Posts tonen met het label Frisol/R. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Frisol/R. Alle posts tonen

donderdag 3 april 2025

Ed ´Lace´ Strong - MAARTEN BEDANKT(3): Afscheid van de unieke coach en persoon Maarten H. van Gent

 

 Ed ´Lace´ Strong (R) tijdens een zeiltripje met Maarten ergens rond 1980. Maarten is niet in beeld. Verder links John van Keulen en midden Mieke de Rouwe.

.

Ed ´Lace´Strong:

A message to Maarten


I am not aware of all the
circumstances, what I do know is that you were the best at what you were for me. 

Your study fast personality, character and leadership reminds me of how fortunate I was in a time of need. 

For many the need remains.

With deep respect,

Lace  

Het seizoen waar Lace op doelt was het seizoen 1983-1984 waarin hij speelde bij RZ en Maarten halverwege het seizoen de coaching op zich nam. (AD)

Een catamaran met pech. Niet Maarten´s boot waar Marjan Tamse het hieronder over heeft - want ondanks verwoed zoeken kwam er geen foto uit die tijd boven water - maar een ´gevalletje´ uit de Noordoostpolder´. Overigens zijn meerdere schepen van Maarten gezonken of totaal verwoest, maar in de (2) gevallen die mij (AD) bekend zijn ging het om een schip dat afgemeerd lag aan de Costa del Sol en verwoest werd door een storm, en zijn laatste zeiljacht dat - ook aangemeerd - door een foutje in de barre Estse winter zonk.
 

Maarten Bedankt! 

 

Dank voor...

je positieve, persoonlijke feedback, waarmee ons 1e contact begon, in de sporthalkantine van Werkendam, ergens najaar 1978. Dat deed me goed, destijds als verlegen 17-jarige.


Dank voor...

de trainingen (uiteraard basketbal) bij Frisol/R Dames-1, ze maakten me sterker, beter.

Jij was trainer/coach van Frisol/R Heren-1 en trainde daarnaast een jongens-jeugdteam, met wie je het eerste damesteam 1x per week liet meetrainen.


Dank voor...

aan het eind van dat seizoen nam je Dames-1 mee op trainingskamp, ergens aan de kust van het voormalige Joegoslavië. Ook een ervaring om nooit te vergeten. Trainen, spelen, evalueren, alles ademde basketbal in die week. En heerlijk in de zon.

Op een dag mochten Wilma en ik met z’n tweeën met je catamaran op pad. Helaas keerden we terug met een gebroken mast... Jij was niet boos, maar leerde ons wat we wél hadden moeten doen.


Dank voor...

je initiatief, me na dat Frisol-seizoen mee te laten trainen met Dames-1 van Rotterdam Zuid, een sterk en zeer ervaren eredivisieteam. Ik heb de kans gegrepen en jarenlang genoten van het spelen op de hoogste niveau.


Ik vond je een tóp trainer/coach, waardeerde je directe aanpak, je gedrevenheid. Ook op persoonlijk vlak hadden we een klik, deed me goed. Samen met een vriendin heb ik je nog een keer opgezocht in Oostende (of Gent?), toen je daar een team coachte. Je was toen net een handeltje in bontmutsen gestart. Ook dat bezoek werd weer een onvergetelijke dag.


Natuurlijk heb ik de afgelopen winter door jouw deelname geen uitzending gemist van 'Winter vol Liefde'. Je bent de Maarten gebleven, zoals ik me je herinner: recht door zee, direct, attent en soms ook weer helemaal niet. Deed me goed je zo weer te kunnen zien.


Het bericht van Aart, waarin hij meldde dat je ernstig ziek was, kwam hard aan.

De manier waarop jij er mee omgaat, typeert je. Nuchter, krachtig. Je hebt genoten van het leven en nu is het einde in zicht...


Geniet van je naasten, zo lang als het kan, lieve Maarten.


Dank voor...

de tijd die ik met je kon delen.


Marjan Tamse

*

 

Het team van Frisol/R (Rowic) in het Seizoen 1978-1979 waarvan ik (staand tweede van links) deel uit mocht maken, een onvergetelijke en levensbepalende ervaring die ik zonder coach Maarten H. van Gent (zittend links) hoogstwaarschijnlijk nooit zou hebben beleefd.

 

Maarten Bedankt!


Omdat je een soort van Basketball-vader voor me was, een basketballer van me maakte en me liet zien hoe mooi en verrijkend basketball - en vooral ook het Internationale Basketball – voor mij (en heel veel andere mensen) kan zijn.


Omdat ik - vele jaren later - in de staf van het Nationale Mannen Team met je samen mocht werken, en opnieuw leren...


Ook omdat we daarna vrienden werden, al was het een bijzonder soort vriendschap;

een die heen weer slingerde tussen een bijna terroriserend en testend pseudo-vaderschap (in Trump-/Musk-stijl), tot een bloedserieuze vriendschap waarbij ik (tot op zekere hoogte) met bijna alles bij je terecht kon...


En ook omdat je me deels ook als mens gevormd hebt en de ogen geopend hebt voor avonturen en inzichten, die ik zonder jou niet zo niet allemaal en helemaal zo - en zeker ook niet zo snel! - zou hebben beleefd en ingezien.


Je was in al die dingen uniek en zoals jij zal er niet snel weer een komen!


Aart Dekker

 

De komende tijd zullen er meer van dit soort persoonlijke bedankjes komen. Mensen die ook een bijdrage willen leveren kunnen deze naar mij sturen. Ook mooie typerende 'Maarten'-verhalen en anekdotes zijn welkom, om hiermee samen een klein digitaal monumentje voor Maarten op te richten. Zolang het nog kan zal ik ze doorsturen zodat Maarten ze zelf kan lezen.



 

maandag 10 maart 2025

Marjan Tamse - MAARTEN BEDANKT(2): Afscheid van de unieke coach en persoon Maarten H. van Gent

Een catamaran met pech. Niet Maarten´s boot waar Marjan Tamse het hieronder over heeft - want ondanks verwoed zoeken kwam er geen foto uit die tijd boven water - maar een ´gevalletje´ uit de Noordoostpolder´. Overigens zijn meerdere schepen van Maarten gezonken of totaal verwoest, maar in de (2) gevallen die mij (AD) bekend zijn ging het om een schip dat afgemeerd lag aan de Costa del Sol en verwoest werd door een storm, en zijn laatste zeiljacht dat - ook aangemeerd - door een foutje in de barre Estse winter zonk.

 

Maarten Bedankt! 

 

Dank voor...

je positieve, persoonlijke feedback, waarmee ons 1e contact begon, in de sporthalkantine van Werkendam, ergens najaar 1978. Dat deed me goed, destijds als verlegen 17-jarige.


Dank voor...

de trainingen (uiteraard basketbal) bij Frisol/R Dames-1, ze maakten me sterker, beter.

Jij was trainer/coach van Frisol/R Heren-1 en trainde daarnaast een jongens-jeugdteam, met wie je het eerste damesteam 1x per week liet meetrainen.


Dank voor...

aan het eind van dat seizoen nam je Dames-1 mee op trainingskamp, ergens aan de kust van het voormalige Joegoslavië. Ook een ervaring om nooit te vergeten. Trainen, spelen, evalueren, alles ademde basketbal in die week. En heerlijk in de zon.

Op een dag mochten Wilma en ik met z’n tweeën met je catamaran op pad. Helaas keerden we terug met een gebroken mast... Jij was niet boos, maar leerde ons wat we wél hadden moeten doen.


Dank voor...

je initiatief, me na dat Frisol-seizoen mee te laten trainen met Dames-1 van Rotterdam Zuid, een sterk en zeer ervaren eredivisieteam. Ik heb de kans gegrepen en jarenlang genoten van het spelen op de hoogste niveau.


Ik vond je een tóp trainer/coach, waardeerde je directe aanpak, je gedrevenheid. Ook op persoonlijk vlak hadden we een klik, deed me goed. Samen met een vriendin heb ik je nog een keer opgezocht in Oostende (of Gent?), toen je daar een team coachte. Je was toen net een handeltje in bontmutsen gestart. Ook dat bezoek werd weer een onvergetelijke dag.


Natuurlijk heb ik de afgelopen winter door jouw deelname geen uitzending gemist van 'Winter vol Liefde'. Je bent de Maarten gebleven, zoals ik me je herinner: recht door zee, direct, attent en soms ook weer helemaal niet. Deed me goed je zo weer te kunnen zien.


Het bericht van Aart, waarin hij meldde dat je ernstig ziek was, kwam hard aan.

De manier waarop jij er mee omgaat, typeert je. Nuchter, krachtig. Je hebt genoten van het leven en nu is het einde in zicht...


Geniet van je naasten, zo lang als het kan, lieve Maarten.


Dank voor...

de tijd die ik met je kon delen.


Marjan Tamse

*

 

Het team van Frisol/R (Rowic) in het Seizoen 1978-1979 waarvan ik (staand tweede van links) deel uit mocht maken, een onvergetelijke en levensbepalende ervaring die ik zonder coach Maarten H. van Gent (zittend links) hoogstwaarschijnlijk nooit zou hebben beleefd.

 

Maarten Bedankt!


Omdat je een soort van Basketball-vader voor me was, een basketballer van me maakte en me liet zien hoe mooi en verrijkend basketball - en vooral ook het Internationale Basketball – voor mij (en heel veel andere mensen) kan zijn.


Omdat ik - vele jaren later - in de staf van het Nationale Mannen Team met je samen mocht werken, en opnieuw leren...


Ook omdat we daarna vrienden werden, al was het een bijzonder soort vriendschap;

een die heen weer slingerde tussen een bijna terroriserend en testend pseudo-vaderschap (in Trump-/Musk-stijl), tot een bloedserieuze vriendschap waarbij ik (tot op zekere hoogte) met bijna alles bij je terecht kon...


En ook omdat je me deels ook als mens gevormd hebt en de ogen geopend hebt voor avonturen en inzichten, die ik zonder jou niet zo niet allemaal en helemaal zo - en zeker ook niet zo snel! - zou hebben beleefd en ingezien.


Je was in al die dingen uniek en zoals jij zal er niet snel weer een komen!


Aart Dekker

 

De komende tijd zullen er (hopelijk) meer van dit soort persoonlijke bedankjes komen. Mensen die ook een bijdrage willen leveren kunnen deze naar mij (AD) sturen. Ook mooie typerende 'Maarten'-verhalen en anekdotes zijn welkom, om hiermee samen een klein digitaal monumentje voor Maarten op te richten. Zolang het nog kan zal ik ze doorsturen zodat Maarten ze zelf kan lezen.


vrijdag 17 april 2020

SHARTIE AART DEKKER / AD-INTERVIEW OUD-TEAMGENOOT FRISOL/R & GOBA (BESTAAT 50 JAAR!): 'Goba-icoon David Jones schoot, scoorde en bleef'

Foto: AD-Rivierenland(©Matthijs Daniels)

Goba-icoon David Jones schoot, scoorde en bleef


Wekelijks struinen verslaggevers Levien Vermeer en Matthijs Daniëls door de geschiedenis van deze streek. Deze week bezochten ze een icoon van de jubilerende basketbalvereniging Goba. David Jones was er de ster van de jaren tachtig en vertrok nooit meer uit de gemeente Gorinchem.

AD-Rivierenland, via Topics.nl, door Matthijs Daniëls 14 april 2020, Originele artikel   ---  Hier  ---


David Jones kwam via een omweg terecht bij Goba in Gorinchem en bouwde hier zijn leven op. 

Ver in het zuiden van de staat Georgia in de Verenigde Staten ligt Fort Gaines, een kleine gemeenschap met een goede duizend inwoners. ,,Pindaboeren en houthakkers’’, aldus David Jones. Hij werd er geboren in 1955 en kwam uit een gezin met zeven kinderen. ,,Bijna een eigen basketbalteam’’, lacht hij. ,,Ik was de langste. Ik heb een broer die 1,85 of 1,90 is. Ik ben precies twee meter. Voor mijn laatste jaar op high school ben ik enorm gegroeid. Na de zomervakantie kwam ik een stuk langer terug dan ervoor. De gymleraar zag dat. Die liet me gelijk naar de sportschool komen.’’

Jones speelde junior college en college basketbal in Dalton, Georgia en op Concord University in West-Virginia. Een vroegere medespeler van het junior college was in de Belgische competitie beland en dat prikkelde de nieuwsgierigheid van David Jones. ,,Hij kwam in de zomer terug naar huis. Toen heb ik hem gevraagd of ik ook in België zou kunnen spelen. Het leek me een mooi avontuur. Niet iedereen krijgt zo’n kans om te reizen.’’


Toen we een paar keer verloren, raakten ze in paniek en moest ik weer gaan


David Jones

,,Ik kwam in de zomer van 1978 in Willebroek terecht, een plaatsje tussen Brussel en Antwerpen. Maar daar zochten ze eigenlijk een center, een grote jongen. Ik ben niet klein, maar ik ben een small forward, een andere positie. Toen we een paar keer verloren, raakten ze in paniek en moest ik weer gaan. Via een paar toernooien in Nederland kwam ik in contact met Frisol in Dordrecht. Daar heb ik een half jaar eredivisie gespeeld, maar ook Frisol had eigenlijk een center nodig.’’

‘Beste een goede ploeg’

En zo kwam David Jones, na bemiddeling door Frisol-trainer Maarten van Gent, uit bij Goba in Gorinchem. ,,De club was helemaal nieuw voor me. Ik kwam vanuit de eredivisie en Goba speelde toen nog tweede divisie. Het was eigenlijk wat te makkelijk in het begin. Ik ging ineens terug naar twee trainingen en een wedstrijd in de week. Maar we hadden best een goede ploeg.’’ 

,,Kees Duyzer was nog jong, die was snel gegroeid en van een voetbalveld geplukt. Flip van Wijk was onze aanvoerder en verder had je Hans Cusell, Arno Blokland, Jack van Namen, Erik Snijders. Mijn kracht was de aanval. Ik kon schieten, ‘driven’ naar de basket, ik had een jumpshot en kon hoog springen. De ploeg zorgde ervoor dat ik vrij kon komen om te schieten.’’
***

David Jones toont zijn sprongkracht tijdens Goba - Virtus in 1982 in een volle Van Rappardhal. ©Archief Goba 

Goba promoveerde vlot naar het één na hoogste niveau in Nederland en David Jones zette klinkende cijfers neer, met ruim over de helft van het seizoen 83/84 bijvoorbeeld een gemiddelde van 27 punten. Van een langdurige terugkeer naar de eredivisie zou het echter niet meer komen. ,,Ik heb nog wel een jaar bij BC Markt in Utrecht gespeeld, maar ik had al last van mijn rug, knieën en achillespezen. Dat krijg je ervan als je hoog kunt springen; behalve als je veel geluk hebt.’’

Iets nieuws opbouwen

Hij vond het overigens geen ramp. ,,Ik had mijn eigen leven gevonden in Gorinchem. Ik kon van het basketbal bij Goba natuurlijk niet leven dus was erbij gaan werken. Dat vond ik prima, ik kwam uit een arbeidersfamilie. Ik werkte bij Bosal in Vianen. Ik had geen zin om alles weer in te pakken om eredivisie te spelen in Zutphen.’’

,,De meeste Amerikanen kwamen naar Europa om een paar jaar wat te verdienen en gingen dan weer terug. Ik koos ervoor om hier iets op te bouwen. Ik ben blij en gelukkig dat ik dat heb gedaan. Ik ben hier opa geworden van twee kleinkinderen.’’


Mijn toenmalige vrouw had gezegd: ga maar, er gebeurt toch nog niks vanavond


David Jones

De moeder van zijn kleinkinderen werd overigens geboren toen David Jones play-offs speelde voor Goba. ,,Ja, dat klopt’’, vertelt hij lachend. ,,Tegen Stoepie Shooters uit Spakenburg, haha! Dat was misschien een beetje dom van me. Mijn toenmalige vrouw had gezegd: ga maar, er gebeurt toch nog niks vanavond. Maar ze kwam toch.’’

Hij is nu 64 en woont in Dalem, nog altijd binnen de gemeentegrenzen dus. Na zijn uitstapje naar BC Markt in het seizoen 85/86 keerde David Jones terug bij Goba. ,,Ik heb nog een jaar bij Goba gespeeld. Daarna ben ik gestopt. Maar toen ik af en toe kwam kijken begon het toch weer te kriebelen. Dat kan ik nog wel, dacht ik. Ik heb nog een jaar of vijf in Vianen gespeeld, bij Blue Herons. Twee volle seizoenen en de rest tot december. Dan was ik te geblesseerd om het jaar af te maken.’’

Mooie tijd

,,In de Den Braven-jaren in de eredivisie ben ik nog wel eens bij Goba gaan kijken. Daarna eigenlijk niet meer. Ik heb af en toe nog telefonisch contact met wat Amerikanen die bij andere clubs speelden vroeger en Gorinchem word ik heel soms aangesproken. Vroeger kende ik iedereen als ik door de stad liep, maar nu bijna niemand meer. Een enkele keer nog zie ik iemand van vroeger. Het was een mooie tijd.’’

Goba bestaat vijftig jaar in 2020. Dat zou in juni uitgebreid worden gevierd, maar de festiviteiten zijn in verband met het coronavirus uitgesteld tot 2021. Op een speciale Facebookpagina worden regelmatig flitsen uit de clubhistorie getoond.

**

SHARTIE AART DEKKER

Twee Oud-Teamgenoten met de naam Jones in een Week; Bamford en David!


De naam 'Jones' is een een die veel voorkomt onder basketballers. Ik heb er in de loop van de jaren ook met de nodige te maken gehad.

Zo was daar Bamford Jones III die dik een half seizoen bij Frisol/R in Dordrecht speelde, een aantal dagen per week bij mij op de bank overnachtte, en die ik toch ook wel een vriend mocht noemen. Hij kwam op wereldreis lang bij Randy Wiel  - die toen in Amsterdam woonde -  Charis Sideris zocht een scorende en creatieve PG, en Bamford speelde goed. Vervolgens reide hij door, speelde ook nog een seizoen als Playing Coach bij Colchester in Engeland, en kwam aansluitend bij me langs, ik speelde inmiddels bij BVV en daar deed hij ook nog een training mee. Uiteindelijk ging hij terug naar de USA, waar ik hem nog een keer een paar dagen opzocht in 1999 in de regio van Washington DC. We hielden nog lang contact, maar op een bepaald moment raakten we elkaar uit het oog. 
In die twintig jaar probeerde ik hem af en toe te vinden op internet, maar dat lukte eigenlijk nooit. Tot ik afgelopen weekend ineens een foto van hem tegenkwam  - nauwelijks veranderd! - en meen een ingang te hebben gevonden die mijn contact met hem zou moeten kunnen herstellen. Als het lukt, zal ik er wel een verhaaltje aan wijden...

David Jones speelde eerder ook een half seizoen bij Frisol/R, maar daarna verkaste hij naar GOBA Gorinchem, waar ik een seizoen later ook naartoe ging. Jarenlang hadden we regelmatig contact, tot ik naar Den Haag ging, en hij stopte met spelen. Ik heb hem nooit meer gezien, maar wist wel dat hij nog steeds in dezelfde regio woonde. Aangezien GOBA dit jaar 50 jaar bestaat, en Cor van der Wel bezig is iets groots te organiseren (wat helaas door Corona wel minimaal een jaartje opschuift), en ik verheugde me erop David weer eens te zien.

Gisteren stuurde mijn broer me het bovenstaande interview; weet ik in ieder geval hoe David er tegenwoordig uitziet, want 25 jaar is best lang...

En zo vond ik binnen een week twee 'Jonesen' waarmee het contact verloren gegaan was terug. 
Toch best bijzonder! Ik kijk er naar uit weer eens bij te praten met beide mannen...

(AD)

Meer:


Over 50 Jaar GOBA & Cor van der Wel   ---  Hier  ---

Over GOBA Gorinchem (via Topics.n)  ---  Hier  ---

Over Frisol/Rowic Dordrecht   ---  Hier  ---





vrijdag 15 september 2017

HIER WORD IK VROLIJK VAN! / AD-SPORT DORDRECHT / ... / ...: 'Profbasketbal keert terug in Dordrecht'

Artikel -via Topics.nl- overgenomen van AD-Sport, originele artikel   ---  Hier  ---








Profbasketbal keert terug in Dordrecht

Het profbasketbal keert terug binnen de Dordtse stadsgrenzen. Vanaf het seizoen 2018-2019 zal Dutch Windmills, dat de Sportboulevard als thuisbasis krijgt, met grote ambities toetreden tot de Dutch Basketball League.



Foto ter illustratie. ©simonkr
Over twaalf maanden zullen de tijden van Frisol/Rowic, dat in de jaren zeventig en tachtig op het allerhoogste nationale basketbalpodium uitkwam, gaan herleven. En, zo bleek gisteravond bij de presentatie, de nieuwe profbasketbalorganisatie Dutch Windmills wil zich in kort tijdbestek gaan profileren als absolute topclub in Nederland. ,,In drie jaar tijd willen we tot de nationale top gaan behoren. Het is ook geen avontuur voor de korte termijn: we willen structureel topbasketbal blijven bedrijven in Dordrecht'', schetste Ton Sels, voorzitter van de initiatiefgroep achter Dutch Windmills.


Het logo van de Dutch Windmills ©Marcel Wagena000
Van een verenigingsstructuur is geen sprake: Dutch Windmills treedt volgend seizoen toe tot de Nederlandse elite op basketbalgebied als bedrijf, met een directeur aan het hoofd. ,,Met een budget van 450.000 euro, gefinancierd door Nederlandse en Amerikaanse investeerders en aandeelhouders die voor 500 euro een aandeel kunnen aanschaffen'', aldus Sels. Ter vergelijking: het budget van Dutch Windmills verhoudt zich met de spelersbegroting van FC Dordrecht.

Het team van Dutch Windmills, dat qua spelers en technische staf nog geformeerd moet worden, zal gaan bestaan uit ervaren Amerikaanse spelers en talentvolle spelers uit de regio Dordrecht en omstreken. Sels: ,,Op dit moment is er geen profclub in Zuid-West Nederland. Met een start in Dordrecht slaan we meteen een brug naar regio's als Noord-Brabant en Zeeland. We zetten ook nadrukkelijk in op talentontwikkeling, in samenwerking met de Dordtse basketbalvereniging Rowic.''
Want, voor de goede orde, Dutch Windmills neemt niet de plek in van het Dordtse Rowic. ,,Integendeel'', beklemtoonde Sels. ,,We gaan juist nauw samenwerken met Rowic. Zo gaan we samen de Dordt Defenders Talentpool opzetten.'' Een ontwikkeling die voorzitter Paul Lange van Rowic toejuicht: ,,Voor ons is het een uitdaging om die talentpool te gaan vullen straks. We krijgen zo een geweldige kans om de doorstroming van onze eigen jeugd naar een hoger niveau gestalte te geven.''

Dordt College



Ton Sels (rechts) presenteert de plannen van Dutch Windmills. Gewezen NBA-speler Geert Hammink heeft alleen oog voor het shirt van de nieuwe Dordtse 'club.' ©Â©Richard van Hoek Fotografie
Dutch Windmills gaat bovendien een samenwerkingsverband aan met het in Iowa gevestigde Dordt College, dat in augustus van het volgend jaar een team zal afvaardigen naar Dordrecht voor een speciaal basketbalevenement.

Thuisbasis van Dutch Windmills wordt dus het sporthalgedeelte van de Sportboulevard, dat plaats biedt aan 1100 toeschouwers. Bij elke thuiswedstrijd zal een speciale, demontabele speelvloer worden neergelegd. Sels: ,,De huidige vloer met allerlei belijning voldoet niet.''

Van een kil basketbalbedrijf dat zich puur richt op sportieve prestaties zal straks geen sprake zijn. De spelers van Dutch Windmills zullen nadrukkelijk worden ingezet bij maatschappelijke projecten, schoolbezoeken en bedrijfspresentaties.

Ambitie

,,Maar wat mij als voormalig NBA-speler vooral opvalt aan dit initiatief is, behalve ambitie, het enthousiasme'', sprak gewezen topbasketballer Geert Hammink, die als 'mystery guest' was uitgenodigd om het shirt - waarin de kleuren rood, wit en blauw overheersen - en logo van de nieuwe loot aan de nationale topbasketbalstam te openbaren. ,,En het enthousiasme dat ik in Dordrecht proef en de wil om iets moois neer te zetten, zorgt voor een mooie energie binnen dit initiatief.''


donderdag 5 januari 2017

HIER WORD IK VROLIJK VAN! / POSITIEF / DORDRECHT TERUG IN EREDIVISIE? / DBL / LICHTPUNTEN TOEKOMST / ROWIC DORDRECHT: 'DORDRECHT WIL EREDIVISIEBASKETBALL'

Ook al ben ik er al bijna 30 jaar weg, ik zie toch nog steeds mijn eerste Basketball-vereniging -Rowic, Dordrecht- als 'mijn club', zelfs ondanks het feit dat ik met Jan Lievaart en Frank Egelie, en de Mannen van het Eerste Uur -Team Ten!- in 1993 de Basketball Vereniging Team Ten Dreamers The Hague oprichtte, en daar tien jaar lang mijn ziel en zaligheid in legde.

Het deed me dan ook groot plezier de laatste jaren te zien dat er nieuw leven werd geblazen in Rowic, terwijl die club het jarenlang daarvoor toch wel erg moeilijk had. Ik ben er vorig seizoen een paar keer poolshoogte wezen nemen -op verzoek van o.a. Derrick Veira trouwens, ook jarenlang TTD'er bij ons in Den Haag, en nu tomeloos actief op het Technische vlak in Dordt- en was ook aanwezig bij de Jubileum-viering van de club; en dat voelde goed, heel goed! De nieuwe bestuurders, de sfeer in de zaal bij een training; een opsteker!

Om dan nu te lezen dat er zelfs al gewerkt wordt aan een mogelijke terugkomst in de Eredivisie/DBL is weer een bewijs dat het de goede kant uit gaat in Dordrecht, en dat is helemaal heerlijk!

Martin Hoekstra schreef er het volgende verhaal over, hij is bezig aan een serie van zes potentiele uitbreidingen van de DBL; zouden al die zes het ook voor elkaar krijgen zou de DBL van 8 naar 14 teams kunnen groeien, en dat zou een ander bewijs leveren van mijn stelling 'Dat we er nog lang niet zijn en er nog veel werk aan de winkel is, maar dat er lichtpuntjes genoeg zijn in het Nederlandse Basketball om positief te zijn; en wel zonder (te) Roze Bril!!

DORDRECHT WIL EREDIVISIEBASKETBAL
Door Martin Hoekstra
OEGSTGEEST, 3 januari 2016 – Onlangs organiseerde het bestuur van de DBL een meeting voor potentiële nieuwkomers. Liefst zes initiatiefnemers meldden zich op deze bijeenkomst. Vandaag brengen we deel vier: het initiatief voor de terugkeer van eredivisiebasketbal in Dordrecht.
Basketbal heeft ook in Dordrecht een eredivisieverleden, zij het beperkt. Van 1973 tot en met 1975 speelde Rowic, gesponsord door Frisol, voor het eerst op het hoogste niveau. Alan Hale, de zwager van Rick Barry, en Martin Petersen waren de Amerikanen in Dordrecht en zij namen in het eerste seizoen de vierde (Hale) en achtste (Petersen) plaats op de topscorerslijst in. Ids Tijsseling was verreweg de beste Nederlander in het seizoen waarin de nieuwkomer op de elfde plaats (er waren toen veertien teams) eindigde.
Het seizoen daarop eindigde Rowic met slechts zes overwinningen als dertiende en laatste. De keuze werd gemaakt om een stapje terug te doen. Dave Webber eindigde als zevende op de topscorerslijst, voor Hale was de elfde plaats weggelegd. Roel Tuinstra (27ste) en Vespa Emanuelson (52ste) waren de scorende Nederlandse spelers.
Drie seizoenen later (in 1978) keerde Frisol Rowic weer terug in de eredivisie. Met Maarten van Gent als fulltime trainer/coach aan het roer kreeg de jeugd in Dordrecht alle ruimte. David Moore was de Amerikaanse guard die in het seizoen 1978/1979 topscorer van de ploeg werd. Van alle spelers in de eredivisie moest hij alleen Arthur Collins voor zich dulden. Moore haalde ook het All*Star Team. De Canadese Nederlander Jim Zoet, die later nog kortstondig in de NBA belandde, was de beste rebounder van de ploeg die op vrijdagavond haar thuiswedstrijden afwerkte en als achtste van de tien ploegen eindigde. René Ridderhof, Hans Heijdeman, Rijk van Dongen en Aart Dekker pakten hun eerste minuten in de eredivisie mee.
Jeugd was iets waar men in Dordrecht in die tijd veel waarde aan hechtte. Natuurlijk waren er sterke Amerikanen, zoals later Jimmy Moore (All*Star in het seizoen 1980/1981) en Rick Lewis, maar de focus lag toch voor een groot deel op de jeugd. Ridderhof en Heijdeman groeiden snel uit tot volwaardige eredivisiespelers. Jonge spelers als Edu Bolte, Marco de Waard, Raymond Bottse, Eric Pieters klopten ook al aan de deur. Vooral De Waard en Bottse hebben later nog een mooie basketballoopbaan gehad.
Na 1982 was het echter gedaan met eredivisiebasketbal in Dordrecht. Als het aan Ton Sels ligt, keert topbasketbal in Dordrecht terug. Niet vandaag, maar op de langere termijn. “We staan nog helemaal aan het begin”, stelt Sels, de man achter de stichting Touch of Dutch. “We zitten nog in het denkproces, maar hebben wel ideeën hoe het zou moeten worden. Op z’n vroegst richten we ons op het seizoen 2018/2019.”
Hoewel Sels aangeeft dar de plannen voor een terugkeer van eredivisiebasketbal in Dordrecht zich nog in het beginstadium bevinden, heeft hij al oriënterende gesprekken gevoerd met een aantal bedrijven. “We willen ook partners uit de Verenigde Staten erbij betrekken. Met name partijen die betrokken zijn bij de NBA en zelf Nederlandse roots hebben.”
Speelde Frisol Rowic nog in de Sterrenburg, tegenwoordig is de Sportboulevard de thuishaven van Rowic. Sels is vooralsnog van plan om de huidige faciliteiten te gebruiken. Net als in het verleden hecht hij ook veel waarde aan de koppeling met een jeugdopleiding.
Er zijn inmiddels goede contacten in Iowa, onder meer met het daar gevestigde Dordt College. “Het basketbalteam van dit college is de Dordt Defenders. We zijn in overleg om dit team voor een trip naar Nederland te halen.”
Bron: basketballeague.nl

En dan is er ook weer dit, wat -als ik het goed begrepen heb- ook lang niet het geval was:


Ook Den Haag is onderdeel van de lijst van zes, en daar is Erik Duin een trekker, ook al een Oud-TTD'er...ik kom er later op terug, maar dat hij ermee bezig is, na al het goede werk dat hij eerder in St4R investeerde, geeft me ook al het gevoel dat we bij TTD niet voor niets zo hard hebben gewerkt..!

zaterdag 26 september 2015

IN MEMORIAM HENK MAKKENZE / TOPPER IN HET NEDERLANDSE BASKETBALL / BESTE OOIT / HELD: Henk Makkenze Overleden

Ik zei het deze zomer nog tegen een paar - uiterst jonge - basketballers "Als je iets wilt, moet je het niet uitstellen, maar direct doen; het kan zomaar te laat zijn...en dan heb je er misschien spijt van..!" Welnu, terwijl ik het nieuws van het overlijden van Henk Makkenze aan het verwerken ben, denk ik "Ik had hem moeten/willen interviewen!", maar dat kan dus niet meer.
Dit soort gedachten zal iedereen van middelbare leeftijd of ouder weleens/vaker hebben, maar toch...

Ik zag Henk Makkenze zelden meer - ik woon al zo'n dertig jaar niet meer in de stad waar ik opgroeide en basketballen leerde, en kwam dus niet zo vaak meer in de hal waar Rowic speelt - en Henk kwam er ook minder door o.a. zijn gezondheid, tenminste dat hoorde ik toen ik niet eens zo heel erg lang geleden eens naar hem vroeg...
Toch ging hij nog steeds regelmatig door mijn hoofd - ik denk vaak nogal associatief, en als ik dan iets zag over bijvoorbeeld Rolstoelbasketball, zijn pupil en opvolger als 'Beste Rolstoebasketballer in de Wereld' Gertjan van der Linden was vaak een trigger voor mij - dan moest ik weer aan hem denken.


Henk betekende veel voor mij, was een voorbeeld voor me. Dit terwijl ik hem ook vroeger niet eens zo heel vaak sprak. Maar als dat wel gebeurde, dan maakte hij iedere keer veel indruk op me, zei hij ook dingen tegen mij waar ik best weleens wat aan had, al was hij voor mij het meest indrukwekkend in zijn rust, onopvallendheid/gewoonheid; Henk zat in een rolstoel - hoe vaak worden mensen in zo'n stoel niet 'over het hoofd gezien'? Henk niet, al viel niet op spectaculaire acties buiten het veld - die bewaarde hij voor OP het veld! -. door een luide stem, of door zich op (de voorgrond) te dringen...Henk was een persoonlijkheid, zoals ik net al schreef, die opviel door zijn rust, zijn wijsheid, en zijn zelfvertrouwen...

Nu ik erover nadenk, was dat misschien wel hetgeen ik het meest bewonderde in hem; toch behoorlijk zwaar gehandicapt - als ik het me goed herinner kwam hij in die rolstoel terecht doordat hij iemand die op straat lag wilde beschermen tegen het verkeer door ervoor te gaan staan, en toen werd hij zelf (ook) aangereden -, dus niet in een benijdenswaardige positie...maar zo zelfbewust, rustig, niet gefrustreerd of beperkt door al die beperkingen, maar juist gesterkt door al die ervaringen, het beste makend van die nieuwe omstandigheden... Je zou er bijna jaloers op worden, al realiseerde je jezelf tegelijk - al is dat als valide natuurlijk nooit geheel mogelijk - hoe moeilijk het bestaan moet zijn als je in zo'n stoel zit...

Henk was voor mij een Held, een voorbeeld, en een van de Allergrootsten die het Nederlandse Basketball heeft voortgebracht, en als hij voor mij al zoveel betekende, zo'n goed voorbeeld was, wat moet hij dan wel niet (geweest) zijn voor andere minder validen!?!

Hij was ook een van de pioniers die het Rolstoelbasketball, misschien wel de 'Minder Validensport in het algemeen' in Nederland en ver daarbuiten op de kaart heeft gezet, en daarmee heeft hij ongetwijfeld grote impact gehad op talloze lotgenoten.

Henk was een echte 'Topper in het Nederlandse Basketball', een HELD, de wereld zal hem missen.

Dank je wel Henk!

Ik wens zijn naasten veel sterkte, zij zullen deze bijzondere persoon natuurlijk het meest van al missen...


AART DEKKER



Het bericht op de Facebook-pagina van de Dordtse Basketballvereniging Rowic, Henk's vereniging voor tientallen jaren:



Cor de Haze en Gertjan van der Linden hebben een bericht vanD.B.V. Rowic gedeeld.


ERELID EN CLUBICOON HENK MAKKENZE OVERLEDEN
Met diepe bedroefdheid hebben we kennis genomen van het overlijden van Henk Makkenze, erelid en clubicoon van Rowic. Henk stond in zijn hoogtijdagen in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw wereldwijd bekend als de beste rolstoelbasketballer ter wereld, een vernieuwer ook in deze tak van sport. Hij bedacht dat met schuine wielen - de zogenaamde 'camber' - de rolstoelen veel wendbaarder werden en zette daarmee de ontwikkeling van de huidige sportrolstoelen in gang.
Met Racing Rowic veroverde Henk alle prijzen die er te winnen vielen. Landskampioenschappen, bekers, Europa Cups stroomden jaar na jaar binnen in sporthal Sterrenburg, met Henk als de grote uitblinker, die ondertussen ook de tijd nam om zijn natuurlijke opvolger Gertjan van der Linden op te leiden. De vele titels maakten Henk tot een vaste bezoeker van het Dordtse stadhuis voor huldigingen, zoals ook op de foto met de toenmalige burgemeester Noorland. Met het Nederlands team veroverde hij drie keer zilver bij de Paralympics.
Met het vertrek van de kern van Racing Rowic naar BC Verkerk kwam er een eind aan de successen, maar Henk bleef Rowic altijd trouw (op een kort uitstapje naar Eastwood Tigers na) en speelde nog tot op relatief hoge leeftijd door. Binnen Rowic kreeg Henk ook veel waardering voor zijn coaching, vooral van damesteams. 'Henk's Angels' begonnen in de vierde klasse en kwamen na drie kampioenschappen op rij in de eerste klasse terecht. Bovendien spande Henk zich als vice-voorzitter in voor iedereen binnen de club. Ook was hij assistent-bondscoach van de nationale vrouwen-rolstoelploeg.
Voor zijn verdiensten voor de sport werd hij Ridder in de Orde van Oranje-Nassau, hoewel Henk dat zelf eigenlijk maar onzin vond. Het tekende hem, een man met een enorme betrokkenheid en humor, een gezelligheidsmens, maar zeker geen liefhebber van poespas rond zijn eigen persoon.
We wensen zijn vrouw Willy en kinderen Valentijn en Angelique enorm veel sterkte met het verlies van dit schitterende mens. Henk is in besloten kring begraven. Hij werd 66 jaar.

Reacties op de Facebook-pagina van Rowic --- Hier ---

De facebook-pagina van Rolstoel-Basketballend Nederland - de wereld die zoveel aan Henk Makkenze te danken heeft - vind je --- Hier --

zondag 12 april 2015

Uit de Oude Doos: 'Basketbal René Ridderhof enige Nederlandse MVP in kwart eeuw Haarlem Basketball Week'

Rene Ridderhof was een teamgenoot van me - bij Frisol/R in Dordrecht -, hij is Ex-International - deel van het Grootste Resultaat Ooit Behaald door Oranje Internationaal; de Vierde Plaats op het EK van 1983 in Nantes, Frankrijk -, hij speelde zolang in de Eredivisie dat ik ben vergeten hoe lang ook alweer precies, maar - voor mij persoonlijk dan - meer dan alles was hij de jonge speler waarmee ik - als zowat even oude speler - meer op Basketball-pleintjes heb doorgebracht, dan met wie anders ook; echt een 'Basketballmaatje' dus. Tegen niemand heb ik zo vaak 1-1 gespeeld - en verloren ook trouwens(!) - als tegen hem. Dat is dus zoals ik hem ken...

Natuurlijk zijn er in het Nederlandse Basketball heel wat mensen die zich Rene Ridderhof om een of meer van bovenstaande punten herkennen; mensen in Dordrecht, in Groningen, in Haaksbergen en op Urk... En natuurlijk ook fans van andere clubs - in Haarlem bijvoorbeeld, lees het onderstaande stuk... -, en tegenwoordige fans, omdat ze weten dat de huidige Donar-speler Mark Riddderhof Rene's Zoon is...

Maar mijn inschatting is dat het merendeel van de huidige Basketballers en Basketball-Liefhebbers hem niet kent...en dat zou niet zo mogen zijn, want Rene Ridderhof is een van de 'Toppers in het NEderlandse BasketBall'!! Lees maar waarom..:


Eenzaam tussen buitenlandse uitblinkers

Door: Geert Jan Hahn
Gepubliceerd: 21 december 2007


René Ridderhof is de enige Nederlander die in 25 jaar Amsterdam Haarlem Basketballweek (AHBW), die vandaag weer van start gaat, werd verkozen tot waardevolste speler, MVP.

Stiekem heeft René Ridderhof de vorige avond nog even wat jaarboeken erop nageslagen. Samen met zijn vrouw Wilma, die hij uiteraard leerde kennen via het basketbal in hun geboortestad Dordrecht en met wie hij al meer dan twintig jaar op Urk werkt. Eerst in de sporthal van de Orca’s, daarna in de plaatselijke optiek.

Omringd door honderden modieuze brilmonturen bekent de inmiddels 48-jarige dat de research noodzakelijk was. Weinig specifieks is hem bijgebleven van zijn deelnames aan de toen nog Haarlem Basketball Week (HBW), waar hij namens Haaksbergen schitterde tijdens de eerste edities in 1982 en 1983. Alleen het moment dat Ridderhof bruut werd onderuitgehaald door een buitenlandse speler van Leiden staat nog helder op zijn netvlies. ‘Mijn coach Maarten van Gent sprong het veld op en zei tegen die Amerikaan: Sla mij maar.’

Ridderhof was net zo’n fanatiekeling als zijn coach, ondanks zijn geringe lengte. ‘Of ik nu met een grotere of kleinere kerel naar het bord sprong, ik was voor niemand bang.’ Die tomeloze inzet droeg er mede aan bij dat Ridderhof in 1982 tot beste guard en een jaar later zelfs tot Most Valuable Player (MVP) werd verkozen. ‘Dat vond ik wel apart’, zegt hij.

Dan, na enkele seconden: ‘Ik was op de top van mijn fysieke kunnen en kon een team op sleeptouw nemen. Maar waarom ik precies werd verkozen boven een ander persoon is lastig te zeggen. Het deelnemersveld is altijd sterk geweest.’

‘Weet je hoeveel profs er in Haarlem hebben gespeeld?’, vervolgt Ridderhof. ‘Het is een gok, maar ik denk dat veertig tot vijftig spelers in de NBA zijn terechtgekomen. Dat geeft aan dat het een hoogstaand toernooi is.’

Des te opmerkelijker is het dat Ridderhof, die veertien interlands speelde, tot beste speler van het toernooi werd uitgeroepen. Iets wat geen enkele Nederlander in 25 jaar HBW/AHBW is gelukt. Pas nu staat de opticien echt een beetje stil bij die prestatie. ‘Ik vraag me af of je als speler van zoiets kunt genieten. Nu ben ik er trots op. Ergens vind je jouw naam terug, op een lijstje met alleen maar buitenlanders. Dat geeft wel een bepaalde voldoening. Daar kun je niet van leven, wel van nagenieten.’

‘Het is misschien een slechte vergelijking, maar stel dat je naar een popconcert bent geweest. Op weg naar huis ben je al een heleboel vergeten. Pas als je een dvd ervan opzet, denk je weer van: ‘O ja’. Net als met die jaarboeken. Ik zag gisteren dat ik ooit in één seizoen 107 driepunters erin heb ‘gepleurd’, zoals dat opgeschreven stond. Toch leuk om na te lezen.’

Ridderhof maakte nog eenmaal het HBW mee, in 1984. Zonder succes, de hegemonie was uit het team van Haaksbergen verdwenen. Hij besloot zijn heil te zoeken bij de Orca’s op Urk en ging daar niet meer weg. ‘Ik speelde met de mentaliteit waar Urkers van houden: hard werken en verder niet zeuren.’

Na zijn loopbaan moest Ridderhof jarenlang niets meer hebben van basketbal. Maar 26 december zal hij met vrouw, zoon en dochter weer op de tribune van het Kennemer Sportcenter plaatsnemen. ‘De sfeer in Haarlem blijft ongekend. Het is veel leuker om met Kerst daarheen te gaan dan ergens onderuit gezakt veel te eten.’

Trefwoord(en): René Ridderhof, Amsterdam Haarlem Basketballweek,

dinsdag 9 december 2014

Old soldiers never die...Edu Bolte en Derrick Veira (Rowic HS2)

D.B.V. Rowic

Heren 2 rowic - BV Oegstgeest
Compilatie wedstrijd Heren 2 - 6 December

Heren 2 schiet tekort en verliezen helaas de wedstrijd tegen de heren van BV Oegstgeest met 45-60. (Check Edu met de ankle breaker!)

donderdag 7 februari 2013

Terug naar 'the Good Old Times'? Apollo Amsterdam wint van Z&Z Leiden

In 1978/1979 was ik ook een jaar Eredivisiespeler, of eigenlijk: Bankzitter bij een Eredivisieteam.
Het was een bijzonder team, dat wel; bij ons geen hele dure Amerikanen (al haalde onze NLDse Canadees Jim Zoet, een 2.17 lange Center met een Jumpshot, na het halve seizoen dat hij bij ons speelde, wel de NBA (bij Detroit). Ook hadden we de bliksemsnelle David Moore(22), die een plek in de NBA (Philadelphia) maar net, door wat tegenzittende omstandigheden, misliep. Hij werd, als Rookie-amerikaan, direct tweede Topscorer in de Eredivisie, met ruim 28 ppg, alleen AC Collins scoorde een paar punten meer. Kwa gemiddelde overtroffen trouwens Ed Murphy (36ppg) en Tony Parker Sr. (30ppg) die twee nog, maar zij kwamen pas halverwege 'binnen'. Onze andere twee 'buitenlanders', Martin Gijsbers (22, ook een NLDse Canadees en Desmond Dennis (22, later met een blessure vervangen door David Jones(22)) waren spelers die in de huidige Eredivisie niet zouden hebben misstaan, maar geen spelers die eruit sprongen.

Ik denk dat Moore en Zoet in de DBL van nu echt een maatje the groot (Zoet) en snel (Moore) zouden zijn. Tot zover onze buitenlanders, bij Frisol/R(owic) toen.

De andere spelers in dat team waren: Rene Ridderhof(18), Hans Heijdeman(18), Rijk Jan van Dongen(19), Erik Snijders(18), Aart Dekker(18), Marco de Waard(16), en Willem vd Bogaard(16).

De Eredivisie toen? Die zat op zijn absolute piek na jaren van 'boomen': je had EBBC Den Bosch, Parker Leiden (deze twee speelden later de Finale van de Play Offs, waarbij de laatste wedstrijd in de Leidsche Groenoord Hallen (de onlangs afgebroken veemarkt in het Centrum van Leiden) gespeeld werd voor 10.800 man publiek. Nationale Nederlanden Donar Groningen, Radio Musette Rotterdam, BOB Oud Beijerland, Delta Lloyd Landlust Amsterdam, 7UP Flamingo's Haarlem, Punch Delft, Brutus Jeans Amstelveen, en iedere ploeg had een aantal goede/ervaren Nederlanders, en een paar kleppers van Amerikanen, van een kaliber dat we in de DBL van nu al een paar jaar niet meer zien. Helemaal lekker zat het met het Basketball nog niet, blijkens het commentaar van Berend van Baak in het fraaie Basketball-Jaarboek 78/79 dat onder bezielende leiding van Mart Smeets in die jaren steevast uitkwam; hij zag (veel) fraaie hoogtepunten, een aantal duidelijke missers, maar vooral ook een aantal problemen met sponsoring en TV-tijd (ook toen al dus!) Letterlijk: “Geen enkel seizoen tot nu toe heeft bij mij de vrees weg kunnen nemen dat het elk moment afgelopen kan zijn met het mooie basketball.” Zijn vrees werd (deels) bewaarheid; achteraf kan je de conclusie trekken dat 78/79 het topjaar was, en dat daarna decennia volgden van langzame neergang, en dat pas in de 'Jaren-00' er weer een opgaande lijn ontstond, die op haar beurt door de crisis van 2008 werd afgebroken.

Terug naar 78/79. Wij waren uniek, niet zozeer omdat 'wij' het waren, maar omdat Frisol/Rowic onder leiding van onze coach Maarten van Gent, met al die jonge pikkies, in een serieuze Topcompetitie speelde, en nog redelijk mee konden doen ook. 'We' waren uniek, omdat niemand dat eerder deed, met zoveel jeugd meedoen in de Eredivisie. En in de decennia erna gebeurde het ook maar zelden dat een club iets soortgelijks aandurfde en er nog mee doorging ook, ook al kwamen er nederlagen, veel nederlagen!

Het leverde ook wat op: weer een jaar of wat later ging ik kijken bij de Challenge Round voor het EK in Antwerpen, en bij het WK in Spanje. Die Challenge Round (een kwalificatietoernooi met 10 landen voor deelname aan het EK van 12 teams) werd onder leiding van Vladimir Heger gewonnen; iets dat je zou mogen vertalen in een 10e, 11e plaats op een EK. Op het WK (voor het eerst met 24 landen) werd de kwalificatie bij de beste 12 van dat jaar, maar net (in een wedstrijd met meerdere verlengingen tegen Argentinië) en in mijn ogen onnodig, gemist. Waarom ik dat allemaal vertel? Omdat er in dat lange Internationale Seizoen in de zomer van 1986 regelmatig wedstrijden waren waarin 3 of zelfs 4 van die 'pikkies' van '78/'79 (tegelijk) op het veld, of zelfs in de starting five stonden.

Hoe het ons dat seizoen verging? Ja, we moesten een Degradatiewedstrijd spelen, in de Enk in Rotterdam tegen Punch uit Delft, maar die wonnen we wel! Tegenstanders toen? O.a. Toon van Helfteren, Jan Sikking, Pieter van Tuyll van Serooskerke; gepokt en gemazeld als Internationals, en Rudy Jackson en Billy Taylor; echt goede Amerikanen. Een kleine 2,5 jaar eerder versloeg dat team, bij het eerste van de vele oefenpotjes die we in die jaren tegen hen speelden, met 160-80 versloegen, in onze zaal... Uiteindelijk mocht ook Degradant Punch het seizoen erop weer in de Eredivisie meedoen, maar wij hadden het op eigen kracht voor elkaar gekregen, en daar had iedereen bij ons ontzettend veel van geleerd! En dat kwam dus jaren later terug bij het NT...

Wat is nu de moraal van dit verhaal?

Al jaren woekert 'de Amerikanendiscussie' als een soort veenbrand onder het Nederlandse Herenbasketball. Je hebt 'Voorstanders', en 'Tegenstanders', en af en toe springt er iemand van het ene naar het andere kamp over. De FEB-clubs maakten, nu zo'n jaar of 8-10 geleden, een soort 'Nederlandse Polderafspraak' waardoor we van de toen, de facto 8-10 buitenlanders per team, langzaam en stapsgewijs (de laatste stappen naar maximaal 4 nu, zijn zelfs sneller gemaakt), naar de huidige situatie (maximaal 4 Buitenlanders) zijn gegaan. Veel meer (vooral jonge) Nederlanders dus! Parallel daaraan voltrok zich een tweede ontwikkeling; niet alleen het aantal buitenlanders werd lager, ook het niveau en hun lengte ging met sprongen achteruit. Dit werd natuurlijk niet in het minst veroorzaakt doordat het budget in/van de DBL, onder andere door de financiële crisissen sinds 2008, gigantisch achteruit is gegaan (misschien wel met zo'n 70%!?). Toch denk ik dat al deze veranderingen een andere parallelle tendens (bijna) onzichtbaar hebben gemaakt: die van het feit dat de jonge Nederlandse Spelers, die al die vrijgevallen plaatsen in de DBL-teams hebben opgevuld, veel beter zijn geworden! Degenen onder hen die al wat langer meedoen, voornamelijk omdat ze goed genoeg waren, en (vaak ook) bij clubs speelden die beleidsmatig ruimte maakten voor dat soort spelers, die jongens maken het nu voor veel van de resterende Buitenlanders, veelal jonge jongens die net van college komen, best lastig om te slagen in de DBL, voor hen traditioneel toch vaak een opstapje naar beter...

En zelden was dat zo zichtbaar als afgelopen weekend in de Apollohal in Amsterdam, waar een team bestaande uit louter Nederlandse Spelers de Nummer-1 van het moment in de DBL, Zorg en Zekerheid Leiden, vakkundig een kopje kleiner maakte. Het verschil was slechts drie punten, maar dat was toch een beetje geflatteerd; een flink deel van de wedstrijd speelde Apollo echt een stuk beter dan Z&Z Leiden. Het was o.a. aan de niet al te sterk leidende refs, die Leiden behandelden als 'de Kampioen' en Apollo als 'de Debutant', dat het toch nog even spannend werd. Maar ik denk dat vriend en vijand het erover eens waren dat deze wedstrijd verdiend werd gewonnen door de Amsterdammers. Ik weet niet of er ooit eerder zo'n wedstrijd, tussen een team als Apollo en de Nummer-1 van de ranglijst, gewonnen werd door het (bijna) 'Buitenlander-loze' team. 'Stats-Goeroe' Jacob Bergsma kan vast antwoord geven op die vraag. Maar vaak is het in ieder geval niet het geval geweest! Apollo is niet de eerste club die in haar Eerste Herenteam veel ruimte inruimt voor Nederlanders, en vooral Jonge Nederlanders, ze doet het wel het meest extreem.

En met behoorlijk succes! En dat deed mij, met die ervaring van 1978/79 en de jaren daarna in het achterhoofd, goed; we gaan weer de goede kant op met ons Heren Basketball! Hopelijk blijft het goed gaan, en gaan we het ook nog meemaken dat nog meer mensen hun ploeg in de Apollohal sterker vocaal komen ondersteunen. Daarnaast zou het mooi zijn als steeds meer clubs met (meer) Nederlandse Spelers het fundament van hun ploeg gaan leggen; zo was het in de jaren '70 en '80, en zo hoort het en is het het meest verstandig!

Apollo bedankt!


woensdag 9 maart 2011

NBA AllStar Dunk-Contest: Griffin krijgt de World-wide Media-Hype, maar...

Blake Griffin neemt dit seizoen, na zijn hele eigenlijke 'Rookie-seizoen' door blessures aan de kant gebleven te zijn, dit seizoen de NBA 'by Storm'. En terecht, want hij speelt geweldig en blaast veel nieuwe adem in het NBA-Basketball. Omdat het AllStar Weekend ook nog eens een thuiswedstrijd voor hem was, was hij gelijk het uithangbord van dit media-spektakel; ook logisch gezien hoe de NBA nu eenmaal werkt. Er zullen niet veel spelers voor hem zijn geweest die zowel aan de Rookie-Game, aan de Dunk-Contest, en dan ook nog eens, als 'echte' AllStar, aan het hoofdgerecht hebben meegedaan. Hij doet het goed, dus het zij hem gegund.

'Natuurlijk' won hij de Dunk-Contest, en dat is ook niet vreemd als je de gang van zaken bij dat onderdeel in de historie ervan bekijkt. Maar net zoals Michael Jordan ooit won terwijl Dominique Wilkins toch echt beter en met meer spektakel won, zo won Griffin nu met (vooral) de volgende dunk:
En natuurlijk was het leuk, vooral dat zangkoor erbij(!) en ook de autosponsor zal het erg interessant hebben gevonden.

Maar voor mij zat de echte winnaar in het volgende filmpje...
JaVale McGee, m.i. de beste dunker van 2011, verdient bovendien bonuspunten vanwege de rol van zijn moeder! Zijn dunk onderlangs het bord deed mij herinneren dat we ooit in Dordrecht een speler, Bill Allen van BS Leiden, knock-out zagen gaan doordat hij zijn hoofd stootte tegen de onderkant van het bord...!
De dunk van Dight Howard (enkele jaren geleden) in dit filmpje, op een basket van 12' was niet spectaculair om te zien, maar natuurlijk wel heel erg uniek...alhoewel ik me in 'intra-squad' Dunk-Contest kan herinneren in Dordrecht waaraan Rene Ridderhof, Mark olson en Rijk van Dongen meededen; de laatste won uiteindelijk en deed dat op...een KORFBALKORF op maximale hoogte (ik meen 3.50m hoog!)
Dus wie zegt (dat) 'White Men can't Dunk'?!

Over witte Nederlandse Dunkers gesproken: ook Vincent van Sliedrecht springt tegenwoordig over mooie sport-auto's heen...Misschien net niet van de hoogte en het show-kaliber dat Griffin liet zien, maar Vincent is 10cm kleiner, beschikt niet over een zangkoor, en zijn aangever is niet een van de beste passers uit de NBA (Baron Davis). Dus wat Vincent laat zien is ook van hoog kaliber!