Fokke & Sukke geven @JoeBiden een trapje na... - https://t.co/EeqWfZFfSk https://t.co/EeqWfZFfSk
— Aart Dekker (@AartDekker) July 23, 2024
Posts tonen met het label Biden. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Biden. Alle posts tonen
dinsdag 23 juli 2024
NRC-OPINIE CARTOON FOSU: Fokke & Sukke geven @JoeBiden een trapje na...
donderdag 11 juli 2024
DAILY SHOW: Jon Stewart & The News Team Deliver a Divine Message to Biden | The Daily Show / USA ELECTIONS 2024 4PRESIDENT / CABARET / TRIESTE REALITEIT /
Jon Stewart & The News Team Deliver a Divine Message to Biden | The Daily Show
9 jul 2024 #Biden #DailyShow #LordAlmighty
Joe Biden said he might drop out of the race if the "Lord Almighty" came down and told him to. So has anyone asked any divine beings their thoughts? Jon Stewart and The Daily Show News Team help deliver that godly message to Joe Biden from above.
Subscribe to The Daily Show:
https://www.youtube.com/channel/UCwWh...
Follow The Daily Show:
Twitter: https://twitter.com/TheDailyShow
Facebook: https://www.facebook.com/thedailyshow
Instagram: https://www.instagram.com/thedailyshow
woensdag 10 juli 2024
DAILY SHOW JON STEWART CHARTS Trump vs. Biden: t / USA ELECTIONS 2024 4PRESIDENT / CABARET / TRIESTE REALITEIT /
Jon Stewart Examines Biden’s Future Amidst Calls For Him to Drop Out | The Daily Show
Jon Stewart has some concerns in the aftermath of Joe Biden’s debate performance. Jon digs into the backlash to America’s bed-wetting panic over Biden’s incoherence, some of the president’s recent slip-ups, the future of the Democratic candidate, and Biden’s promise in an ABC interview with George Stephanopoulos to give “fighting fascism” his all.
Subscribe to The Daily Show:
https://www.youtube.com/channel/UCwWh...
Follow The Daily Show:
Twitter: https://twitter.com/TheDailyShow
Facebook: https://www.facebook.com/thedailyshow
Instagram: https://www.instagram.com/thedailyshow
zaterdag 16 december 2023
SHARTIE AART DEKKER / POLITIEK VOOR DE TOEKOMST / EEN LEIDER KAN/DOET HET NATUURLIJK NIET ALLEEN: De slag om de toekomst - 'Bidenomics is het beste wat een overheid nu te bieden heeft' / GROENE Column ECONOMIE Casper Thomas Buitenland /
Overgenomen cartoon van Lise Benson voor de Sun Journal
*
SHARTIE AART DEKKER - POLITIEK VOOR DE TOEKOMST
EEN 'LEIDER' KAN/DOET HET NATUURLIJK NIET ALLEEN
N.A.V. GROENE Column Casper Thomas Buitenland 'De slag om de toekomst'
't Orakel van Porkuni gelooft niet in Democratie...als je 't vraagt 'Hoe dan wel?' dan komt er geen antwoord.
Een kwart van de stemmers in Nederland gelooft alleen nog in een partij-dictatortje van de PVV, en wil de vrijheden van iedereen die het niet met 'm eens is het liefst schrappen, net zoals de Publieke Omroep, de Vrije Pers, de Kensten, etc, etc...
Er zijn zelfs mensen - zelfs onder hen die beter zouden kunnen weten - die geloven dat het leven beter is onder 'leiders' als Putin, Xi, Orban, etc, etc...
En een aanzienlijk deel van het Amerikaanse electoraat verwacht nog steeds het heil van Trump...
Alhoewel ik alle problemen ook best zie en voor een deel zelfs hard aan den lijve ervaar, denk ik nog steeds dat er niet boven democratie gaat, dat in een democratie 'een Leider' ook best belangrijk is, maar dat in een Goed Functionerende Democratie de leider slechts het gezicht is van allerlei goed functionerende systemen. Kortom, die leider doet het nooit alleen...
En natuurlijk is Joe Biden een krakkemikkige oude man, en natuurlijk heeft hij Bidenomics niet in zijn eentje bedacht, bij de vorige Verkiezingscyclus for President in de USA was hij wat mij betreft in het begin de 21e beste onder de 21 kandidaten...
...toch doet zijn regering het helemaal zo slecht nog niet, dat blijkt uit onderstaande Groene Column.
En als die slak hierboven de komende 6 maanden iets sneller gaat, en hij tijd van leven heeft, dan wordt hij 'gewoon' weer gekozen als president, ook al zou het veel beter zijn als er nu een aantal jongere, aansprekende en kansrijke kandidaten stond te trappelen voor de strijd van volgend jaar...
(AD)
*
Column Buitenland De slag om de toekomst
23 augustus 2023 – verschenen in nr.
34 Originele artikel op Groene.nl --- Hier ---
Het is niet iedere Amerikaanse president gegeven om naamgever van een economische doctrine te zijn. De huidige is in ieder geval hard op weg. ‘Bidenomics’ is weliswaar gemunt door het Witte Huis zelf, maar een economische transformatie van de Verenigde Staten is daadwerkelijk voelbaar. Een jaar geleden kondigde president Joe Biden ruim vierhonderd miljard dollar aan publieke investeringen aan, alles gericht op ‘schone’ technologie en verduurzaming. Het is de meest oppeppende financiële injectie die Amerika in decennia heeft meegemaakt.
De inzet is een breuk met het verleden: niet langer een systeem dat draait op fossiele brandstoffen en waarin cruciale technologie van ver moet komen. Het is glashelder waarom een grootmacht daarop inzet: de oude verbrandingseconomie is een doodlopend spoor. Mondialisering en opgeknipte productieketens zijn onbetrouwbaar in een instabiele wereld. De Verenigde Staten hebben het door. Misschien laat, maar ze geven als eerste gevolg aan de imperatieven van een nieuwe tijd.
Daarmee is de wereld plotseling weer te bezien als een economische wedloop tussen verschillende modellen, bedacht op de tekentafels van geopolitieke machtscentra. Ook Rusland heeft gekozen voor een economie die wordt gevoed met overheidsuitgaven. Het leger is de voornaamste bestemming van de Kremlin-roebels. Dit militair keynesianisme stelt het land vooralsnog in staat om de gevolgen van economische sancties te doorstaan. De onderliggende boodschap is grimmig: Rusland heeft oorlog nodig om economisch te overleven. Natuurlijk is ook in de VS de defensie-industrie een economische steunbeer. Het cruciale verschil is dat deze onderdeel is van een veel diverser economisch bouwwerk.
Bidenomics is het beste wat een overheid nu te bieden heeft
Het model van Beijing, ondertussen, heeft zijn houdbaarheid overschreden. De afgelopen jaren was geleend geld in vastgoed pompen de voornaamste wijze waarop de Chinese economie overeind bleef. Ook hier ontbreekt een cruciale medespeler bij overheidsuitgaven. China mist een sterke private sector die investeert. De optelsom is een stilvallende economie die inmiddels wordt vergeleken met die van Japan, die na het knappen van een vastgoedzeepbel in de jaren negentig vast bleef zitten in armetierige groei.
Dan Europa. De kleine recessie waar Nederland formeel in verkeert tekent de gehele eurozone: er is werk, er wordt geconsumeerd en de ergste nood wordt gelenigd met sociaal beleid. Alleen wordt alles steeds net een tikje schraler. Bij gebrek aan groei wordt werk minder vergoed, wordt de koopkracht minder en worden de uitkeringen soberder. Omdat er geen acute crisis is, kan het lang zo doorgaan. Wat ontbreekt is het vermogen om een nieuwe economie op te tuigen, waarbij nieuwe productie en nieuwe banen gericht op vergroening een golf van algehele welvaart doen aanzwellen. Hier zit het voornaamste verschil tussen Europa en de VS: de eerste ziet verduurzaming vooral als menselijke opdracht, de tweede als groei- en verdienmodel.
De landkaart van de VS is inmiddels bespikkeld met nieuwe fabrieken en onderzoeksfaciliteiten voor batterijen, halfgeleiders en andere benodigdheden voor een 21ste-eeuwse economie. Opvallend: een groot deel daarvan is opgezet door buitenlandse bedrijven, afkomstig vooral uit Zuid-Korea en Europa. Ze werden gelokt door een gunstig investeringsklimaat en de eis dat wie wil leveren aan de VS ook daar moet produceren. Dat Europese bedrijven hun expansie zoeken aan de andere kant van de oceaan is een duidelijk signaal dat de slag om de toekomst momenteel niet hier te winnen valt.
Dit alles, overigens, is een van de voornaamste redenen waarom Biden door wil gaan. De economische doctrine met zijn naam erop is in wording. Nog vier jaar van hetzelfde en het is de nieuwe realiteit. Niet voor niets gaan bijna alle investeringen naar gebieden waar de Republikeinse kiezers in de meerderheid zijn. Of dat zijn herverkiezing ten goede komt valt te bezien. Maar Bidenomics is het beste wat een overheid op dit moment te bieden heeft.
MEER uit deze editie van de Groene Amsterdammer:
Vroedkundigen van het nieuwe (10): Mariana Mazzucato
De infantilisering van de staat
Alles wat tegenwoordig uitgevent wordt als verdienste van de vrije markt – hightech, medicijnen, vaccins, e-auto’s – is in wezen te danken aan publieke investeringen, zo laat econoom Mariana Mazzucato zien. De staat kan meer dan marktgelovigen denken.
– verschenen in nr. 34
vrijdag 8 december 2023
BIZAR: Economen tonen zich blind voor een dreigende ramp - Mariana Mazzucato: ‘De grote consultancy’s zijn pushers van niet-werkende drugs’ / EN VERDER: Bidenomics, Oliver Anthony, Arbeidsmigratie, Statiegeld, Esther Gerritsen, Millennials & Vriendschap, Kaija Saariaho, Energietransitie; Niet Markten maar Overheid aan zet,
.jpg)
In het nieuws
Economen tonen zich blind voor een dreigende ramp
Zelfs voor vakantiegangers op zoek naar rust en afleiding is er deze zomer geen ontkomen aan. Of het nou in Italië en Spanje was, smeltend onder de hitterecords, op het brandende Rhodos, te midden van de overstromingen in Slovenië of verder weg, de dodelijke catastrofe op het Hawaiiaanse eiland Maui: de gevolgen van klimaatverandering vallen niet meer te ontkennen.
Wie zijn kop in het zand wil steken, kan beter afreizen naar de studeerkamer van de gemiddelde klimaateconoom. Niet dat deze academici de opwarming van de aarde ontkennen. Het zijn de gevolgen van het nakende onheil waarover een flink aantal van hen zich opvallend laconiek toont. In een recente publicatie stelt een groep klimaateconomen dat vier graden opwarming de aarde slechts vier procent groei zal kosten. William Nordhaus, in 2018 winnaar van de (niet-officiële) Nobelprijs voor de economie, noemde 3,5 graden erbij zelfs ‘optimaal’. In dat scenario zijn de extra kosten die klimaatbeleid met zich meebrengt namelijk even hoog als de baten.
‘Er is een wereld waarover klimaateconomen projecties maken, en een wereld waarover klimaatwetenschappers rapporteren’, zo beschrijft hoogleraar economie Dirk Bezemer van de Rijksuniversiteit Groningen deze kloof [in zijn fascinerende artikel](
). Op zoek naar een verklaring komt hij uit bij de gehanteerde economische modellen. Die gaan, ten eerste, uit van ervaringen uit het verleden. Denk aan de samenhang tussen temperatuur en productiviteit tussen 1900 en 2014 − een periode waarin het broeikaseffect een veel minder groot stempel drukte op de planeet.
Ook aangaande het klimaat zijn de modellen leidend
De tweede reden voor de ogenschijnlijke wereldvreemdheid komt bekend voor. Geheel volgens de dogma’s van de markteconomie nemen de wetenschappers evenwicht, harmonie en geleidelijkheid als uitgangspunt. Of zoals een Nederlander, nota bene auteur van een leerboek over klimaateconomie, het geruststellend poogt uit te leggen: ‘Als je Groningen een graad opwarmt dan ben je in Maastricht, twee graden brengt je naar Parijs.’ Kortom: waar maken we ons druk over?
Grootschalige rampen, de ineenstorting van de economie, laat staan het einde van de groei − dergelijke aardverschuivingen worden simpelweg onvoorstelbaar geacht. Ondertussen trekt de echte wereld zich weinig aan van die achterhaalde theorie. Het risico dat er kritieke kantelpunten optreden, van smeltende poolkappen tot het verdwijnen van het Amazone-regenwoud, groeit met de dag.
In 2008 brak een loodzware crisis uit in de financiële sector. Het was de spreekwoordelijke zwarte zwaan waar de meerderheid van de economen met hun modellen niet op gerekend had. Vijftien jaar later dreigt de geschiedenis zich te herhalen.
Net als toen zal er ook nu ongetwijfeld een correctie komen op de naïviteit van sommige klimaateconomen. Maar dan is het eigenlijk al te laat. Als geen andere wetenschap laten mainstream economen zich voorstaan op hun glazen bol. Die prognoses maken ze tot fluisteraars van de machtigen op aarde, van ceo’s tot premiers tot politieke partijen met hun verkiezingsprogramma’s. Alleen: wat heeft de samenleving aan een vakgebied dat uitgerekend op dit vlak telkens weer achter de feiten blijkt aan te lopen?
Lees verder:
vrijdag 4 november 2022
AANRADER! / VOORPUBLICATIE: 'Amerika’s laatste kans: Over de toekomst van de democratie in de Verenigde Staten' - Casper Thomas / GROENE / TRUMP & BIDEN EN TURBULENTE TIJDEN; NET ALS 100 JAAR GELEDEN /
Hieronder een voorpublicatie op basis van een nieuw boek van Casper Thomas in de Groene Amsterdammer waarin hij de turbulente fase nu in de Amerikaanse democratie vergelijkt met die van 100 jaar geleden - toen er veel van dezelfde verschijnselen speelden als nu. Een verhaal dat de moeite van het lezen meer dan waard is. Al was het maar dat een gezegde zegt dat 'Alles wat in de VS gebeurt, gebeurt in Nederland 10 jaar later (ook)...
Je kunt het originele artikel op de site van de Groene --- Hier --- lezen (of hieronder)
De toekomst van de Verenigde Staten
Altijd schaven
Bidens hervormingspolitiek of Trumps autoritairisme: hoe gaan de komende jaren eruitzien? Ondanks de tegenkrachten is telkens de stap vooruit gezet. Dat stemt optimistisch.
12 oktober 2022 – verschenen in nr. 41
© Angel Boligan / Cagle Cartoons
We kunnen het leven niet langer behandelen alsof het ons is komen aanwaaien. We moeten er bewust mee omspringen, het opnieuw ontwerpen en onze methodes en doelen kiezen.’ Dit was de opdracht die een jonge journalist genaamd Walter Lippmann ongeveer een eeuw geleden aan Amerika gaf. Hij schreef een baanbrekend boek waarin hij uitlegde dat de Verenigde Staten ‘op drift’ waren geraakt. Het land had geen greep meer op sociale, economische en technologische veranderingen. In Amerika leefde puissante rijkdom vol in het blikveld van rauwe armoede. Emotie en ratio trokken Amerikanen psychologisch uiteen. Politieke patstelling was het gevolg. Maar Amerika was in staat tot beheersing, betoogde Lippmann, als de juiste politieke keuzes werden gemaakt en noodzakelijke hervormingen werden doorgevoerd. Lippmanns boek heette Drift and Mastery: An Attempt to Diagnose the Current Unrest. Het boek bestempelde het gebrek aan controle als de fundamentele oorzaak van Amerika’s problemen. Het onvermogen om greep te krijgen op levensomstandigheden had Amerikanen nerveus, angstig en boos gemaakt, betoogde Lippmann, en daarmee kwam het Amerikaanse experiment van politieke vrijheid in gevaar.Drift and Mastery verscheen in een tijd die door Mark Twain de gilded age werd gedoopt, het tijdperk waarin grootindustriëlen uit onder andere de staal- en olie-industrie en het bankwezen de Amerikaanse economie domineerden. Op het eerste gezicht leek deze klasse te bestaan uit kampioenen van de vrije markt. In werkelijkheid was hun rijkdom te danken aan goede banden met de politiek. Het waren politici die ze land- en exploitatierechten gaven, hun zakelijke belangen beschermden en hun winsten veiligstelden met lage belastingen. Dit, volgens Lippmann, was corruptie in zijn zuiverste vorm: rijk worden door de macht van politiek en overheid in te zetten voor privaat gewin. Overal zag hij de een-tweetjes terug waarmee sommige Amerikanen rijk werden, op het niveau van stad, staat en natie. De corrupte klasse verdedigde zich door te zeggen dat ze geen wet gebroken had, en dat haar gedrag daarom ook moreel geoorloofd was. Wat onvermeld bleef, was dat deze klasse een stevige vinger in de pap had bij het schrijven van die wetten.
Ongelijkheid was het grote sociaal-economische kenmerk van de gilded age. Amerika’s rijkste één procent had bijna de helft van al het vermogen in Amerika in bezit en haalde jaarlijks twintig procent binnen van alles wat er in Amerika verdiend werd. De problemen van die tijd – armoede, sociale ontrafeling, onderling wantrouwen – vloeiden daaruit voort. Aan het begin van de vorige eeuw werd Amerika ook gekenmerkt door sterke politieke polarisatie. Samenwerking tussen partijen in het Congres was een zeldzaamheid. De Amerikaanse Burgeroorlog ebde nog na, en het idee dat het andere kamp niet bestond uit politieke rivalen maar uit doodsvijanden die het land ten gronde wilden richten vormde de basis voor de politiek in Washington.
Lippmann vond dat Amerika democratie, wetenschap en expertise moest omarmen om het tij te keren. Hij was daarmee een bijzonder denker, omdat hij geloofde in de noodzaak van bestuur door experts én door sterke, inspirerende leidersfiguren. In Lippmanns wereldbeeld konden gevoel en rede zo een verbintenis aangaan, in plaats van elkaars vijanden zijn. Amerika moest zijn democratie versterken, betoogde hij, omdat alleen democratie een alternatief kon bieden voor de situatie waarbij (on)gelijk hebben en krijgen geen kwestie van leven of dood is. En dat betekende volgens hem geen grote politieke vergezichten schetsen, maar kleine hervormingen doorvoeren waar iedere burger een bijdrage aan kon leveren door ervoor de straat op te gaan, door die in praktijk te brengen in het eigen leven en de politieke klasse toe te manen via de stembus.
Drift and Mastery werd een bestseller, en Lippmann werd op jonge leeftijd een van de invloedrijkste stemmen in het Amerikaanse debat. Hij had de veranderende tijdgeest weten te vatten. In de periode dat Lippmanns boek verscheen maakte Amerika ‘een verbijsterende set hervormingen en innovaties mee, die de basis van het huidige Amerika vormen’, schrijft politicoloog Robert Putnam in The Upswing: How America Came Together a Century Ago and How We Can Do It Again. Putnam geeft een selectie: de mogelijkheid om anoniem te stemmen, directe verkiezing van politieke kandidaten en senatoren, vrouwenkiesrecht, nationale inkomstenbelasting, de Federal Reserve, rechten voor werknemers, het minimumloon, anti-monopoliewetgeving, bescherming van natuur, regulering van voedsel en medicijnen, vakbonden en ontelbare andere belangenorganisaties, gratis middelbaaronderwijs, parken, bibliotheken en speeltuinen, kortom een vlechtwerk van instituties dat een stabiele basis onder het land legde. Niet dat Amerika perfect werd – het bleef een land van raciaal geweld, om het grootste onrecht te noemen – maar in ieder geval werd er een beweging naar boven ingezet, als gevolg van ‘de algehele impuls tot kritiek en verandering die overvloedig aanwezig was na 1900’, in de woorden van historicus Richard Hofstadter. Langzaam werd Amerika zo gelijker, eerlijker en minder verdeeld. De gilded age maakte plaats voor de progressive era.
Luister naar De Groene
In De Groene Amsterdammer Podcast interviewt Kees van den Bosch Casper Thomas over de toekomst van Amerika en over zijn correspondentschap aldaar. Onze podcast is elke vrijdagochtend gratis beschikbaar.
Het Amerika waar ik najaar 2017 arriveerde als correspondent was het product van een tweede gilded age. Na driekwart eeuw ‘upswing’ werd de neerwaartse beweging weer ingezet. Economische verschillen waren toegenomen tot aan een verdeling van inkomen en welvaart die behoorlijk leek op het Amerika van een eeuw geleden. Opnieuw was bijna de helft van het vermogen in bezit van de rijkste één procent. De omslag was begonnen eind jaren zestig, toen het gemiddelde salaris van de bestuurder 28 keer zo hoog was als dat van een werknemer. Dat groeide uit tot 158 keer zoveel, terwijl gezinsinkomens enkel konden bijbenen door van een een- naar tweeverdienersmodel te gaan. Zonder die extra inkomsten zou de inkomensgroei vrijwel stilgevallen zijn. Ook het politieke cliëntelisme, de onvrede over elites en het algehele idee dat het lot meester is over het individu in plaats van andersom keerden terug. Aan de top van dit systeem stond op dat moment een president die van zijn ambt een verdienmodel had gemaakt, door publieke gelden richting zijn privé-ondernemingen te sluizen. Zijn macht diende ter versterking van het merk ‘Trump’. Zijn ministersploeg, de rijkste ooit in de geschiedenis van de VS, liet zich vooral leiden door corporate interests.
Dit Amerika leek ook weinig controle over zichzelf te hebben. De coviduitbraak maakte dit bijzonder duidelijk. Uiteindelijk zou Amerika, de machtigste democratie ter wereld, van alle ontwikkelde landen naar verhouding de meeste doden betreuren omdat het maar geen greep wist te krijgen op het virus. Op 17 mei 2022 registreerde Amerika het miljoenste coronaslachtoffer. Sinds de vaccins beschikbaar kwamen, in april 2021, kwamen er vierhonderdduizend sterfgevallen bij. Vanaf dat moment had Amerika te maken met twee pandemieën. In de districten waar zestig procent van de inwoners op Trump had gestemd, lag het sterftecijfer meer dan twee keer zo hoog als in de delen van Amerika waar Biden de populairste president was, zo becijferde nieuwsdienst npr. In de gebieden waar de steun voor Trump groter was, lag ook het sterftecijfer hoger. Trumpisme, dat vaccinscepsis in het ideologisch repertoire had opgenomen, bleek een onderliggende aandoening te zijn.
Het gebrek aan beheersing toonde zich ook in het collectieve temperament. Ieder verschil van mening leek te worden opgeblazen tot een existentieel conflict. Negen op de tien Republikeinen omschrijft zichzelf als ‘boos of zeer boos’ over de staat van het land, zo peilde cnn in september 2021. Voor Democraten was dat 67 procent. In de jaren daarvoor waren die cijfers ongeveer omgekeerd. Ook in andere statistieken tekent zich een collectieve ontploffing van Amerika af. Vechtpartijen, schietincidenten, geweld tegen hulpverleners: alle uitingen van opgekropte frustratie namen de afgelopen jaren toe. In januari 2022 berichtte de aaa, de Amerikaanse anwb, over een alarmerende toename van agressief rijgedrag. Een derde van de bestuurders gaf toe recentelijk bewust een andere weggebruiker te hebben afgesneden. Het gedrag op de weg spiegelde het gedrag in de politiek, zo lijkt het. Amerika is nog altijd in de ban van politieke road rage.
Mede daarom kon vier jaar lang een boze man ook de machtigste zijn. Trump had door wat anderen in zijn partij over het hoofd zagen – of bewust negeerden. Hij omarmde woede als de drijvende kracht in de politiek. In 2016, toen Trump nog weggelachen werd als mogelijke presidentskandidaat, zei Nikki Haley, destijds de Republikeinse gouverneur van South Carolina, dat het ‘in onzekere tijden verleidelijk is gehoor te geven aan de lokroep van de boze stem’. Volgens Haley moest Amerika die verleiding weerstaan. Het was een toespeling op Trump, die direct de camera’s van cnn onder zijn neus kreeg. ‘Ik ben boos, en vele anderen zijn ook boos, over hoe incompetent dit land wordt bestuurd’, sprak Trump. ‘En wat mij betreft is woede oké, woede is wat dit land nodig heeft.’
Alleen een Amerika dat een onleefbaar klimaat vreest bedenkt een Green New Deal
Als president heeft Trump die woede nooit productief aangewend. Toen ik na vier jaar Trump de balans opmaakte van de politieke hervorming die hij als president had doorgevoerd, was ik snel klaar. Helemaal in het begin van zijn presidentschap had hij een belastingverlaging door het Congres geloodst. Uit alle berekeningen, inclusief die van zijn eigen ambtenaren, bleek dat die vooral de hoge inkomens begunstigde. Daarna viel het stil op wetgevend vlak. De grote paradox van de Trump-jaren is dat, ondanks dat ze turbulent aanvoelden, hij de basisstructuren van het land min of meer heeft achtergelaten zoals hij ze aantrof.
© Angel Boligan / Cagle Cartoons
Wel vormde woede de basis van een aanval op de Amerikaanse democratie. Toen ik naar Washington vertrok stond Dat gebeurt hier niet, de roman van Sinclair Lewis uit 1935 waarin het presidentschap wordt gegrepen door een populist, opnieuw op de bestsellerlijsten. ‘Vulgair’, ‘een halve analfabeet’, ‘eenvoudig te betrappen op openlijke leugens’ en ‘met bijna idiote “ideeën”’, zo omschrijft Lewis deze Buzz Windrip, die van Amerika een dictatuur maakt en het volk opzet tegen de pers en de politieke elite en uiteindelijk een machtsgreep pleegt. De suggestie dat Amerika onder Trump in het rijtje van onder andere Rusland, Turkije en Hongarije thuis hoorde, landen waarin autoritair leiderschap een grote aantrekkingskracht had, werd vaak weggewuifd. Maar ook mijn nieuwe gastland toonde zich uiterst vatbaar voor de autoritaire verleiding. Het gebeurde daar wel degelijk.
Ook keerde Amerika naar binnen. Trumps grote project was een grensmuur die, hoewel de bouw nooit echt van de grond kwam, een ultiem symbool was. Het Amerika van het steeds verder oprekken van zijn eigen grenzen had plaatsgemaakt voor een Amerika dat de wereld liever buiten hield. Ook op het gebied van buitenlands beleid nam Trump afscheid van het idee dat Amerika de wereld naar zijn hand kon zetten. Het was een impliciet opgeven van de beheersing waar Lippmann voor pleitte, maar dan op wereldschaal. De Trump-jaren werden zo een geopolitieke herschikking, met voor het eerst een Amerikaanse president met een openlijke minachting voor de Navo, vijandigheid jegens Europa en bewondering voor Rusland, het land dat chaos en vernietiging tot wezenskenmerk heeft gemaakt.
Toch – of juist als gevolg hiervan – besloten de VS te midden van diepe polarisatie Donald Trump, de president die Amerika uiteen spleet, in te ruilen voor Joe Biden, die zich opwierp als de president die een verscheurde natie weer zou kunnen helen. Op de gure januaridag waarop Biden werd ingezworen als 46ste president van de Verenigde Staten kon ik zijn stem horen, afkomstig uit een versterker die iemand had neergezet op een straathoek in Washington. De meeste pers en het grote publiek werden ver weggehouden van de trappen van het Capitool waar Biden zijn eed aflegde. Washington leek een stad onder militaire bezetting, met overal hekken, checkpoints en soldaten. De extreme veiligheidsmaatregelen waren het antwoord op 6 januari, de dag waarop Trump-aanhangers het Capitool waren binnengevallen om het vaststellen van de verkiezingsuitslag te verhinderen. Dat was het voorlopige dieptepunt van het afglijden van Amerika’s democratie, en een wond die zou blijven etteren.
Hoe dan ook gaat Joe Biden de geschiedenis in als de man die de meest omstreden president uit de Amerikaanse geschiedenis bij de stembus versloeg. Alleen al daarom kan hij aanspraak maken op de claim dat hij de autocratie in Amerika, in ieder geval tijdelijk, een halt toeriep. In hoeverre Biden echt in de galerij der groten zal plaatsnemen hangt af van de vraag of zijn onverwacht grote ambities op het gebied van klimaat, economie en raciale gelijkheid worden waargemaakt of dat hij uiteindelijk stuk slaat op de rotsen van Amerika’s politiek van bittere verdeeldheid.
Toen Trump in 2016 verkozen werd, was de grote vraag wat dit zei over Amerika, de huidige tijd en de verhoudingen in de wereld. Als de journalistiek consequent wil zijn is dezelfde vraag nu net zo belangrijk, en gezien het aantal stemmen dat Biden kreeg misschien nog wel belangrijker: een ietwat saaie, oudere man die zijn hele leven in Washington heeft rondgelopen en zich plotseling ontpopt tot hervormer: wat zegt dát over Amerika en de wereld? Als Trump een fundamentele uitdrukking is van Amerika, dan is Joe Biden dat net zo goed. Hoe Trump de democratie in Amerika op haar grondvesten deed schudden heeft een stapel boeken opgeleverd die twee meter aan planken in mijn werkkamer inneemt. De poging van Amerika om weer vaste grond onder de voeten te krijgen dient net zo goed beschreven te worden. Herstel is net zo belangrijk als afbraak.
De president is daarbij slechts een aanleiding, een signaal vanuit welke richting de wind in Amerika deze vier jaar waait. Het verhaal van democratisch herstel, een poging verschillen te verkleinen in plaats van te vergroten en een ‘wij’ boven het ‘zij’ te zetten vindt overal in de Verenigde Staten plaats. Vaak stilletjes en buiten het zoeklicht zijn de wondverzorgers waar Walt Whitman over dichtte volop aan het werk. Of ze slagen, en of Bidens missie als president slaagt, is allesbehalve zeker. De omstandigheden wijzen op een haast onmogelijke opgave. Zestig procent van de Democraten ziet de andere partij als ‘een serieuze bedreiging voor de Verenigde Staten’, zo blijkt uit peilingen. Bij de Republikeinen is dat bijna zeventig procent. Meer dan de helft van de Amerikanen ziet medeburgers als grootste gevaar voor de VS, groter dan natuurgeweld of buitenlandse vijanden. De toekomst van Amerika als functionele democratie hangt af van de mate waarin dat wederzijdse wantrouwen verminderd kan worden.
Inmiddels zijn er in Amerika desondanks nieuwe wegen ingeslagen. Er zijn nog steeds krachten die worden gedreven door Amerika’s zelfgekozen opdracht iedere keer weer te schaven aan de eigen democratie. Alleen een Amerika dat gelooft in gelijkwaardigheid wordt massaal op de been gebracht door de slogan dat ieder leven evenveel waard is. De Black Lives Matterprotesten, die Amerika uit de lockdown trokken, zijn het nieuwe startschot geweest om de eigen geschiedenis van raciaal geweld en onderdrukking in de ogen te kijken. Daarvoor worden letterlijk de graven geopend en de lichamen opgegraven.
Negen op de tien Republikeinen omschrijft zichzelf als ‘boos of zeer boos’ over de staat van het land
De VS zijn op deze manier bezig met het vormen van een nieuwe herinneringscultuur. Daarin verdwijnen militairen die tijdens de Burgeroorlog vochten voor behoud van slavernij van hun sokkel en wordt er stilgestaan bij geweld tegen Afro-Amerikanen in plaats van het weg te moffelen. Montgomery, Alabama, is nu een plek waar uitersten een monumentale uitdrukking krijgen. Je kunt er een bezoek brengen aan het alternatieve Witte Huis, waar tijdens de Burgeroorlog de president van de Confederatie zetelde. Op een steenworp afstand staat het National Memorial for Peace and Justice, zes hectare gevuld met roestbruine gedenkstenen waarop de namen en locaties van honderden lynchpartijen worden herdacht die plaatsvonden tot in de jaren tachtig van de vorige eeuw.
Alleen een Amerika dat een onleefbaar klimaat vreest bedenkt een Green New Deal. Het restje vitaliteit dat de Amerikaanse democratie nog in zich heeft levert dit soort plannen op: de volledige samenleving mobiliseren om de opwarming van de planeet, voor zover nog mogelijk, tegen te gaan. Biden omarmde de term niet, maar kwam wel met de grootste verduurzamingsoperatie die de VS ooit zijn begonnen. Hij trok de klimaatdoelen van het Parijs-akkoord naar voren. In 2030 moet de uitstoot van broeikasgassen zijn gehalveerd, en Amerika lijkt op weg die missie te halen. Ook stelde hij een plan op om winstbelasting voor bedrijven mondiaal gelijk te trekken, een poging de internationale wedloop om het meest gunstige fiscale tarief een halt toe te roepen.
En ondanks de verlamming in Washington staan er politici op die nog geloven dat Amerika tot grootsheid in staat is, enkel wanneer de overheid het heft in handen neemt en regels uitvaardigt die voorkomen dat het palet aan menselijke tekortkomingen – inhaligheid, egoïsme en kortetermijndenken – minder kans krijgen. Een voorbeeld dus als Elizabeth Warren, senator uit Massachusetts. Zij is de belichaming van een politieke onderstroom die minstens zo sterk is als de maga-beweging. Warren pleit voor kapitalisme met duidelijke spelregels en kaders. Haar economie is er een van grenzen, aan hoeveel bedrijven en individuen kunnen verdienen voordat ze aan meer belastingafdracht worden onderworpen, aan hoe groot het marktaandeel van bedrijven kan zijn voordat er anti-monopoliewetgeving in werking treedt, aan hoeveel schuld een gezin op zich kan nemen en aan hoeveel burgers moeten betalen voor basisvoorzieningen.
Precies dat is in het verleden een recept gebleken waarmee Amerika controle over zichzelf kreeg. Op aandrang van individuele hervormers en politici die naar hen luisterden eindigde begin vorige eeuw een tijdperk van grote economische ongelijkheid, ongebreidelde macht voor het bedrijfsleven en corruptie in de politiek. Op die manier begon wat Robert Putnam ‘de opwaartse beweging’ noemt, een langdurige periode waarin alle belangrijke indexen voor een succesvolle samenleving omhoog gaan: onderling vertrouwen, gelijkheid, gemeenschapszin, sociale cohesie. Putnams these is een historische: als Amerika eerder uit het dal is gekropen, dan kan dat nog een keer gebeuren.
Dat de geschiedenis zich zal herhalen is een kwestie van hoop, en geen wetenschap. Niemand weet of het dieptepunt al bereikt is of nog moet komen. Wel is duidelijk dat Amerika achtereenvolgens twee keer iets nieuws heeft uitgeprobeerd. Het eerste experiment werd afgebroken voordat het een onuitwisbare stempel op de VS kon drukken. Autoritair leiderschap bleef vooralsnog beperkt tot vier jaar. Het stiekeme feit van trumpisme is dat het tot nog toe meermaals een verliesgevend model is gebleken. Trump kon één keer president worden, met het voordeel van de nieuwkomer tegenover een impopulaire tegenstander. De twee verkiezingen die volgden – de midterms van 2018, de presidentsverkiezingen van 2020 – werden verloren door de Republikeinen. Biden is in de peilingen een van de minst populaire presidenten ooit, maar wint volgens diezelfde peilingen nog steeds van Trump.
Ook Biden was een uitprobeersel. Hij stapte vooral in de ring om een tweede Trump-termijn te voorkomen. Hij slaagde tegen de verwachting in. Vervolgens ontpopte Biden zich tot de president met de meest vergaande plannen voor een nieuwe omgang met economie, klimaat en democratie die Amerika in bijna een eeuw tijd gezien heeft. Biden was geen eenzame voorganger. Hij belichaamde de gedeelde mening van zijn partij en achterban, zoals hij dat zijn hele politieke carrière heeft gedaan. Ook in die zin zijn Biden en Trump elkaars spiegelbeeld: allebei zijn ze een uitsnede van verschillende soorten Amerika, het land dat groot genoeg is om vrijwel iedere tegenstelling binnen zijn grenzen te kunnen herbergen. De komende jaren gaan bepalen welke van de twee 21ste-eeuwse Amerikaanse experimenten de toekomst heeft.
Trumps fossiele, conservatieve autoritarisme en Bidens progressieve hervormingspolitiek sluiten elkaar fundamenteel uit. Amerika heeft vaker voor binaire keuzes gestaan: als het ging om slavernij en burgerrechten, bijvoorbeeld. Ondanks de tegenkrachten is telkens de stap vooruit gezet – altijd te laat, maar niettemin werd die stap wel gezet. Dat is reden tot optimisme. Het aantal Amerikanen dat autoritaire politiek afwijst, een rechtvaardiger economie wenst en meent dat het land af moet van de verslaving aan fossiele brandstoffen is numeriek groter dan het andere kamp. Twee derde van het land is ‘ontevreden over hoe welvaart verdeeld is’ en vindt dat de rijken en bedrijven meer belasting moeten afdragen, zo peilde denktank Brookings. Twee derde van Amerika wil dat de overheid meer doet om de opwarming van de planeet tegen te gaan, blijkt uit onderzoeken van Pew Research.
Als het gaat om de fictie van ‘gestolen verkiezingen’ komt diezelfde verdeling terug. In januari 2022 peilde npr in samenwerking met opiniepeiler Ipsos dat ‘een derde van alle kiezers denkt dat president Biden gewonnen heeft met behulp van kiesfraude’.
In het voorjaar van 2022 werd mijn aandacht getrokken door een andere peiling onder Amerikanen. Ontzetting en verbittering trokken op dat moment door de gesprekken in de VS. Aanleiding was een schietpartij op een school in Uvalde, Texas. Een achttienjarige man was een school binnengedrongen en had negentien kinderen en twee docenten doodgeschoten. De dader had een manifest achtergelaten, grotendeels gekopieerd van de teksten die andere gewelddadige rechtsextremisten hadden geschreven. Het document ging over de zogeheten ‘great replacement’, een complottheorie waarin machthebbers de witte bevolking van westerse landen proberen te ‘vervangen’ door niet-witte immigranten en zo verkiezingen proberen te winnen. Associated Press ging na hoeveel Amerikanen dit soort ideeën koesteren. Een op de drie, bleek het antwoord.
Ook die achterdochtige dertig procent belichaamt een Amerikaanse traditie. In Drift and Mastery waarschuwde Lippmann al voor het al te griffe geloof in duistere plannen, bekokstoofd in politieke achterkamertjes. ‘Het is griezelig hoezeer er een gevoel heerst dat er complotten worden gesmeed’, schreef hij in het openingshoofdstuk van zijn boek. ‘Het is niet moeilijk jezelf in een geestesgesteldheid te manoeuvreren waarbij je de wereld ziet als een grote samenzwering en waarbij de dagelijkse gang van zaken wordt verstoord door een alarmerend en knagend gevoel dat het kwaad in ieder hoekje schuilt.’ Lippmann vond deze paranoïde staat on-Amerikaans. Optimisme was volgens hem de nationale karaktertrek, en niet het wantrouwen. Dat de Verenigde Staten de open blik hadden verruild voor de turende ogen lag volgens hem ten grondslag aan het slecht functioneren van de democratie. Immers, als je er bij voorbaat van uitgaat dat iedere politicus eropuit is om jou een loer te draaien en zichzelf te verrijken, waarom zou je dan ooit nog in vertrouwen een stembiljet invullen?
Lippmanns diagnose doet opnieuw opgeld en het is niet zozeer de vraag of de complotdenkers overtuigd kunnen worden van het tegendeel als wel in hoeverre de Republikeinen verkiezingsoverwinningen kunnen baseren op dit derde deel. De volgende test komt aankomende november, tijdens de midtermverkiezingen.
Dit stuk is gebaseerd op Amerika’s laatste kans: Over de toekomst van de democratie in de Verenigde Staten, dat deze week verschijnt bij Atlas Contact en waarmee Casper Thomas zijn correspondentschap in de Verenigde Staten afsluit
zaterdag 29 januari 2022
SHARTIE AART DEKKER / EVEN TERUGKIJKEN BIJ 1 JAAR BIDEN / N.A.V. GROENE COLUMN CASPER THOMAS in JANUARI 2021: 'Therapie met Biden'
Een Cartoon van Bill Bramhall op Syracuse.com bij de Inauguratie van Joe Biden
SHARTIE AART DEKKER
EVEN TERUGKIJKEN BIJ 1 JAAR BIDEN / N.A.V. GROENE COLUMN CASPER THOMAS in JANUARI 2021: 'Therapie met Biden'
Onderstaande Column van Casper Thomas voor de Groene Amsterdammer had ik ik al lange tijd klaarstaan, moest er alleen nog iets bijschrijven - tenminste, dat was de bedoeling... - datis me dus de afgelopen week/weken niet (op tijd) gelukt... Dus kwam hij onbewerkt en zonder bijpassende Cartoon automatisch on-line te staan, zoals het niet bedoeld was...
Bij deze alsnog dus...
Is Joe Biden een fantastische President?
Waarschijnlijk niet...
De vraag is of er nog wel ergens een Supervrouw/-man te vinden is die in dit stadium van desintegratie van de Amerikaanse politiek/samenleving - en zowel de Amerikaanse politiek als samenleving zijn bepaald de enige niet in het 'democratische westen' waar e.e.a. duidelijk Downhill gaan; alleen al dicht bij huis in ons eigen Nederlandje gaat het nou ook niet bepaald geweldig..! - wèl een 'Geweldige Politieke Leider voor Iedereen' zou kunnen zijn...
Gelukkig zijn er nog landen waar het redelijk tot goed lijkt te gaan; Nieuw-Zeeland misschien? Scandinavië?
Maar in de USA is het dus zowat een onmogelijke opgave geworden...
In ieder geval zorgt Biden voor iets meer rust, probeert hij tenminste nog iets goeds voor zijn gehele bevolking voor elkaar te krijgen...en dat is na Gekkenhuis Trump misschien al heel wat...
(AD)
N.A.V. GROENE COLUMN CASPER THOMAS in JANUARI 2021:
Column Buitenland
Therapie met Biden
27 januari 2021 – verschenen in nr. 4
Het woord ‘liefde’ kwam vier keer voor in Bidens inauguratiespeech. Het woord ‘helen’ drie keer. De teller voor ‘ziel’ stond op zeven en voor ‘eenheid’ zelfs op dertien. Het geeft een idee van de taakopvatting van de nieuwe Amerikaanse president. Het verhaal van Amerika heeft altijd bestaan bij de gratie van een frontier: na het westelijk deel van het continent, de ruimte en een wereld die veilig moet worden gemaakt voor democratie lijkt de grens die nu geslecht moet worden in Amerika’s innerlijke psyche te liggen. Na de cowboy, de astronaut en de soldaat maakt nu de mediator kans om een Amerikaanse held te worden, met Biden als verbinder-in-chief.
Het is opvallend hoe snel de taal van politieke therapie om zich heen slaat in de VS. In de media klinken oproepen om ‘verzoeningscommissies’ in het leven te roepen zoals die ook in Zuid-Afrika na apartheid en in verschillende Latijns-Amerikaanse landen zijn opgericht om verder te gaan na traumatische periodes. In Amerika zouden ze zich moeten buigen over het recente verleden (de verbale en fysieke agressie van de Trump-jaren) en over de veel langere onverkwikkelijke geschiedenis (racisme en de lange doorwerking daarvan). Het zou me niet verbazen als die commissies er komen. Amerika lijkt begonnen aan een fase van zelfonderzoek.
Plotseling worden Bidens zwakke punten zo zijn kracht. Hij zit aan het einde van zijn loopbaan, waarmee zijn presidentschap minder in het teken hoeft te staan van persoonlijke glorie en welzijn. Voorzover met ouderdom mildheid komt, is het passend dat er op dit moment een bijna tachtigjarige president aantreedt. Aan harde oordelen geen gebrek in de VS. Kalmerende taal klinkt bij gratie van het contrast bijzonder luid.
Of Bidens verbindingsmissie slaagt is een open vraag. Weerstand is er in ieder geval genoeg. Online galmen de complottheorieën over malafide elites verder. Conservatieve christenen pruimen de katholieke Biden niet omdat hij niet tegen abortus is. Geharnaste progressieven zijn cynisch. Bidens oproep tot verbinding is niks meer dan ‘wierook om de geur van een rottend lijk te verdrijven’, schreef Nesrine Malik, een columnist bij The Guardian. Zijn beleefdheid en uitgestoken hand zijn volgens haar zinloos omdat miljoenen Trump-stemmers die afwezen bij de stembus.
Verwacht binnen vier jaar Biden hooguit een aanzet tot een nieuw begin
Toch biedt het verleden hoop voor Biden. In The Upswing: How America Came Together a Century Ago and How we Can do it Again laat politiek wetenschapper Robert Putnam zien dat Amerika aan het einde van de negentiende eeuw net zo verdeeld, individualistisch en ongelijk was als nu. Daarna volgde een halve eeuw waarin sociale cohesie, solidariteit en gelijkheid stap voor stap toenamen. Amerika verplaatste zich op wat Putnam de ‘ik-wij’-curve noemt dankzij politieke hervormingen van bovenaf: het breken van de monopoliemacht van grote bedrijven, beleid dat werknemers steunde en bevordering van het kiesrecht. En dat is ongeveer ook wat Biden hoopt te doen.
De belangrijkste boodschap van Putnams boek is dat het aaneensmeden van een samenleving langzaam gaat. Het duurde decennia voordat Amerika de inhaligheid en het wederzijds wantrouwen enigszins achter zich had gelaten. Verwacht dus ook geen wonderen binnen vier jaar Biden, hooguit een aanzet tot een nieuw begin. Daarmee zijn de komende vier jaren wel een interessant experiment, voor Amerika om mee te maken en voor de wereld om te volgen. Het verhaal van een verdeeld Amerika is tot in den treuren opgetekend, zo vaak zelfs dat we niet eens precies weten hoe groot de behoefte is om een nieuwe bladzijde om te slaan. De VS hebben de wereld vaker versteld doen staan. Dat kan zomaar weer gebeuren.
Het is begonnen met woorden. De wat softe taal van liefde en verbinding klinkt traditioneel buiten de cynische wereld van de politiek. Laat harde zaken als geld en oorlog over aan politici en de zorg voor de geestelijke en sociale mens aan maatschappelijke instanties, is al tijdenlang de taakverdeling. Biden wil proberen een liberale democratie nu opnieuw te enten op een ideaal van menselijke verbinding.
Eigenlijk is Joe Biden een radicaal, die breekt met ingesleten normen.
Casper Thomas (1983) is sinds 2010 redacteur bij De Groene Amsterdammer. Momenteel schrijft hij vanuit standplaats Washington DC over de democratie in Amerika en elders in de wereld. Meer
woensdag 20 januari 2021
dinsdag 17 november 2020
CABARET LATE NIGHT WITH SETH MEYERS / ELECTION FALL_OUT: 'Trump Tweets That Biden "Won," Then Tweets "I Concede Nothing": A Closer Look' / TRUMULT /
Trump Tweets That Biden "Won," Then Tweets "I Concede Nothing": A Closer Look
Fondsenwerver
•17 nov. 2020
Seth takes a closer look at Trump irreversibly lighting American democracy on fire as his allies and lawyers pursue one deranged conspiracy theory after another while also letting a deadly plague ravage the country uncontrolled.
Late Night with Seth Meyers is supporting God’s Love We Deliver to help those in need during the COVID-19 pandemic. God’s Love We Deliver is a New York City-based organization that for over 30 years has provided personalized meals and nutrition counseling, free of charge, to those living with severe illnesses. With the help of 17,000 volunteers, God’s Love We Deliver provides over 2 million free meals each year to thousands of New York’s most vulnerable. Click the button on the above/below to donate or visit www.glwd.org.
Late Night with Seth Meyers.
zondag 4 oktober 2020
CABARET(13min): SNL's Alec Baldwin as Trump Smackdown Jim Carrey as Biden in Cold Open and Maya Rudolph as Kamala
SNL's Alec Baldwin as Trump Smackdown Jim Carrey as Biden in Cold Open and Maya Rudolph as Kamala
3 okt. 2020
dinsdag 29 september 2020
woensdag 15 april 2020
DEMOCRATISCHE COALITIE USA VERKIEZINGEN 2020 VOOR PRESIDENT: 'Ook Obama on Board'
FRAGMENT():
"........Zodra de maatregelen met betrekking tot het coronavirus dat toelaten, zal Obama zich tijdens campagnebijeenkomsten bij Biden voegen.
Van 2008 tot en met 2016 was Biden de vicepresident onder Obama. „Joe Biden als vicepresident kiezen was een van de beste beslissingen die ik in mijn leven heb genomen”, stelt Obama in de twaalf minuten durende video. Verder benoemt hij onder meer de rol die Biden als vicepresident speelde in de bestrijding van het H1N1-virus en de ebola-epidemie, twee crises die zich tijdens zijn presidentschap voordeden. „Joe was erbij tijdens de wederopbouw na de vorige recessie en heeft geholpen met het redden van de Amerikaanse auto-industrie.”....."
&
"...De Republikeinse partij, die behalve het Witte Huis ook de Senaat controleert, is volgens hem „niet geïnteresseerd in vooruitgang en alleen uit op macht”. „Amerikanen van goede wil moeten zich verenigen tegen een politiek die zich laat karakteriseren door corruptie, zelfverrijking, desinformatie, onwetendheid en pure gemenigheid.”..."
**
ONDERTUSSEN...Trump..:
Trump Looks to "Reopen" Economy After NYT Coronavirus Bombshell: A Closer Look
miljoenen weergaven
•13 apr. 2020
Seth takes a closer look at the president getting ready to "reopen" the economy after a bombshell New York Times report revealed more details about how he ignored the threat posed by the coronavirus.
Late Night with Seth Meyers is supporting City Harvest to help those in need during the COVID-19 pandemic. City Harvest is New York City’s largest food rescue organization, working to end hunger throughout its communities by rescuing 66 million pounds of food each year and delivering it, free of charge, to hundreds of food pantries, soup kitchens and other community partners across five boroughs. Click the button on the above/below to donate or visit https://www.cityharvest.org/.
Subscribe to Late Night: http://bit.ly/LateNightSeth
Watch Late Night with Seth Meyers Weeknights 12:35/11:35c on NBC.
**
En dan....nog zo'n Populistische, Extremistisch Rechtse, Pseudo-dictator..:
FRAGMENT('Corona-betekent-meer-repressie'):
"...gouverneurs van alle provincies de leiding gegeven over de crisisaanpak, in plaats van burgemeesters. Zij zijn immers niet verkozen, maar door hemzelf benoemd. Dit kan de bestrijding van de epidemie juist bemoeilijken, aangezien burgemeesters dichter bij burgers staan.
Imamoglu wist niet van lockdown
De burgemeester van Istanbul, Ekrem Imamoglu, roept Erdogan op om samen te werken. Maar sinds de uitbraak hebben ze elkaar nog niet gesproken. Imamoglu was niet eens op de hoogte van de lockdown die vrijdagavond plotseling werd afgekondigd voor het weekend. „Ongeveer 60 procent van de besmettingen zijn in Istanbul. Daarom moeten we rechtstreeks contact met hem kunnen opnemen, zodat we onze problemen samen kunnen aanpakken.”Maar die kans is nihil, daarvoor verschillen ze te veel van mening over de aanpak van de epidemie. Erdogan wil de economie gaande houden, ook al blijft het aantal besmettingen met een schrikbarend tempo stijgen. Imamoglu vindt de maatregelen niet ver genoeg gaan en wil een algehele lockdown..."
dinsdag 14 april 2020
COLUMN AART DEKKER / US PRESIDENTSVERKIEZINGEN / TOTALE DEMOCRATISCHE SAMENWERKING IS DAAR: 'Bernie Sanders steunt Joe Biden officieel in presidentsrace VS' - Grote Coalitie! / DEBAT MET MAARTEN VAN GENT / BEAT TRUMP! /
COLUMN AART DEKKER
Eindelijk is de Totale Democratische Samenwerking daar!
 |
| Grumpier Old Men- Biden and Bernie – super_tuesday_2020(Cartoon van Ben Garrisson) |
Bernie Sanders steunt Joe Biden officieel in presidentsrace VS
Al sinds de Verkiezing van Trump discussiëren mijn (stok-)oude Cr
Al sinds de Verkiezingscampagne van
Trump voor president van de US in zijn laatste fase kwam discussiëren
mijn (stok-)oude Rotterdams-Estse Grote Vriend Maarten H. van Gent en
ik over deze – volgens mij compleet Incompetente, Corrupte (m.i.
zelfs Criminele), Racistisch en tenminste licht naar Dementie
neigende, maar volgens Maarten wellicht niet Stabiel Geniale , maar
toch wel degelijk Competente – Oranje Huilbaby. Maarten won de
weddenschap over zijn Verkiezing – er kan er nu eenmaal maar een
in een weddenschap 'Wordt Wel Gekozen' als positie innemen, dus voor
mij bleef slechts de Sterk Gewenste positie 'Niet Gekozen' over en
tweevoudig helaas verloor ik dus. Eerlijk gezegd zag ik hem zo rond
de Tussentijdse Verkiezingen wel Vallen – of dat nu door
Impeachment, Im- of Explosie, een Strafzaak, dan wel een andere
oorzaak zou geschieden – dat bleek te Optimistisch van mij...
Dus ging het de laatste tijd meer en
meer over al dan niet Herverkiezen in november 2020. We hadden
daarover een weddenschap staan; nadat van Gent zijn weddenschap (maar
niet met mij) dat Buttigieg de Democratische Kandidaat zou worden al
verloor, stond tussen ons de weddenschap dat – vermits Bernie
Sanders de Kandidaat voor de Democraten zou worden – ik hem dan
ook de Verkiezingen zag Winnen. Die is dus vervallen...
Maar Fundamenteler (althans voor
mij) was de discussie dat er volgens mij een Democratische Strategie
mogelijk zou waartegen Trump niet zou kunnen winnen; die waarbij de
Democratische Partij een faire voorverkiezing zou organiseren –
waarbij de Onafhankelijke 'Bernie' dus niet zoals de vorige keer aan
alle kanten zou worden tegengewerkt door het Democratische
partij-establishment – en
dan zodra er wat tekening in de onderlinge strijd zou komen een voor
de Amerikanen nieuwe vorm van Eenheid zou vormgeven; het al voor de
Verkiezingen duidelijk maken dat alle goede en populaire kandidaten
in een nieuwe regering zouden gaan Samenwerken. Dus voor de
Verkiezingen niet alleen een Running Mate op het Ticket zetten, maar
ook aangeven wie Minister van Gezondheidszorg, Economie, Buitenlandse
Zaken, Immigratie, Huisvesting, Infrastructuur, Defensie, Milieu,
Klimaat, etc, etc.
Dat het Corona-Verkiezingen zouden
worden was in die discussie natuurlijk door weinigen voorzien, in
ieder geval niet door mij...
Maar goed, de Totale Samenwerking
van Democraten is nu dus een feit; ben benieuwd hoe ze die verder
vorm gaan geven. In bovenstaand gesprek meende ik in ieder geval te
beluisteren dat Sanders deel uit zal gaan maken van een eventuele
Biden-regering...
We gaan het zien...
(AD)
NRC berichtte er zo over:
Witte Huis
Met de steun van Sanders hoopt voormalig vicepresident Biden de
linkerflank van zijn partij achter zich te krijgen in de aankomende
verkiezingen.
NRC.nl,
Voormalig presidentskandidaat Bernie Sanders heeft maandag
officieel zijn steun uitgesproken voor zijn vroegere concurrent Joe
Biden. Sanders, die een week geleden uit de race stapte, roept „alle
Amerikanen op” om op de Democraat Biden te stemmen. „We hebben je nodig
in het Witte Huis”, zei de linkse senator uit Vermont in een speciale
webcast met Biden. Sanders beloofde „alles eraan te doen” om president
Donald Trump te verslaan.
Met de steun van zijn belangrijkste oud-rivaal hoopt voormalig vicepresident Biden de linkerflank van zijn partij achter zich krijgen. De mannen spraken elkaar op afstand via een livestream vanwege de coronacrisis. „Het is geen geheim dat we onenigheden hebben”, stelde Sanders. De twee hadden onder meer andere ideeën over het verplicht stellen van een ziektekostenverzekering. „Jouw steun betekent ontzettend veel”, reageerde Biden. „Ik heb je nodig. Niet alleen om de campagne te winnen, maar ook om te regeren.”
In 2016 deed Sanders ook een gooi naar het presidentschap. Toen moest hij het uiteindelijk afleggen tegen Hillary Clinton. De steun voor Biden, binnen een week na het erkennen van zijn verlies, komt een stuk sneller dan destijds voor Clinton, waar ongeveer een maand overheen ging. In die race besloot een deel van de aanhangers van Sanders uiteindelijk om helemaal niet naar de stembus te gaan, of zelfs uit afkeer voor Clinton op Trump te stemmen. De vraag is of het de Democraten nu lukt om de Sanders-achterban veilig te stellen.
Met de steun van zijn belangrijkste oud-rivaal hoopt voormalig vicepresident Biden de linkerflank van zijn partij achter zich krijgen. De mannen spraken elkaar op afstand via een livestream vanwege de coronacrisis. „Het is geen geheim dat we onenigheden hebben”, stelde Sanders. De twee hadden onder meer andere ideeën over het verplicht stellen van een ziektekostenverzekering. „Jouw steun betekent ontzettend veel”, reageerde Biden. „Ik heb je nodig. Niet alleen om de campagne te winnen, maar ook om te regeren.”
In 2016 deed Sanders ook een gooi naar het presidentschap. Toen moest hij het uiteindelijk afleggen tegen Hillary Clinton. De steun voor Biden, binnen een week na het erkennen van zijn verlies, komt een stuk sneller dan destijds voor Clinton, waar ongeveer een maand overheen ging. In die race besloot een deel van de aanhangers van Sanders uiteindelijk om helemaal niet naar de stembus te gaan, of zelfs uit afkeer voor Clinton op Trump te stemmen. De vraag is of het de Democraten nu lukt om de Sanders-achterban veilig te stellen.
Meer van NRC:
Verkiezingen VS
Joe Biden heeft Sanders’ program én kiezers nodig
Meer Amerikaanse verkiezingen 2020
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
