Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
De fractie reageert daarmee op antwoorden van de minister op
Kamervragen over een samenlevingscontract van een echtpaar uit
Roosendaal. Het echtpaar heeft met een gezamenlijke vriendin bij de
notaris zo'n contract gesloten.
Het samenlevingscontract van het drietal is in de visie van de
bewindsman geen tweede burgerlijk huwelijk zoals omschreven in het
Burgerlijk Wetboek.
De minister kent de precieze inhoud van het gesloten contract
niet, omdat de notaris zich beroept op zijn geheimhoudingsplicht.
Donner vindt in z'n algemeenheid dat contracten ,,die een feitelijk
bestaande samenwoning en/of samenleving van meer dan twee personen
regelen, op zich een nuttige, ordenende functie kunnen vervullen''.
De minister ziet geen reden in actie te komen om het gesloten
contract te ontbinden.
SGP-Kamerlid Van der Staaij is teleurgesteld over Donners
antwoord. De minister gaat er aan voorbij dat beide vrouwen kinderen
kunnen krijgen van dezelfde man. Juridisch leidt dit tot grote
complicaties, meent de SGP'er. Volgens hem is er feitelijk wel
sprake van polygamie. Nederlandse wetten verbieden dat. SGP-leider
Van der Vlies wijst er nog op dat de drie mensen zelf het
samenlevingscontract als een huwelijk hebben gevierd. Van der Staaij
had van een minister van CDA-huize meer verwacht, zegt hij. Bij de
begrotingsbehandeling van Justitie over enkele weken komt de SGP op
de kwestie terug.
*
#SHARTIE AART DEKKER / KNIPSEL UIT DE OUDE DOOS(VK&ND,10 okt 2005)
Van der Vlies - de oudste SGP-partijleider die onmiddellijk opkomt in mijn geheugen - gold als het ´rechtsstatelijk geheugen´van de Tweede Kamer. En natuurlijk was hij direct herkenbaar als lid van de ´mannenbroeders´, c.q. de ´zwarte kousenkerk´. Naast dat ik van die kerk weinig moet hebben, zijn mijn associaties van de persoon niet negatief, zeg maar neutraal. Het beeld in mijn hoofd van hem is nogal ´zwart/wit´.
Als ik het me goed herinner was van der Staaij zijn opvolger. Het beeld in mijn hoofd van hem is al ´in kleur´; vooral zijn veelal blozende wangen springen er in dat visuele beeld uit... Hij was niet alleen in functie opvolger van zijn voorganger; ook hij gold na verloop van tijd als het ´rechtsstatelijk geheugen´van de Tweede Kamer´. Tsja...en verder - zoals bij de hele partij nogal opgaat - ´weinig verandering´... Waarschijnlijk gold in ´het tijdperk vd Vlies nog dat ´TV op zondag uit den boze´ was, en aan het einde niet zo hard meer? Bij vd. Staaij zal ´het boze oog´ wel aangegaan zijn als dat functioneel was in de snel veranderende wereld, maar hij zal - zo stel ik me voor - geen TV-series hebben gebinged...
En toen vertrok vd. Staaij, en werd hij opgevolgd door Stoffer. Inmiddels in een vooral door (extremistisch) rechts volstrekt verziekt klimaat in de politiek, en als gevolg ook in (delen van) de samenleving. ´Wil je je als uiterst rechts opererende fractie nog een beetje staande houden´ - moet de nieuwe leider hebben gedacht - ´dan moet je wel meedoen! Al helemaal omdat ook Keijzer, FvD, PVV, JA21 en anderen zich inmiddels beroepen op de fictieve maar zogenaamde ´Joods/Christelijke basis van onze cultuur.´ Dus doet deze stoffige figuur mee aan veel van het dubieuze gekrakeel en ophitsing die we dagelijks over ons heen gestrooid krijgen... Ik vind deze Stoffer dan ook een verachtelijke figuur als hij zo bezig is.
Godsdienstvrijheid?
Uitstekend, maar dan wel voor iedereen! En dus niet bijvoorbeeld de islam wegzetten als ´geheel verachtelijk´...wat je zegt, dat ben je zelf! Leerde ik als klein kind.
Maar ook zijn voorgangers bezondigden zich al weleens van deze kretologie, want in 2005 was Stoffer - vermoed ik - nog een broekemans...
SHARTIE AART DEKKER - EVEN NADENKEN OVER DIERENLIEFDE
De Redeloosheid der Dierenliefde
Knipsel Uit de Oude DOos(2016, NRC)
Goh, wat gaat digitaliseren van je papieren archief toch tergend langzaam...
Maar bovenstaande ´Renske stript´ uit NRC overleefde een behoorlijk aantal schiftingen...
Mensen zijn toch maar heel rare wezens; de logica lijkt vaker en vaker volkomen zoek...
Zeker als het gaat over Dierenliefde - in bepaalde gevallen - in relatie tot liefde voor ´het Dier in het algemeen´, maar zeker ook vaak in relatie tot het respect - laat staan liefde - voor ´de Mens in het algemeen en mensen die niet Zichtbaar, Herkenbaar dan wel Aaibaar zijn.
´Nederlanders Eerst!´ vs. een vertederende kitten tijdens verkiezingstijd..?
Massaal Palestijnse (of Oekraïense) kinderen vermoorden op de meest laffe manier en alles rechtvaardigen omdat er ook weleens een Israëlisch kind op gruwelijke wijze sneuvelt..?
Onze schaduwpremier Wilders draait er zijn hand niet voor om...
Goed, maar dat zijn vergelijkingen van nu...
Renske Stript over wat onlogische gedachtekronkels in het jaar 2016 en constateert dat het dus allemaal draait om ´AAIBAARHEID, HERKENBAARHEID, ZICHTBAARHEID´, natuurlijk zijn er nog wel andere factoren, maar het kan nooit kwaad om er even over na te denken...
Oh ja; voor de leesbaarheid hieronder (in segmentjes) een wat gemakkelijker leesbare versie.
7 feb 2020 — Na 47 jaar en duizenden Volkskrant-cartoons houdt Stefan Verwey het voor gezien. De satiricus van het boekenvak neemt afscheid in stijl: ' ...
Vader LaVar Ball weet: zijn Twitterfittie met
Trump is gratis megareclame voor zijn talentvolle basketbalzoons
Vader LaVar Ball stippelde de basketballoopbaan van zijn drie
zonen al voor hun geboorte uit. Hij huwde expres een lange vrouw. Het
werd een succesverhaal dat nog grotere vormen heeft aangenomen door
de Twitterfittie met president Trump.
Originele artikel en nog veel meer op dit gebied --- Hier ---
Ball Familie
Amerikaanse basketballiefhebbers spreken al enkele jaren
verlekkerd en met weerzin over de broers Lonzo (20), LiAngelo (18) en
LaMelo (16) Ball. Sinds vorige week zijn ze in heel Amerika bekend.
Dankzij Donald Trump. Die ging op Twitter het gevecht aan met hun
flamboyante vader LaVar Ball, de patriarch die de basketballoopbaan
van zijn zoons al voor hun geboorte had uitgestippeld.
Een van Trumps populairste tweets in november (ruim 77 duizend
retweets) ging namelijk niet over Noord-Korea, Hillary Clinton of
migratie, maar over LaVar Ball en hoe ondankbaar hij de
basketbalvader vond. LiAngelo Ball was in China voor een wedstrijd
met zijn universiteitsteam en werd daar met twee andere spelers
betrapt op diefstal van zonnebrillen.
De president zou hen tijdens zijn bezoek aan Azië
hoogstpersoonlijk uit de cel hebben gekregen. Iets dat LaVar Ball zei
te betwijfelen. Liefst vier tweets stuurde de president vorige week
de wereld in over de 'ondankbare gek' Ball. Het werd breed uitgemeten
in Amerikaanse media, zoals veel dat met de Ball-broertjes en hun
uitgesproken vader te maken heeft.
Hun bekendheid begon in 2015 met een programma op de Amerikaanse
zender CBS, waarin het gezin-Ball werd geprofileerd. Daarin vertelt
de 50-jarige Ball over de ontmoeting met zijn vrouw Tina, die net als
hij basketbalde op de universiteit in Los Angeles. Ball meet 1 meter
95, Tina is 1 meter 85 en al snel kreeg hij het plan met haar
basketbalkinderen te krijgen.
'Voordat ze uit de baarmoeder kwamen, zei ik al dat ik er drie
wilde. Hoe ik gebouwd ben, hoe zij gebouwd is. Ik wist dat ik drie
killers zou krijgen. Dit was lang geleden gepland', zei hij. Het
project-Ball was begonnen. Hij zou volgens Business Insider tegen
zijn kinderen hebben gezegd: 'Ik ben personal trainer. Jullie moeder
is gymleraar. Jullie achternaam is Ball. Wat wil je anders gaan
doen?'
Feitjes over de Ball-broers
Lonzo Ball 1 meter 98, 20 jaar, point guard,
speelt bij Los Angeles Lakers
LiAngelo Ball 1
meter 96, 18 jaar, small forward, speelt op universiteit UCLA
LaMelo
Ball 1 meter 91, 16 jaar, point guard, thuis getraind
door vader LaVar Ball
Ball in the Family
Toen LaMelo - de jongste van de drie - 4 jaar oud was, richtte
LaVar een eigen team op, genaamd The Big Ballers, dat hij zelf
leidde. Hij koos zo sterk mogelijke tegenstanders uit en liet zijn
zoons veel van afstand schieten. Het project-Ball omvatte meer dan
basketbal. Sinds deze zomer wordt het leven van het gezin gefilmd
voor de Facebookshow Ball in the Family, geproduceerd door de makers
van de realityserie over jetsetfamilie Kardashian.
Vorig jaar richtte LaVar de Big Baller Brand (BBB) op. Vanaf deze
week is er een heuse Ball-basketbalschoen te bestellen. Te koop voor
495 dollar, exclusief verzendkosten. 'Wie dat niet kan betalen, is
geen Big Baller', twitterde Ball na kritiek op de hoge prijs.
LiAngelo BallBeeld afp
LaVar Ball wil veel geld verdienen via zijn zoons, daar draait hij
niet omheen. In mei van dit jaar zou hij een deal met een groot
sportmerk hebben afgeslagen dat graag schoensponsor van Lonzo Ball
wilde worden. Hij vond het aanbod, tien miljoen dollar, te laag. Een
tegenbod had hij wel: wie zijn zoons van schoeisel wil voorzien,
moest minimaal een miljard op tafel leggen.
Ball is over meer zaken uitgesproken. Na het CBS-interview uit
2015 wisten de media hem te vinden en haalde hij geregeld het nieuws
met de ene na de andere opmerkelijke uitspraak. Hoewel hij zelf nooit
verder kwam dan universiteitsbasketbal zei hij begin dit jaar nog dat
hij basketballegende Michael Jordan 'een-tegen-een zou afmaken'.
Oudste zoon Lonzo noemde hij beter dan NBA-vedette Stephen Curry.
Zijn opschepperige uitspraken en onorthodoxe opvoedmethode maakten
van hem een van de meest polariserende figuren in de Amerikaanse
sport. Sportcolumnist Sally Jenkins van The Washington Post beschouwt
Ball als de zoveelste vader die zich over de rug van zijn kinderen
wil revancheren voor een mislukt sportleven.
Kofie Yeboah van sportblog SB Nation ziet Ball juist als
marketinggenie, omdat hij zo schaamteloos uitgesproken is. Maar het
project-Ball maakt vooral veel los, omdat het een succes lijkt te
worden. Lonzo Ball excelleerde als universiteitsspeler en debuteerde
dit jaar als eerste van de Ball-broertjes in topcompetitie NBA.
Beste universiteitsspelers
Topclub Los Angeles Lakers koos hem in juni als tweede in de
zogeheten draft, wanneer NBA-clubs beurtelings een greep mogen doen
uit de beste universiteitsspelers. Twee weken geleden werd Ball de
jongste NBA-speler ooit met de prestigieuze triple double-statistiek
achter zijn naam, oftewel dubbele cijfers in drie statistieken,
waarmee hij het record van NBA-icoon LeBron James verbrak.
Broertje LiAngelo speelt net als Lonzo voor topuniversiteit UCLA.
De jongste telg, LaMelo, is volgens zijn vader de talentvolste. In
oktober haalde LaVar hem uit het basketbalteam van zijn middelbare
school om hem thuis te trainen, met als doel van hem 'de beste
basketballer ooit' te maken.
LaMelo BallBeeld afp
De drie basketbalbroers zijn in tegenstelling tot hun vader
opvallend ingetogen. Dat ze zich moeilijk kunnen losmaken van de
wrevel die hun vader losmaakt, ervoer Lonzo Ball in zijn eerste
NBA-wedstrijden. Verdedigers pakten hem extra hard aan, fysiek en
verbaal. 'Vanwege zijn vader zien jongens hem als een doelwit', zei
John Wall, speler van de Washington Wizards.
Volgens basketbalkenners heeft LaVar zo nu al een negatief effect
op de NBA-loopbaan van Lonzo. Te midden van de kakofonie van meningen
over de Balls toonde Mark Cuban, eigenaar van NBA-club Dallas
Mavericks, de verfrissendste kijk op het geheel. Hij zag de recente
ruzie tussen president Trump en Ball als een conflict tussen twee
mannen die erg op elkaar lijken, zei hij tegen TMZ Sports.
'Trump zegt wat hij nodig heeft om aandacht te krijgen. LaVar ook.
Logisch dat hij geen excuses maakt, want dan is er niets meer om over
te praten en wat is er beter voor een merk als de president erover
praat?'
Sportmagazine ESPN rekende uit dat de vete met Trump goed was voor
ruim elf miljoen euro aan gratis reclame voor Big Baller Brand. En zo
lacht Ball altijd het hardst, of zijn zoons nou uitgroeien tot
NBA-vedetten of niet.
De zakenman Trump moet dat kunnen waarderen.
Lonzo BallBeeld afp
Richard Williams vader van tennissters Venus
en Serena Williams (30 grandslamtitels)
Earl Woods vader van golfer Tiger Woods (14
majors)
Mike Agassi vader van tennisser Andre Agassi
(8 grandslamtitels)
Gloria Connors moeder van tennisser Jimmy
Connors (8 grandslamtitels)
Petr Krajicek vader van tennisser Richard
Krajicek (1 grandslamtitel)
Jos Verstappen vader van coureur Max
Verstappen (0 wereldtitels)
Anthony Hamilton vader van coureur Lewis
Hamilton (4 wereldtitels)
Joop van Basten vader van voetballer Marco van
Basten (EK 1988, Wereldvoetballer van het Jaar 1992)
LaVar Ball, the father of one of the three UCLA basketball players held in China after they were accused of shoplifting, speaks to CNN's Chris Cuomo in a heated interview about his response to President Donald Trump's tweets about the incident.
VOOR EENIEDER DIE VANWEGE MIGRATIE RECHTS DENKT TE MOETEN STEMMEN
Doe het niet! Want wat Rechts Belooft KAN NIET...
...hun Mensbeeld vd Arikaan KLOPT NIET
N.a.v. NRC(KUDO 2 december 2006) - ´Niet bang voor de zee´
Ondanks de vele crisissen waar Nederland zich in bevindt, heeft ´Rechts´ - oh, wat is die Rutte doortrapt slim / wat peilt de VVD goed hoe ze ´de kiezer kunnen manipuleren binnen hun frame - is het toch allemaal weer uitgelopen op een Referendum over Migratie.
Dit dus ondanks dat de VVD / PVV #PVVD #wegermee! al (meer dan) 13 jaar deze kaart speelt tijdens campagnes, en ondanks dat de VVD al die tijd al dat domein in de portefeuille heeft, ´de Rechtse-, de Protest- en de Populistische-stemmer trapt er weer in...want: het frame was dat de VVD ´D66-beleid zou uitvoeren...
Nou de waarheid is natuurlijk dat ook D66 in het pak genaaid is door Rutte; kijk maar naar de peilingen. Van het D66-programma is nauwelijks iets uitgevoerd.
En die Migratie dan? Tsja, die Migratie was er altijd al, en zal er altijd blijven; zelfs Trump´s Super-muur heeft er niet eentje afgestopt aan de Zuide-grens van de USA, en alle hekken rond Europa ook niet.
Deals dan?
Nou kijk naar ´de Deal van Rutte met Tunesië...de MIGRATIE NAM TOE!
Dus bezint eer ge begint, of wel...
...denk na alvorens Rechts te stemmen...
Gelooft u me niet?
Lees het onderstaande artikel uit 2006.
Ikzelf heb die wijsheid van een aantal mensen die tot over hun oren ´in Afrika´ zaten/zitten, o.a. mijn omgekomen vriend Rob Meurs, die leefde als een halve Afrikaan en er zijn tweede thuis had...daarnaast heb ik ook al vele jaren zelf veel contacten met Afrikaanse vluchtelingen gehad...ook die hebben mij veel geleerd; i.i.g dat Rechts geen idee heeft hoe deze mensen denken...en dus NOOIT EFFECTIEF BELEID ZULLEN KUNNEN MAKEN!!
Hij werkte jaren in de haven van Dakar voordat hij ontslagen werd
na een arbeidsconflict. Mansour en zijn team vroegen om
salarisverhoging. De baas weigerde niet alleen, maar stuurde iedereen
ook onmiddellijk de laan uit. Zo kwam het dat Mansour (42), vader van
twee meisjes, nu vier jaar werkloos, zijn oren spitste toen een vriend
hem een interessant voorstel deed. Een vissersboot zou binnenkort met
een man of tachtig naar de Canarische eilanden vertrekken. De kapitein
had een navigator nodig, en Mansour, die een GPS-ontvanger kan bedienen,
leek de perfecte kandidaat. Hij mocht gratis mee als hij de boot naar
Spaans grondgebied zou koersen.
Een enkeltje Europa, en nog voor
niks ook – dit was de kans waar Mansour zo lang op had gewacht. Hij ging
naar een internetcafé, printte een zeekaart uit en vroeg een
geestenbezweerder een beschermende amulet te maken. De houten boot
verliet de kust van Senegal op zondagavond 23 april. De vrouw van
Mansour dacht dat hij in het noorden een paar dagen ging vissen. Zijn
ouders, bij wie hij in huis woont, wisten van niets.
Zes dagen
later was Mansour terug. Een van de twee motoren had het onderweg
begeven, en het leek de bemanning niet verstandig om de 1.500 kilometer
lange tocht met één motor door te zetten.
Gods wegen zijn
ondoorgrondelijk, weet Mansour, die met zijn vrouw en dochtertjes in een
tweepersoonsbed slaapt dat bijna hun hele eenkamerwoning in beslag
neemt. Aan het voeteneind van het bed staat een metershoge wandkast
waaruit hij de zeekaart pakt. Behoedzaam vouwt hij het A4’tje uit om met
een vinger de dunne zwarte lijn over de blauwe oceaan naar de gedroomde
eilanden te volgen. „Ik ben niet bang voor de zee”, zegt Mansour
rustig, peinzend, gebiologeerd door de kaart. „En ik ben ook niet bang
voor de dood.”
Niemand kan met zekerheid zeggen hoe en wanneer het
precies begon. Maar begin dit jaar doken ze ineens op: de felgekleurde,
stampvolle vissersboten die met tachtig, negentig, honderd Afrikanen
aan boord aanmeerden op de Canarische eilanden, het dichtstbijzijnde
stukje Europees grondgebied voor de West-Afrikaanse kust. Eerst waren
het alleen Senegalese vissers, daarna volgden de stadsjongens en de
boeren, toen ontdekten de Malinezen, Guineërs, Ivorianen en Liberianen
het traject, en tegenwoordig komen de migranten zelfs uit Pakistan en
India gevlogen om de boot naar Europa te nemen. In mei hadden ruim
negenduizend bootmigranten de Canarische eilanden bereikt; inmiddels
wordt hun aantal geschat op ruim 25.000. Het voorlopige record van de
bootgolf werd in september genoteerd. In één weekeinde stapten 1.400
Afrikanen aan wal. De meeste bootmigranten zijn, nog steeds, Senegalees.
Migratiestromen
zijn als water. Ze zoeken altijd het laagste punt, de weg van de minste
weerstand. De populariteit van de riskante zeereis werd onder meer
veroorzaakt door het aanscherpen van de grensbewaking in Marokko. Dat
land ging harder optreden tegen Afrikaanse migranten na de bestormingen
van de Spaanse enclaves Ceuta en Melilla eind vorig jaar. Het succes van
de smokkelroutes door de Sahara was niet langer gegarandeerd en de
aandacht van de aspirant-migranten verschoof naar de oceaan. Toen ook
het buurland Mauretanië onder druk van de Europese Unie intensievere
kustpatrouilles ging uitvoeren, kwam het zuidelijk gelegen Senegal in
beeld. Met een kustlijn van vijfhonderd kilometer en een eeuwenoude
traditie in de visserij bleek Senegal ineens de beste springplank naar
het beloofde land.
Hoe wanhopig ben je als je op volle zee een
tocht van 1.500 kilometer onderneemt in een open houten boot? Volgens
een ruwe schatting van het Rode Kruis zijn het afgelopen jaar
drieduizend bootmigranten omgekomen. Honderden jongens verdronken omdat
hun boot halverwege schipbreuk leed, anderen stierven door uitputting of
uitdroging.
Maar wanhopig? Dat is wat Europeanen denken.
Jonge
Senegalezen kijken heel anders aan tegen emigratie. Ze weten dat het
vrijwel onmogelijk is geworden een Schengen-visum te krijgen. Konden hun
ouders begin jaren zeventig nog gewoon met het vliegtuig naar Frankrijk
of Italië, voor hen is dat privilege niet meer weggelegd. Ze kiezen de
zee omdat ze vertrouwd zijn met vissersboten. En het is makkelijk om de
ogen te sluiten voor de risico’s die ze lopen. Daar wordt simpelweg niet
over gepraat. Ze horen alleen de succesverhalen. Ze zien de huizen die
de emigranten voor hun ouders laten bouwen. Ze zien de auto’s waarin de
emigranten rondrijden als ze in Senegal op vakantie zijn. Ze zien hoe de
voormalige nietsnut uit het dorp met geld komt smijten als hij eens in
de zoveel jaar zijn vader en moeder bezoekt.
Emigratie is al een
fenomeen sinds de koloniale tijd. Van de twaalf miljoen Senegalezen
wonen minstens een half miljoen in het buitenland. „De weinige families
waarmee het goed gaat, zijn de families die migranten in hun gelederen
hebben”, zegt geograaf Papa Demba Fall, die voor het onderzoeksinstituut
IFAN migratieroutes in kaart brengt. „De meest gerespecteerde
universiteitsdocenten zijn degenen die in Europa hebben gestudeerd. De
belangrijkste religieuze leiders zijn degenen die in Europa zijn
geweest. Zelfs de voetballers van het nationale elftal spelen allemaal
voor Europese clubs. Dat heeft een enorme invloed op onze mentaliteit.
Het beeld dat jongeren van Europa hebben, wordt niet alleen bepaald door
wat ze op televisie zien, maar ook door de mensen die er zijn geweest.
Zo krijgen ze iedere dag de voordelen van emigratie voorgespiegeld.”
Met
een vissersboot richting Canarische eilanden vertrekken heet in de
volksmond ‘Mbëek’, een woord dat het beeld oproept van een ram die in de
aanval gaat. „Mbëek staat voor beuken in de hoop dat het net breekt,”
zegt Demba Fall. „Vroeger kon je er omheen, nu kan dat niet meer. Alle
middelen zijn dus geoorloofd om het fort open te breken dat rond Europa
is opgetrokken.”
Mansour gaf niet op. Kort na de eerste, mislukte
poging verkocht hij zijn kostbaarste bezit: het stukje land waarop hij
ooit een eigen huis hoopte te bouwen. Het bracht 7.000 euro op, genoeg
om voor zichzelf, twee broers en zes halfbroers een kaartje voor de boot
te kopen. Wat hij overhield, gaf hij aan zijn vrouw. Deze keer vertelde
hij haar wel dat hij van plan was naar de Canarische eilanden te varen.
„Ze vroeg: ‘Weet je het zeker?’ Ik zei: ‘Niets is zeker. Als het lukt,
is het met de hulp van God’.”
De vrome moslim Mansour is niet
ongelukkig in zijn krappe, met foto’s en kunstbloemen versierde
eenkamerwoning. „Maar het idee dat ik niets voor mijn dochters kan
achterlaten, laat me niet los. Het is heel erg moeilijk om hier een baan
te vinden. In Europa kan ik tenminste geld verdienen. Je wilt toch
vooruit in het leven. Zo zit de mens nou eenmaal in elkaar.”
De
boot zou eind mei vertrekken vanuit een van de kleine vissershavens aan
de rand van de stad. Het eten was bij de prijs inbegrepen. Mansour wist
dat alles aan boord zou zijn: vaten diesel, zakken rijst, water,
gasstellen om op te koken. Ze gingen in het holst van de nacht aan
boord, 87 man in totaal. Mansour was een van de oudsten. Het ging vijf
dagen goed. Op de zesde dag begon de boot water te maken. Een barst in
de boeg. De jonge garde wilde koste was het kost doorvaren. Mansour: „Ze
zeiden: ‘Vooruit, we wagen het erop, je gaat maar één keer dood’.” Maar
Mansour was het met de kapitein eens dat ze rechtsomkeert moesten
maken. Hozend als bezetenen en totaal uitgeput strandden ze uiteindelijk
in Mauretanië. Mansour belde zijn vrouw op dat hij nog leefde en nam
samen met zijn broers de bus naar Dakar.
Emigratie is een netelige
kwestie voor de regering van Senegal, die tot voor kort dan ook
angstvallig zweeg over de bootmigranten. Meer dan de helft van de
huishoudens leeft onder de armoedegrens. Jongeren die van goedbetaald
werk in Europa dromen, zijn vaak van het droge, onvruchtbare platteland
naar de hoofdstad getrokken om werk te zoeken in de visserij. Maar de
visserij levert steeds minder op en banen ontbreken, ook voor degenen
die een diploma hebben. Veertig procent van de stadsjongeren is
werkloos. President Abdoulaye Wade heeft zijn beloftes – meer
werkgelegenheid, meer koopkracht – niet ingelost. Volgend jaar worden
weer presidentsverkiezingen gehouden. Wade mikt op een tweede
ambtstermijn. Tot die tijd zal hij zo min mogelijk doen om het probleem
aan te pakken, meent de directeur van een buitenlandse hulporganisatie.
„Migratie ligt veel te gevoelig. Op het strand pik je de boten die voor
migranten gebouwd worden er zo uit. Het zou heel makkelijk zijn om de
politie erop af te sturen, maar het is duidelijk geen prioriteit.”
Tekenend
voor de huiver van de regering was het fiasco van de eerste
repatriëringsvluchten. In mei begon Spanje met het uitzetten van
Senegalese migranten die in een opvangcentrum op de Canarische eilanden
zaten. Het eerste vliegtuig had 99 geboeide illegalen aan boord. In
Dakar werden ze onthaald als martelaars. De Spaanse autoriteiten, zo
zeiden ze, hadden hun verteld dat ze naar het Spaanse vasteland zouden
worden gevlogen. De Senegalezen waren woedend, de pers sprak van
verraad, en de volgende dag zegde de regering de
repatriëringsovereenkomst met Spanje op. De kritiek trof niet alleen
Spanje, maar ook president Wade, die onder vuur kwam omdat hij een deal
met Madrid zou hebben gesloten. Na maanden van moeizaam overleg tussen
Senegal, Spanje en de Europese Unie werden de vluchten hervat. Senegal
heeft Spanje beloofd 3.000 mensen terug te nemen.
„Op basis van
die overeenkomst heeft Wade een boodschappenlijst opgesteld voor Spaanse
hulp”, zegt Laurent de Boeck, die verbonden is aan het regionale
kantoor van de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM). „Migratie
is inzet geworden van politieke onderhandelingen. Afrikaanse landen
zijn er helemaal niet op tegen dat al die werkeloze jongens het land
verlaten. Integendeel, als ze eenmaal in Europa zitten, sturen ze
miljoenen euro’s naar huis. Emigratie brengt meer geld in het laatje dan
ontwikkelingshulp.” In 2002 maakten Senegalezen in het buitenland
ongeveer 270 miljoen dollar over, of een kwart van het staatsbudget. Een
deel van dat bedrag komt terecht bij de machtige religieuze leiders –
marabouts – die op hun beurt goed verdienen aan bootmigranten. Jongens
die erin zijn geslaagd naar het buitenland te komen, sturen de rest van
hun leven geld naar de marabout die de spirituele wereld gunstig stemde
voordat de boot vertrok.
Sinds september speurt nu ook het
Europese agentschap voor de buitengrenzen Frontex de Senegalese kust af
op bootmigranten. Spanje en Italië hebben patrouilleboten, een
vliegtuigje en een helikopter beschikbaar gesteld. Frontex was al actief
voor de kust van Mauretanië. Volgens een woordvoerder van het
Senegalese leger werden binnen een week 1.400 gelukszoekers van zee
gevist. Madrid zegt dat het geen bootmigranten meer kan opnemen. Maar
zolang de lidstaten van de Europese Unie het niet eens worden over een
gemeenschappelijk immigratiebeleid, blijven de Afrikanen komen, zeggen
hulporganisaties.
„Met repressie schiet je weinig op”, zegt De
Boeck van het IOM, dat voor een regionale benadering pleit. „Veel
Senegalezen zien geen alternatief en migratiestromen zijn per definitie
elastisch.” Nu al hebben de patrouilles in Senegal de migranten verder
naar het zuiden gedwongen. De nieuwste vertrekpunten zijn Gambia en
Guinee-Bissau.
De Senegalese repatrianten van de Canarische
eilanden worden tegenwoordig weggemoffeld in Saint Louis, een afgelegen
stad in het noorden van Senegal. Pas onlangs sprak president Wade zich
uit over het probleem. Met het oog op de verkiezingen heeft hij een
ambitieus plan gelanceerd om de zieltogende landbouw nieuw leven in te
blazen. De jeugd moet met schoffel en zeis terug naar het platteland.
Spanje helpt met de financiering van het miljoenenproject. De
bootmigranten „keren hun vaderland de rug toe op het moment dat Afrika
hun mankracht het hardst nodig heeft,” zei Wade. Geklets van een
hypocriet, schreef een Senegalese jongen verontwaardigd op internet.
‘Abdoulaye Wade heeft jaren in Frankrijk gewoond en kwam terug met een
blanke vrouw. Zijn kinderen hebben in Engeland en Zwitserland
gestudeerd. En dan durft hij nu te beweren dat het daar niet oké is?!’
Toch
gaan ook stemmen op om de exodus te keren. Thiaroye-sur-mer is een
haveloos vissersdorp dat via een naar uitlaatgassen stinkende
doorgangsweg is vastgegroeid aan Dakar. Hier heeft een groep vrouwen de
strijd met emigratie aangebonden. De bekendheid van het
vrouwencollectief is vooral te danken aan de daadkracht van voorzitster
Yayi Bayam Diouf. Haar enige zoon verdronk eerder dit jaar vlak voor de
Spaanse kust. Met een scherp gevoel voor timing viel ze de Franse
socialistische presidentskandidate Ségolène Royal snikkend om de hals
toen die een bezoek bracht aan de binnenplaats waar de vrouwen couscous
en vruchtensap maken. Met de opbrengst van de verkoop proberen de
moeders hun gezin draaiende te houden. Ze leggen ook geld opzij voor een
pelgrimstocht naar Mekka, waar ze willen bidden voor hun overleden
zoons.
„Bijna alle jongens in ons dorp hebben hun visnetten
verkocht om te emigreren. Degenen die het niet halen, zijn er erger aan
toe dan voorheen. Ze zijn alles kwijt. Nu moeten wij voor hen zorgen.
Wij zijn de kostwinners geworden”, zegt vice-voorzitter Abi Samb, die
zich puffend koelte toewuift met een plastic waaier. Ze wijst op een
lusteloze vrouw die zwijgend op de drempel van het bloedhete kantoor
hurkt. „Zij heeft al acht maanden niets van haar zoon gehoord. We gaan
ervan uit dat hij is omgekomen.”
De moeders in Thiaroye-sur-mer
moedigen hun zoons niet langer aan te vertrekken, zegt Samb. Vroeger
deden ze dat wel – allemaal. „Onze echtgenoten zijn polygaam. Sommige
mannen hebben vier vrouwen, dus de onderlinge rivaliteit is groot. De
succesvolste vrouw is degene die als eerste haar zoons naar Europa
stuurt.”
De vrouwen leven op als voorzitter Diouf in een wolk van
witte sluiers arriveert. Diouf heeft zojuist gehoord dat een jongen uit
het dorp in een opvangkamp op de Canarische eilanden zit. Zijn moeder
kreeg vanochtend een telefoontje. Iedereen is opgelucht. Diouf
organiseert een openbare bijeenkomst met een imam die het dorp komt
toespreken over emigratie. Hij zal de dorpelingen ervan doordringen dat
bootmigratie gelijk staat aan zelfmoord, en zelfmoord is een van de
ergste zonden in de Koran, vertelt ze.
Haar rechterhand Abi Samb
loopt ten afscheid mee naar buiten, naar een zanderig pleintje waar
modderige schapen aan een berg vuilnis knabbelen. Samb is een van de
gelukkigen. Haar zoon werkt in Italië en stuurt iedere maand geld. Maar
hij heeft nog steeds geen huis voor haar gebouwd, zegt ze met een
jaloerse blik op het gebouw dat pal naast de coöperatie staat. Het is
een splinternieuwe hoekwoning met houten luiken en glanzende witte
tegels tot aan het dak. Nergens in Thiaroye-sur-mer staat zo’n mooi
huis. „Dat is het huis van een migrant”, verzucht Samb.
Mansour
is, zo zegt hij zelf, „stand-by”. Zodra er weer een boot naar de
Canarische eilanden vaart, gaat hij mee, al weet hij nog niet waar hij
het geld vandaan moet halen. Het is moeilijker geworden, weet Mansour.
„De regering moest iets doen omdat de druk van Europa te groot werd.” De
eigenaars van de vissersboten, die ruim 13.000 euro per overtocht
opstrijken, wachten af. De ronselaars en de gelukszoekers ook. Over een
maand of twee zal de storm wel weer zijn gaan liggen, denkt Mansour. Dan
grijpt hij zijn kans. „Ik geloof in God.”
Het Palestijnse gebouw dat geen parlement mag
heten
Vanaf de hoogste verdieping van het enorme gebouw in Aboe Dis ligt
de oude stad van Jeruzalem haast binnen handbereik. De gouden koepel
van de moskee blinkt in de zon. Hemelsbreed is de afstand een
kilometer. Rechts ligt majestueus de Olijfberg.
Op het nog in aanbouw zijnde gebouw hangt een bordje: cultureel
centrum. Maar als we opmerken dat de nu nog raamloze bovenste
verdieping toch best een aardige werkkamer voor president Arafat zou
kunnen zijn, knikken de Palestijnse begeleiders lachend. Beneden is
een groot auditorium en een podium met te weinig plaats voor een
kamerorkest, maar genoeg voor een presidium.
Sommige Israëliërs weten het al zeker: hier, met de oude stad
van Jeruzalem als decor, verrijst het nieuwe Palestijnse parlement.
De Palestijnen ontkennen. ,,Er komen hier economische kantoren'',
legt de projectleider uit. ,,Er komen hier overheidskantoren van het
Palestijns bestuur'', zegt de opzichter, Bassem Moestafa. Hij wordt
pas goed kwaad als we de aantijgingen van Israëlische rechtse
politici herhalen, dat hier het militaire hoofdkwartier van de PLO
komt, en dat er beneden in het gebouw geheime bunkers zijn. ,,Ja en
dan gaan we van hier uit zeker met raketten op Al Koeds, op onze
eigen heilige stad schieten. Wat denken die Israëliërs wel. Die
willen ook nooit vrede! Ze willen niet delen, ze willen al het land
zelf houden.''
Hij wijst vanuit de andere opening naar een kale heuvel achter het
gebouw. ,,Ze beweren dat de grond daar van hen is. Ze willen er een
wijk bouwen, midden in ons gebied. Wij leven hier al drie -,
vierduizend jaar en dan komen die Joden uit Rusland en beweren dat
dit niet mijn land is. Dan zeggen ze 'jij bent Arabier, ga jij maar
naar Jordanië'!''
Bassem Moestafa is net boven de vijftig. Hij was 17 toen de
Israëliërs hem oppakten wegens lidmaatschap van een radicale
Palestijnse groepering. Zeven jaar zat hij gevangen. Toen werd hij
uitgewezen. Hij woonde eerst een tijd in Libanon, trok daarna naar
Koeweit. Tot de Golfoorlog uitbrak en Koeweit de Palestijnen en masse
de deur wees, omdat ze met Saddam zouden samenspannen. Nadat Israël
en de Palestijnen in 1993 hun vredesakkoord hadden gesloten, besloot
Bassem terug te keren. Nu werkt hij bij het Palestijnse ministerie
van woningbouw, ziet hij toe op de bouw van het culturele centrum
alias kantorengebouw, alias parlement.
Het is ochtend. Aboe Dis ligt er nog rustig bij. Vroeger liep hier
de weg doorheen van Jeruzalem naar Jericho. Nu worden de winkeltjes
in de hoofdstraat voornamelijk bezocht door kolonisten uit de
nabijgelegen nederzettingen. Voor het overige was en is Aboe Dis een
onbeduidend gehucht, met een kleine tienduizend inwoners, onder wie
enkele prominenten zoals de voorzitter van het parlement en het hoofd
van de Palestijnse onderhandelingsdelegatie.
Voor de Palestijnen was het altijd een plaatsje dat behoorde bij
het district Jeruzalem, maar zeker niet deel van de stad was. De
Israëliërs hebben de stadsgrenzen zo opgerekt dat een klein deel
van Aboe Dis binnen de grenzen van Jeruzalem valt. Niemand die dat
ooit echt interesseerde. Maar nu is de exacte definitie van Aboe Dis
ineens van levensbelang, hangt het vredesproces tussen Israël en de
Palestijnen ervan af, heeft hun leider Arafat zelfs de besprekingen
opgeschort omdat hij Aboe Dis opeist en premier Barak het hem (nog?)
niet wil geven.
En om de zaak nog ingewikkelder te maken: het grootste deel van
Aboe Dis is 'B-gebied', zoals dat heet in de bureaucratische
terminologie van de vredesakkoorden. 'B' wil zeggen dat Israël het
aan de Palestijnen heeft teruggegeven, maar nog wel de touwtjes in
handen houdt op veiligheidsgebied. Wie bijvoorbeeld van Aboe Dis naar
Jeruzalem wil moet eerst door de Israëlische controlepost. De
Israëliërs patrouilleren ook nog van tijd tot tijd in de straten
van Aboe Dis.
Arafat had erop gerekend dat Aboe Dis bij de huidige overdracht
van nog eens zes procent land, geheel Palestijns zou worden. Barak
zou het hem zelfs hebben toegezegd, maar erop zijn teruggekomen onder
druk van rechts. De reden dat Arafat het zo ernstig opneemt, is
simpel: De Palestijnse leider wil de discussie over Jeruzalem liever
beginnen op een moment, waarop hij beschikt over de Arabische wijken
rond Jeruzalem.
Om dezelfde reden houdt Barak de wijken als onderpand, om dan
misschien te kunnen zeggen: weet je wat, we geven jullie die wijken,
dan hebben jullie toch een stukje Jeruzalem. Vandaar ook dat de
Israëliërs, en juist de vredesduiven onder hen, het een prima idee
zouden vinden als in Aboe Dis het Palestijnse parlement komt te
staan. In feite staat het gebouw, dat dus geen parlement genoemd mag
worden, voor een klein deel al binnen de stadsgrenzen van Jeruzalem.
's Middags trekt de oprit naar het bouwterrein ineens de
internationale aandacht. Tv-camera's staan opgesteld. Een haag
Palestijnse jongeren schermt de oprit af. Er is bericht gekomen dat
een delegatie Israëlische parlementsleden van de Nationaal
Religieuze Partij, de partij van de kolonisten, onderweg is. Om
precies tien voor drie sluit de haag zich nog sterker aaneen. De
delegatie is gearriveerd, begeleid door Israëlische militaire jeeps.
Kolonistenleider Nissan Smolianski stapt op de Palestijnen af:
,,Waarom laten jullie mij er niet door?'' ,,Omdat je een rechtse
kolonist bent en ons alleen maar wilt provoceren.''
,,Wie geeft jullie het recht mij tegen te houden? Wie zijn
jullie?''
,,Wij zijn de zonen van het Palestijnse volk.''
De haag scandeert: ,,Weg jullie!'' En: ,,Waar is Palestina? Hier
is Palestina!'' Dan zetten ze het strijdlied in: ,,Met bloed en vuur
zullen wij Palestina bevrijden''.
De militaire commandant doet zijn uiterste best de zaak onder
controle te houden. ,,Toe nou jongens'', wendt hij zich tot de
Palestijnen. ,,Jullie willen toch ook niet dat we geweld gebruiken.''
De delegatie blaast onderling stoom af. ,,Dit is toch onaanvaardbaar,
dit kan toch niet, wie denken ze wel dat ze zijn, dat ze ons
tegenhouden.'' Vice-minister van onderwijs, Sjaoel Jahalom, roept
voor de camera's dat dit bewijst waar de toegeeflijkheid van Barak
toe leidt: ,,De Palestijnen eisen alleen maar steeds meer. Aboe Dis
hoort bij Jeruzalem en mag nooit aan de Palestijnen worden gegeven.''
Intussen zijn er nog meer Israëlische militaire jeeps
gearriveerd. De commandant staat te onderhandelen met wat op het
eerste gezicht een opgeschoten jongetje lijkt te zijn. Het is
gezichtsbedrog. Hij is de afgevaardigde van de Palestijnse
veiligheidsdienst. Na een uur komt er beweging in de zaak. De
Palestijnse haag trekt zich onwillig terug tot vlak bij de ingang van
het gebouw. De jeeps rijden nu het terrein op. Op hun beurt vormen de
Israëlische soldaten een haag, voor de Palestijnse haag.
Over een smalle grindstrook rijden de Israëliërs nu langs het
gebouw, naar de kale heuvel erachter. ,,Deze grond is van ons, het is
Joodse grond'', zegt minister Levi, leider van de Nationale
Religieuze Partij. ,,Smolianski's vader bezit hier zelfs een stukje
grond.''
,,Mijn grootvader ook'', roept iemand uit de groep.
De minister bedankt de partijafdeling van Jeruzalem, die dit
oriëntatiebezoek heeft geïnitieerd. De groep spoort de minister aan
om hier meteen een Joodse wijk op te richten. De minister knikt, maar
voegt er verontschuldigend aan toe dat hij daar niet over gaat. Hij
onderstreept wel het belang ervan en belooft zijn best te zullen
doen. ,,Ik heb gehoord'', zegt hij, ,,dat Arafat het gebouw als
hoofdkwartier wil om van hieruit een mars naar Jeruzalem te
beginnen.''
Op de vraag waarom ze nu pas in actie zijn gekomen, terwijl er al
vier jaar aan het gebouw wordt gewerkt, geeft een van de
delegatieleden ruiterlijk toe: ,,We waren ingedut. Nu is het
belangrijk, omdat Barak hen Aboe Dis en de andere wijken wil geven.
Dat moeten we voorkomen.''
De religieuze afgevaardigden besluiten hun bezoek aan de heuvel
met het middaggebed.
„De
prestatiedrang en vechtlust komen van mijn moeder. Zij nam ook geen
genoegen met het gemiddelde.”
Foto Eveline Jacq
Europa, Nederland, Amsterdam, 29-11-2007
Roel Pieper, oud-bestuurder van onder meer Philips en Compaq, heeft
navigatiebedrijf Road Group opgericht. Het nieuwe bedrijf heeft de
Duitse producent van navigatiesystemen MyGuide overgenomen, een
concurrent van TomTom. Roel Pieper heeft geïnvesteerd in het nieuwe
opinietijdschrift Opinio en de Amsterdamse Eredivisie Basketball Club.
Foto: Evelyne Jacq
*
HET GROTE Arik Shivek INTERVIEW DEEL-6a:
Achtergrond bij de periode van Arik Shivek bij ABC Amsterdam Astronauts
NRC-interview met Vz. Roel Pieper
Voor veel jongere Basketballers en Basketball Liefhebbers zal het klinken als de oudheid - 2007 - voor wat ouderen is het een kwestie van gevoel - voor de een zal het alweer al heel erg lang geleden klinken - voor een ander, ik reken mezelf tot die categorie, is het weliswaar alweer een tijd geleden, maar toch ook nog relatief recente geschiedenis.
Als je Arik Shivek in ons interview hoort in over die periode, dan denk ik dat voor hem ook eerder het tweede geldt dan het eerste, in ieder geval kan hij het allemaal nog heel goed terug halen. Ik heb hem in ieder geval meermaals over die periode horen praten alsof het gisteren was.
Hoe stond het Professionele Nederlandse Mannen Club Basketball er toen ook al weer voor?
Er zat duidelijk groei en ontwikkeling in in die tijd.
Ook toen al was er sprake van een ´Grote 3´ - Donar Groningen, Eiffel Towers Den Bosch, en indertijd dus ook ABC Amsterdam Astronauts - alle drie deze clubs werkten met miljoenen-budgetten, en haalden dure spelers - er waren meerdere Ex-NBA-spelers actief bij meerdere clubs. Maar ook voor de Nederlandse topspelers werden goed betaalde meerjarige contracten uitgeschreven.
Daar hield het niet mee op... Ook bij de clubs onder deze Grote-3 was een duidelijke opgaande lijn waarneembaar. ZZ Leiden kwam op, Landstede Zwolle ontwikkelde zich goed, Rotterdam Basketball zat bij de sub/top, Aris Leeuwarden en Bergen op Zoom Giants ontwikkelden zich goed, ook toen was er een tweedeling tussen de top en de staart, maar wellicht was dat gat toch iets minder groot dan het nu is.
En we hadden toen ook nog de (A)HBW, ook al begon de continuïteit daar wel wat te haperen. De aloude Haarlem Basketball Week werd de Holland Basketball Week en probeerde Rotterdam Ahoy uit als locatie, er werd weleens een jaartje overgeslagen, en hetzelfde groepje zakenmannen dat ABC Amsterdam Astronauts in de vaart der volkeren probeerde op te stuwen - o.a. Ruud Frese, Bert Krabbendam en Roel Pieper - financierde een aantal HBW´s in afwisselend Haarlem en Amsterdam omdat zij het belang van dit evenement voor hun club en het hele Nederlandse Basketball zagen.
Ook toen waren er negativo´s, maar er was toch ook duidelijk een optimistische stroming waarneembaar in het Nederlandse Basketball.
De hieronder door NRC geïnterviewde Roel Pieper lanceerde ook het Plan Pieper om de afhankelijkheid van de landelijke media te verminderen en deze - en de regionale media, die toen voor het Basketball belangrijker werden - te faciliteren...een plan waarin alles gestreamd zou worden met professionele kwaliteit en waarin de media voorzien zouden worden van rechtenvrije content. Dit plan werd in eerste instantie vrijwel unaniem omarmd, maar kalfde later af om diverse redenenen...ik denk nog steeds in het licht van wat volgde een enorme gemiste kans...
En toen sloeg de grote financiële crisis toe, en werden veel stutten onder de positieve ontwikkelingen weggeslagen....
Maar deze context is wel nodig om Arik Shivek helemaal te kunnen begrijpen. Vandaar ook het onderstaande NRC-interview met de venture-capitalist Roel Pieper
(AD)
*
Dit artikel is overgenomen uit het Archief van NRC je vindt het origineel --- Hier ---
Zakenman
Roel Pieper zag in de Verenigde Staten hoe basketbal door de NBA werd
gepromoot, in de media en via het onderwijs. Nu is hij voorzitter van
basketbalclub Amsterdam. „Basketbal is in Nederland ondergewaardeerd.”
Het zijn toevalligheden die ondernemer en investeerder Roel Pieper
(51) van Nederland, via Duitsland en de Verenigde Staten, in Siberië
deden belanden voor zijn nieuwste project. Toch is zijn leven geleid
door twee constanten: basketbal en zeezeilen. In mei mengde hij zich in
het nationale basketbal, door voorzitter te worden van Amsterdam
Astronauts. Het doel reikt verder dan de opmars van de eredivisieploeg
in eigen land en in Europa. „Zeg nu zelf, Nederland zou toch veel meer
basketballers moeten hebben. We moeten meteen keiharde maatregelen nemen
in de eredivisie.”
In gesprek met Pieper in zijn kantoor in het
centrum van Haarlem klinkt plots de ringtone van zijn mobiele telefoon:
‘Sweet Home Alabama’ van de Amerikaanse seventiesrockband Lynyrd
Skynyrd. „Moskou”, verontschuldigt hij zich. Want Pieper investeerde in
het najaar 70 miljoen euro in Russisch bruinkool. Een risicoproject,
stelt hij na het telefoongesprek, maar het is niet de eerste keer dat
hij betrokken is bij pionierswerk.
Pieper behoorde in 1980 tot de
eerste lichting afgestudeerden van de opleiding informatica aan de
Technische Hogeschool Delft. Hetzelfde jaar vertrok hij naar Duitsland,
voor een baan bij Software AG. „Bij software-industrie hadden mensen
toen het beeld dat je in de lingerie ging”, verduidelijkt Pieper, die in
de jaren tachtig directiefuncties vervulde in de Verenigde Staten, bij
AT&T, Tandem Computers en Compaq. Bij zijn terugkeer naar Nederland
in 1999 trad hij in dienst van Philips, als beoogd opvolger van Cor
Boonstra, maar hij stapte na acht maanden op. Dit jaar was Pieper, wiens
privévermogen op enkele tientallen miljoenen wordt geschat, onder
andere betrokken bij de opzet van het nieuwe opinietijdschrift Opinio,
een bedrijf dat volgend jaar luchttaxidiensten moet verzorgen en een
producent van navigatiesystemen.
De meest opvallende bestuurstaak die Pieper dit jaar op zich
nam was die van voorzitter van Amsterdam Astronauts, de noodlijdende
basketbalclub die hij vorig seizoen nog financieel vlot trok. Inclusief
de injectie voor het huidige seizoen stak hij met twee privépersonen 1
miljoen euro in de club, een schijntje vergeleken bij de overeenkomst
die hij in oktober met de gouverneur van Irkoetsk sloot. „Ik wilde best
verder bij de club, maar ik investeer alleen in een bedrijf. Een
verenigingsstructuur begrijp ik niet. Ik wilde een management met
structuur en duidelijke verantwoordelijkheden. Nu kunnen we misschien
aandeelhouders binnenhalen en de club uitbouwen.”
Met de ambitie
verdween de toevoeging Astronauts uit de naam van de in het rood geklede
eredivisieclub, gecoacht door de Israëliër Arik Shivek. MyGuide
Amsterdam heten de basketballers uit de hoofdstad nu, naar de producent
van navigatiesystemen die Pieper tot hoofdsponsor maakte. Het moet
leiden tot een terugkeer aan de Europese top van de ploeg die tussen
1999 en 2005 vijf keer landskampioen werd. „We proberen een combinatie
te maken van sport en bedrijfsmatigheid. De grens tussen sportief en
zakelijk is smal. Ook basketballers kunnen zeggen wat we in en rond de
wedstrijd moeten veranderen. In Sporthallen Zuid hebben we de
zaalindeling veranderd en de businessclub. We hebben een vernieuwde
website en laten stadszender AT5 voor ons werken in plaats van andersom.
De entertainment in de sport moet je exploiteren.”
Amsterdam moet
volgens Pieper een rolmodel worden voor andere clubs die zijn
aangesloten bij de Federatie Eredivisie Basketbal (FEB). „Basketbal is
ondergewaardeerd, terwijl het na voetbal de rijkste sport van Nederland
is. We zijn een lang volk, we zijn mediageoriënteerd en houden van
muziek, die onlosmakelijk is verbonden met basketbal. Dan doen we er dus
niet genoeg mee. Wij zijn een samenwerking met het ROC aangegaan
waardoor honderden jongeren met de sport in aanraking komen. Want
onderwijs en sport horen bij elkaar en maken in Nederland te weinig
gebruik van elkaar.”
Pieper diende bij de FEB een beleidsplan in
waarbij hij onder andere clubs wil verplichten tot de opzet van
jeugdteams. „Drie ploegen, in de leeftijdscategorieën onder twaalf,
onder veertien en onder zestien jaar. Wie niet meewerkt kan straffen
verwachten en de licentie verliezen. In Amsterdam hebben we nu twee
teams met de beste spelers uit de regio in de categorieën onder achttien
en onder twintig jaar. We hebben meer talent dan de club ooit heeft
gehad. Ik verwijt niemand wat, maar wij willen de regio Amsterdam nu
laten zien hoe je basketbal moet spelen. Ook Den Bosch, Groningen en
Nijmegen gaan mee in die ontwikkeling, maar het is nog niet genoeg.”
De
visie van Pieper komt gedeeltelijk overeen met die van bondscoach Marco
van den Berg, die zich stoort aan clubs die met een begroting van zo’n
acht ton een kampioenskandidaat samenstellen met slechts Amerikaanse
spelers. Pieper: „Maar een goede Amerikaan houdt geen Nederlands talent
tegen. Ik vind dat de bondscoach te veel zeurt over het gebrek aan goede
Nederlandse spelers. Dat is het paard achter de wagen spannen. Het is
het gevolg van niet agressief genoeg op de jeugdopleiding hameren. Hij
heeft een aanzet gegeven, maar het is wel een beetje laat. En dat geldt
niet alleen voor hem, maar ook voor de Nederlandse Basketbalbond, hoewel
de nieuwe voorzitter goede initiatieven neerzet.”
Pieper zocht al
contact met zakenvriend James Dolan, eigenaar van de New York Knicks
uit de Amerikaanse profcompetitie NBA. „Toen ik in New York woonde ging
ik altijd kijken bij de Knicks. De NBA heeft in de Verenigde Staten een
fantastische job gedaan met de promotie van basketbal. Dat hoeven we
niet te kopiëren, maar bepaalde dingen kun je voorzichtig in Nederland
uitproberen, zonder veel stampij: media, marketing en merchandising. We
kunnen gegevens uitwisselen over de opleidingsprogramma’s en misschien
een uitwisseling van spelers opzetten.” Lachend: „We hadden het al over
de New Amsterdam Basketball Club.”
De dwingende woorden van
Pieper, erkent hij, komen voort uit de wil voortdurend eerste te zijn.
„Ik heb het altijd gehad. Bij een wedstrijd blijf ik altijd vechten, zo
lang er een kans is om te winnen. Dat is de stijl die in mij zit en daar
kom ik ook niet vanaf. Als ik niet alles kan geven wat ik in me heb,
dan stop ik pas ergens mee. Die instelling heb ik absoluut uit sport
gehaald. Het is tekenend voor de manier waarop je met uitdagingen en
tegenslagen bij andere dingen in het leven omgaat. De prestatiedrang en
de vechtlust komt van mijn moeder. Zij nam ook geen genoegen met het
gemiddelde. Mijn vader was iemand die begeleidde, maar niet echt
uitdaagde. Het overbrengen van informatie – zodat je er iets mee kunt –
heb ik van hem.”
Pieper, geboren in Vlaardingen als oudste van
twee zoons van het hoofd van een monteursopleiding en een telegrafiste,
begon zelf als tiener met basketballen. Een groeispurt had hem het
voetballen bij de lokale club VFC onmogelijk gemaakt. Hij speelde zich
als veertienjarige in het eerste team van Green Eagles Maassluis, met
aanpassingsproblemen als gevolg. „Ik was totaal onervaren en werd
permanent in de maling genomen. In het begin ben ik een aantal keer
helemaal nat gegaan. Toen ik merkte dat lichaamskracht en -gewicht zo
belangrijk waren ben ik daar op gaan trainen. Op mijn zestiende was ik
al twintig kilo zwaarder.”
Bij Juventus Schiedam dwong Pieper als
achttienjarige selectie af voor de nationale jeugdploeg. Maar drie weken
na de uitverkiezing werd hij met een teamgenoot op de motor frontaal
aangereden door een spookrijder. „Mijn hele linkerkant lag aan gruizels.
Met de pijn kon ik later gewoon spelen, maar ik ben motorisch beperkt
gebleven. Ik zeg niet dat ik de eredivisie had gehaald, maar nu was de
promotiedivisie zeker mijn plafond.”
In Duitsland speelde Pieper
als twintiger bij BC Darmstadt in de 2. Bundesliga, waar toen al actie
werd ondernomen tegen het stijgende aantal buitenlandse spelers. „Heel
gek, ik moest met Amerikanen en andere niet-Duitsers knokken voor het
maximum van twee plaatsen.”
In de Verenigde Staten stopte Pieper
met basketballen, maar hervond hij de zeilsport, die hij als jongen met
zijn vader op nationaal niveau had beoefend in de Vrijheidsklasse. In
San Francisco Bay pakte hij in de jaren negentig het wedstrijdzeilen
weer op. Met zijn zeiljacht Favonius, net als een van zijn
investeringsmaatschappijen vernoemd naar de Romeinse God van de
westenwind, won hij als stuurman van een twintigkoppige crew vooral
Amerikaanse regatta’s en heeft hij nu zijn zinnen gezet op de Swan Cup.
„We zijn meerdere malen tweede en derde geworden, maar nog nooit eerste.
Elke keer proberen we het weer. Ook daarin ben ik fanatiek, al is het
wat minder dan een paar jaar geleden. Het leuke van zeilen is de
ervaring van afhankelijkheid van anderen. Als er eentje staat te
rommelen, maakt hij het werk van negentien anderen zwaarder. Een persoon
kan de hele wedstrijd verzieken, dus gaat iedereen voluit.”
Gesteld
voor de keuze tussen de twee sporten kiest Pieper toch voor bal en
houten speelvloer. „Ik heb met basketbal meer het gevoel, de sfeer en de
emotie. Facetten als teamwork, doorzetten en discipline zie je beter
terug. Je leert ook beter je fysieke grenzen kennen. Zeilen is ook een
lichamelijk zware sport, maar ik denk toch meer aan tactiek, strategie
en schaken. Je niet druk maken om dingen die je niet kunt controleren,
zoals de natuur, maar juist wel om je materiaal. Je probeert zo veel
mogelijk risico’s uit te sluiten. De twee sporten samen hebben veel
invloed gehad op hoe ik uitdagingen aanga.”
*
Leeswijzer van het
Grote Arik Shivek Interview
Prelude: UPDATED Column
'Mastercoach'
door Aart Dekker
In welke rol van Arik Shivek het meeste
kunnen betekenen voor het Nederlandse Basketball? Als Hoofd-OLA,
Aanjager van het Masterplan Basketball, Bondscoach Mannen en Coach
van de Coaches!
Deze Column is in licht
aangepaste vorm ten opzichte van de eerdere versie --- Hier
--- te lezen. Online sinds 19 mei 2023
Deel-1: Waarom dit
interview? Waarom kwam Shivek terug naar Nederland?
Wat behelst zijn huidige taak als
Hoofd-coach van de Orange Lions Academy Mannen (OLA)? Wat is OLA
eigenlijk? Hoe werkt het en waar staat OLA nu nationaal en
internationaal? Mening over controverses en het imago van OLA?
Online sinds 19 mei 2023 en ---
Hier --- te lezen.
Deel-2: Anderen over
Shivek(1) – OLA-staffers en -spelers over Arik Shivek.
Hoe is hij als persoon, als coach, als
coach van de coaches en visionair? Hammerstein,
Peters, Ngouateu, De Vaal en Lemes.
Deel-3: Hoe werd Shivek
coach en hoe ontwikkelde hij zich tot een Top-coach? “Hoe
word je een goede coach?”
Arik Shivek over zijn jeugd, zijn start
als coach, leren en het vragen van advies. Over het noodzakelijke
vermogen je aan te passen aan situaties, mensen en culturen. Ari
betekent ´Lion´. En de successen in Israël.
Deel-4: Zijn komst naar
Nederland. Coachen in de (A)HBW en zijn komst naar ABC Amsterdam
Arik verlaat Israël en komt naar
Amsterdam, en wat Piet Meijer daar mee te maken had. Over coachen op
de AHBW en de impact op zijn carrière en de betekenis van de AHBW in
Israël en Nederland.
Deel-5: Coachen bij
Amsterdam, Antwerpen, wederom Amsterdam en Mons.
Over de successen met de Astronauts van
ABC Amsterdam, en het 5-jaren-plan om bij de Europese Top te gaan
horen. Over scheve ogen tegenover ambitie, succes en solidariteit en
het stijgen van het algehele niveau als er een team domineert.
Deel-6: Anderen over
Shivek (2) en publicatie(s) over de periode van Deel-5.
6a - Achtergrond bij de periode van Arik Shivek bij ABC Amsterdam Astronauts - NRC-interview met Vz. Roel Pieper
On-line: 4 juni 2023 Je
vindt het --- Hier ---
6b - Ferry Steenmetz, en anderen.
On-line: rond 28 mei 2023 Je
vindt het --- Hier ---
Deel-7: Het Masterplan
en het opleiden van coaches. De essentie van het Masterplan.
Hoe leidt men in Israël coaches op?
Over het managen van Nationale Jeugd Teams in Nederland en Israël.
Over het opleiden van coaches in Nederland – ´er moet veel
veranderen!´ De essentie van het Masterplan. En hoe Nederland
Internationaal Topbasketball kan terugkrijgen...promoot het (beter)!
On-line: rond 30 mei 2023 Je
vindt het --- Hier ---
Deel-8: Clinic(s)
waarin Shivek de speelstijl neerlegt voor het Nederlandse
Basketball
...deze zou in ieder geval bij alle
Nationale Teams de basis van het spelconcept moeten zijn. (Deze zijn
al te vinden via de NBB-kanalen)
On-line: rond 1 juni 2023 Je
vindt het --- Hier ---
Deel-9: De Toekomst van
het Nederlandse Basketball: meer divers basketball, de rol van de
media en accommodaties en het belang van Samenwerking.
De rol die schoolbasketball speelt in
Israël en de noodzaak van balans brengen voor spelers die op
meerdere niveaus-in meerdere teams (tegelijk) spelen. Het verschil in
media-aandacht in Israël en Nederland. Het belang van samenwerking.
Het belang van meer en betere Basketball-arena´s.
On-line: rond 3 juni 2023 Je
vindt het --- Hier ---
Epiloog
What's next for Arik Shivek? En eventueel laatste ontwikkelingen.
Arik Shivek over
zijn plannen voor de toekomst.
On-line: rond 5 juni 2023 Je
vindt het --- Hier ---
(*) Over automatische vertaling in YouTube:
Om ondertitels bij de
video’s te zien:
klik onderin de YouTube player
op het CC icoon.
Via het tandwiel icoon
kun je de gewenste taal kiezen.
Watching the videos
with subtitles:
click the CC icon in the bottom
part of the YouTube player.
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
-Niet%20bang%20voor%20de%20zee.jpg)
Posts
