Soberheid, glaasjes ranja en flutbestuur...

English: Queen Beatrix of the Netherlands in Vries Français : La reine Beatrix des Pays-Bas à Vries. Nederlands: Koningin Beatrix der Nederlanden in Vries (Photo credit: Wikipedia)

Het lang-, maar toch nog onverwachte- nieuws breekt, voor ons 'normale mensen' dan, want ons mp'tje-de tweede (Mark Flutte himself) wist het natuurlijk wel wat eerder; hij had zich er dus op voor kunnen bereiden... Direct na de toespraak van Koningin Beatrix, waar om 19:00h toch 7 Miljoen kijkers voor klaar waren gaan zitten (wie zei er dat nieuws niet snel gaat?) mocht Markje dus ook aan de bak. Na een aantal zaken die een premier bij dit soort gelegenheden moet zeggen, al kan ik me mensen voorstellen die dan met warmere en minder obligate woorden zouden zijn gekomen, 'moest' hij er ook nog wat actueels (en persoonlijks) aan toevoegen; "Het zou een 'sobere' plechtigheid worden want...het is crisis..."!? Toen ik hem dat hoorde zeggen begon het bij mij al een beetje te kriebelen. De volgende dag in de Kamer voegde hij eraan toe dat "...het toch ook wel een beetje feest mocht zijn; we hoefden het feest 'heus niet op een glaasje ranja sec uit te zitten'..." Pardon!?! Wat bedoelt hij nu eigenlijk?
De klap op de vuurpijl was 'dat er geen geld uitgegeven hoefde te worden aan een Nationaal Cadeau'..."...dit op verzoek van de Vorstin zelf...", 'die blijkbaar ook wel door had dat het land op zwart zaad zat, en dat ons mp'tje zulks niet aan het volk zou kunnen verkopen!...'

Wat hebben wij toch een leeghoofd, met slechts oog voor eigen positie en belangen, als 'leidertje'. Hoe moet Nederland ooit de, grotendeels zelf gefabriceerde, 'crisis' te boven komen met een politicusje aan het hoofd die niets zelf kan bedenken, behalve veelal foutieve eigen electorale belangen, en 'ons' continu crisis aan probeert te praten en verder als een windvaan aan een hoge mast heen en weer draait?

Als het niet zo bedroevend was, dan zou het beschamend zijn...

En wat een verschil met onze Koningin die in een moeilijke situatie, wel meestal de juiste wijze van opstellen, goede woorden, en menselijk gevoel weet uit te dragen; en dat al 33 jaar en op haar bijna 75e nog steeds! Je zou je bijna gaan generen voor je 'leidende politicus', nou ja, dat deed ik al, en de Majesteit is wel wat gewend...

Rutte-2 volgens Ruben Oppenheimer in NRC

De aankondiging, de precieze woorden van 't mp'tje, en verdere feiten rond de Troonwisseling in NRC

Flutte (Rutte) zegt een ding, doet het omgekeerde...de sociale werkvoorziening (open brief Emile Roemer)

Beste..,

'As je hier werkt en je wilt hier blijven, dat kan dat.' Dat zei Mark Rutte nog geen twee maanden geleden toen wij op bezoek waren bij de Diamantgroep, de sociale werkplaats in de regio Tilburg. Een harde belofte, maar kan hij die ook waarmaken?

Emile Roemer en Mark Rutte bezoeken kas

Nieuwsuur ging op bezoek bij dezelfde kwekerij waar ik met de premier en Job Cohen ben geweest. Bij de gebroeders Van Oirschot werken 30 mensen dankzij de deskundige hulp van Paul, een begeleider in dienst van de Diamantgroep.

Helaas zet onze premier een streep door deze mooie samenwerking. Door de bezuinigingen kan de gemeente de ondersteuning van Paul niet meer betalen en moeten de broers mogelijk gedwongen afscheid nemen van deze medewerkers. Ik neem dat de broers niet kwalijk, zij vertelden mij eerlijk: 'Ik heb verstand van planten, niet van begeleiding van mensen met een beperking.'

Wat ik de gebroeders Van Oirschot niet verwijt, verwijt ik Rutte wel. Door zijn bezuinigingen wordt het onmogelijk om mensen met een arbeidsbeperking aan het werk te houden. Houdoe en bedankt!, is de enige boodschap die Rutte voor deze mensen heeft. 'Wij zullen overwegen of we met buitenlandse werknemers aan de gang moeten', zegt één van de broers Van Oirschot in Nieuwsuur.

Het resultaat van Ruttes politiek is dat sociale ondernemers zoals de gebroeders Van Oirschot gedwongen worden om arbeidsgehandicapten in te wisselen voor Oost-Europeanen. Dat doet pijn, want de broers zijn ondernemers naar mijn hart. Zij willen een mooi, sociaal en gezond bedrijf overeind houden zonder hun personeel te hoeven inwisselen voor Oost-Europeanen die vaak werken onder het minimumloon. Dat een VVD-premier het leven van zulke ondernemers zuur maakt, vind ik onvoorstelbaar.

Gisteren heb ik opheldering geëist bij onze premier. Hij moet deze ondernemers niet aanzetten om mensen met een arbeidsbeperking te vervangen maar hen juist complimenteren omdat ze een mooi bedrijf op een sociale manier runnen. Het wordt tijd dat ik de premier nog een keer meeneem naar de gebroeders Van Oirschot: zij laten namelijk zien hoe sociaal ondernemerschap in de praktijk werkt, daar kan onze premier nog wat van leren.

Emile Roemer

"Polen vervangen gehandicapten" (item Nieuwsuur)
Duizenden mensen die werken bij een reguliere werkgever vanuit de Sociale Werkplaats dreigen hun baan te verliezen. Als de nieuwe Wet Werken naar Vermogen per 1 januari 2013 ingaat, dreigt de begeleiding van deze werknemers weg te vallen. Kijk de uitzending van Nieuwsuur terug.

Filefuik en Nieuwsuur

Ik verbleef in het buitenland, en hoorde dus pas over het dodelijke ongeval dat ontstond na de jacht van de politie op de benzinedief op de A2. De beperkte coverage van dit voorval die ik wel al meekreeg riep bij mij vragen op. Maar de aandacht die Nieuwsuur op dinsdag aan dit onderwerp wijdde in de vorm van een interview met advocaat Roethof van degenen die uiteindelijk het dodelijke ongeval veroorzaakten door op volle snelheid op de stilstaande file in te rijden, maakte mij kwaad: wat een staaltje slechte journalistiek was dat! Interviewer Toine Huys

die elke rolverdeling in geval van een misdrijf vergeten scheen te zijn, en met 'gestrekt been' op de advocaat invloog, waarschijnlijk omdat zijn eigen moraliteit hem ingaf dat 'de dieven schuldig waren'; het raakte kant nog wal! Ik schreef dan ook zojuist een email aan de redactie van Nieuwsuur, en die luidde aldus: "Wat een schandalig interview met de advocaat van de 'benzinedieven' eerder vanavond. Hoe kunnen we falende populistische politici het hoofd bieden als zelf de anchorman van het belangrijkste journalistiek TV-programma zijn eigen moraliteit over een onderwerp de voorrang verleent boven de kennis die hij zou moeten hebben over de diverse rollen die speler in een zaak als dit moeten spelen? Waarom laten we dan niet direct Wilders per Twitter een doodvonnis over de daders uitspreken? De daders zijn zeker strafbaar voor diverse feiten. Daar hebben we een OM en rechters voor. De advocaat dient die lieden, hoe dan ook, te verdedigen (en behoort dus niet bijna zelf gelyncht te worden door een presentator/interviewer die zijn eigen rol niet kent. Het past een interviewer ook niet om op de stoel van de rechter te gaan zitten en de daders bij voorbaat te veroordelen, voor welke misdaad dan ook! De politie is er voor de veiligheid van burgers, en om boeven te pakken die misdaden begaan. Daarbij zal zij nooit alle risicos voor 'bystanders' kunnen voorkomen, maar de politie weet, als geen ander, dat files in zichzelf al gevaren met zich meebrengen. Mensen opjagen en hoek in, en toevallige aanwezige bestuurders van auto's voor de opgejaagden als 'muur' gebruiken moet vroeg of laat fout aflopen. Dat kan een normaal denkend mens bedenken, de politie MOET DAT GEWOON WETEN! De politie had dus kritisch bevraagd mogen worden. De advocaat niet (hij is immers geen dader en ook geen rechter), en zeker niet op deze manier.

Kunnen wij Clairy Polak terug krijgen? Die was tenminste wel altijd neutraal-kritisch...!!!" Follow up op dit onderwerp: DePers 27-10-2011: http://www.depers.nl/binnenland/605755/Politie-verantwoordelijk-dode-A2.html

Hoe de Nederlandse Agro-/Handel-sector, in eendracht met Europa, de 'concurrentie' in Zuid- en Oost-Europa de nek omdraaien

Het is aan de orde van de dag: Nederlanders die, in lijn van wat de 'grote blonde leider' voorleeft, van mening zijn dat "er geen cent naar Griekenland, de andere 'Landen van de knoflookbelt', of welk ander kreperend land dan ook, mag". Want; "wij zijn goed, en zij zijn de steun niet waard = slecht(-er dan wij)". De waarheid is een stuk genuanceerder natuurlijk: door middel van Europese regels en, vooral, de Euro hebben Nederland, Duitsland en, in mindere mate wat andere rijke Europese lidstaten, in zo'n 10 jaar Euro die landen geheel (Griekenland, Portugal) of deels (veel andere armere lidstaten) kapot geconcurreerd. In de Voedsel-special van de Groene Amsterdammer wordt in een mooi artikel uit de doeken gedaan hoe dat werkt, analoog aan het wegconcurreren van de Hongaarse Paprika door de 'Nederlandse Rode'. Hieronder een essentieel fragment van het verhaal. links naar het hele artikel en de gehele uitgave zijn bijgevoegd. Lukt het niet die links te openen? Stuur mij dan ff een email... Overal die rode exportkraker De onstuitbare opmars van de Nederlandse paprika Met bravoure, bitterballen en veel Europese subsidies veroveren de verenigde Nederlandse telers de mondiale groentemarkt. In Hongarije huilt de kleine tuinder boven zijn smakelijke puntpaprika's. 'Wij komen er bij de supermarktketens niet meer tussen.'

... Al met al is dat onbetaalbaar.' Zsolt zet zelfgebrande palinka op tafel. Hij vertelt dat hij nu heeft ingezet op een kleine kwaliteitsproductie van paprika's, 'puur handwerk', waarvoor dan iets meer moet worden betaald. Hij is vorig jaar begonnen zijn groente op markten in de regio te verkopen; kwaliteitswinkels bestaan hier amper. Het lijkt niet de simpelste weg naar een winstgevend bestaan. 'Ik ben er echt niet principieel tegen om aan supermarkten te leveren', licht Zsolt toe. 'Maar ze willen geen kleine partijen paprika's afnemen, of hooguit tegen een fooi. West-Europa, met name Nederland, kan tegen erg lage prijzen leveren en voor een permanente aanvoer zorgen. Jullie producenten hebben financiële reserves. Zelfs de Hongaarse coöperaties die nog wel aan supermarkten leveren, hebben die niet. Als zo'n multinationale keten van ze af wil, betalen ze gewoon niet op tijd of eisen lagere prijzen.' Hij spreekt van 'bijna een overval op de Hongaarse markt' als hij de levensmiddelenimport uit West-Europa typeert die na 1989 op gang kwam: 'De Hongaarse markt is klein en wordt door de westerse waren geruïneerd. Wij kunnen daar niet tegenop produceren. Alleen kleine familiebedrijven zonder personeel overleven.' Het begon in 1990 met spotgoedkope producten in de nieuwe supermarkten, vervolgt hij. 'De bevolking kocht ze dankbaar. Ze hielden vanwege die spotprijzen van bijvoorbeeld Nederlandse paprika's zelfs op met hun eigen tuintjes. En hoe minder concurrentie er overblijft, des te hoger de supermarktprijzen worden. Zo werken de regels van de Europese markt.' Hij wil graag de EU-subsidieregels aan de kaak stellen: 'Duitsland krijgt bijvoorbeeld veel meer landbouwsubsidie dan Hongarije, omdat de subsidie per bebouwde oppervlakte wordt berekend. En zelfs per hectare krijgt de Hongaarse akkerbouwer gemiddeld slechts pakweg de helft van het Westen, onder het motto dat onze productiekosten zo laag zijn.' Is het beeld dat Zsolt schetst niet te zwartgallig? Van die landbouwsubsidies bijvoorbeeld, klopt dat wel? Hongarije krijgt in totaal meer landbouwsubsidies dan Nederland. Maar bij die GMO-subsidies voor de tuinbouw, een klein onderdeel van de landbouw, vist het land met zijn vele versplinterde producentjes inderdaad nagenoeg achter het net, en gaat Nederland er met de buit vandoor. En de bulk van de 45 miljard euro aan Europese landbouwsubsidies - het leeuwendeel van het totale EU-budget - gaat inderdaad niet naar het voormalige Oostblok, maar naar Duitsland en Frankrijk. Hoe groter de schaal is waarop de landbouw wordt bedreven, des te hoger de subsidie uitvalt. Dit verdelingsprincipe blijkt overigens niet alleen tússen de lidstaten te gelden, maar ook erbinnen. In Duitsland werden onlangs de ontvangende bedrijven van Europese landbouwsubsidies over 2009 openbaar gemaakt - afgedwongen door de EU. De uitkomst leidde tot verbijsterde berichten in de media. Want de miljoenenbedragen zijn vooral terechtgekomen bij megaconcerns die niet direct landbouw bedrijven, zoals het energieconcern RWE en de chemiegigant Bayer, producent van pesticiden en gentechniek. Kleinere landbouwers werden hooguit met een fooi afgescheept, terwijl Duitslands grootste melkfabriek Nordmilch, omzet twee miljard per jaar, van de EU maar liefst negen miljoen euro uit de landbouwpot kreeg. 'Het Westen krijgt subsidie om het Oosten op te kopen' - die klacht was al in 1990 in de nog bestaande DDR te horen over de Bondsrepubliek. Ze bleek in het herenigde Duitsland maar al te waar te worden. Ook het herenigde Europa is bepaald geen liefdadigheidsinstelling voor armlastige, kleine voedselproducenten, al het geklaag te onzent ten spijt over de 'schouders van de belastingbetalers' die gebukt zouden gaan onder de afdrachten aan Europa's randgebieden. ... Het hele artikel op de site van 'de Groene Amsterdammer' De hele voedselspecial van 'de Groene Amsterdammer' op de site van 'de Groene Amsterdammer'

Openbaarheid van Bestuur? OpDonneren! (EenVandaag)

De Wet Openbaarheid van Bestuur, ook wel WOB genoemd, ligt onder vuur. Deze wet is ooit gekomen om burgers toegang te geven tot documenten over besluitvorming of wetgeving. Vandaag de dag is het steeds moeilijker om nog documenten boven water te krijgen. En als het aan minister Donner ligt bijna onmogelijk.

Op 3 mei 2011, op de Internationale Dag van de Persvrijheid, sprak minister van Binnenlandse Zaken Piet Hein Donner een publiek van 200 journalisten toe. Hij beklaagde zich over het gebruik van de Wet Openbaarheid van Bestuur. Dit levert volgens Donner teveel werk op voor de ambtenaren die aan een informatieverzoek moeten voldoen. Ook verwijt hij journalisten te makkelijk en te ruim om te gaan met de WOB. Donner in zijn toespraak: “WOB-verzoeken zijn nu soms een ‘schot hagel’ in de hoop dat één korreltje raak is. Tientallen ambtenaren hebben een dagtaak aan de behandeling daarvan, dat is geen efficiente tijdsbesteding. Ambtenaren zijn er niet voor als het alleen maar gaat om een mogelijke ‘scoop’ van een journalist, het maken van een omroepprogramma of het schrijven van een wetenschappelijk stuk.”

Donner scheert hierbij alle journalisten over één kam. Daarbij vergeet de minister dat veel informatie dusdanig verstopt zit in soms enorme hoeveelheden documenten, dat het voor zijn eigen ambtenaren al moeilijk te achterhalen is, laat staan voor de burger. Als de overheid haar systeem beter op orde zou hebben (zie dit opiniestuk) dan zou het veel minder tijd kosten. Daarnaast is in 60% van de gevallen de overheid te laat met het reageren op een WOB-verzoek. Ook worden veel WOB-verzoeken te makkelijk afgewezen waardoor een gang naar de rechter noodzakelijk is. Het beperkte aantal keren dat een WOB-verzoek voor de rechter komt brengt minister Donner tot de conclusie dat ‘er blijkbaar al erg veel openbaar is’. Maar meneer Donner, u weet net als ik dat een bijna standaard afwijzing van een WOB-verzoek, voor velen voldoende is om af te haken. Simpelweg omdat de burger het daarvolgende traject niet ziet zitten. En dat weten uw ambtenaren ook, de uitzonderingen daargelaten.

U stelt in uw toespraak dat de persvrijheid en openbaarheid van bestuur weinig met elkaar te maken hebben. Ik ben benieuwd naar uw uitleg daarbij. Want met name hoe besluiten tot stand komen, welke kosten gemaakt worden, wie wat declareert, wie iets gegund wordt, dat zijn allemaal processen die controleerbaar moeten zijn. Dat wilt u onmogelijk maken. U haalt zelfs Bismarck aan die ooit over wetten opmerkte: ‘Wetten zijn als worstjes. Je kunt maar beter niet zien hoe ze gemaakt zijn.’ Mogen wij dat als burgers, journalisten, eigenlijk als werkgever van de overheid zelf bepalen?! De informatie waar u het over heeft is van de burger, van ons. U zit daar, de ambtenaren werken voor het volk, voor de burger. Datzelfde volk wil zien wat er gebeurt, of u het daar nu mee eens bent of niet. U gaat zelfs zover dat u dit alles ziet als een kwestie van wantrouwen richting de overheid. U gebruikt in uw speech zelfs de term ‘azijn pissen’, waarbij u vragen van de burger en van journalisten als een permanent wantrouwen ziet richting de overheid en ‘alle instituties die nodig zijn om ons drijvend te houden in onzekere tijden’. Uw woorden.

Waar zou dat wantrouwen toch vandaan komen, meneer Donner? Misschien door het feit dat falend toezicht op banken en verzekeraars miljoenen burgers in de problemen hebben gebracht? Dat overheidstoezicht op vele gebieden faalt? Dat rapporten, eenmaal openbaar door een beroep op de Wet Openbaarheid van Bestuur (Catshuisbrand, Vuurwerkramp Enschede, Schipholbrand, Irak), nieuwe feiten boven water hebben gebracht die de gang van zaken in een heel ander daglicht plaatsen. U, meneer Donner, uw ambtenaren, de instituties, horen er voor de burger te zijn. En als de mogelijkheid om controle uit te oefenen verder ingeperkt wordt, dan roept u misschien iets over u af wat u nu zegt te zien in Noord Afrika en in het Midden-Oosten. U stelt over de openbaarheid en daaropvolgende acties in die regio dat we ‘het effect vooralsnog positief beschouwen, hoewel ter plaatse bestuurders dat ook anders zien.’ Daarmee neemt u een groot risico. Het volk zal het op een gegeven moment niet langer pikken onwetend gehouden te worden. Aan u om openheid van zaken te geven, en wel zoveel openheid dat we de hele WOB niet meer nodig hebben. Tot die tijd is het WOBBEN geblazen, zodat een ieder weet wat de overheid doet en hoe beleid tot stand komt, en belangrijker nog of dat met of zonder misstanden is.

Meer op: De avond van de Persvrijheid en reacties EenVandaag

Benzineprijs kan omlaag - Geld en Recht

In principe klopt onderstaand bericht wel min of meer. Maar toch is er wel degelijk wat waar van het gevoel dat de meeste mensen hebben: dat de stijgingen van brandstof-prijzen aan de pomp altijd sneller en harder omhoog gaan bij stijgende prijzen per vat olie, dan dat ze weer dalen als de curve van die prijs weer naar beneden gericht is. En dat de overheid een groot deel van de omzet aan brandstoffen aan de pomp afroomt is natuurlijk geheel waar! Maar de suggestie die achter onderstaand bericht is dat die overheidsdruk op de prijzen ook continu toeneemt; en dat is natuurlijk geheel bezijden de waarheid: er wordt nog steeds gepraat over 'het Kwartje van Kok', terwijl dit toch echt 8 jaar Bakken Ellende en nu alweer anderhalf jaar geleden is dat Rutte zijn zeteltje meer pakte waardoor hij zich nu gelegitimeerd voelt ons aan een soort Staatsterreur te onderwerpen. Kok is dus zo'n 10 jaar weg...'het Kwartje' staamt uit zijn periode als Minister van Financiën", en dat is dus zo'n 15 jaar geleden...!
Iedereen die dus suggereert dat de Overheid steeds maar een groter aandeel van de Brandstopprijzen aan de pomp binnenhaalt, die liegt!
Benzineprijs kan omlaag - Geld en Recht

Na de 'Sorry-democratie' komt....

Van NRC-Next.nl
Christiaan Weijts: Façadesorry
op 10 maart 2011

Oké, de communicatie had ‘gelukkiger’ gekund. Wordt dat de wegwuifslagzin van Rutte I? Ach ja, erkende de premier, we hadden meteen toen het staatsbezoek aan Oman niet doorging moeten zeggen dat Bea in plaats daarvan wél carnaval ging vieren bij de sultan. Ach ja, zei buitenlandminister Rosenthal, ik had in die Bahramizaak zelf met de Iraanse autoriteiten moeten bellen. Communicatiefoutje. Het had gelukkiger gekund. Hans Hillen van Defensie had eerst beweerd dat er niets aan de hand was bij de marine in Den Helder, maar ja, dat hadden z’n ambtenaren gelukkiger kunnen communiceren. Dadelijk zal Hillen ook wel vertellen dat die A-Teamachtige helikopterstunt in Libië dezelfde oorzaak heeft.

Een communicatiefout: dat is een schuldbekentenis die de schijn moet wekken dagenlang in allerlei verzachtende omstandigheden te hebben liggen marineren. Net als de onpersoonlijke constructie. De ‘het’ in ‘het had gelukkiger gekund’ is dezelfde als in ‘het regent’: God, het noodlot… wijzelf in elk geval niet.

Aha, dus het lag alleen aan de communicatie? Da’s een hele opluchting! Behalve dan wanneer het helemaal niet om communicatie gaat maar om de inhoudelijke kern daarachter (Oman), of wanneer die gebrekkige communicatie nu juist het meest laakbare is (Bahrami, Den Helder).

Op de keper beschouwd is alles voor politici ‘communicatie’. Vanuit het Binnenhof zie je de wereld alleen door een abstraherend filter van rapporten, memo’s, brieven – van taal, kortom – en probeer je het land bij te sturen met wetsvoorstellen, debatten, moties – words, words, words.

Wat ingrediënten en timing zijn voor een chef-kok, zijn formulering en beeldvorming voor een politicus. Suggereren dat iets ‘alleen maar’ een fout in de communicatie was, is als de chirurg die zegt dat hij ‘alleen maar’ het verkeerde been amputeerde.

Communicatiefouten? Façadesorry en fake-excuses van langteenijdeltuiten die hun beulen paaien op de bühne. De oppositie laat ze met een plichtmatige foei ontsnappen. De gedoogpartner tikt wat op z’n twitter – Wilders’ persberichten van hooguit 140 tekens halen steevast alle kranten en journaals – en dan heeft iedereen z’n zegje gedaan.

Ach ja, de communicatie had gelukkiger gekund.

Pa(u)l(jas) de Leeuw is een Nar, en die mag zeggen wat hij wil (zoals cartoonisten mogen tekenen wat zij willen...)

Voor de meeste mensen geldt: "You love him or you hate him, en niets ertussenin". Ik heb het dan natuurlijk over Paul de Leeuw. Ik mag hem wel; maar dat komt omdat ik hem zie als een soort Hofnar, een Paljas. Hij maakt vaak mensen belachelijk, maar de mensen die dat gebeurt kunnen er bijna allemaal wel tegen, en vinden het dan dus niet erg, of zelfs leuk. Soms gaat hij ook wel eens 'out of bounds'; dan maakt het het te bont, of gaat hij te lang door. Maasr in dat soort situaties is hij vaak (niet altijd) snel met het inzien van zijn faux passe, en maakt hij snel excuses. Ik denk dat Paul veel meer goeds dan slechts doet, want laten we wel zijn: wie is er beter in het bespreekbaar, dan wel acceptabel, maken van zaken in de taboe-sfeer dan de Leeuw? Of het gaat nu gaat om geestelijk gehandicapten, of om homo's; hij kan er mee omgaan, maakt grappen en grollen 'op het randje', mensen kunnen er om lachen, en na een tijdje zijn de grenzen bij velen weer wat opgerekt, of zelfs verdwenen. Zijn humor is soms hilarisch, soms 'zo-zo', maar het is meestal wel duidelijk wat hij bedoelt...

En nu was Paul dus ineens een middelpunt van een heuse cartoon-rel, en dan nog wel zonder dat hijzelf ook maar iets gedaan had. En toen was hij bang, gekwetst en aangedaan. Een (al dan niet zware) bedreiging, op hemzelf en zijn gezin gericht, en 's avonds moest hij alweer de buis op. Er volgde een hoop 'ge-gekscheer', maar ook wat zeer serieuze opmerkingen, en tot slot een lief liedje, dat uiteindelijk toch eigenlijk wel keihard was, en nog wel gericht op een Vara-collega. En Paul zat, mijns inziens, gewoon fout... Want natuurlijk was niet de web-site Joop.nl, niet de hoofdredacteur daarvan, zelfs niet de tekenaar van de cartoon, maar gewoon Wilders degene die de boel weer eens escaleerde, en 'dus' kwamen zijn stoottroepen in actie en bedreigden zij een aantal Vara-coryfeeën...

Want zo werkt het bij die lieden: groepen en instituten worden op de korrel genomen, als iemand iets doet wat ze niet bevalt; of het nu linkse mensen, moslims, afrikanen, vara-medewerkers, SP'ers of Groen-Linksers betreft, iemand doet iets, en alle mensen die zij ermee associëren zijn fout en dus doelwit. Het is nu nog niet zover als in Amerika waar Sarah Palin hit-list publiceert en het voetvolk de trekker overhaalt...maar die tijd komt nog wel, als Wilders niet tijdig politiek gestopt wordt. Let wel: ik propageer geen geweld of liquidaties, maar wel een keiharde politieke aanpak. Vanavond kan daarin de eerste stap gezet blijken te zijn, als de coalitie en dus VVD en CDA de politieke prijs betalen voor het salonfähig maken van de moderne fascisten van de PVV. Maar als dat niet gebeurt wordt het allemaal nog veel erger...!!
Francisco van Jole bij Paul de LeeuwPaul ontvangt Francisco van Jole, hoofdredacteur van Joop.nl, in zijn show en betuigt zijn spijt.

Rechtse Schreeuwers: Joost 'Niet Weerdmans' en de CO2 Opslag

Joost Eerdmans was er duidelijk over toen hij zich presenteerde als het nieuwe anker van Uitgesproken WNL: niets gebalanceerde berichtgeving of becommentariëring van het nieuws, uitgesproken rechtse stemmingmakerij stond hij voor!

En dat doet hij dus ook! Zie het item over CO2opslag in Nederland, en in "het land waar ze al een stuk verder zijn - Amerika". Twee voorbeelden uit de VS werden gepresenteerd: in Ohio wisten ze het, net als in Barendrecht, tegen te houden, maar in Californië daar 'zagen ze het licht wel!' en daar ging het dus door.

Wat onze volksmenner, en trouwens ook de twee mensen die er nu in het Noorden mee (en tegen) bezig waren lieten ook achterwege erop te wijzen, niet duidde was het feit dat er in Californië gebouwd werd in grotendeels leeg gebied (en dus niet zoals in Barendrecht het plan was recht onder een nieuwe woonwijk), en dat er sprake was van een heel groot complex met allerlei vernieuwende en groene energieopwekking. Miljarden gaan daarin worden geïnvesteerd, terwijl in Nederland door Eerdmans politieke vrienden van PVV, VVD en CDA juist zo'n beetje alle Groene Investeringen van overheidswege met één pennestreek zijn geschrapt.

Joost 'Niet Weerdmans' is een ordinaire volksmenner geworden, erger dan hij ooit was (en dat zegt nogal wat), iemand die met een stalen gezicht met de borst en kin vooruit in beeld wordt genomen van schuin onder, zodat hij er staatsmannelijk stoer uit komt te zien, maar in zijn eerste leugen (en trouwens ook niet in de tweede, derde...honderdste leugen is gestikt. 'Joost Nietwaar-Mans', Josst de Leugenaar zogezegd...

Verhaal over 'Dutch Giant' zette mij aan het denken...

Onderaan dit verhaal mijn reactie op een artikel in NRCNext. Mijn reactie wordt voorafgegaan door reacties van anderen, sommigen (zoals tegenwoordig gebruikelijk) van 'iets minder subtielen'...

Dutch giant moet in zijn cel blijven zitten

Had de rechter meer rekening moeten houden met zijn gemoed?
Door Stijn Bronzwaer Stijn Bronzwaer op 8 februari 2011

De 240 kilo zware en 2.04 meter lange Angelo M. (38) moet in zijn cel in Krimpen aan den IJssel blijven zitten. Dat heeft de rechter in Den Haag vanochtend bepaald. De zaak rond de ‘Dutch giant’ kon rekenen op internationale belangstelling tot in de Verenigde Staten.

M., die sinds september een celstraf van achttien maanden uitzit wegens fraude, klaagde justitie onlangs aan in een kort geding. Volgens zijn advocaat schond Justitie artikel 3 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens: niemand mag worden onderworpen aan folteringen of aan onmenselijke behandelingen. Maar volgens de rechter is er geen sprake van een ‘inhumane’ situatie.

Alles is te klein voor Angelo
Zo ziet de cel van Angelo M. er ongeveer uit, zo tekende zijn raadsman op:

Een Nederlandse standaardcel heeft tien vierkante meter vloeroppervlakte, is twee meter breed en 2,5 meter hoog. Een celoppervlak mag maximaal 10 procent van deze afmetingen afwijken.

Voor douche- en toilet is er een aparte ruimte in elke cel. Daar ontstonden voor Angelo de problemen. De toegang tot die ruimte is ongeveer 70 centimeter breed. De douchekop staat te laag (1.95 meter hoogte) en is niet verstelbaar. Naar het toilet kan Angelo alleen als hij er schuin en naar links gedraaid op zit.

Een gevangenisbed is een bak van ongeveer 196 bij 77 centimeter met stalen randen met een matras erin. Slapen moet Angelo op z’n zij, in de foetushouding. Bezoek ontvangen is moeilijk, de stoeltjes zijn te krap voor iemand van Angelo’s omvang. De gevangenis legde een houten constructie van pallets in de bak, met twee matrassen er bovenop. De directeur van de inrichting heeft inmiddels toestemming gegeven voor aanschaf van een passende stoel. Volgens de rechter had de gevangenis daarmee voldoende gedaan om het M. makkelijker te maken.

Bijzonder hoogleraar detentierecht Gerard de Jonge van de universiteit Maastricht noemt vandaag in NRC Handelsblad de suggestie dat de Nederlandse gevangenis een luxe oord zou zijn “een onuitroeibaar stereotype”.

Strafbepaling naar misdaad, of naar misdadiger?
Het stuk op Slate.com trekt de zaak breder: uit de zaak van M. blijkt dat niet iedere gevangene de straf hetzelfde ervaart. De straf wordt bepaald aan de hand van de misdaad, niet de misdadiger. En dat klinkt logisch. Niet blij met je cel? Dan had geen fraude moeten plegen. Punt.

Adam Kolber, juridisch docent aan de Brooklyn Law School, is het daar niet helemaal mee eens, zegt hij in dit artikel uit 2009: "We have certain obligations to take subjective experience into account when sentencing or when establishing sentencing policies."

Kolber noemt twee hypothetische gevallen: de ‘gevoelige’ gevangene en de ‘onverschillige’ gevangene. Beiden hebben dezelfde misdaad gepleegd en zitten ervoor vast. Dhr. Gevoelig reageert nerveus, angstig en depressief op zijn gevangenschap. Dhr. Onverschillig past zich snel aan en lijdt er niet zichtbaar onder. Elke dag in het gevang is een zwaardere straf voor Gevoelig dan voor Onverschillig. We moeten ze voor dezelfde misdaad even zwaar straffen, maar dat gebeurt in dit geval dus niet.

8 reacties
* Azijn , 8 februari 2011 om 14:30

Dat is toch juist waarom de rechter een bepaalde discretie heeft (en waarom verplichte minimumstraffen ook een slecht idee zijn).

Een ander voorbeeld is meneer Succesvol en meneer Uitvreter. Stel dat zij, om wat voor reden dan ook, een handgemeen met elkaar krijgen. Gelijke monniken, gelijke kappen zou je zeggen, dus allebei even lang de cel in voor geweldpleging?

Meneer Succesvol verliest echter mogelijk door dat akkefietje zijn baan en zal ook problemen hebben met zijn toekomstige carriere. Meneer Uitvreter had geen baan en was ook niet van plan om ooit er eentje te krijgen. Hij verliest veel minder.

Lijkt me ook een situatie waarin het gerechtvaardigd is om mee te nemen dat de veroordeling op zich voor de een al veel zwaarder uitpakt dan voor de ander, dus dat de ene dader veel beter een kortere straf zou krijgen en de ander een langere.

* Simon90, 8 februari 2011 om 14:43

Het probleem is dat het nogal moeilijk juridisch verantwoord aan te tonen is of een gevangene zijn straf laconiek, danwel als een hel ervaart.

* M, 8 februari 2011 om 14:47

En de verkeersboetes, die voor de bijstandsmoeder veel hoger zijn dan voor de miljonair. En het rijbewijs innemen, dat voor de taxichauffeur weer veel vervelender is dan voor diezelfde bijstandsmoeder.

Hoewel er landen zijn waar boetes inkomensafhankelijk zijn, is dat bij ons niet zo. En gevangenisstraffen zijn dus ook niet afhankelijk van het lichaamsgewicht.

En om het maar politiek-incorrect af te maken: niet de krapte van de cel maakt het leven zwaar, maar de omvang van de gevangene. En daar had de gevangene zelf iets aan moeten doen, door minder te eten. Misschien kan hij zijn achttien maanden besteden aan work-outs?

* Q, 8 februari 2011 om 15:46

Natuurlijk moet je ‘gevoelig’ en ‘ongevoelig’ even zwaar straffen, er is namelijk geen mogelijkheid om met zekerheid te bepalen tot welke groep mensen behoren (gevangenen kunnen ook faken om een lagere straf te krijgen). Pech voor Angelo M – had hij zich maar aan de wet moeten houden. Zo simpel is het wel degelijk. Natuurlijk heb je als land te zorgen voor basiscondities: gezonde voeding, nachtrust, veiligheid, enz. Maar meer ook niet. En ze komen hem zelfs al tegemoet met dat bed en die stoel.
Komt nog eens bij dat niemand hem heeft gevraagd zo’n dikzak te zijn, 2.04m is lang, maar rechtvaardigt in het geheel niet de 240 kilo. Als hij meer ruimte nodig heeft moet ie maar afvallen. Of zich aan de wet houden.

* marn, 8 februari 2011 om 16:16

Het is inderdaad lastig om subjectieve ervaringen te meten. Maar dit betekent niet dat we het niet kunnen proberen. Ja, mensen kunnen dingen faken, maar we beschikken wel degelijk over manieren om dit te controleren. Helemaal zeker weet je het nooit, maar het is onzin (@simon90) dat het daarom moeilijk wordt om dit juridisch rond te krijgen. Rechters zijn er nu juist omdat we dingen (bijv. schuldig of onschuldig) nooit helemaal zeker weten. Een rechter is per definitie iemand die dit soort risico’s (namens ons, de maatschappij) neemt; anders kunnen we net zo goed een computer recht laten spreken.

Dat niet met zekerheid vast is te stellen of iemand gevoelig of ongevoelig is, lijkt me dus niet zo’n sterk argument. Schuldig of onschuldig is ook nooit met zekerheid vast te stellen, maar toch is dit natuurlijk geen reden om te stoppen met rechtspreken en straffen.

Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat ik vind dat we rekening moeten houden met subjectieve ervaringen; ik zeg slechts dat onzekerheden bij het ‘meten’ van deze subjectieve ervaringen geen doorslaggevend argument zouden moeten zijn.

* Jan Muters, 8 februari 2011 om 16:32

Ik neem aan dat Angelo M stoute dingetjes heeft gedaan. En zelfs een Angelo M, die zijn vet niet bij de fitness, maar waarschijnlijk voor tv heeft aangekweekt, moet weten dat je voor een aantal stoute dingetjes in de cel beland. Op TV komen vaak programmá’s waarin cellen voorkomen. Dus onze Angelo had goed kunnen weten waar hij terecht zou komen als hij betrapt zou worden op stoute dingetjes. Hij had dat in kunnen plannen door te gaan sonja bkkeren of meer van die afvalraces. Niet gedaan dus dan maar met de vette klep zo de cel in. Het is vrije keuze geweest dus nu niet lopen te piepen.

* Benjamin, 9 februari 2011 om 10:28

Leuke gedachte, maar je zou het natuurlijk ook om kunnen draaien. Dhr. Gevoelig neemt een veel groter risico en zal dus minder snel iets verkeerds doen. Hij is meer op zijn hoede voor de nadelige gevolgen. Het feit dat hij dan toch iets doet, is misschien juist wel aanleiding om aan te nemen dat het wel meevalt hoe gevoelig deze meneer werkelijk is.

Voor de een is het vooruitzicht van de straf al voldoende om het niet te doen, de ander doet het doelbewust wel. Dan krijg je je verdiende loon, niet meer en niet minder. Regels zijn vooraf bekend, dus als je die overtreedt heb je met de consequenties te leven. Een hardrijdende taxichauffeur zet doelbewust zijn carrière op het spel: dom, maar geen reden om hem dan dus maar minder te straffen.

Antwoord

* Aart Dekker
* 9 februari 2011 om 18:10

Your comment is awaiting moderation.

Het is voor mensen die gezond en fit zijn misschien moeilijk voor te stellen en, nee ik ben geen 2.04m en 240kg, maar ik denk dat dit best onder (een al dan niet lichte mate) van marteling geschaard mag worden…

Sommige reacties hier vind ik dan ook getuigen van de hardvochtigheid die Nederland meer en meer in zijn greep neemt; gevoelloos, misplaatst superieur, dom, hier laat ik het maar bij (al is er nog veel meer over te zeggen).

Gevangenisstraf op zich lijkt mij al zeer heftig, even los van de duur ervan (en als we het niet hebben over enkele dagen). De duur van de straf is aan de rechter, maar dient passend te zijn. Additionele straf in de vorm van dit soort ‘marteling’ hoort daar niet bij…

Misschien moeten er een aantal speciale cellen voor ‘de zeer groten’ bijkomen waar ‘niet standaard gebouwden’ kunnen worden geplaatst!?

Iedereen geeft Iedereen de Schuld, maar bij analyse blijkt steeds weer: Iedereen was Verantwoordelijk; dus was Niemand Verantwoordelijk...

We hebben de 'Banken-Crisis' overleefd (tenminste in Nederland, Engeland, Duitsland, de VS, Duitsland, en nog wat landen meer), maar het beroep op publieke middelen dat daarvoor werd gedaan veroorzaakt een 'Landen-Crisis' en daardoor weer een 'Valuta-Crisis'...zo slepen we onszelf van de ene ad-hoc ingreep naar de volgende. En alhoewel de aanleiding zelfverrijking betrof (door i.h.a. toch zeer 'markt-kapitalistisch' ingestelde lieden die altijd en overal allereerst goed voor zichzelf zorgen), hoort de rekening volgens de 'Rechtse' politici, die nu vrijwel overal aan de macht zijn, door 'ons allemaal' te worden betaald in de vorm van draconische bezuinigingen...!! De logica daarvan ontgaat mij ten enenmale...

Van de mensen die 'wij' hebben ingehuurd om dit soort zaken nu juist te voorkomen, bestaat het overgrote deel uit: 1) politici, en 2) economen.

Over deze twee 'soorten mensen' schreef iemand die deel van beide populaties deel uitmaakte tijdens de vorige Nederlandse Regering, Paul Tang, een zeer goede analyse in de Groene Amsterdammer: "Pijn is niet Fijn", hier komt'ie:

Pijn is niet fijn - Het onderbuikgevoel van economen
Economen wantrouwen politici en verlangen naar daadkracht; deze gevoelens delen ze met de populisten. Ze hebben ook gemeen dat hun wereldbeeld simpel, soms te simpel is.
PAUL TANG BEELD BAS KÖHLER

DE PRESIDENT van De Nederlandsche Bank Nout Wellink spreekt van een gemiste kans bij de Europese top. Na banken zijn landen in de problemen gekomen. Griekenland heeft als eerste moeten aankloppen bij het Europese noodfonds, en Ierland als tweede, Portugal en Spanje kunnen nog volgen. Deze problemen worden geweten aan de slechte naleving van de Europese begrotingsregels. Strenger straffen zou voortaan moeten zorgen voor een betere naleving, maar Frankrijk en Duitsland hebben hierover geen overeenstemming bereikt. Dat is de gemiste kans volgens Wellink. Hij staat bepaald niet alleen in deze opvatting. Sylvester Eijffinger, hoogleraar in Tilburg, pleit voor volautomatische boetes en Mathijs Bouman, analist bij rtl-z, stelt het liefst politici onder curatele.
Het gevoel van law and order is gediend met straffen voor zondaars, het liefst streng en volautomatisch. Het is niet voor niets dat de pvv - in de overtreffende trap - ervoor heeft gepleit om de zondaars uit de euro te zetten. Het is een onderbuikgevoel en niet meer dan dat.
Lang niet alle problemen zijn toe te schrijven aan het overtreden van de Europese begrotingsregels. Zeker, Griekenland heeft de overheidsfinanciën uit de hand laten lopen en dat een tijd weten te verdoezelen. Maar Ierland kampt met de gevolgen van een uiterst riskant spel van lenen en beleggen door banken. Met garanties op de bankschulden heeft de overheid een te grote last op zich genomen. En Spanje worstelt met de gevolgen van een vergelijkbaar spel. Na het barsten van de zeepbel op de huizenmarkt blijken sommige projecten onverkoopbaar en daarmee onbewoonbaar. Een strikte naleving van de Europese begrotingregels zou geen zier hebben geholpen. Ierland en Spanje hadden in 2007, het jaar vóór de kredietcrisis, een overschot op de overheidsbegroting en een bescheiden overheidsschuld, en waren ver verwijderd van het maximale tekort van drie procent en de maximale schuld van zestig procent van het nationaal inkomen. Als er een kans gemist is, dan is dat door de toezichthouders op de financiële sector die de gevolgen van onverantwoorde speculatie niet goed ingeschat hebben.
Interessanter is om te bekijken welke lessen de goede voorbeelden bieden. Want het is niet zo dat alle politici onverantwoordelijk zijn en aan Europese begrotingsregels gebonden moeten worden. Niet voor niets heeft de financiële markt veel vertrouwen in Nederland, ondanks de opgave van 29 miljard die in de aanloop van de verkiezingen is becijferd. Dat heeft veel te maken met de budgettaire kaders en de daardoor sterke positie van de minister van Financiën in onderhandeling met collega's van 'spending departments'. En het heeft te maken met de onafhankelijke projecties en becijferingen door het Centraal Planbureau, die een politiek gekleurde inschatting van de situatie voor-komen. Het is dus een raadsel dat uitgerekend Nederlandse economen alleen pleiten voor Europese begrotingsregels en automatische naleving daarvan.

DE WENS van strenge regels komt voort uit een onderbuikgevoel over politici. Zij zouden zich laten leiden door volkse sentimenten en daarmee door kortzichtigheid die op termijn de economie schade kan toebrengen. De wens van volautomatische sancties past in een patroon. Economen als Arnoud Boot en Willem Buiter hebben gepleit voor een apart agentschap om de staatsdeelnemingen in banken te beheren, uit vrees dat politici onredelijke eisen aan banken stellen. Economen als Bas Jacobs en Coen Teulings hebben gewaarschuwd voor de deeltijd-WW, uit vrees dat noodlijdende bedrijven overeind gehouden worden. Economen als Sylvester Eijffinger hebben zich gekeerd tegen het opkopen van staatsobligaties door de Europese Centrale Bank, uit vrees dat het op termijn leidt tot hoge inflatie. Er is een voorkeur voor een beperking op het begrotingstekort, uit vrees dat er op termijn te weinig wordt gespaard om de gevolgen van vergrijzing op te vangen. Alleen, de vrees is vaak niet terecht: zo zijn er geen voorbeelden van onredelijke eisen aan banken, wordt de deeltijd-WW afgebouwd, is de verwachte inflatie laag en gaat het tekort omlaag. De vrees komt vooral voort uit een onderbuikgevoel: economen wantrouwen politici.
Het onderbuikgevoel van economen is niet alleen dat politici de makkelijkste oplossingen voor de korte termijn kiezen maar ook dat ze de lastige keuzes voor de lange termijn ontlopen. Het verwijt is in de regel dat de politici slechts op de winkel passen en pijnlijke maatregelen vermijden. Hopelijk met een knipoog is ooit het motto 'bloed is goed, pijn is fijn' voorgesteld.
Toch is het verwijt van gebrek aan leiderschap niet doeltreffend. Opvallend is juist dat de politieke partijen, met uitzondering van de pvv en de sp, in hun verkiezingsprogramma's voorstellen hebben gedaan om het tekort met 29 miljard of meer te verminderen. Veel van die voorstellen zijn bezuinigingen die pijnlijk te noemen zijn, zoals de verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd, beperking van hypotheekrenteaftrek, kortere WW-uitkeringen, versoepeling van het ontslagrecht of vermindering van studiebeurzen. Veel partijen hebben verscheidene van deze maatregelen in hun verkiezingsprogramma opgenomen, en d66 en GroenLinks hebben zelfs alle maatregelen omarmd. Dit past in de Nederlandse traditie om het huishoudboekje van de overheid op orde te houden. Nederland is geen Griekenland.

ECONOMEN wantrouwen politici en verlangen naar daadkracht; deze gevoelens delen ze met de populisten. Ze hebben ook gemeen dat hun wereldbeeld simpel, soms te simpel is. Hun inzichten, hoe waardevol ook, ontlenen economen aan een eenvoudig model waarin de samenleving niet méér is dan een losse verzameling van rationele individuen en waarin hervorming van de economie vooral een betere werking van markten is. Vergeten is de aandacht voor fairness door Adam Smith en animal spirits door John Maynard Keynes. Met uitzondering van de (sociaal-) liberalen kunnen en willen politici een dergelijke opvatting van mens en maatschappij niet huldigen. Abram de Swaan sprak in de Thomas More-lezing eind vorig jaar een tikje provocatief van een dwaalleer.
Het is in elk geval duidelijker dan ooit dat de werkelijkheid weerbarstiger is dan het model van economen. Paul Krugman, Nobelprijswinnaar voor de economie, durfde in september 2009 hardop en ook een tikje provocatief te vragen: 'How Did Economists Get It So Wrong?' Het idee van efficiënte markten en rationele individuen heeft te veel economen het zicht op een financiële zeepbel ontnomen. Want alle bezweringen van Nout Wellink ten spijt is niet luid en duidelijk gewaarschuwd voor de instabiliteit van financiële markten en voor de gevolgen die die zou kunnen hebben.
Sinds het stuk van Paul Krugman zijn bovendien de gevolgen voor de arbeidsmarkt helderder geworden. De arbeidsmarkt is vaak gezien als hét verschil tussen het dynamische, flexibele Amerika en het trage, logge Europa. Hervormingen als versoepeling van het ontslagrecht zouden de arbeidsmarkt in Europa beter moeten laten werken. Door de kredietcrisis is het verschil echter niet verscherpt maar omgekeerd. In de Verenigde Staten is de werkloosheid grofweg verdubbeld, van zo'n vijf procent eind 2007 tot iets meer dan tien procent eind 2009. De oeso verwacht dat de werkloosheid aan het einde van dit jaar nog steeds boven de acht procent ligt, en uit de vrees dat het aantal langdurig werklozen zal stijgen en zij tot armoede zullen vervallen.
In de Europese landen heeft de crisis op de werkloosheid minder effect gehad. Dat geldt in het bijzonder voor Nederland. Ook hier is de verwachting geweest dat de werkloosheid zou verdubbelen, maar het Centraal Planbureau heeft die verwachting steeds moeten bijstellen. In Nederland is de werkloosheid tot 5,5 procent gestegen en daarna weer gaan dalen. De arbeidsmarkt is flexibeler gebleken dan eerder gedacht, ondanks de ontslagbescherming. Het probleem schuilt vooral in de verdeling van de klap: die is opgevangen door tijdelijke contracten en zzp'ers, en is voorbijgegaan aan werk-nemers in vaste dienst.

ONDERBUIKGEVOELENS vanuit een simpel wereldbeeld: dat hebben populisten en economen gemeen. Maar er is een cruciaal verschil. Terwijl de populisten zich afzetten tegen de arrogante elite en kiezen voor het volk keren de economen zich juist tegen naar het volk neigende politici. Men zou kunnen zeggen dat economen nog een tikkeltje arroganter zijn dan de politieke elite. Maar belangrijker is het verschil tussen het economische en het volkse wereldbeeld.
Er is een kloof tussen de inzichten van economen en de opvattingen van kiezers. Vanuit dit perspectief zijn economen wereldvreemd of eigenlijk volksvreemd. In Amerika heeft een enquête (in 1996) deze kloof goed in kaart gebracht: Amerikaanse kiezers wijten hogere olieprijzen aan de oliemaatschappijen en economen aan vraag en aanbod; uitbesteden door grote bedrijven zien kiezers als slecht en economen als goed; kiezers vrezen te veel immigranten en economen doen dat niet, et cetera. Algemeen zijn kiezers (veel) banger voor vernietiging van banen, voor vormen van internationalisering en voor de toekomst dan economen dat zijn. Deze uitkomsten zullen voor Nederland niet veel anders zijn. In de afgelopen jaren hebben de sp en de pvv winst geboekt. Dit zijn de partijen die sociaal-economische zekerheden proberen te bieden die volgens economen niet nodig of zelfs contraproductief zijn. Terwijl bij de sp de standpunten passen bij de opvattingen over mens en maatschappij heeft de pvv een electorale keuze voor sociaal-economisch conservatieve standpunten gemaakt. Geert Wilders heeft de angst onder het electoraat goed ingeschat.
Het is aan politici om de kloof tussen inzichten over het economisch beleid en de opvattingen van kiezers te overbruggen. Zij moeten hun achterban en kiezers tevreden houden of zien te overtuigen. Dat is nog geen makkelijke opgave: de kloof is niet te dichten met alleen een duidelijke uitleg. Hiervoor hebben economen te weinig begrip. Ze wijzen liever met de vinger naar politici die naar populisme neigen en geen daadkracht vertonen.
De afgelopen jaren heb ik als econoom en politicus de kloof gevoeld. Soms heb ik - na een langdurige discussie en uit lichte wanhoop - collega-economen geopperd om zelf een eigen partij te starten. Dat is taal die ze verstaan. De markt voor stemmen is competitief. De drempel tot toe- en uittreding is laag. Er zijn in de afgelopen jaren veel partijen bij gekomen. Bovendien zijn kiezers minder trouw aan een partij dan consumenten aan een merk van een auto of frisdrank. Een partij die pleit voor een reeks van pijnlijke maatregelen onder het motto 'pijn is fijn' hoeft niet te rekenen op massale steun onder de bevolking. Hooguit een deel van de hoogopgeleiden, dat zichzelf prima weet te redden, zal zich misschien aangetrokken voelen. Dat wordt wel begrepen. Zo volksvreemd zijn economen ook weer niet.
Onderbuikgevoelens maskeren dat de kloof tussen inzichten van economen en opvattingen van burgers een belangrijk raadsel in het wereldbeeld van economen is. In het economische model maakt de burger als consument vanuit eigenbelang een rationele keuze tussen alternatieven. Maar voor de burger als kiezer is dat blijkbaar anders. Of burgers stemmen niet uit eigenbelang. Of burgers kiezen niet ratio-neel, omdat ze niet goed begrijpen wat hun eigenbelang is. In elk geval verlangen burgers van politici voorstellen die voor henzelf schadelijk zijn, volgens economische inzichten. Dat is voer voor economen.
Als u economen hoort klagen over politici, die te veel het oor laten hangen naar sentimenten en te weinig pijnlijke maatregelen durven te nemen, dan hoort u ze klagen over u of uw buurman.

Paul Tang is econoom. Hij werkte als ambtenaar bij Economische Zaken en het Centraal Planbureau en zat voor de PvdA in de Tweede Kamer van maart 2007 tot juni 2010

Gaan 'we', 'gewoon', weer iemand uitleveren?!

Nederland, of eigenlijk Nederlandse Regeringen (en dan vooral die van rechtse signatuur) hebben er alles voor over om bij de Amerikaanse (regering) in een goed blaadje te komen en blijven. Dat zagen we bijvoorbeeld bij de kontlikkerij van Bakenende en de Hoop Scheffer richting George 'W' Bush, toen er een mooi baantje voor de laatste geregeld moest worden; 'we' gingen er zelfs voor mee in een illegale oorlog!

Zo leverde Donner 'gewoon' een Nederlandse staatsburger uit, terwijl het er alle schijn van had dat 'er een (drugs) zaak gefabriceerd was' tegen de 'Zwolse Discjockey'. En zo zijn er voorbeelden legio. Is het andersom ook zo? Dat de USA haar staatburgers uitlevert als Nederland denkt een zaak te hebben, of bijvoorbeeld het Internationaal Gerechtshof in Den Haag, tegen (bijvoorbeeld) een Amerikaanse militair die wandaden heeft gepleegd?! Dacht het niet! Amerika nam zelfs een speciale wet aan, the 'The Hague Invasion Act' voor zulke gevallen; de yanks kunnen dan Nederland/Scheveningen aanvallen om die aangeklaagde onderdaan met geweld te 'bevrijden'.

De verhoudingen zijn dus volledig zoek! En nu dreigt er een nieuwe uitlevering; alle kanonnen van 'de Transatlantische Banden' (Telegraaf, Verhagen, Hillen, etc., en natuurlijk Flutte zelf) zijn in stelling gebracht en vuren op...Rop Gonggrijp, ooit oprichter van xs4all (toen dit merk nog een èchte kwaliteitsprovider was).

In het onderstaande artikel betoogt Yasha Lange in de Groene Amsterdammer waarom het tegendeel van uitlevering de juiste actie van de Nederlandse Regering zou zijn: actieve steun voor deze Nederlander die, volgens Julien Assange, een 'modelburger'is.

Steun Gonggrijp door YASHA LANGE, Groene Amsterdammer,
vrijdag 21 januari 2011
ROP GONGGRIJP heeft nooit een geheim gemaakt van zijn samenwerking met WikiLeaks. Toen de klokkenluiders in april 2010 een video met de beschieting van burgers in Irak naar buiten brachten, gaf Gonggrijp op de radio al toelichting over zijn betrokkenheid. Hij was naar IJsland gevlogen en had WikiLeaks geholpen de boel te organiseren.
Goed werk. Maar nu staat Gonggrijp, oprichter van internetprovider xs4all, plots publiekelijk terecht als anarchist en gevaarlijk hacker. De Telegraaf noemt hem 'Assange's adjudant', duidt hem consequent aan als 'meesterhacker' en voert zogenaamde experts op die op tamelijk smadelijke wijze Gonggrijp neerzetten als een staatsgevaarlijk sujet. Terwijl het enige nieuws is dat de Verenigde Staten, in een grove poging alles en iedereen die iets met WikiLeaks van doen heeft het leven zuur te maken, een strafrechtelijk onderzoek tegen Gonggrijp is gestart.
Zeker, Gonggrijp komt uit de hackerswereld. Hij richtte Hack-Tic op, een 'Tijdschrift voor Techno-Anarchisten'. Maar er zijn hackers en hackers. Gonggrijp zette zijn kennis in voor betere beveiliging (elektronisch stemmen, OV-chipkaart) en bescherming van persoonsgegevens. Zijn motto is al jaren: wees waakzaam dat de massa aan data die tegenwoordig verzameld wordt niet in verkeerde handen valt.
Een rechtbank in de Verenigde Staten heeft nu bij Twitter om allerlei gegevens van 'medewerkers' van WikiLeaks gevraagd. Twitter is zo netjes geweest dit verzoek door te spelen aan Gonggrijp en de anderen. Maar dikke kans dat de VS ook verzocht hebben om gegevens bij providers, hostingbedrijven, Facebook, banken, enzovoort. Breed schieten in de hoop iets te raken - ironisch genoeg exact het soort data-mining waar Gonggrijp altijd voor waarschuwt.
De VS zijn bereid ver te gaan. De principes - rechtsstaat, vrijheid van meningsuiting - worden even ondergeschikt gemaakt aan het eigenbelang: WikiLeaks stoppen door geldstromen te blokkeren, druk uit te oefenen op internetproviders en 'medewerkers' te vervolgen. Het is een effectief middel: bedrijven kiezen eieren voor hun geld, burgers doen liever niet mee uit angst vervolgd te worden.
Dat is de tweede ironie: precies om die reden besloot Gonggrijp na april 2010 juist níet verder met WikiLeaks samen te werken; hij had geen zin permanent op de vlucht te zijn voor de Amerikaanse justitie. Maar nu moet hij alsnog advocaten inhuren om te voorkomen dat hij onderdeel wordt van een strafrechtelijk onderzoek naar de vermeend criminele organisatie WikiLeaks, en loopt hij serieus risico uitgeleverd te worden aan de Verenigde Staten. Dat deugt niet, en hij verdient steun in het aanvechten hiervan. Behalve Gonggrijp is ook een andere 'medewerker' van WikiLeaks onderdeel van het strafrechtelijk onderzoek: het IJslandse parlementslid Birgitta Jonsdottir. De regering in Reykjavik heeft direct de Amerikaanse ambassadeur op het matje geroepen. Dat zou de Nederlandse regering ook moeten doen. Misschien heeft minister van Buitenlandse Zaken Rosenthal dat al gedaan, maar dat zou hij in dit geval dan wel bekend mogen maken. Die openheid heeft nou juist Rop Gonggrijp wel verdiend.

Rop Gonggrijp

Een interview met Gonggrijp in NRC:

Knutselen

De hackercultuur is ontstaan in het Californië van de vroege jaren zeventig. In garages in middle-class buurten begonnen jonge nerds met elektronica te knutselen en de eerste home-computers werden geschapen. Niet alleen computers werden ontwikkeld, ook de mogelijkheden van telefonie en computernetwerken werden onderzocht door hobbyisten.

De eerste informatie-netwerken kwamen van de grond, zoals community-memory van Lee Felsenstein in de bay-area in San Francisco: overal publieke terminals in wasserettes en buurthuizen, waarop iedereen berichtjes kon lezen en versturen naar een publiek prikbord.

Uit diezelfde tijd stamt het blad YIPL: Youth International Party Line. Het blad van bekende practical jokers and political pranksters (politieke grappenmakers) draagt de anarchistische filosofie uit van de 'Yippie-movement'. Hun held was de hippie Abbie Hoffman, een van de kopstukken van de Vietnambeweging en schrijver van het boek Fuck The System. Het woord Yippie is natuurlijk een variant op hippie, vergelijkbaar met de term punk en anarcho-punk.

Multimedia-kunstenaar Joey Skaggs heeft een prachtige website, in de sfeer van die tijd. Er is een foto uit 1968, waarop hij, als langharige, een houten kruis op zijn rug door de straten van Manhattan sleept. Het kruis was tentoongesteld op de New York University in een tentoonstelling genaamd Angry Artist, in protest tegen de oorlog in Vietnam.

In die tijd stond telefoonmaatschappij AT&T voor een gehaat monopolie. Toen zelfs speciale telefoonbelasting was ingevoerd om de oorlog mede te financieren, stond telefoneren gelijk met 'foute politiek'. Er kwam een beweging op gang die trucjes publiceerde: hoe bel je op kosten van AT&T, hoe kraak je de nieuwe codes van de calling-card. Het waren de 'phreaks', the phone freaks die phreak-zines uitgaven. Tegelijkertijd kwam er een stroom van publicaties op gang over hoe je sloten kon kraken en de gasmeter kon omdraaien. De Amerikaanse hacker Count Zero, die publiceerde in het hackertijdschrift 2600 over het kraken van telefonie, zei in het computerblad NET: 'Mij ging het niet om inbreken. Ik wil weten hoe iets in elkaar steekt. Als ik een slot in mijn handen heb, schroef ik het uit elkaar omdat die informatie moeilijk te verkrijgen is, ik geef kennis door.' In Nederland publiceerde het krakersblad Bluf! in die dagen de rubriek Methode en Technieken, waarin ook onderwerpen als gratis telefoneren aan de orde kwamen.

Rechtse Schreeuwers: de Mos en de Opwarming van de Aarde

Af en toe denk ik dat ik gek word, als ik zie wat zich in ons parlement (en daarbuiten) allemaal afspeelt; Rechts heeft het debat in handen, eist (en krijgt) het leeuwendeel van de media-aandacht (Links lijkt wel van de aardbodem verdwenen!). En dat zullen we weten. En er zijn zoveel domme en/of onwaarachtige Rechtse Schreeuwers bij PVV, VVD, en CDA aanwezig...!

Een voorbeeld: pas sneeuwde het in Nederland een beetje. Een beetje, want vergeleken met de dikke pakken die overal elders vielen (zoek bijvoorbeeld op YouTube even naar 'snow + New York) en zie ècht zware sneeuwval, ook mijn oude coach Maarten van Gent plaatste wat foto's over Estse sneeuwval; je ziet dan dat er in Nederland echt niet zoveel sneeuw viel!) Richard de Mos, de basisschooldirecteur die geen directeur bleek te zijn (aantoonbare keiharde leugen-1), maar hele lichtingen Haagse schoolkinderen mocht verzieken met zijn denkbeelden, kwam voor het 2e jaar op rij met zijn one-liner dat "de huidige sneeuwval bewees dat er helemaal geen broeikas-effect bestond, en dus geen sprake was van een opwarmende aarde"(aantoonbare keiharde leugen-2).

De Mos maakte ook al naam door een GroenLinks kamerlid, Ineke van Gent ( wèl zeer capabel, i.t.t. de Mos!), die 'wat steviger gebouwd'is, in een debat over de veiligheidstoestand van onze dijken te beledigen door te stellen dat "door van Gent voor een zwakke plek in de dijk te leggen, geen versteviging meer nodig zou zijn (en dat was goedkoper" (ultime domheid-1).

En wat zien we de afgelopen maanden, sterker dan ooit? Dat een door wetenschappers voorspeld effect van 'Global Warming', extreme regenval, overal op de wereld voor extreme rampen zorgt. Nu is het weer Brazilië waar vele mensen de dood vinden door overstromingen en modderstromen die hele stadjes van de aardbodem wegvagen, gisteren (en vandaag) was dit het geval in Australië, nu en kort geleden (veel dichterbij huis) in Hoog-België, eerder vorig jaar 20 miljoen ontheemden in Pakistan (maar ja dat zal de PVV 'geen punt' vinden; het zijn ten slotte 'slechts Moslims' die daar verdronken, geen huis meer hebben, of niets te eten en aan te trekken).

Het beleid van de PVV, daarin (deels) gesteund door de loopjongens en - meisjes van het Kabinet Flutte-1? Afschaffen die ontwikkelingshulp/-samenwerking, die mensen (die dus lijden onder o.a. grotendeels in het Westen veroorzaakte, dan wel verergerde, natuurrampen) moeten hun eigen broek maar ophouden, waterkering regelen/betalen! Nou ja, als ze betalen dan wil Nederland onder aanvoering van Staatssecretaris Knaben die dijken vast wel leveren, misschien krijgt Pakistan dan zelfs een beetje korting... (schandaal-1)

Schoolkinderen op weg naar school, in het overstroomde Benin

En dan zijn er nog die landen, de armste van allemaal, die helemaal niemand wat lijken te interesseren: Benin, Mali, Niger bijvoorbeeld, eerder vorig jaar waren de spaarzame berichten dat er, door extreme droogte en complete misoogsten, een hongersnood dreigde zoals nooit tevoren. In november was er een klein berichtje op TV (dat is de enige keer dat ik er iets over heb gezien, gehoord of gelezen!): Benin stond voor meer dan 1/4 deel onder water door extreme regenval, het kleine beetje oogst dat de droogte had doorstaan spoelde nu weg... Maar ach, 'who cares about the poor suckers!?' Niet meer helpen deze mensen, want er is niets aan ze te verdienen voor Nederland! Global warming? Ben je gek!? Het sneeuwt toch in Nederland! En veel mensen gaan er in mee: Lang Leve de PVV (en VVD, en SGP, en CDA)!! Domme aso's zijn het; bijna al die rechtse schreeuwers...! En waar blijven de wel-denkende mensen in die partijen? Waarom horen we daar niets van? Wie zwijgt stemt toe toch!?

Meer over Benin op de website van de BBC

Aanvulling op 20-januari-2011: zojuist is bekend gemaakt dat de gemiddelde temperatuur op aarde over 2010 wederom record-hoog is geweest. T.o.v. de voorgaande twee record-jaren is de temperatuur weer 0,1 graad Celcius gestegen...maar het begrip gemiddeld komt waarschijnlijk in de (wiskundige) vocabulaire van schoolmeester de Mos niet voor, laat staan 'hele aarde'...hij is meer van 'dat hele kleine stukje aarde' en heeft geen boodschap aan 'de ander' die zich elders bevindt...

Rechtse Schreeuwers: Charlie Aptroot

Een kort berichtje uit VN:
VVD-Kamerlid Charlie Aptroot (u weet wel, die man met die aardappel in zijn keel, red.) houdt van doorrijden. En hij krijgt nu zijn zin. Het nieuwe kabinet wil de maximumsnelheid verhogen naar 130. Adviesbureau Goudappel Coffeng rekent voor dat er 15 extra verkeersdoden per jaar vallen als het, overal waar nu 120 geldt, tien kilometer harder mag. Aptroot noemde de studie in Trouw: 'prutswerkvan een linkse anti-auto club'. Waarom? Omdat er volgens het voorstel alleen maar harder gereden mag worden waar dat veilig is. Waar? Volgens de ANWB kan het vrijwel nergens in Nederland. Aptroot zal er voor moeten omrijden. De ANWB is natuurlijk ook een 'linkse anti-auto club!?' Iedereen die het niet met hen eens is, zelfs als het op een wetenschappelijke manier berekend is, hoort volgens de 'Rechtse Schreeuwers' bij de 'Linkse Kerk', en levert prutswerk dat niet serieus genomen hoeft te worden.(Red.)

Voetbal, Cruyff, Wakker Nederland en Andere Commentatoren

Het was zondag avond, en de Telegraaf-ghost-writer had de Grote Cruyff aan de lijn, en nee, 'Grote Cruyff' is niet negatief bedoeld; ik bedoel dan echt de Grote voetballer, de Grote voetbalcoach en de Mens Cruyff met een hoofdletter, natuurlijk is hij een groots sportman geweest, een belangerijke en succesvolle coach, en heeft hij behalve als sporter ook als Mens veel impact (gehad) op de samenleving. Niets negatiefs over Cruyff als fenomeen dus!
Maar goed, elke maandag moet er weer een column gevuld worden in de krant voor 'wakker nederland', juist ja, met kleine letters deze keer... Dus hadden journalist en Cruyff hun gebruikelijke zondagse contact, en ach, 'afzeiken' doet het altijd goed onder de wakkere nederlanders, Ajax had twee mindere potten achter de rug (ook al waren daar zeker in Madrid wel de nodige vergoeilijkende omstandigheden voor aan te stippen; géén Suarez, géén Vertonghen, en géén Evander Snoo (al zullen ze die als speler wellicht niet echt hebben gemist, zijn hartinfarct slechts twee dagen eerder zal voor vele jonge Ajaxieden een van de eerste reality checks wat betreft de eigen sterfelijkheid zijn geweest, en daarmee een flinke klap).

Maar als er weer eens sensatie gecreëerd moet worden voor de wakkere nederlanders, die immers niet uitblinken in gevoel voor nuance, dan doenb we dat toch; Goedkoop Scoren! (jaja, met hoofdletters dus...)

Dus werd Ajax werkelijk afgemaakt; niets deugde er van de club, de leiding, de coaches, de spelers en, natuurlijk, de opleiding. Onzin natuurlijk, en Cruyff onwaardig. Maar zoals gebruikelijk sprong het gehele journaille (zo las ik bijvoorbeeld stukken in Trouw die echt losgezongen waren van de realiteit) op de ophef, en blies een en ander nog eens extra ver buiten alle proporties. Empassent werden ook enkele Ajaxieden nog eens extra door het putje gespoeld; Demy de Zeeuw bijvoorbeeld zag alle hoeken en gaten van de riolen van wakker nederland en ver daarbuiten. Van enig respect voor deze Oranjeman was nergens sprake, behalve dan bij Coach Jol (jawel: grote letters!) die de Zeeuw in bescherming nam door hem te wisselen en in de luwte te zetten, maar hem ook een veer in de reet stak door te stellen dat zijn speler "een belangerijk was in de hierarchie, niveau Suarez (zeg maar)". Erg goed gedaan van Jol!

Vanavond kwam de Zeeuw dan ook terug in de basis tegen AC Milan. En Ajax speelde, na de wervelende wedstrijd tegen FC Twente, vanaf het begin geweldig. Later, na wat lullige (niet-) ingrepen van de scheidsrechter en de met 11-10 tot stand gekomen 1-1 van Milan, was het momentum weg/minder. Maar Ajax speelde zeker niet minder dan het Grote AC Milan, met de Grote Seedorf, Supersterren zoals Ibrahimovic.

Kortom: het is misschien nog steeds moeilijk voor Ajax, maar zo slecht als de Telegraaf het allemaal deed voorkomen is het bij lange na niet! Wat bezielt zo'n (Amsterdamse) krant (jaja, kleine letter!) toch om de eigen club zo neer te halen!? Zouden er uiteindelijk niet veel meer kranten verkocht worden bij nieuwe grote successen van Ajax!? Dom, dom, dom....

Tendentieus! Voor Pakistan en Nederland gelden verschillende Maten...

Onlangs werd ik gegrepen door een voorpagina-kop/verwijzing van dagblad Trouw; ik vond deze tendentieus en was van mening dat een krant het niet kan maken zo'n kop te schrijven. De volgende dag zat ik in de auto en beluisterde het NOS-Journaal, toen wist ik precies wat er fout was aan de betreffende kop. Ik schreef een stuk en stuurde het naar de redactie van de Opinie-pagina. Een aantal dagen later kreeg ik een reactie (deze staat onder mijn eigen stuk dat nu volgt).

Watersnood in Pakistan, ... en in Nederland!

“Is wat in Pakistan gebeurt wel echt een natuurramp?” de Verdieping, woensdag 25 augustus. Toen ik de Trouw voorpagina die 25e zag dacht ik direct: “dit is helemaal fout, dit (deze kop) kan Trouw niet maken; dit is koren op de molen van PVV, VVD, en dat deel van het CDA dat vindt dat de ontwikkelingshulp kan worden gekortwiekt!”. Op de 26e, ik had nog niet eens tijd gehad het bijbehorende artikel te lezen, zat ik in de auto, hoorde het nieuws, en toen wist ik ook waarom de kop niet deugt: 24 uur flink regen in Nederland, en alle akkers en weilanden stonden onder water, waterschappen moesten extra pompen installeren en vol in bedrijf zetten want “het water staat op diverse plaatsen gevaarlijk hoog”, later op de avond hoorde ik dat “aan onze oostgrens de dijken van een meertje waren doorgebroken, en het water nu op de snelweg stond”. Dus: één dag flink regen en in Nederland, met een historie van honderden jaren goed georganiseerde waterschappen, met de bijbehorende budgetten (die trouwens volgens sommige Nederlandse politieke partijen wel kunnen worden afgeschaft, maar dat terzijde), en de dijken houden het niet, of er moet in ieder geval goed aan dijk- en waterpeilbewaking worden gedaan! In Nederland zijn geen bergen (die overvloedige regenval bevorderen en de waterafvoer naar het laagste punt versnellen), Pakistan en haar achterland hebben er veel. Daarnaast heeft Nederland alle techniek, historische kennis, politieke organisatie die er op gebied van watermanagement denkbaar zijn en het bewustzijn dat wapenen tegen de dreiging van het water een zaak van levensbelang is, en daarnaast geld in overvloed (ook al wil rechts ons doen geloven dat het geld op is). Pakistan heeft dat allemaal niet, of veel minder. Desondanks moet er zelfs bij ons flink wat veranderen om ook in de toekomst het hoofd boven water te kunnen blijven houden; ook bij ons is er al weleens onverantwoord een wijkje op een plek terechtgekomen waar dat niet zo handig was. Ook bij ons moet er worden ontpolderd, en tot welke weinig verheffende politieke taferelen dat kan leiden hebben we ook al mee mogen maken. En nu suggereert Trouw, dat zichzelf ziet als “misschien wel de beste krant van Nederland”, in ieder geval middels een kop, dat die sukkels van Pakistanen de ramp, die misschien wel helemaal geen natuurramp is(!?), aan zichzelf te danken hebben. Het hoge Wilders-gehalte binnen het lezersbestand van Trouw (als ik de reacties op diverse onderwerpen op Trouw.nl de laatste jaren goed interpreteer) zal 'de insinuatie' wel begrijpen: 'Je hoeft niet te geven jongens; het is toch allemaal eigen schuld, dikke bult!', en 'afschaffen die (ontwikkelings-) hulp, eerst en vooral aan moslimlanden zoals Pakistan!'

Natuurrampen. Dat staat voor de kracht van de natuur, die grote aantallen mensen (hard) kan treffen, als de betreffende mensen leven op plaatsen waar de natuur die mensen kan treffen als ze (al dan niet toevallig) op het verkeerde moment, op de verkeerde plaats zijn waar die natuur hard toe kan slaan, en waar niet voldoende veiligheidsmaatregelen in effect zijn. Dat trof Nederland in 1953, toen hadden wij (ook) al honderden jaren waterschappen en veel ervaring met watersnood. Pakistan bestond toen (als staat) amper! Nog veel recenter was de situatie hier ook kritiek: vele duizenden dienden geëvacueerd te worden. Onder andere door het, door dezelfde drie partijen die ik eerder noemde, vaak in meer of mindere mate betwiste broeikaseffect worden de extremen in de natuur over de hele wereld snel extremer; o.a. stormen en hevige regenval. Iedereen die er oog voor wil hebben weet dat het, zoals altijd, de armste, minst ontwikkelde landen zijn die daar het heftigst door worden getroffen. Nu gaat het om Pakistan, de volgende keer Bangladesh, of een onbeduidend eilandstaatje waar wij helemaal geen oog voor hebben, en wat wellicht helemaal van de kaart wordt geveegd. Maar, ja hoor: Trouw huilt stevig mee met de anti-ontwikkelingshulp-maffia en met de klimaatssceptici. Ga lekker zo door beste mensen, en Nederland krijgt een nog barder politiek klimaat dan we nu al hebben...

Aart Dekker, Den Haag


Geachte Aart Dekker, Dank voor uw stukje, maar een andere briefschrijver was u net voor, we hebben al een briefje in de brievenrubriek met deze strekking opgenomen, dus u kunt in elk geval zeker zijn dat uw geluid (zij het via een andere schrijver) doorklinkt.

vriendelijke groet,

Wilma Kieskamp
chef opiniepagina Podium
Trouw


Op de dag van de hulpactie voor Pakistan regent het pijpenstelen in Nederland. Extra verkeersinformatie, afgesloten rijbanen, riolering die de afvoer niet meer aan kan en enkele volgelopen kelders. Wat een leed!

Nederlanders krijgen het advies om thuis te blijven zodat ze niet in de file stil komen te staan. En dat op een dag waarin we vooral stil horen te staan bij 20 miljoen mensen die niet eens thuis kunnen blijven.

Simpelweg omdat ze al weken geen huis meer hebben. Om over al het andere leed nog maar te zwijgen.

Ik word stil. En ik sta stil. In de lange file bij Hoevelaken. Maar vooral bij de mensen in Pakistan en bij het wel erg verwende Nederland.

Hendrik-Jan Bakhuizen Harendermolen

De Leugens van de Rechtse Schreeuwers

We hebben echt een probleem, de wereld is vol (steeds voller) met Rechtse Schreeuwers, en ze hebben de methode gevonden om het publieke debat te domineren: gewoon leugens vertellen, nee leugens te schreeuwen! Zo vaak mogelijk en zo hard mogelijk, de grootste leugens van de daken (tegenwoordig is dat de TV, de radio en het internet) schreeuwen. Je overschreeuwt dan je opponent (= iedereen die anders denkt; heus niet alleen maar Links, maar ook de wat meer genuanceerde mensen overal in het politieke spectrum), en die opponent heeft dan het nakijken - doet niet meer mee in het debat. We zien het hier bij Wilders, Rutte (die de tactiek grotendeels heeft overgenomen en alleen de scherpe kantjes er vanaf heeft gevijld) en ook bij Verhagen, die de vleesgeworden leugen is. Maar zoals vaak, we volgen hier de trends zoals ze zich in Amerika (altijd 10 jaar eerder) ontwikkelen; er staat ons dus nog heel wat te wachten...
De politieke opponenten staat een helse klus te wachten: hoe pak je deze strategie effectief aan? Cohen wordt hier veel beschamperd: "hij komt knullig en zwak over". Is dat terecht? Ik denk maar zeer ten dele. In de USA heeft zelfs Obama, door vriend en vijand als een grootse spreker, en naar onze maatstaven helemaal niet Links, maar behoorlijk Rechts, met hetzelfde probleem te kampen. Bovendien hebben zijn ultra rechtse voorgangers er een dusdanige puinhoop van gemaakt dat een nieuwe realiteit is ontstaan. Je kunt een oorlog wel willen beëindigen, maar hoe doe je dat zonder voor 'loser' te worden uitgemaakt, ook al ben je zelf die heilloze oorlog niet begonnen en niet verantwoordelijk voor alle blunders die een uitzichtloze situatie hebben gecreëerd! Hetzelfde geldt voor de diepe financiële en economische put die Bush heeft geschapen en achtergelaten voor Obama.

Meer over de strategie van Leugens in het volgende stuk van H.J. Hofland in de Groene Amsterdammer van 9 september 2010 (let vooral daar ook op de eerste reactie...)


Decennium van leugens H.J.A. Hofland

Een politieke tekening van Toles in de International Herald Tribune (2 september) geeft de toestand scherp weer. Uncle Sam zit klem in een gesloten deur. Links steekt zijn hoofd eruit, rechts zie je zijn schoenzolen. Boven de deur staat: ENTRANXIT. Dat is op het ogenblik de verhouding tussen Amerika en Irak. President Obama heeft de oorlog officieel afgelopen verklaard (maar niet gewonnen). Er blijven vijftigduizend Amerikaanse soldaten om het Iraakse leger te trainen, het land heeft een half jaar na de verkiezingen nog steeds geen regering, volgens de internetnieuwsdienst TruthOut zien de particuliere veiligheidsdiensten nieuwe kansen en begin deze week zijn bij bomaanslagen en gevechten met opstandelingen in Bagdad opnieuw tientallen doden gevallen. Na de toespraak van Obama is het geweld weer opgelaaid. Wat moet Amerika doen? Vertrekken of blijven? Vertrijven. Nieuwste woord in het lexicon van de halve leugens.
Dat een jaar of acht geleden president Bush en zijn neoconservatieve denkers de aanval op Irak stelselmatig hebben voorbereid, met leugens over de massavernietigingswapens, de banden tussen Saddam Hoessein en al-Qaeda en nog het een en ander, dat weten we nu wel. De paradijselijke vooruitzichten voor het Midden-Oosten als het bevrijde en gedemocratiseerde Irak daar tot het schitterende voorbeeld zou worden, zijn flauwekul gebleken. Bush, Rumsfeld, Wolfowitz en Rice zijn door de geschiedenis ontmaskerd als een gezelschap overoptimistische, ondeskundige, leugenachtige avonturiers; en hetzelfde geldt voor Tony Blair, toen het poedeltje van Bush, die nog altijd denkt dat hij het in Irak bij het rechte eind had, zoals hij in zijn memoires schrijft. Colin Powell werd hun sneue meeloper. Volgens mij zouden ze, verantwoordelijk voor de dood van tegen de vijfduizend Amerikaanse soldaten en meer dan honderdduizend Irakezen terecht moeten staan. Maar dat gebeurt niet.
Hadden ze beter kunnen weten? Zeker. Ook een jaar of acht geleden waren er genoeg experts, columnisten, media en politici die tegen de heilloze onderneming hebben gewaarschuwd. Grote bondgenoten wilden niet. Bondskanselier Schröder was fel tegen. President Chirac zei dat alles beter was dan een oorlog. Hij kon het weten, hij had als officier in Algerije gediend. Al die waarschuwingen waren vergeefs. In plaats daarvan brak in de oorlogsgezinde media een razernij tegen de sceptici en de anti-oorlogspartij los. Daarbij werd de toon gezet door Fox News en de New York Post, beide eigendom van Rupert Murdochs NewsCorp. Het Franse volk bestond uit laffe kaaseters. Franse wijn werd niet meer gedronken, croissants waren taboe. Het oorlogsgezinde deel van het publiek raakte in een massahysterie.
De kritische media werden erdoor geïmponeerd. CNN, dat zich in een gematigde middenpositie had gehandhaafd, begon een speciaal nieuwsprogramma, Showdown Iraq. Dat zette de toon. Ook NBC en CBS zetten hun twijfel overboord. De oorlog was niet alleen onvermijdelijk geworden doordat de leiders ertoe hadden besloten. De publieke opinie was er in een proces dat wel een jaar heeft geduurd rijp voor gemaakt. Showdown! Volgens de minister van Defensie zou de aanval niet meer dan een walkover zijn. Zo zou een wrede, gevaarlijke dictator met kernwapens, een soort Hitler van het Midden-Oosten, tenslotte zijn verdiende straf niet kunnen ontlopen. En zo is de situatie ontstaan waarin door de grote meerderheid de oorlog bewust werd gewild. Dit point of no return was zorgvuldig voorbereid.
Nu, na de aankondiging van de president dat de Amerikanen in Irak op het punt van vertrijven staan, is er opnieuw een ogenblik van evaluatie aangebroken. Verbittering beheerst de nabeschouwingen. Bij rechts spreekt dat vanzelf. Daar kan Obama, misschien een geheime moslim die van Amerika een totalitaire Europese welvaartsstaat wil maken, sowieso niets goeds doen. Maar het gaat om het gematigde midden, dat deel van de publieke opinie waaraan deze president zijn macht ontleent. Een goed voorbeeld is Andrew Bacevich, historicus aan de Universiteit van Boston. In The New Republic geeft hij een overzicht van de leugens die de regering van Bush zich heeft veroorloofd nadat de president op 1 mei 2003, verkleed in een pilotenpak, the end of major operations had aangekondigd. Hij had zich vergist. Veel later kwam de surge onder leiding van generaal Petraeus. Een operatie waardoor het fatale bloeden werd gestelpt, niet meer dan dat, maar officieel verkocht als een enorme overwinning waardoor, in de woorden van Bacevich 'een uitgestrekt panorama van roekeloosheid, vergissingen en verspillingen aan het oog werd onttrokken'.
Vorige week heb ik hier Paul Kennedy's boek The Rise and Fall of the Great Powers aangehaald. Supermachten gaan aan zichzelf ten onder door zelfoverschatting. En, voeg ik eraan toe, zelfoverschatting is het gevolg van grootschalig systematisch half liegen. Daaraan heeft Obama nog geen eind kunnen maken, en dat had Saddam Hoessein niet durven dromen.

Watersnood in Pakistan, ... en in Nederland!

“Is wat in Pakistan gebeurt wel echt een natuurramp?” de Verdieping, woensdag 25 augustus. Toen ik de Trouw voorpagina die 25e zag dacht ik direct: “dit is helemaal fout, dit (deze kop) kan Trouw niet maken; dit is koren op de molen van PVV, VVD, en dat deel van het CDA dat vindt dat de ontwikkelingshulp kan worden gekortwiekt!”. Op de 26e, ik had nog niet eens tijd gehad het bijbehorende artikel te lezen, zat ik in de auto, hoorde het nieuws, en toen wist ik ook waarom de kop niet deugt: 24 uur flink regen in Nederland, en alle akkers en weilanden stonden onder water, waterschappen moesten extra pompen installeren en vol in bedrijf zetten want “het water staat op diverse plaatsen gevaarlijk hoog”, later op de avond hoorde ik dat “aan onze oostgrens de dijken van een meertje waren doorgebroken, en het water nu op de snelweg stond”. Dus: één dag flink regen en in Nederland, met een historie van honderden jaren goed georganiseerde waterschappen, met de bijbehorende budgetten (die trouwens volgens sommige Nederlandse politieke partijen wel kunnen worden afgeschaft, maar dat terzijde), en de dijken houden het niet, of er moet in ieder geval goed aan dijk- en waterpeilbewaking worden gedaan! In Nederland zijn geen bergen (die overvloedige regenval bevorderen en de waterafvoer naar het laagste punt versnellen), Pakistan en haar achterland hebben er veel. Daarnaast heeft Nederland alle techniek, historische kennis, politieke organisatie die er op gebied van watermanagement denkbaar zijn en het bewustzijn dat wapenen tegen de dreiging van het water een zaak van levensbelang is, en daarnaast geld in overvloed (ook al wil rechts ons doen geloven dat het geld op is). Pakistan heeft dat allemaal niet, of veel minder. Desondanks moet er zelfs bij ons flink wat veranderen om ook in de toekomst het hoofd boven water te kunnen blijven houden; ook bij ons is er al weleens onverantwoord een wijkje op een plek terechtgekomen waar dat niet zo handig was. Ook bij ons moet er worden ontpolderd, en tot welke weinig verheffende politieke taferelen dat kan leiden hebben we ook al mee mogen maken. En nu suggereert Trouw, dat zichzelf ziet als “misschien wel de beste krant van Nederland”, in ieder geval middels een kop, dat die sukkels van Pakistanen de ramp, die misschien wel helemaal geen natuurramp is(!?), aan zichzelf te danken hebben. Het hoge Wilders-gehalte binnen het lezersbestand van Trouw (als ik de reacties op diverse onderwerpen op Trouw.nl de laatste jaren goed interpreteer) zal 'de insinuatie' wel begrijpen: 'Je hoeft niet te geven jongens; het is toch allemaal eigen schuld, dikke bult!', en 'afschaffen die (ontwikkelings-) hulp, eerst en vooral aan moslimlanden zoals Pakistan!'

Natuurrampen. Dat staat voor de kracht van de natuur, die grote aantallen mensen (hard) kan treffen, als de betreffende mensen leven op plaatsen waar de natuur die mensen kan treffen als ze (al dan niet toevallig) op het verkeerde moment, op de verkeerde plaats zijn waar die natuur hard toe kan slaan, en waar niet voldoende veiligheidsmaatregelen in effect zijn. Dat trof Nederland in 1953, toen hadden wij (ook) al honderden jaren waterschappen en veel ervaring met watersnood. Pakistan bestond toen (als staat) amper! Nog veel recenter was de situatie hier ook kritiek: vele duizenden dienden geëvacueerd te worden. Onder andere door het, door dezelfde drie partijen die ik eerder noemde, vaak in meer of mindere mate betwiste broeikaseffect worden de extremen in de natuur over de hele wereld snel extremer; o.a. stormen en hevige regenval. Iedereen die er oog voor wil hebben weet dat het, zoals altijd, de armste, minst ontwikkelde landen zijn die daar het heftigst door worden getroffen. Nu gaat het om Pakistan, de volgende keer Bangladesh, of een onbeduidend eilandstaatje waar wij helemaal geen oog voor hebben, en wat wellicht helemaal van de kaart wordt geveegd. Maar, ja hoor: Trouw huilt stevig mee met de anti-ontwikkelingshulp-maffia en met de klimaatsceptici. Ga lekker zo door beste mensen, en Nederland krijgt een nog barder politiek klimaat dan we nu al hebben...