorig jaar gepubliceerd. Op een foto van vlak voor zijn dood leest -Kryvtsov aan het front in die bundel terwijl hij een hond aait. Hij was een war poet; zijn gedichten gaan over oorlog en dood, maar bevatten ook een zekere lichtheid en relativering. Retoriek was hem vreemd. ‘Gedichten uit een schietgat’ werd vorige maand door schrijversorganisatie PEN Oekraïne opgenomen in de lijst van beste Oekraïense boeken van 2023 – al is die lijst met 179 titels totaal en zeventien dichtbundels behoorlijk lang.

Collega-schrijver Ljoebko Deresj noemt Kryvtsov „een zeer levendig, geestig en extreem getalenteerd persoon”. Ook andere bekenden van Kryvtsov roemen in afscheidsberichten op X zijn gevoel voor humor. Literatuur was belangrijk voor hem, met name klassiekers over oorlog als For whom the bell tolls van Hemingway en Slaughterhouse-Five van Vonnegut. Twee zinnen uit dat laatste boek stonden getatoeëerd op zijn arm. In een interview noemde hij de Noorse schilder Edvard Munch als de kunstenaar die het fenomeen oorlog het best weergeeft. Dat een andere schilder hem zijn roepnaam ‘Dali’ gaf is toeval. „Iemand vroeg of ik een roepnaam had en ik liet toen net mijn snor groeien om hem om te kunnen krullen, dus ik dacht aan Dalí.”

In hetzelfde interview (het staat hieronder) uit mei 2023, toont de gelovige Kryvtsov zich bespiegelend en bescheiden, iemand met vragen in plaats van antwoorden. Het is niet moeilijk voor te stellen dat deze vriendelijk ogende man het lot van zijn medestrijders in de loopgraven kon verlichten. De vragensteller maakt het expliciet, maar vangt natuurlijk bot. Vraag: „Met jouw uiterlijk en je manier van spreken en denken lijk je op een filosoof of apostel. Past de aard van de strijder bij wie je werkelijk bent?” Kryvtsov: „Ik weet niet wat echt bij mij past. Ik denk dat ik helemaal niets weet. Maar er valt ook niets te weten. Je moet gewoon. Het gaat over zijn of niet zijn, ademen of niet ademen. Daarom ben ik in deze oorlog.”

Lees ook dit interview met schrijver Olesya Khromeychuk

<strong>Olesya Khromeychuk</strong>, woensdag in Londen. „Zie Oekraïners ook als mensen die zich zorgen maken over klimaatverandering en vernietiging van het milieu.”

*

Het Oekraïnse 'chytomo.com' maakte in mei 2023 een lang interview: 'Maksym-kryvtsov-i-had-a-fearsome-dream-to-walk-around-kyiv-with-a-rifle-in-my-hands'

Russian-Ukrainian War

Echoes from the frontline: Maksym Kryvtsov on war, poetry, and why Ukrainian youth give him hope

23.05.2023
 
 

Editor’s note: Maksym Kryvtsov, a Ukrainian poet turned soldier, was recently killed by Russia forces at the front. Chytomo interviewed him in 2023, and we are sharing the article now. 

 

 

Kryvtsov’s poetic sensibilities and humor,  interwoven with his experiences on the front lines, offer a rare, and deeply human glimpse into realities of Russia’s war against Ukraine, as well as the enduring power of the Revolution of Dignity. His latest book is being reprinted, with proceeds going to support his family and book projects for service members. International shipping is available, details here

 

Maksym Kryvtsov, a poet who participated in the Revolution of Dignity, enlisted in 2014 after Russia invaded. Later, after returning to civilian life, he worked to help veterans reintegrate into society, and also enjoyed working as an instructor at a children’s camp.

 

Following Russia’s full scale invasion, he returned to the frontline. For the next thirteen months, he did not spent a single day alone. As Maksym admitted in our interview, he misses those moments of solitude.

 

As part of the project “Words and Bullets”, produced by Chytomo and PEN Ukraine, we asked Maksym about the changes he’s observed over these nine years of war, the greatest challenges faced by the military, his perspective on young Ukrainians and his thoughts on the role of God in war.

 

– In 2014, you joined the Ukrainian Volunteer Corps as a volunteer. Did you realize back then that this war would last many years and that first stage would grow into full-scale invasion?

 I realized nothing back then. Everything around me was new — people, smells, sounds. The ruins, the wounded, the weapons. It was like I needed to chew the same gum for a long time. I was haunted by a terrifying dream, frequently revisiting it in my sleep: roaming around Kyiv with a rifle in my hands, and waiting for my metro stop with a weapon on my knees. I am one of those dreadful people who said the war must come to the streets as a blaze, so others could understand what was actually going on. But I came to regret those thoughts on the morning of Feb. 24.

 

– You have a poem:

Once upon a time

in spring of 2014

I fell asleep

and didn’t wake for a couple of years

my dreams were covered in snow and so cold

just like palms of a dead near Izyum

I think I didn’t wake up

fell asleep in this long

as a mature black-snake

dream

 

What has changed over these nine years of the war: in ourselves, our state, the army, and your perception of the war?

In these nine years, the Earth orbited the Sun nine times, birds have migrated to warmer regions and returned  nine times, leaves fell down and trees formed  buds nine times. Many things changed over these nine years.

 

As to social processes, after 2014 an engine of a train named “Ukraine” was started. There started to emerge discussions of the importance of the language, culture and so on. In cinemas, you could watch movies not only with Dwayne “Rock” Johnson, but also with many Ukrainian actors. Discovering such initiatives as БУР (BUR, “Building Ukraine Together”, youth non-governmental organization), УАЛ (UAL, “Ukrainian Leadership Academy”, platform for youth) was truly heartening. New communities of people formed, united by the desire to do something good and take responsibility. 

 photo courtesy of Maksym Kryvtsov

 

And it is breathtaking to witness how everything Ukrainian,  which was previously suppressed, is emerging at the surface today. Ivasyuk (Volodymyr Ivasyuk, Ukrainian singer), “Smerichka” (ensemble), folk clothes, forgotten movies… At the same time I fear the a regression— similar to what happened after the 1990s.

– You mentioned Ukrainian youth. How would you characterize them? What defines the next generation of Ukrainians?

They are remarkable — strong, open, talented, and inspired. There will be, of course, some inner contradictions and dialogues. Processes of adjusting, changing, and defining will occur. But these vital cells of the country will be flowing, bringing oxygen to its tender heart every day. We only need to win.

Read also: Petro Yatsenko: The heart of Mariupol is definitely alive

– What is war? How do you see it

I think the war is a kind of micellar water that washes cosmetics off: from a face, streets, plans and behaviors. It’s like a hoe cutting through sagebrush, leaving a bitter aftertaste of irreversibility. In war, you become your true self, no need to play a role. You are simply a human, one of billions who ever lived on the Earth, sharing the commonality of breath.

There’s no time for love at war. It lies next abandoned next to a trash pile and disappears like a grandfather in a fog, lost somewhere behind behind this summer’s unharvested sunflower fields of a heart.

– What aspects of war astound you the most? What do you find particularly challenging?

War is awful, absurd and very illogical. Yet, it is one of the forces that starts over and over again.

Imagine sitting in a vulnerable spot,  unable to move because the enemy is so close and your fortification are not quite strong enough, when   suddenly your fellow solider says: “Look, a hoopoe is eating a cabbageworm.” That’s a bird and a beetle (laughing). People who met us with applause in Balaklia (Editor’s note: Ukrainians town liberated during the Kharkiv counter offensive in 2022) astounded me. It was one of the best days of my life.

The most challenging part? Falling asleep, and grabbling with the horrors that might lie ahead…

photo courtesy of Maksym Kryvtsov

– With your appearance, the way you articulate your thoughts, you come across more like a philosopher or a spiritual leader. Do you feel that the warrior’s role is truly reflective of who you are?

I’m not sure what resonates closely with me. In fact, I think I know very little. But perhaps there isn’t much to know. It’s about existing or not, breathing or being breathless. That’s why I am at war

– What traits of your character help you at your service?

 Calmness, maybe. Feeling of responsibility, sometimes, a bit of experience. The most important thing at war is to understand what you’re doing here. I think that a kind of naivety, childish wonder, weirdness, helps me at war. In the face of danger, I usually smile a lot and wait for adventures. It perhaps makes it easier to process things, I think. 

– Your call sign is Dali? What is the story behind it?

It’s quite straightforward. Someone asked me what my call sign is. I haven’t thought about it before, so I didn’t choose anything special. But then I grew a mustache and curled it just as Salvador Dali did. And so the call sign presented itself, much like an eager student (laughs).

– You are 33 now. Many call it “the age of Jesus Christ.” Do you feel somewhat special at that age?

I seldom remember my age. Here, days, dates, even months blend together. There’s no age, no time here. The important thing  is what happens at the end.

– You are a man of faith. What does your faith give you at this time?

I do not understand God. Like at all. I don’t know why he is protecting me, or what for.

Sometimes we have quarrels about religion in our division. I try to intercede for someone who, for some reason, still intercedes for me. I wear a cross on my neck, woven from red and black paracord.

– Do you pray? How does your prayer sound?

My prayers vary. Sometimes they’re traditional, other times they’re my own creation. At times I ask, at times I debate. It’s always different.

– In one of your previous interviews you mentioned that God is present at war, likening Him to “charging a machine gun.” Where and in what actions do you find God in such a setting?”

God is most often found in moments of silence. He is the water we carry on missions, which never seems to be enough. There was a time we nearly resorted to drinking from a puddle. He’s in the protein bar you eat while waiting in a trench for the shooting to stop. He’s present in the black, dry sunflowers that offer almost enough cover. But above all, God is in the act of returning.

–Can you tell us about your fellow solders?

They are the finest people in the world. Sometimes I take pictures of them, sometimes I write about them.

I met Kuznets in 2014, during a military exercise. While others crowded for stew and tea, he donned his chest protector and squatted alone, a figure of strength, intelligence, and calm. He grew irritated when discussions about the enemy or the ‘inner workings of the war’ interrupted his work. He believed in God, and God believed in him. He once showed me a stunning church in the Dnipropetrovsk region, adorned with blue peacocks and lakes, offering marshmallows at oblation, with a red-and-black flag greeting visitors. I left the base of the Ukrainian Volunteer Corps in the autumn of 2015.

photo courtesy of Maksym Kryvtsov

 

I reunited with Kuznets near Zaporizhzhia in April this year. By then, he had become a skilled paratrooper, proficient in spotting for guns and operating Leleka spy drones.

Because Kuznets had faith in God, and God had faith in him, I know and have faith that he’s now next to Saint Peter, smiling down at us. I believe he watches over the earth through the eyes of birds,  and says who needs to be saved and where.

– Referring to your poetry, what will grow on “a field of memory, cropped with corn of sadness?” 

Popcorn (laughing). Sometimes, I write things and later struggle to understand them myself. 

But truly, the corn of sadness will remain just that — corn of sadness. The real challenge happens later — to gather it, grind and bake bread.

– Could you share some insights about the world that currently surrounds you? What elements are a part of it

Not long ago, I complained that over these thirteen months, I haven’t had a single day alone. That solitude is something I miss in the midst of war.

Our commander has a dog named Jango, who’s been with us since he was two months old, a little ‘froggy.’ He’s accompanied us to all our rotations, all the cities. When he was smaller, we would carry him to the cellar during shootings. There were bets on whether he’d make it to September. But he’s still here, causing mischief. Just the other day, he scattered some rubbish around the house (laughs).

We moved many times over these thirteen months. It is always interesting to explore new buildings where you live for some time: what books and photos there are. The funniest thing is to live in collaborators’ flats. A woman, collaborator, for example, had all the shelves in her apartment filled with soaps, shampoos and cotton wool sticks from various hotels. And she, by the way, was the owner of a pretty huge agro business. It is fascinating to observe these details. Another took everything important, but forgot her notebook in the basement, and it was full of very useful info. She worked as a Russian passport service assistant. I ate all the “Red Poppy” chocolates she had in her fridge (laughs).

– By the way, there’s a lot of references to food in your texts. What does this mean to you?

Please, cut the part with candies out, man (laughs). I didn’t realize my poetry had so many food references. Well, maybe it’s because food is something one understands: it has a smell, and form. I’m not entirely sure. 

Food is about something good. About childhood. And it’s about God.

photo courtesy of Maksym Kryvtsov

– Your poetry is very delicate, touching, almost fragile to the point of seeming like it could shatter with one careless flick. What does this represent for you: a tightrope walk, pain, joy, catharsis?

In fact, I find joy in crafting short stories about people. Especially if they manage to go through all of this. As strange as it may seem, in today’s context, the greatest achievement seems to be simply surviving.

In this war, each person carries a unique, extraordinary story. They’re filled with distinct sounds, voices, and dreams. Some have spent their lives building a house, others became shift managers at poultry farms, some cherished reading thick books, while others collected fallen leaves and chestnuts. A person, to me, is a story.

– ​​”Your upcoming collection is titled ‘Verses from the Embrasure.’ An embrasure being a narrow opening in a defensive wall or a trench for firing through. If there had been no war, would you still write? What would your verses be about?

I wrote before the war, too. Back then, my verses were strange and simple. Now, I’m beginning to understand what I desire in my poetry: colors, scents, emotions, things both forgotten and recognized.

– Do you read your colleagues’ texts? What authors of modern Ukrainian war literature do you feel?

I appreciate the poetry of Valeriy Puzik, Yaryna Chornohuz, and Olena Herasymyuk. In prose, I’m drawn to ‘Point of No Return’ by Dmytro Verbych

 

RELATED: interviews with Valeriy Puzik and Yaryna Chornohuz

 

– Which internationally recognized artists do you think have best captured the essence of war?

Edvard Munch, through his series of paintings ‘The Scream,’ brilliantly conveyed it

I absolutely love the movies “Apocalypse Now” and “Taxi Driver.” When I come to have a rest for two-three days, I feel like Robert de Niro’s character. I am among other people, but at the same time I’m far away from everything. I’m an observer. My job is to be an observer of the world.

photo courtesy of Maksym Kryvtsov

I started reading “For Whom The Bell Tolls” at the beginning of April 2022. The main hero was to blow up the bridge, and it was April. And I felt it so deep. Especially knowing the fact that being at war you can live a whole life in two days. “Slaughterhouse 5” is great, too. I have even tattooed two phrases from the book on my forearm. The Psalms, incidentally, speak volumes about war, or more precisely, about individual battles.

For about a month, I’ve been listening to ‘Badass’ by Chartsyzy. I hope to have the strength to face death with a smile, as if it’s merely the end of a story.

– Your texts often incorporate religious motifs and narratives. Do you consider religion an integral part of the human experience?”

I think we are all cowards. We are afraid of ourselves, afraid of loneliness. So there’s always a need for someone you can turn to and who will accept you as you are.

– So, religion is about fear? What else?

About loneliness. About silence. About nature. About communion. About dialogue. About search: constant inner Google. About voice. About rain. About freshly baked pies with poppy seeds. About childhood and playing hide and seek in the attic. About different things.

– What will remain on Earth, if people disappear from it?

 Calmness.

 

Words and Bullets is the special project by Chytomo and PEN Ukraine about Ukrainian writers and journalists that joined the army or started volunteering when Russia invaded Ukraine in February this year. The name of the media project symbolizes the weapon used by the heroes and heroines of the project before Feb. 24, which they were forced to take up after the outbreak of a full-scale war with Russia. The special project is being implemented with the support of the National Endowment for Democracy (NED).

 

Translated by Iryna Savyuk

Edited by Jared Goyette


maandag 1 januari 2024

!!!SHARTIE DE AART VAN HET BEESTJE: / OOK DICHTBIJ AART IN DE HOEKSCHE WAARD / VOLKSKRANT DE AARD VAN HET BEESTJE /

 

Zeearend Beeld Margot Holtman

Zeearend Beeld Margot Holtman Meer   ---  Hier  ---

SHARTIE DE AART VAN HET BEESTJE

De machtige zeearend heeft zijn plek gevonden in het veranderde deltalandschap

OOK DICHTBIJ AART IN DE HOEKSCHE WAARD

Ik woon nu vijf jaar in de Hoeksche Waard, midden in het Groen en de Vogels, maar van het oorspronkelijke plan  - heel veel buiten zijn, en genieten van al die natuur, en vooral ook de Vogels, komt nog veel te weinig terecht.
 
Een van de redenen: in gezelschap vind ik het stukken leuker om te wandelen en vogels te zoeken  - en geniet ik er dubbel van! -  en aan dat gezelschap ontbreekt het nog veel te vaak...
 
Die Zeearend heb ik één keer gezien  - in volle vlucht terwijl ik op een smalle dijk reed, dus het kan ook een Visarend zijn geweest, maar wat maakt dat nu helemaal uit? -  hij is er in ieder geval wel; want de Zeearend broedt  - en met succes! -  in de Korendijkse Slikken, en dat is hier niet zo heel ver vandaan... Die keer dat ik er eentje zag was trouwens maar enkele kilometers van mijn huis...
 
Lees dit gedeelde stukje dus vooral als een uitnodiging!
 
Ik zie je/jullie graag komen, en dan is een wandeling zo gemaakt... 

(AD)

*

Aard van het beestje

De machtige zeearend, een spektakelsoort, heeft zijn plek gevonden in het veranderde deltalandschap

Iedere week schrijft Caspar Janssen over een dier in zijn habitat. Wat typeert het dier en waarom doet het juist nu van zich spreken?

Caspar Janssen 22 juni 2022 Originele aflevering op VK.nl   ---  Hier   ---

Eigenlijk probeer ik de spektakelsoorten een beetje te mijden. De kleinere, wat minder zichtbare diersoorten zijn vaak zeker zo mooi en interessant, en belangrijk. Toch sta ik op deze zonnige ochtend op een doodlopend weggetje nabij de Galamadammen in Friesland naar een uitgesproken spektakelsoort te kijken: de zeearend. Naar vier zeearenden tegelijk zelfs, op een nest. ‘Nu is het beste moment,’ had Martijn de Jonge, fotograaf en schrijver van het boek De zeearend in Nederland, me opgepord. ‘En een nest met drie jongen is echt heel bijzonder.’ We zijn er inderdaad op het beste moment, zo blijkt. Niet alleen zit de moeder op het nest, maar ook de drie jongen staan fier overeind. Ze springen zelfs af en toe op, en slaan met hun imposante vleugels. ‘Vliegoefeningen’, zegt De Jonge opgetogen. Over een week gaan ze uitvliegen, schat hij. Vandaar dus al die zichtbare activiteit op het nest. Met een beetje geluk gaan we ook het mannetje nog zien. ‘Die zit vermoedelijk in een boom aan de andere kant van het bosje, met goed zicht op de Fluessen, een meer waar hij kan jagen op vis.’

Je zou de zeearend een nieuwe soort in Nederland kunnen noemen. Tot 2004 was ‘de vliegende deur’ – met een spanwijdte tot tweeënhalve meter de grootste roofvogel van Europa – slechts als wintergast te bewonderen. Maar in 2006 ging een paar zeearenden in de Oostvaardersplassen tot broeden over, het eerste broedpaar sinds eeuwen en mogelijk zelfs het eerste ooit. In de jaren erna volgden broedparen in andere grote, natte natuurgebieden. Inmiddels zijn er jaarlijks meer dan twintig nestelende broedparen. De Nederlandse zeearenden maken deel uit van de inmiddels weer florerende Duitse populatie. Zeearenden waren aan het begin van de vorige eeuw door vervolging zowat verdwenen uit veel Europese landen. De overgebleven kleine populaties kregen halverwege de vorige eeuw een nieuwe klap door chemische verontreiniging en het gebruik van pesticiden. Na de inperking van het pesticidengebruik volgde sinds de jaren zeventig het herstel. Dat de zeearend zich vervolgens in Nederland vestigde heeft ook te maken met de veranderingen in het Nederlandse landschap. Martijn de Jonge: ‘Grote, natte natuurgebieden zoals de Biesbosch en het Lauwersmeer waren tot halverwege vorige eeuw nog vrijwel boomloos.’ Goede nestbomen in visrijke gebieden ontbraken, maar dat veranderde, zeker toen de deltawerken het getijdenlandschap deels deden verdwijnen. De zeearend profiteert vermoedelijk ook van de schaalvergroting, zowel in landbouwgebieden als in sommige natuurgebieden. Het ruime aanbod van ganzen in de uitgestrekte eiwitrijke raaigraslanden – ganzen zijn de enige vogelsoorten die dit gras eten – speelt ook een rol. Voedsel genoeg.

Het plaatje voor ons. In het grasland net voor het bosje loopt een ree met haar kalfje, waarschijnlijk net onzichtbaar voor moeder zeearend op het nest. ‘Ik vrees toch voor het leven van het kalfje’, merkt Martijn de Jonge op. Want ook reekalfjes staan wel op het menu. Nog meer spektakel: het mannetje verschijnt boven het bosje, komt zo’n beetje pal voor ons langs, en vliegt verder met die machtige vleugelslagen en die opvallende witte stuit. Nog nooit zag ik een zeearend van zo dichtbij. Hij blijft cirkelen in de omgeving, een buizerd die erboven vliegt valt in het niet, de reeën hebben zich schielijk in het bosje teruggetrokken. Dan keert het mannetje terug naar het nest, posteert zich naast het vrouwtje en het lijkt wel alsof hun gele haaksnavels elkaar even raken. Het hele gezin compleet, vijf zeearenden groot, pal voor onze neus. Twee dagen later meldt De Jonge dat het eerste jong is uitgevlogen. 

 

Lees ook deze Afleveringen van VOLKSKRANT DE AARD VAN HET BEESTJE:



 

zondag 17 september 2023

SHARTIE AART DEKKER / V.W.M.B.T DE BESTE ARTIESTE VAN NLD: Wende op Lowlands 2023 / INTENSITEIT VUUR PASSIE POËTISCH / BANG/ANGST MOED LEF LEVEN /

Wende - live at Lowlands 2023

 
19 aug 2023 
 0:00 Dit Is Alles 
 4:32 Heb Ik Dat Nodig?
 8:50 Loop Naar Het Vuur
12:40 Deze Gin 
17:09 Voor Alles 
23:10 Niet Bang Zijn 
28:45 Het Is Genoeg 
32:12 Troostzoekers 
35:56 Alles Weggegeven 
40:56 Jij Idiote Dood 
47:10 Sterrenlopen 
54:36 Hou Me Vast 
 
Wende verbouwt de Heineken in een outro van te groot naar te klein 
 

*

CITAAT WENDE: ´We leven in een tijd van gezien worden...maar wie kijkt er dan nog?´

SHARTIE AART DEKKER

Voor.Wat.Mij.Betreft DE BESTE ARTIESTE van Nederland

Wende op Lowlands 2023  

ULTIEME INTENSITEIT, VUUR, PASSIE, POËTISCH over Angst vs. Durf en Lef om te Leven

Geen idee hoe het komt, maar alhoewel ik Wende Snijders al heel lang kende, ontdekte ik haar pas ergens een jaar of vijf geleden ECHT.

Maar sinds dat moment ging ze in no-time op mijn interne lijstjes als Beste Zangeres, Beste Dichteres en Beste Allround Artiest(e) van Nederland naar Nr.1...
 
Waarom was me slechts gedeeltelijk direct duidelijk, maar nu weet ik wel wat me zo in haar aanspreekt... 
 
De ULTIEME:
 
INTENSITEIT
VUUR
PASSIE
POËTISCH
INSPIRATIE 
 
& haar thematiek van
 
MOED 
DURF
LEF (om te LEVEN en te BEWEGEN)
LIEFDE
 
en daarbij natuurlijk nog veel meer, teveel om allemaal op te noemen...
 

(AD)


 

zaterdag 23 april 2022

TIJDGEEST 'HAAT'/ FRAGMENT NRC INTERVIEW: Alfons Lammers-amerikanist: ‘De meeste levens eindigen in teleurstelling, ja’ / POËZIE / WIJSHEID OVER LEVEN STERVEN & TELEURSTELLINGEN /

 

 Foto: Wislawa Szymborska, 'Mozart of poetry', dies aged 88(The Guardian, Poetry)

*

FRAGMENT(NRC, 3 september 2021, Interview Alfons Lammers-amerikanist ‘De meeste levens eindigen in teleurstelling, ja’):

".... Amerikanen begrijpen níets van ironie. De Volkskrant publiceerde vorig jaar een ingezonden brief van me naar aanleiding van een woke discussie over vrouwenhaat in The Great Gatsby. Ik schreef: zullen we die bladzijden er dan maar uitscheuren? Een dag later plaatsten ze een brief van iemand die zei: hoe durft hij dat te zeggen, dat gebeurt alleen in dictaturen. O, lieve God, ze nemen me serieus. Ik bén serieus, maar je moet de dingen lichtvoetig brengen, vind ik. Daarom is Wislawa Szymborska mijn absolute heldin.” Hij slaat de bundel die voor hem op tafel ligt open en leest de eerste regels van het gedicht Haat voor.

Zie eens hoe doelmatig nog steeds,

hoe goed in vorm

in onze eeuw de haat is.

Hoe moeiteloos hij hoge hindernissen neemt.

Hoe makkelijk hij springt, zijn prooi bereikt.

„Dat is toch helemaal… dat is zo fantastisch. Ik kan haar blijven citeren.” Hij laat haar foto op de achterkant zien, een paar jaar voor haar dood. „En ook nog zo’n leuke vrouw. Of mag ik dat niet meer zeggen?” Weer die lach......"

 *

Het hele Interview van NRC met Alfons Lammers (Amerikanist, emeritus hoogleraar Amerikaanse geschiedenis Universiteit Leiden) lees je   ---  Hier   ---

 

 

dinsdag 16 juni 2020

NRC MUZIEK RECENSIE: Lange, trage nummers met veel tekst - Bob Dylan pakt uit met nieuw meesterwerk (●●●●●) / NRC RECENSIE /

Bob-Dylan(Foto Rollingstone.com,William-Claxton) - De Recensie van Rolling Stone "One of His Most Timely Albums Ever-‘Rough and Rowdy Ways’ "

NRC:

Recensie Muziek

De nieuwe Bob Dylan is een traag, woordrijk en verslavend meesterwerk

Nieuw album ‘Rough and Rowdy Ways’ is Bob Dylans eerste album met zelfgeschreven nummers sinds ‘Tempest’ uit 2012. De nummers zijn lang, het tempo ligt traag en Dylan pakt uit met enorme lappen tekst op een nieuw meesterwerk in zijn 39 albums omspannende oeuvre. (●●●●●)


Bob Dylan - False Prophet (Official Audio)



Bob Dylan - I Contain Multitudes (Official Audio)




woensdag 29 april 2020

iBASKETBALL COLUMN / JONGE VINCE CARTER PLAYGROUND STYLE ('THE RUCKER') / POËTISCH BESCHREVEN DOOR MARNIX LAMERS: 'Ik dunk dus daarom ben ik' / VIDEO /


Vince Carter @ Rucker Park Windmill Alley Oop Throwdown

Took this Ole' School Vince Video and upped the quality for your viewing pleasure! Old skewl Vinsanity was DIRTY!

Ik dunk dus daarom ben ik


‘It’s over’, gebaarde Vince Carter ergens in de finale van de NBA dunkcontest in 2000. Die was ook voorbij op dat moment. Hij was oppermachtig. Superieur. Hoog springend, hard en ook gewoon heel mooi stijlvol dunkend. Ik genoot. 

Iets met teugen die vol zijn, jeweet. En dacht terug aan een paar jaar tevoren. Haarlem Basketball Week, editie 1996/1997. Vince (met o.a. Antwan Jamison, Ed Cota en Serge Zwikker) mokerde enkele prachtexemplaren door de Kennemer. Ongelooflijk..............
......
...

De hele korte Column van Marnix Lamers op iBasketball.nl   ---  Hier  ---



 



donderdag 2 januari 2020

SHARTIE AART DEKKER: Rotterdam in 2019; van de Dood van Rapper Feis t/m Jules Deelder (en zijn Motie tegen de Vertrutting) / NRC COLUMNIST DE WINTER

De door de Rotterdamse Gemeenteraad aangenomen Motie van (Nacht)burgemeester Jules Deelder (Column Mirjam de Winter, Rotterdambijlage NRC 28 december 2019)

SHARTIE AART DEKKER

Een Motie van Jules Deelder 'tegen Vertrutting'; Aangenomen, maar Nooit Uitgevoerd - Rotterdam in 2019

Ik weet niet of het toeval is, maar minder dan drie weken haalde ik Maarten van Gent op in het Centrum van Rotterdam; een stukje verder zei hij "Kijk, in dat café zit altijd Jules Deelder"...en nu...

In de Rotterdam-bijlage van NRC stond onderstaande Column over het jaar 2019 in Rotterdam, natuurlijk kwam Deelder daar ook uitgebreid aan bod. Zo wist ik niet dat hij ter gelegenheid van zijn 70e Verjaardag de Gemeenteraad een keer mocht voorzitten, en dus al helemaal niet dat hij daar een Motie 'Tegen de Vertrutting' indiende en dat deze met algemene stemmen werd aangenomen...

Dat er van de uitvoering van die Motie helemaal NIETS terecht kwam...ach, dat is dan weer in het geheel niet verrassend...

(AD)

Afb: van Voetbalflitsen.nl)

De hele Column van Mirjam de Winter:






2019


En 2019 begon op 1 januari met de gewelddadige dood van de Rotterdamse rapper Feis en eindigt op 31 december met de begrafenis van Jules Deelder. Over Deelder en wat hij betekend heeft voor de stad is inmiddels al veel gezegd, ook door burgemeester Aboutaleb en andere Rotterdamse politici. Speciaal voor hen zou ik daarom Deelders betoog tegen de „vertrutting” hier nog eens in herinnering willen brengen. Een betoog tegen het aanharken van de stad, de betutteling van haar inwoners, het toenemend aantal geboden en verboden en de verschraling van het nachtleven. Toen Deelder in 2014 voor een dag Aboutaleb mocht vervangen, diende hij een motie in. Een motie die unaniem door de gemeenteraad werd aangenomen, maar nooit is uitgevoerd. Ter ondersteuning van Deelders gedachtegoed en om het de Rotterdamse politiek nog maar eens in te wrijven, hierbij de letterlijke tekst: 

Motie Wat maakt ‘t uit joh

De gemeenteraad van Rotterdam, bijeen in de vergadering 27 november 2014, ter viering van de 70ste verjaardag van Jules Deelder: 

Constaterende dat:
– Rotterdam toch wel de mooiste stad van de wereld is; 

Overwegende dat:
– Rotterdam voltooiing nadert, maar het altijd beter kan; 

Verzoekt het college:
– de dingen een beetje meer, weet je wel, op hun beloop te laten,
En gaat over tot de orde van de nacht.

Jules Deelder
Nachtburgemeester Rotterdam

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.


Meer Columns van Miram de Winter op NRC.nl:   ---  Hier  ---



woensdag 4 september 2019

CITAAT / MUZIEK TAYLOR SWIFT VS. BRUCE SPRINGSTEEN / VK-COLUMNIST NICO DIJKSHOORN: 'TS Nieuwe Chuck Berry&Bruce Springsteen tegelijk, terwijl BS nog niet eens dood is' / TAAL-TEKST-DICHTEN /

CITAAT(VK-Opinie, Column Nico Dijkshoorn, 3 september 2019, 'Taylor Swift is de nieuwe Chuck Berry en Bruce Springsteen tegelijk, terwijl die laatste nog niet eens dood is'):

"Taylor Swift kan wat heel weinig popartiesten kunnen: de juiste woorden op de goede plek zetten. Chuck Berry deed dat ook. In zijn liedje Nadine heeft hij het over een ‘coffee coloured Cadillac’. In een film over Chuck Berry legt Bruce Springsteen uit waarom dat een geniale opeenvolging van woordjes is."


De Complete Originele Column Nico Dijkshoorn, van 3 september 2019 op VK-Opinie :  'Taylor Swift is de nieuwe Chuck Berry en Bruce Springsteen tegelijk, terwijl die laatste nog niet eens dood is'

Meer van Nico Dijkshoorn op VK.nl:  ---  Hier  ---