Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
In Plakshot geeft Roel Maalderink met straatinterviews, sketches en parodieën zijn scherpe blik op de actualiteit én legt hij de absurditeit van de media bloot.
Plakshot zie je elke vrijdagavond om 21.15 uur op NPO 3.
‘Wat vindt u van die grote crisis die op dit moment
plaatsvindt?’ vraagt Roel Maalderink, de meester van het
straatinterview, aan toevallige passanten in het tv-programma
Plakshot. ‘Je bedoelt die van het milieu?’ antwoordt een
vrouw op de markt. ‘Ja, die is er natuurlijk ook, maar ik bedoel
die andere crisis’, zegt Maalderink. De achtereenvolgende
geïnterviewden opperen een reeks aan crises. De vreemdelingencrisis.
De woningen. De boeren. En stikstof. De crisis in het oosten van
Europa, die oorlog. De gascrisis en de energiecrisis. Het
lerarentekort. Het hele coronagebeuren. De toeslagencrisis. De
inflatie en de armoedecrisis. De vertrouwenscrisis en de politieke
crisis. Maar telkens weer is het de ándere crisis waar Maalderink op
doelt. ‘Ik bedoel die crisis die we voor ons uit schuiven.’ Tot
een man het antwoord weet dat eigenlijk geen antwoord is: ‘Ja, door
dat vooruitschuiven weten we eigenlijk niet met welke crisis we nu
bezig zijn.’
Je kunt vinden dat er sprake is van crisisinflatie – op alles
wordt tegenwoordig het etiket ‘crisis’ geplakt. Maar evengoed kun
je zeggen dat we in een crisistijd leven, als al die voorbijgangers
zonder blikken of blozen een crisis uit de mouw schudden. En nu is er
in Nederland – en de wereld – wel vaker sprake van een crisis,
maar de opeenstapeling van vandaag is toch uniek. Ook omdat het
crisissentiment vergezeld gaat met iets anders: het gevoel dat
Nederland niet meer in staat is crises op te lossen. Ons nationale
zelfbeeld heeft de afgelopen tijd al de nodige krassen opgelopen –
we zijn allang niet meer dat progressieve gidsland – maar we hadden
altijd nog het idee dat we in een net landje leefden waar de dingen
goed geregeld waren.
Maar of het nu gaat om de toeslagenaffaire, de gedupeerden van de
aardbevingen in Groningen of de stikstofcrisis – de crises etteren
door en ‘netjes’ gaat het ook niet. Dat zorgt voor een nieuwe
deuk in ons zelfbeeld. Het zijn niet alleen de opstandige burgers die
roepen dat het daar in Den Haag een zootje is, hoge (ex-)ambtenaren
zeggen het hun inmiddels beschaafder na: de overheid is machteloos.
Ook de Nationale ombudsman ziet ‘een patroon van onvermogen’.
Die machteloosheid was voor de redactie van De Groene
Amsterdammer reden om dit winternummer aan ons zelfbeeld te
wijden. Wat vertelt de parade van omgekeerde vlaggen van het
afgelopen jaar over de kloof tussen stad en platteland? Is
Nederland definitief een boze en verdeelde natie geworden? Wat
zegt het dat de
voedselbank, die twintig jaar geleden bij haar oprichting als
‘on-Nederlands’ werd beschouwd, nu meer mensen bedient dan ooit?
En hoe gaat het met de
vvd, de partij die er een sport van heeft gemaakt zich te
spiegelen aan het Nederlandse zelfbeeld?
Niet alleen Nederland worstelt met zijn zelfbeeld. Wat te denken
van Groot-Brittannië na een jaar van politieke incompetentie en de
dood van koningin Elizabeth? Nostalgie naar het Empire van weleer
biedt
geen soelaas meer. Hoe te duiden dat de
nieuwe Italiaanse premier Giorgia Meloni zich eerder met Tolkiens
Midden-Aarde identificeert dan met Italië’s eigen rijke
geschiedenis? De Russische schrijver Alexander Snegirjov bevindt zich
nog in Moskou en houdt
een dagboek bij. Terwijl veel vrienden en collega’s het land
hebben verlaten hoort hij een paar keer per dag het volkslied boven
zijn hoofd schallen: de oude bovenbuur die de radio loeihard aan
heeft staan. Steevast bonst zijn buurvrouw dan nog harder op het
plafond.
In haar prachtige boek Rebelse genieënvertelt
Andrea Wulf over ‘de uitvinding van het ik’, zoals de
ondertitel luidt, maar beschrijft ze ook hoe de filosoof Fichte zijn
ik-filosofie uitbreidt naar de natie. Wij doen min of meer hetzelfde
in dit dubbelnummer, maar dan omgekeerd: van collectief naar
individueel zelfbeeld. Schrijfster Helen Macdonald reflecteert
op de relatie tussen mens en natuur, Arthur Eaton overdenkt
het zelf zoals Freud het concipieerde en Arjen van Veelen stelt
dat de zelfverliefde Narcissus in deze tijd heeft plaatsgemaakt voor
Atlas, die de wereld op zijn rug torst. ‘We zijn ontsnapt aan
de fuik van het ik en geven nu de wereld de schuld van alles wat
misgaat in ons leven’, schrijft hij. De vraag is of dat een troost
is, schrijft hij er meteen bij.
De redactie wenst u hoe dan ook lichte feestdagen en een troostvol
nieuwjaar.
PS: Het winternummer biedt leesstof voor drie weken. Op 12 januari
ligt opnieuw een dubbeldik nummer in de brievenbus
As a young New York couple goes from college romance to marriage and the birth of their first child, the unexpected twists of their journey create reverberations that echo over continents and through lifetimes in Life Itself. Director and writer Dan Fogelman (“This Is Us”) examines the perils and rewards of everyday life in a multigenerational saga featuring an international ensemble including Oscar Isaac, Olivia Wilde, Antonio Banderas, Annette Bening, Olivia Cooke, Sergio Peris- Mencheta, Laia Costa, Alex Monner and Mandy Patinkin. Set in New York City and Carmona, Spain, Life Itself celebrates the human condition and all of its complications with humor, poignancy and love.
Op 16 en 17 mei 1983 werden in Carré Amsterdam twee benefietavonden gehouden onder
de naam "Een gebaar voor Amnesty International", met belangeloze medewerking van tientallen artiesten. De presentatie was in handen van Freek de Jonge, Kees van Kooten en Wim de Bie.
Ook Doe Maar deed mee aan deze benefietavond en fungeerde als "huisorkest".
In deze clip de samenwerking tussen Doe Maar en van Kooten en de Bie als de Positivoos.
Met het nummer "Of Hij bestaat, kan niemand zeggen".
Uitgezonden door de VPRO op woensdag 25 mei 1983.
In Kloostergasten dompelen zes
bekende Nederlanders zich drie dagen lang onder in het leven van
broeders en zusters. Deze uitzending ontdekt Emile Roemer het
kloosterleven.
Commissaris van de Koning Emile Roemer gaat drie dagen in
retraite bij de redemptoristen van klooster Wittem in zijn provincie
Limburg. Het klooster is onderdeel van een bedevaartroute en heeft
daarom de deuren open staan voor de buitenwereld. Hoe ervaart hij de
aantrekkingskracht van dit pelgrimsoord?
Emile Roemer woont een doop bij,
bezoekt de historische bibliotheek en de zeldzame grafkelder. Ook
pelgrimeert hij door het Limburgse heuvellandschap en beklimt de
Gulperberg. Tussen alle activiteiten door vraagt hij zich af wat de
paters vandaag de dag onze geseculariseerde en individualistische
maatschappij te bieden hebben.
Emile merkt dat in het klooster een
gevoel van samenleven is, net zoals hij elders in Limburg gewend is. "De
Limburger heeft heel veel oog voor elkaar", vertelt Emile. "Dat
samenhorigheidsgevoel waar overal naar gezocht wordt: dat is hier altijd
behouden."
Kloosters zetten steeds vaker de
deuren open en zoeken nieuwe wegen voor de toekomst. Ze creëren een
veilige plek voor vluchtelingen, zetten zich in voor ouderenzorg en
onderwijs en bieden retraites aan voor mensen die naar rust, balans en
zingeving zoeken.
Naast Emile Roemer verruilen ook Thomas
Cammaert, Noraly Beyer, Evi Hanssen, Esther Vergeer en Tim Hogenbosch
hun hectische leven voor een tijd achter de kloostermuren. Ze draaien
mee in het dagelijks ritme, maken kennis met de rituelen en de
bewoners.
In "L'enfer" (de hel) vertelt Stromae over de moeilijke tijden tijdens zijn muzikale pauze en zijn eigen duistere ervaringen. De zeven jaar lange radiostilte levert een prachtig en donker nummer op. Samen met zangers uit het koor van de Nationale Opera is hier Stromae!
Denk je aan zelfmoord of maak je je zorgen om iemand? Praten over zelfmoord helpt en kan anoniem via de chat op www.113.nl of telefonisch op 113 of 0800-0113.
Muziek: Stromae, Sven Hammond Big Band, zangers van het koor van de Nationale Opera (Else-Linde Buitenhuis, Kiyoko Tachikawa, Esther Adelaar, Rut Codina Palacio, Maaike Bakker, Valerie Friesen, Julien Traniello, Pim van Drunen, Bora Balci, Matthijs Schelvis), Jasper van Rosmalen, Mara Tieles, Ruben Margarita, Loes Dooren, Antonis Pratsinakis, Çisem Özkurt
Origineel: “L’enfer”, geschreven door Stromae, uitgebracht door Polydor
Werken aan nieuwe, positieve gewoontes is populair. Zeker rond de
jaarwisseling. Maar ons brein is eigenlijk veel beter in het
ontwikkelen van slechte gewoontes. Wat zijn gewoontes ook alweer? De
American Psychological Association zegt, kort samengevat: een
gewoonte is een aangeleerde gedraging of reeks van gedragingen,
gekoppeld aan een situatie, die na verloop van tijd onbewust en
automatisch wordt uitgevoerd. Voorbeeld: als ik thuis onze badkamer
inloop en het is er donker (situatie), dan druk ik automatisch met
mijn rechterhand op het lichtknopje aan de muur (gedrag).
De meeste gewoontes leren we vanzelf. Ze ontstaan doordat een
bepaalde handeling ‘werkt’ in een situatie. Die handeling brengt
ons meteen van een onplezierig naar een plezierig gevoel. Dus: de
badkamer is donker, dat is lastig. Maar als ik op de knop druk, zie
ik alles en dat is makkelijk. Of: je zit bij mensen die je niet kent
en dat maakt je nerveus. Maar als je gaat eten, je telefoon pakt, of
gaat trommelen met je vingers (ik doe soms alle drie), dan ontspan
je.
Belangrijk hierbij: het
beloningssysteem in ons brein reageert op directe positieve
ervaringen en houdt geen rekening met de lange termijn. Gedrag dat
metéén een fijn gevoel produceert, vertonen we – zonder er bewust
voor te kiezen steeds vaker. Daardoor wordt de handeling steeds
makkelijker, automatischer en onbewuster. Andersom geldt ook: wat
meteen ongemak of pijn oplevert, vermijden we liever en wordt dus
nooit echt eenvoudig om te doen.
Dus brengen we meer tijd door voor de tv dan in de sportschool;
doen we liever games dan huiswerk; eten we liever chocola dan
groente; pakken we liever de auto dan de bus; enzovoort. We zijn
vooral goed in het ontwikkelen van slechte gewoontes.
Het idee dat je ook gezonde, positieve gewoontes kunt ontwikkelen,
waardoor je moeiteloos automatisch meer gaat bewegen, liever bent
voor je partner en minder CO2 produceert, is heel
aantrekkelijk. Daarom denken, praten en lezen we er ook graag over.
Maar in de meeste gevallen is dit een illusie. Je kunt van dit soort
gedragingen wel routines maken, terugkerende gedragspatronen, maar ze
zullen niet snel ‘vanzelf’ optreden. Moeilijke routines;
terugkerende gedragspatronen die ons veel inspanning en concentratie
kosten en niet meteen bevrediging opleveren, worden nooit makkelijke
gewoontes.
Misschien is er nog een beetje hoop. Gewoonteonderzoekers
Benjamin Gardner, Alison Phillips en Gaby Judah maken onderscheid
tussen beslisgewoontes (habitual instigation) en
uitvoeringsgewoontes (habitual execution). Volgens hen is de
beslisgewoonte het belangrijkst. Hun onderzoek laat zien dat een
automatisch besluit, om bijvoorbeeld gezond te eten of te gaan
sporten, gekoppeld aan een vaste situatie, zoals een bepaald moment,
belangrijker is dan het automatisch uitvoeren van alle handelingen
daarna.
Het gaat dus om het eerste stapje, het automatische besluit in je
hoofd. Dat brengt de rest van de routine in beweging.
Het doet me denken aan een
dominofilmpje op YouTube. De laatste dominosteen die valt, in een
rij van achttien, is meer dan zes meter hoog. Maar de eerste steen
meet hooguit twintig centimeter. En om die eerste gaat het dus. Voer
voor nieuwe persoonlijke gedragsexperimenten.
Ben Tiggelaar schrijft
wekelijks over persoonlijk leiderschap, werk en management.
Eigenlijk zou elke manager deze kerstvakantie Ongekend onrecht
moeten doornemen, het rapport over de toeslagenaffaire. Behalve een
verslag over schrijnend onrecht is het ook een leerboek over diepe
managementvalkuilen. Drie zaken die mij opvielen.
Angst als leidraad. Hoe begon het ook alweer?
Tien jaar geleden werd besloten tot een hardere aanpak van fraude met
toeslagen. Daarna kwamen nog diverse grote zaken aan het licht, zoals
het incasseren van miljoenen aan huur- en zorgtoeslag door Bulgaarse
bendes. Staatssecretaris Frans Weekers werd in 2013 bijna weggestuurd
omdat hij te slap optrad en de Belastingdienst niet stevig genoeg
aanstuurde.
Vlak daarna sprak Weekers, samen met de hoogste belastingbazen, de
afdeling Toeslagen emotioneel en dringend toe. De medewerkers moesten
„alles op alles” zetten om herhaling te voorkomen. Nog meer
fouten maken was geen optie.
Leiders die aangeven dat ze geen slecht nieuws willen horen,
krijgen vaak hun zin. Met zoveel druk naar beneden vond slecht nieuws
vanuit de Belastingdienst zijn weg naar boven niet meer. Berichten
over nieuwe fouten, nu juist veroorzaakt door de spijkerharde aanpak,
bereikten de leiding in de jaren erna vaak te laat, in afgezwakte
vorm, of helemaal niet.
Leiders die aangeven dat ze geen slecht nieuws willen
horen, krijgen vaak hun zin
Tunnelvisie. Vanaf 2013 ging de Belastingdienst
er met gestrekt been in. Door de druk uit Den Haag, door nieuwe
systemen en extra teams voor fraudebestrijding. En ook omdat de
dienst de extra kosten hiervoor zelf moest terugverdienen.
Deze ‘businesscase-aanpak’ leidde tot uitwassen. Zo werden
ambtenaren die bezwaren van gedupeerde burgers moesten behandelen,
soms maandenlang ingezet om de doelen op het gebied van
fraudeconstateringen te halen.
In de zaak tegen gastouderbureau Dadim wilde de Belastingdienst zo
graag fraude aantonen dat zelfs werd geknoeid met bewijsmateriaal. Na
ruim zeven jaar van bezwaar maken en procederen onderhandelt Dadim,
waar geen bedrog werd aangetroffen, nu met de staat over
schadevergoeding.
Een gezonde focus veranderde in een gevaarlijke tunnelvisie. Door
de grote nadruk op fraudebestrijding verloor de Belastingdienst het
zicht op andere belangrijke zaken en op het eigen functioneren.
Te weinig reflectie. Een rode draad in het
rapport van de commissie-Van Dam is het tekortschieten van de
controle op het werk van de Belastingdienst. Enerzijds zit dat in de
omvang en de complexiteit van de organisatie. De verantwoordelijke
bestuurders zitten ver van de uitvoering en nog verder van de burger.
En als eindelijk signalen doordringen dat bijgestuurd moet worden,
duurt het nog jaren voor er echt iets gebeurt.
Daarnaast gaat het ook om alledaagse menselijke zwakheid. De
kritische blik bij de Belastingdienst was vooral naar buiten gericht
en niet naar binnen. Kleine signalen van mogelijke fraude door
burgers – zoals invulfouten op de complexe toeslagformulieren –
werden geïnterpreteerd als patroon. Grote signalen dat er in het
eigen werk iets fout ging – zoals een rapport van de Nationale
Ombudsman in 2017 – werden afgedaan als incident.
Eerlijk en scherp naar jezelf kijken, dat moet je organiseren. Het
liefst ver voordat een parlementaire ondervragingscommissie die taak
van je overneemt.
Ben Tiggelaar schrijft
wekelijks over persoonlijk leiderschap, werk en management.
De Nieuwe Wetenschappelijke Ontdekking van het artikel hieronder, gaat in ieder geval NIET op voor bovenstaande 71-jarige Kleuter.... (Foro uit deze Serie --- Hier ---, daar nog meer (foto's en info) hierover.)
Kleuters hebben steeds meer zelfbeheersing
Psychologie Kleuters van nu kunnen een snoepje beter laten liggen dan die van veertig jaar geleden. Hoe komt dat?
Hendrik Spiering
Welke kleuters konden zich beter beheersen, die uit de jaren zestig of die van nu?
De uitslag komt misschien als een verrassing: moderne kleuters hebben
meer zelfcontrole. Dit blijkt een uitvoerige vergelijking van scores op
de marshmallowtest uit de jaren 60, 80 en 2000, die een team van
psychologen deze week heeft gepubliceerd in Developmental Psychology. Huidige kleuters konden gemiddeld een derde langer wachten dan hun voorgangers veertig jaar eerder.
De marshmallowtest is een beroemde, simpele psychologische test op
zelfcontrole. Hoe lang kan een vierjarige van een snoepje afblijven dat
voor hem ligt, met de belofte dat hij dan na tien minuten of zo een tweede krijgt?
De simpele test geldt als meting van zelfcontrole. Wie zo jong al zijn
snoeplust lang kan onderdrukken, zal ook later in het leven meer succes
hebben op school en het werk, al wordt die samenhang ook wel betwijfeld.
De onderzoekers, onder leiding van Stephanie Carlson (universiteit
van Minnesota), konden met statistische analyses uitsluiten dat de
verbeterde scores het gevolg waren van verschillen in leeftijd,
achtergrond, sekse of meetmethodes.
Abstracter denken
Wat is dan de oorzaak? De psychologen wijzen op het stijgende IQ
sinds de jaren zestig (3 punten per 10 jaar, het Flynn-effect). Maar ze
wijzen ook op experimenten waaruit blijkt dat kinderen nu op jongere
leeftijd al abstracter kunnen denken dan vroeger, waardoor ze nu beter
het soort emotionele keuzes als in de Marshmallowtest aankunnen. De
grote toename van het voorschoolse onderwijs, dat ook nog eens veel
sterker dan ooit gericht is op schools kennis, zou daar debet aan kunnen
zijn. Een andere factor is de andere wijze van opvoeding: doordat de ouders
hun kinderen tegenwoordig meer autonomie geven zouden ze ook meer
zelfbeheersing leren dan in de oudere autoritaire ‘bevelsopvoeding’ die
in de jaren zestig nog normaler was.
En ja, de psychologen hebben ook een antwoord voor de mensen die
kleuters nu vooral mateloos op tablets in de weer zien. De
beschikbaarheid van moderne elektronica maakt het sommige kinderen
moeilijker om zich te richten op minder bevredigende taken, zoals
huiswerk of grasmaaien, maar – ironisch genoeg, zeggen de psychologen –
het abstracte denken en het concentratievermogen dat de kinderen
aanleren met al die apps maakt het hen ook makkelijker zelfcontrole toe
te passen als ze iets echt graag willen. Beter dan vroeger in ieder
geval.
Is die KNVB nu werkelijk in alles het spiegelbeeld van de NBB?
Een les; ik schreef er in ander verband kort geleden al over: 'Zelf Organiseren!'
De aanname is altijd: 'Sportief succes =>Ledenwinst'. Als er ooit een testcase is geweest waar die hypothese goed getoetst kan worden is het nu, in het Vrouwen-voetbal!
CITAAT(Nrc.nl, 6 augustus 2017): "Er valt met Minke Booij geen gesprek over voetbal te voeren of het gaat vroeg of laat over hockey. Ze verontschuldigt zich daar meestal meteen voor, omdat ze niet telkens haar eigen sportverleden erbij wil halen. Maar als manager vrouwenvoetbal bij de KNVB komen haar ervaringen nu eenmaal goed van pas om het vrouwenvoetbal te duiden.
Zo ook nu, na de het behalen van de EK-titel dankzij de 4-2 zege op Denemarken. Want vraag Booij of dit succes afstraalt op de publieke belangstelling voor de eredivisie vrouwen en dit is wat ze zegt: „Toen wij goud wonnen op de Olympische Spelen van Beijing keken er miljoenen mensen naar de tv, maar een paar weken later speelden we weer voor veertig man bij Push uit. Daar kun je van opkijken, maar dat is de realiteit bij vrijwel elke sport in Nederland. Er is maar één sport waar dat anders ligt en dat is mannenvoetbal.”
Het onderstaande artikel is overgenomen van NRC.nl, het origineel en nog veel meer --- Hier ---, in het artikel zoals ik het heb overgenomen, staan nog wat Links naar eerdere interessante NRC-artikelen over het EK Voetbal Vrouwen zoals dat de afgelopen weken plaatsvond in Nederland.
Niet geld maar de eer telt voor de beste voetbalsters van Europa
De Oranje Leeuwinnen zijn Europees kampioen geworden door een sensationele zege op Denemarken: 4-2. Worden de speelsters nu stinkend rijk? Nee, maar ze zijn wel de beste van Europa, de ultieme vorm van eer en erkenning.
Fabian van der Poll
Er valt met Minke Booij geen gesprek over voetbal te voeren of het gaat vroeg of laat over hockey. Ze verontschuldigt zich daar meestal meteen voor, omdat ze niet telkens haar eigen sportverleden erbij wil halen. Maar als manager vrouwenvoetbal bij de KNVB komen haar ervaringen nu eenmaal goed van pas om het vrouwenvoetbal te duiden.
Zo ook nu, na de het behalen van de EK-titel dankzij de 4-2 zege op Denemarken. Want vraag Booij of dit succes afstraalt op de publieke belangstelling voor de eredivisie vrouwen en dit is wat ze zegt: „Toen wij goud wonnen op de Olympische Spelen van Beijing keken er miljoenen mensen naar de tv, maar een paar weken later speelden we weer voor veertig man bij Push uit. Daar kun je van opkijken, maar dat is de realiteit bij vrijwel elke sport in Nederland. Er is maar één sport waar dat anders ligt en dat is mannenvoetbal.”
De sensationele zege in de uitverkochte Grolsch Veste in Enschede zal niet leiden tot een uitpuilend sportpark als SC Heerenveen en VV Alkmaar op vrijdag 1 september de eredivisie openen. Dat zou een illusie zijn, valse hoop. Net als het idee dat de internationals stinkend rijk kunnen worden dankzij hun voetbalprestaties. Dat is in Nederland voor bijna geen enkele topsporter weggelegd, op (mannelijke) voetballers en de beste wielrenners na. De werkelijke rijkdom schuilt in het idee dat de speelsters de beste van Europa zijn en dat misschien nog wel jaren kunnen blijven. De ultieme vorm van eer en erkenning.
Vooral omdat dit geen incidenteel succes is geweest. Zoals de Portugese mannen misschien wel wat fortuin nodig hadden om Euro 2016 te winnen, speelde de factor geluk nauwelijks een rol bij de eerste toernooiwinst ooit van het Nederlandse vrouwenteam. Deze prestatie komt voort uit de tomeloze arbeid die is verricht in alle geledingen van het vrouwenvoetbal in Nederland.
Denk aan oud-bondscoach Vera Pauw die in het voorgaande decennium bleef schoppen tegen de schenen van al die mensen die niet geloofden in haar missie. Aan de pioniers bij FC Twente die een professionele vrouwentak oprichtten waaruit vele succesvolle internationals voortkwamen. Aan de initiators van het CTO Talent Team die meisjes van vijftien en zestien jaar uit hun veilige omgeving haalden om ze op te leiden tot voetbalprof.
Zij legden gezamenlijk een fundament aan dat niet meer kapot te krijgen is. De basis staat. Na de oprichting van het CTO Talent Team in Amsterdam verscheen er eenzelfde instituut in Eindhoven en de bedoeling is dat er meer academies verschijnen waar talenten van amateurclubs een fulltime trainingsprogramma kunnen volgen. In Alkmaar trainen talentvolle meiden om half negen ’s ochtends, voordat zij zich om tien uur melden op hun speciale topsport-talentschool Willem Blaeu. Eens was zo’n topsportritme alleen voor jongens weggelegd.
De effecten zijn al zichtbaar. Niet alleen zondag in Enschede, maar ook bij de speelsters van Oranje onder 17 en onder 19, die steeds beter presteren. Een belangrijke stap voor de KNVB. De bond verwelkomt elk jaar meer voetballende meisjes en telt inmiddels 153.000 vrouwelijke leden. Behalve in Duitsland en Engeland voetballen nergens zoveel vrouwen.
Lieke Martens, die zondag de 2-1 maakte, is het ultieme voorbeeld van zo’n opgeleid talent. Ze verliet Limburg op vijftienjarige leeftijd, begon volop te trainen en werd de ster van dit EK. Haar spel symboliseert de progressie van Nederland in het geheel. En de kweekvijver van talent wordt alleen maar groter.
De speelsters van het Nederlands vrouwenelftal juichen na het winnen van de finale tussen Nederland en Denemarken van het EK voetbal voor vrouwen in het FC Twente Stadion.Foto Bas Czerwinski/ANP
Minder zichtbaar effect, maar even belangrijk is de toegenomen toewijding op het bondsbureau. Toen Minke Booij in 2015 aantrad als manager vrouwenvoetbal schrok ze nog van het aantal medewerkers dat zich voor het vrouwenvoetbal inzette. Zo’n tien van de vijfhonderd, schatte ze. Bizar weinig, vond Booij, voor wat toen al de snelst groeiende sport in Nederland was. „Nu zet iedereen zijn schouders eronder. Collega’s vragen continu of ze nog iets voor de Leeuwinnen kunnen betekenen.”
Sponsors stonden dit EK niet in de rij. Sportketen Intersport was het enige bedrijf dat de Oranje Leeuwinnen sponsorde zonder tegelijk te investeren in de mannentak. Koudwatervrees, noemde de KNVB de weifelende houding van andere bedrijven. Mocht Nederland zich plaatsen voor het WK 2019, dan zullen bedrijven nauwelijks nog twijfelen om zich te binden aan het vrouwenvoetbal in Nederland.
De vrouwen die zondag uitzinnig van vreugde over het gras paradeerden, hebben bewezen dat ieder Nederlands meisje dat gaat voetballen haar droom kan waarmaken. Ze hebben sponsordeals bij Nike gesloten, gaan volgens hun zaakwaarnemers figureren in commercials en tekenden inmiddels contracten bij topclubs als FC Barcelona en Arsenal. Dat straalt af op het vrouwenvoetbal en bewijst dat investeringen in de sport rendement opleveren. Misschien wel nooit in keiharde euro’s, maar wel in de vorm van sportief geluk. Misschien is dat wel waardevoller.
Correctie (6 augustus 2017): In een eerdere versie stond abusievelijk vermeld dat Oranje onder de 17 en onder de 19 zich voor het eerst plaatsten voor het EK.
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
Plakshot | VPRO.jpg)
.jpg)
/s3/static.nrc.nl/images/gn4/stripped/data32107718-f66ed5.jpg)
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2017/08/3b1c71cc-cc1e-4036-9411-f4d5d7a59cf5.jpg)
Posts
