#CARTOON @RLOppenheimer #SALARISTRANSPARANTIE

pic.twitter.com/cHEx1xkBIB

— Ruben L. Oppenheimer 🏴‍☠️ (@RLOppenheimer) May 22, 2026

 

OPEN BRIEF VOOR HET DBL BESTUUR / ELIMINATIE DUTCH WINDMILLS DORDRECHT: Q&A Over Wat, Hoe en Waarom van het uit de DBL-competitie Zetten van Dutch Windmills

Open Brief aan het DBL-bestuur

Uit eerdere verhalen van mijn hand is denk wel duidelijk dat ik van mening ben dat hoe de entree, de evaluatie en het afvoeren van Dutch Windmills Dordrecht zijn verlopen, in mijn ogen de schoonheidsprijs niet verdient. En dat is zachtjes uitgedrukt...

Wat mij dwarszit is dat het mij een raadsel is hoe dit allemaal heeft kunnen gebeuren, en zeker als ik het afzet tegen de financiële problemen in de laatste 10-15 jaar bij bijvoorbeeld Eiffel Towers/Den Bosch, Donar/Groningen en ABC Amsterdam? Ik kan me niet heugen dat die drie clubs ook maar ooit een wedstrijd buiten de deur zijn gehouden terwijl de financiële problemen bij elk van die clubs een veelvoud bedroegen van waar het nu in Dordt om ging... 

 

Daarnaast kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat er nog wel een paar clubs waren waar bij het voldoen aan de criteria waar Dordt nu op is afgerekend vraagtekens te zetten zijn. Maar vooral: de mist waarin dit alles zich heeft afgespeeld, met als gevolg heel veel gespeculeer door Jan en alleman die zeker niet wisten van de klok en de klepel...

En het aantal vragen groeide en groeide de afgelopen weken bij mij alleen maar.

Daarom in deze open brief dus een aantal vragen waar ik van hoop dat het DBL-bestuur nu eens helder communiceert naar eenieder die daarin is geïnteresseerd hoe e.e.a. in elkaar zit en is gegaan.

Voor alle duidelijkheid: ik stel deze vragen als medewerker van de DBL-site en uit persoonlijke interesse, ze komen volledig uit mijn koker – als betrokken basketball-liefhebber – , en ik heb al weken geen contact meer gehad met de leiding van Dutch Windmills.

Dus: Geacht DBL-Bestuur:

Q-welke criteria hebben jullie eigenlijk voor deelname aan de DBL?

Q-op basis van welke regels hebben jullie Dutch Windmills uit de competitie gezet?

Q-waarom op dit (veel te) late moment? Wanneer is de beslissing eigenlijk precies genomen? Op welk moment is dat gecommuniceerd naar: Dutch Windmills zelf, de Media, het Publiek?

Q-waarom is de beslissing niet veel uitgebreider en beter gecommuniceerd naar Media en Publiek? Denkt uw bestuur dat de gemiddelde (echte) Basketball Liefhebber er ook maar iets van begrepen heeft?

Q-heeft uw bestuur eigenlijk nog wel kennis genomen wat er die laatste week, twee weken in het Dordtse gaande was om de club nog te redden? En zo 'Nee' waarom eigenlijk niet? Beseft uw bestuur welke financiële schade uw beslissing alle Stakeholders heeft berokkend?

Q-zou u eens toe kunnen lichten welk doel u met het uit de competitie zetten van Dutch Windmills dacht te dienen?

Q-hoe schat u de negatieve korte-, midden-lange- en lange-termijn gevolgen van deze affaire in voor het Nederlandse Basketball als geheel, en voor de DBL en haar leden in het bijzonder? En hoe schat u die in voor de plaatsen in Nederland waar op dit moment wordt gedacht en/of gewerkt aan het oprichten van nieuw DBL-deelnemers?

Met vriendelijke groeten,

met grote interesse uw reactie afwachtend,

AART DEKKER            

P.S. Dat het niet alleen in het basketball kan verkeren wat betreft financiële basis,

 bewijst ook dit verhaal van VK.nl:

 Typisch-gronings-de-redding-van-volleybalclub-lycurgus

SHARTIE AART DEKKER / MEDIA & JOURNALISTIEK / HOE OM TE GAAN / MET EEN WILDERS FORMATIE: Essentiële leegte - 'Rondom Wilders zullen we ook moeten noteren wat we níet zien' & De journalistiek en de zwijgende PVV - 'Niet bereikbaar voor commentaar'

  *

SHARTIE AART DEKKER - MEDIA & JOURNALISTIEK

HOE OM TE GAAN MET EEN WILDERS FORMATIE 

Als je te maken krijgt met mensen als Trump, Putin, Orban, en ja...dus ook met Wilders, dan wordt alles anders en kan je niet meer opereren als 'normaal'...

Dat is wat in bijgaande twee stukken van de Groene Amsterdammer (en Investico) in de Groene van 18 januari 2024 aan de orde komt....Even Nadenken!

\

De moeite waard dus!!

(AD)

*

In het nieuws

Essentiële leegte

Coen van de Ven beeld Milo

17 januari 2024 – verschenen in nr. 3

‘Is journalism ready?’ Met die woorden opent George Packer zijn stuk in The Atlantic. Het is het begin van het jaar en een van de meest gerenommeerde journalisten van de Verenigde Staten blikt vooruit, duidelijk met angst en beven. Stel dat Donald Trump dit jaar opnieuw de macht krijgt, gaan hij en zijn mede-journalisten het dan beter doen dan de vorige keer? De Amerikanen mogen zich die vraag voor de tweede keer stellen, voor de Nederlandse journalistiek is het voor het eerst dat ze zich moeten verhouden tot het scenario van een radicaal-rechtse leider die het initiatief krijgt in een democratie.

Packer maakt in zijn stuk een rondgang over de wereld, duikt ook de geschiedenis in, spreekt worstelende journalisten in de Filipijnen en Hongarije en komt uiteindelijk tot een zeer belangrijke conclusie die mag nagalmen in redactionele lokalen over de wereld: ‘Journalisten kunnen het publiek geven wat het nodig heeft om zichzelf te regeren, maar zij kunnen zelf de democratie niet redden.’

Veel jongens en meisjes dromen op scholen van journalistiek van het ‘veranderen van de wereld’, maar de taak die ze na hun diploma-uitreiking meekrijgen is veel subtieler. Ze zullen, als ze hun taak goed uitvoeren, niet de wereld veranderen maar de wereld ontwarren en verklaren. Via tekst, beeld of audio hebben ze de nobele taak om medeburgers van munitie te voorzien zodat ze goed mee kunnen draaien in een democratie. De journalist voedt ze en die burgers kunnen dan zelf besluiten of zíj de wereld willen veranderen. Ze kunnen anders gaan stemmen, de straat opgaan of juist helemaal niets doen.

Die journalistieke taakopvatting ligt zeer dicht bij de missie van Investico, het platform voor onderzoeksjournalistiek dat aan De Groene gelieerd is. Op de website staat: ‘Investico voedt het democratische debat met grondig uitgezochte feiten.’ Niets meer, niets minder. De hoofdredacteur van dat platform, Thomas Muntz, schrijft in De Groene van deze week over hoe hij zijn werk ziet nu zich langzaam de contouren beginnen af te tekenen van een kabinet-Wilders I. Hij stelt zichzelf dezelfde vraag als Packer: zijn journalisten er klaar voor?

Muntz verzet zich net als Packer tegen morele hysterie onder journalisten, die moeten niet de boel eigenhandig willen redden, maar hij wijst ook op het risico van doen alsof er niets is veranderd. Dat heeft volgens hem ermee te maken dat klassieke journalistieke verslaggeving vaak neerkomt op ‘zeggen wat je ziet’. In een gezonde democratie waar het wemelt van de informatie is dat doorgaans geen slechte houding. Het is de journalistieke stijl waarbij journalisten de samenleving intrekken om beelden terug te brengen naar burgers opdat ze een idee hebben van hoe hun democratie in elkaar steekt.

Rondom Wilders zullen we ook moeten noteren wat we níet zien

Ongeveer die relatie kenmerkt ook de relatie tussen de Groene-lezer en de Groene-journalist. Er is een stilzwijgend begrip dat beide partijen slim genoeg zijn om zelf tot ideeën te komen en dat er dus niets hoeft te worden voorgekauwd. Laat de journalist, in dienst van de lezer, maar feiten en diepe inzichten brengen. Mochten we ernaast zitten? Dan zien we de gepeperde brieven tegemoet.

Maar Muntz bemerkt ongemak, bij lezers en bij hemzelf, als dit journalistieke genre al te makkelijk wordt losgelaten op Wilders en zijn pvv. Daar is namelijk helemaal geen informatie, er valt schrikbarend weinig op te tekenen. Er zijn geen partijcongressen, er is geen leiderschapsverkiezing, er is geen interne tegenspraak en zelfs wanneer de partij persvragen krijgt komen er nauwelijks antwoorden. Er liggen geen onderbouwde plannen.

De grootste achilleshiel van journalisten met geldingsdrang is dat ze de leegte zelf gaan opvullen: met interpretatie, met scenario’s, of als je niet uitkijkt met eigen morele verontwaardiging. Dit blad zal met dat laatste terughoudend zijn de komende jaren. Verwacht een koele houding en een blik op de bal. Nog minder opinie en nog meer onderzoek. Geen alarmisme, maar wel waakzaamheid over hoe de rechtsstaat erbij staat.

We zullen daarin heel precies optekenen ‘wat we zien’. Maar, zo schrijft Muntz, meer dan ooit zullen we rondom Wilders ook moeten noteren wat we níet zien. Journalisten zullen de verleiding moeten weerstaan om rancuneus of bozig te worden over al die leegte die ze zullen aantreffen in hun notitieblokken als het gaat om de pvv. Laat ons maar saai zijn, schrijft Muntz. ‘Uiteindelijk moet de leegte doorklinken in onze eigen verhalen.’

Juist bij Wilders is dat de essentiële informatie die burgers moeten kennen.

Lees verder:

Niet bereikbaar voor commentaar

Hoe moet de vrije pers verslag doen van Wilders autocratische PVV?

Thomas Muntz 17 januari 2024

* 

Nr. 3 / 2024 

*

De journalistiek en de zwijgende PVV

Niet bereikbaar voor commentaar

Wat moeten journalisten en hun lezers doen om gewetensvol en betekenisvol om te gaan met het zwarte gat van informatie dat de PVV is? Ook de leegte moet doorklinken in de verhalen.

Thomas Muntz

17 januari 2024 – verschenen in nr. 3

Op de dag van de installatie van de nieuwe Tweede Kamer verscheen in Trouw een ronduit ontroerend verslag van de eerste werkdag van nieuwe pvv-fractieleden. Ze vonden het maar onwennig dat ze opeens zoveel persaandacht kregen. De vragen van Trouw wilde voormalig kermisexploitant Rachel van Meeteren daarom liever niet beantwoorden. ‘Dat ze de nos eerder wel te woord stond, was volgens haar vooral omdat die de microfoon “onder haar neus duwde”. Het enige dat de nummer drie op de kandidatenlijst verder wil zeggen, is dat de beëdiging vandaag toch “ook wel heel leuk” is.’

De meer ervaren pvv’ers zeggen helemaal niets tegen de pers. De verzamelde journalisten staan voor niets op de gang van de pvv-kantoren in het Kamergebouw. Eenmaal ingezworen, met een bos bloemen op de Kamerbankjes voor zich, lijkt de fractie toch weer een normaal onderdeel van het parlement, schrijft de verslaggever. ‘Na een selfie met hun lijsttrekker Geert Wilders, is de dag compleet. Donderdag gaat de Tweede Kamer pas echt aan het werk.’

Hoe moet de vrije pers verslag doen van een autocratische partij, die nu de grootste is en de kabinetsformatie moet beginnen met een onderhandeling over de status van de grondwet, grondrechten en de rechtsstaat? Wat betekent de opdracht die wij nog kortgeleden van de koning kregen om ‘niet normaal te maken wat niet normaal is’?

De vraag spookt, soms expliciet, soms impliciet, bij verschillende media over de redactievloer. Op sociale media liggen de kranten onder een vergrootglas: ging de Volkskrant te ver toen ze daar het summiere briefje dat Wilders naar de Kamervoorzitter had gestuurd waarin hij drie onrechtsstatelijke wetsvoorstellen introk, omschreven als een ‘teken van goede wil’? Ging de NRC z’n boekje te buiten door de handeling van Wilders met het al te eufemistische ‘geste’ te omschrijven? Waarom noemde niemand het eigenlijk een ‘tactische zet’?

Al snel wordt dat een discussie over journalistieke missie, journalistieke ethiek of zelfs democratische moraal. Of het wordt zelfs een beschuldiging van algehele lafheid: journalisten weigeren nog altijd het woordje ‘racisme’ of ‘fascisme’ te gebruiken. Daarbij zien we te vaak over het hoofd dat journalistiek, en zeker (politieke) verslaggeving, een genre is.

Als argeloze nieuwsconsument sta je er weinig bij stil, maar het is zo’n beetje het meest ambachtelijke en gestandaardiseerde genre dat je kunt gebruiken om iets over de wereld te zeggen. Het mist alle ruimte voor overdenking die bijvoorbeeld wel in de genres van het essay of in geschiedschrijving aanwezig is. Anders dan in wetenschappelijke papers mag de journalist niet eerst haar termen definiëren voor dat ze ze gebruikt.

Wat een journalistiek artikel wél moet doen is een betrekkelijk enkelvoudige nieuwe mededeling doen en die inbedden in wat de veronderstelde lezer al weet en kent.

En net als de natuur verafschuwt de journalistiek een vacuüm. Dat betekent dat je de kale feiten een beetje moet aankleden. Niet alleen met ‘context’, je moet de feiten ook voorzien van een spannende vraag of suggestie die wijst op de urgentie of relevantie van de berichtgeving. Beeldspraak, staande uitdrukkingen, analogie en antropomorfisering sluipen regelmatig achteloos in het taalgebruik van de journalist. Zo kunnen financieel journalisten opschrijven dat ‘de markten schrikken’, sportjournalistiek is dikwijls een en al metafoor, en we kijken ook niet op als de buitenlanddesk van de krant schrijft dat ‘Hezbollah de kaarten tegen de borst houdt’.

Er is echter een punt waarop het aankleden van de feiten omslaat in het opvullen van een leegte aan feiten. Dat journalisten Wilders’ beweging gaan normaliseren is inderdaad een risico, maar daar gaat een stap aan vooraf. Namelijk argeloos, en stapje voor stapje, de indruk wekken dat we als journalisten beschikken over voldoende relevante informatie over de pvv. Dat doen we niet. En dat is een uiterst relevante mededeling.

Ja, de pvv is op de eerste plaats een beweging die vreemdelingenhaat en andere haat uitdraagt, maar in tweede instantie is de pvv vooral heel veel niet. Het is geen echte partij. Het heeft geen leden, geen algemene ledenvergadering, geen leider die van tijd tot tijd een expliciet mandaat krijgt. Geen plannen die al vertaald zijn naar beleid voor Nederland.

Journalistiek is, als het goed is, ‘waarheid spreken’. Maar in de praktijk komt verslaggeving toch vooral neer op ‘zeggen wat je ziet’. Daarom is het wellicht handig om de komende jaren terug te vallen op een andere definitie van ‘waarheid spreken’, eentje die ook werd ontwikkeld in een zwaar gepolariseerde democratie die van alle kanten bedreigd werd door tirannen, namelijk een definitie van Aristoteles. Waarheid spreken is: zeggen van wat is, dat het is. En ook (en dit is cruciaal) zeggen van wat niet is, dat het niet is.

Wat mij betreft is dit een prima definitie van journalistiek; we moeten dus niet alleen maar verslag doen van wat we zien, maar ook van wat we niet zien. Soms is iets wat afwezig is, maar eigenlijk aanwezig had moeten zijn, uitermate veelzeggend.

Wist u bijvoorbeeld dat toenmalig minister van Volksgezondheid Hugo de Jonge gedurende het tweede jaar van de coronapandemie nul keer is aangeschoven bij Nieuwsuur, en in 2020 slechts eenmaal? Ik had het me niet gerealiseerd tot iemand het me vertelde. Niet dat ze het niet hebben geprobeerd, daar in Hilversum, maar de minister had gewoon geen zin om zich meer dan één keer bij een van de weinige serieuze journalistieke avondprogramma’s van de NPO uitgebreid te verantwoorden.

Dat roept een journalistiek-ethische vraag op. Had Nieuwsuur dit na verloop van tijd niet eens naar buiten moeten brengen: wij hebben de minister herhaaldelijk uitgenodigd voor een vraaggesprek maar hij wil niet? Redacties doen dat liever niet, want het staat zo rancuneus.

Weigering om de pers te woord te staan is een wezenlijk onderdeel van politiek handelen

Toch gaat dat met een aanstaande premier Wilders steeds relevanter zijn om te vermelden: hij was niet bereikbaar voor commentaar. Hij ging niet inhoudelijk in op onze vragen. De fractiewoordvoerder buitenland van de pvv was niet bereid bij dit gesprek aan te schuiven. Zeg eens hardop: in alle andere politieke partijen heb ik bronnen die mij informeren, bij de pvv heb ik die niet, ik kan je er weinig over vertellen.

Dat is niet om Geert Wilders te pesten of om hem onder druk te zetten, maar omdat zijn weigering om de pers te woord te staan een wezenlijk onderdeel van zijn politieke handelen is.

Hiermee kun je overigens ook verklaren waarom journalisten massaal doken op het frame ‘Milders’, al dan niet vermomd als kritische vraag over de vermeende mildheid. Na jaren van een gebrek aan tekst over de pvv was er nu plotseling een nieuw stukje tekst. Een aanwezigheid die disproportioneel veel aandacht kreeg omdat de pers al jaren was uitgehongerd in een afwezigheid van informatie.

In zijn boek Het zijn net mensen, over zijn ervaring als nos-correspondent in het Midden-Oosten, wees Joris Luyendijk op een dikwijls onderbelicht aspect van autocratische regimes: het zijn regimes waar erg weinig informatie de ronde doet. Dictatoriaal Egypte heeft geen Centraal Bureau voor de Statistiek.

We denken al gauw dat dictators een vrije pers niet op prijs stellen omdat die ‘onwelgevallige informatie’ zou kunnen verspreiden. Het punt is echter dat in de praktijk van autocratische regimes alle informatie bij voorbaat ongewenst is. Er is dus ook geen informatie over welke informatie ‘onwelgevallig’ is en welke niet. Dappere journalisten en burgers moeten de hele tijd inschattingen maken welke uiting, welk brokje tekst, door de beugel kan. Dat kan bovendien met terugwerkende kracht veranderen.

Daarbij moet je overigens niet uit het oog verliezen dat autocratische regimes zelf ook over heel weinig goede informatie beschikken. (Daarom besteden ze zoveel middelen aan inlichtingendiensten en geheime politieapparaten, die meestal veel slechter zijn in informatieverzameling dan een veel goedkopere vrije pers.) Zo kan er opeens blinde paniek uitbreken binnen de junta als er een net te grote mensenmassa verschijnt op een plein, zo kon Vladimir Poetin denken dat hij met slechts een ‘speciale militaire operatie’ Oekraïne binnen enkele dagen op de knieën kon krijgen. Autocratieën zijn levensgevaarlijk, maar ze zijn ook inefficiënt en stupide.

Laten we zeggen dat het complete gebrek aan informatie een wezenlijk verschil is tussen democratie en autocratie, en dat de pvv een autocratie is. Een autocratie die (nog) niet onderdeel is van de executieve macht van ons staatsbestel.

Doorredenerend heeft dit twee gevolgen voor de journalistiek. Eén: we mogen op geen enkel moment aannemen of suggereren dat Geert Wilders weet wat hij aan het doen is. Daar hebben we geen enkel bewijs voor. Sterker nog, we weten dat Wilders weinig tegenspraak duldt in zijn fractie, dus de kans dat belangrijke informatie (bijvoorbeeld over het arbeidsverleden van senator Gom van Strien) hem bereikt is vrij klein. En al zou belangrijke informatie hem bereiken, dan is nog niet gezegd dat hij het goed verwerkt, want het aantal adviseurs dat vrijuit mag spreken is nog kleiner.

Twee: journalisten moeten over een belangrijk taboe heen stappen. En dan bedoel ik niet het taboe op het vermengen van waardeoordelen en feitelijke verslaggeving. Onder Donald Trump staken gerenommeerde Amerikaanse media een reusachtige hoeveelheid energie in het constant benoemen wat er allemaal zo erg was aan de president, toch moest een progressieve journalist in The New York Times na zijn regeertermijn toegeven:

‘But we did make the classic first mistake of concluding that our insights, analysis and morality would convince his supporters that they were tragically wrong. When that failed, we made the classic second mistake of assuming we hadn’t made our first mistake loudly or clearly enough.’

Verontwaardigde morele oordelen, briesende en veroordelende koppen, zijn uiteindelijk ook opvulling. Ze stromen met veel geraas in de gapende leegte van het illiberale regime. Maar een woedende kop is tenminste nog één ding: het is vermakelijk, of soms zelfs verleidelijk om te lezen. Journalisten moeten echter durven saai te zijn, voorspelbaar en repetitief. Dat is het grootste taboe. Uiteindelijk moet de leegte doorklinken in onze eigen verhalen. Zo nu en dan doen media dit al, afgelopen december stuurde het anp zelfs nog een nieuwsbericht de wires op met als kop: ‘pvv zwijgt over hoe om te gaan met overheidsfinanciën’. We moeten het blijven volhouden. Tot vervelens toe.

Het alternatief is dat wij allemaal, journalisten en nieuwsconsumenten, kleine Kremlin-watchers worden. Tijdens het kerstdiner ging het aan tafel al over de nieuwe Kamervoorzitter Martin Bosma van de pvv die naar verluidt al heel lang ruzie heeft met Geert Wilders. Ik weet uit welke tussenzin in een column dat splintertje informatie kwam. Daar zit je dan, met elkaar te speculeren wat er in de hoofden van die mannen omgaat. Dat is niet hoe ik dacht dat ik me als burger zou verhouden tot de grootste partij van het land.

Vertel daarom resoluut aan het publiek en aan elkaar dat we het echt niet weten. Daarmee blijven we het dichtst bij onze oorspronkelijke maatschappelijke taak in een veranderend land. Namelijk de taak die observaties te delen die relevant zijn voor het functioneren, of spaak lopen, van onze democratie.

Lees ook:

Gezakt voor de eerste vuurproef

Omtzigt zwijgt over het onfatsoen van de PVV – een gesloten club waarin de wil van de leider wet is

Marcel ten Hooven 10 januari 2024

Correctie 17-1-2024

Dit stuk is aangepast, in een eerdere versie stond dat Hugo de Jonge gedurende de hele coronapandemie nooit naar de studio van Nieuwsuur is gekomen, dat is onjuist. Hij is één keer naar de studio gekomen.

 

COLUMN AART DEKKER / RENSKE en PIETER, PIETER & RENSKE: Systeem veranderingen en Goede Uitvoering - Alleen bij diepe Samenwerking, over alle grenzen heen, kunnen we Echte Verbetering verwachten / N.A.V. het ´afscheid van Renske Leijten, en haar optreden in Buitenhof / VERKIEZINGEN 2023 /

 

Hoe we beter beleid kunnen en moeten maken | Renske Leijten | Buitenhof

Buitenhof

 

10 sep 2023 #politiek #rutte #buitenhof 

 

 'Nu zien we oud-stas en demissionair minister president Rutte, maar het gaat over wat daarachter zit, beleidsmaker, ministerie, TK, controle van de macht, de media', aldus Renske Leijten in #buitenhof. 

 

'Je hebt beleid nodig om risico's te verkleinen maar eerbiedig de grondwet'. 

 

Afgelopen week startte de Parlementaire enquêtecommissie Fraudebeleid en Dienstverlening met de eerste openbare verhoren. Wat zag oud-Kamerlid Renske Leijten van de SP gebeuren en wat viel haar op? Wat brengt dit de ouders van het toeslagenschandaal waar zij in de Tweede Kamer jarenlang voor vocht? 

 

➡ Abonneer om niks te missen en praat mee: http://bit.ly/buitenhof-abonneren​ 

➡ Bekijk nog een video over politiek: https://bit.ly/buitenhofyt-politiek 

 

Deze video komt uit de uitzending van Buitenhof op 10 september 2023 https://bit.ly/buitenhof-10-sept-23 

 

Over Buitenhof: Buitenhof bespreekt politiek en actualiteit in diepte-interviews, debatten of discussies. Met gezaghebbende gasten uit binnen- en buitenland, van politici en CEO’s tot originele denkers. Je ziet ons elke week live op zondag, 12.10 op NPO1. 

 

 

Bijna 17 jaar tomeloze inzet in de Tweede Kamer, dank je wel voor alles @RenskeLeijten! pic.twitter.com/Pe4yrQXjox

— SP (@SPnl) July 4, 2023

 

*

SHARTIE AART DEKKER

RENSKE en PIETER, PIETER & RENSKE: 

Systeem veranderingen en Goede Uitvoering - Alleen bij diepe Samenwerking, over alle grenzen heen, kunnen we Echte Verbetering verwachten

N.A.V. het ´afscheid´ van Renske Leijten, en haar optreden in Buitenhof op zondag 10 sept 2023

Renske Leijten werd  - door haar niet aflatende strijd voor mensen die dat heel hard nodig hadden, de Toeslagenouders en -kinderen...maar lang niet die groep alleen - door haar eerlijkheid en uitstraling, haar intelligentie en welbespraaktheid  - maar óók doordat zij de verpersoonlijking van het SP-gedachtegoed en de SP-manier-van-werken -  een van de meest geliefde kamerleden van nu, maar misschien wel ooit. Op punten vergelijkbaar met geliefde politici als Emile Roemer en Jan Marijnissen. 

´Onder Jan´ werd de SP een partij die ertoe doet in Nederland en steeg zij tot de hoogte van ´de Grote Partijen in Nederland´, ´onder Emile´ leek de partij zelfs de grootste te worden en Emile kandidaat-premier  - of wel: ´Vader des Vaderlands´. 

Maar toen kwamen heel Rechts, en Reactionair en zelfs de Machtsfactoren op Links in actie, want dát mocht niet gebeuren! Ik heb het dan niet alleen overde politiek, maar ook bijvoorbeeld  - en dat gaf de doorslag!´de Media. In drie stappen werd ´het boertje van buten´ van alle kanten geattaqueerd, naar beneden geschopt en werd er met hem en de SP afgerekend. Roemer  - en de partij - waren niet klaar voor zo´n  - op onwaarheden en stemmingsmakerij gebaseerde - Lynchpartij, en de rest is geschiedenis. Van Telegraaf, tot NRC, tot BNN-VARA, en in het kielzog alles en iedereen die het niet wilde laten gebeuren, ze speelden allemaal hun rol...en ´die slimme Diederik Samsom´ profiteerde vakkundig, en pleegde verraad naar zijn Campagnegenoten SP en GroenLinks, hielp Mark Rutte weer in het zadel en ook dat is geschiedenis. Rutte...de Lachende Derde, dat kan´ie, dat geef ik grif toe!

Waarom deze inleiding als het om Renske gaat?

Omdat ik al heel lang zie dat wat er bij het afscheid uit de Tweede Kamer  - een week voordat Rutte zijn Flutte-IV opblies, zou het toeval zijn? - overduidelijk bleek, mij al heel lang duidelijk was, en hoofdbrekens opleverde...

Want wat hoorde en zag je overal?

´Renske, ja die is OK, op haar zou ik wel willen stemmen, maar niet op haar partij!´ Werkelijk honderden van deze reacties zag en hoorde ik, en ik denk dat data-miners er waarschijnlijk duizenden op kunnen diepen, en die duizenden staan dan voor miljoenen mensen die blijkbaar zo redeneren.

En dan Pieter Omtzigt. Zonder Renske en de SP-partij-organisatie was Omtzigt bij lange na niet geworden wat hij nu is...de King-maker van Nederland.

Dus postte ik het al een tijdje voor de vorige Tweede Kamer verkiezingen: ´Eigenlijk zouden Renske en Pieter SAMEN een nieuwe partij moeten oprichten, eentje met als doel: het tot stand brengen van het Nieuw Scociaal Contract van Pieter Omtzigt, omdat die missie grotendeel samenvalt met het gedachtegoed van de SP. Een ´tijdelijke partij dus, eentje die bij voorbaat belooft: dit is onze missie, ondertussen regeren we natuurlijk ook het land goed, en we doen dat samen met alle constructieve en niet in eerste instantie op eigen belangen en macht beluste partijen. En als de klus dan is geklaard  - laat Pieter de definitie daarvan maar formuleren - dan heffen we het vehikel weer op, want dan is het werk gedaan...

Maar ´dat KAN NIET´...want: Renske is Links en Pieter behoorlijk Rechts...je zou willen dat er helemaal geen partijen meer bestaan..!

De SP zegt nu coalities na te streven, dat deed de partij al vele malen eerder, maar ze is te gevaarlijk voor vele andere partijen, want net als nu bij Omtzigt, voorspelden diepgaande peilingen dat de SP de potentie had van 50/60 zetels. De partij is nauwelijks veranderd, ik ben ervan overtuigd het electoraat ook stukken minder dan iedereen denkt, wat er wel veranderd is, is het vertrouwen dat de partij waarop men bereid is/was te stemmen, ooit een keer moet kunnen leveren, want anders verliezen de mensen de hoop, en gaan ze ´weer iets anders proberen´... CDA, LPF, SP, PvdA, PVV, VVD, GL, D66, Baudet, BBB en nu NSC en PvdD...de opkomst en ondergang van dat geloof en de partijen gaat steeds sneller...want BBB is ook alweer dik over zijn top heen..!

Als die Pieter, Renske/NSC-combinatie er niet komt  - en daarvoor is het ook nu alweer te laat -  dan rest mij  - en ik ben overtuigd nog vele anderen - nog één hoop: dat er inderdaad ruim op tijd voor 22 november een Coalitie-akkoord komt van alle op verandering/verbetering gerichte partijen, met een Kernakkoord dat Sociaal, Groen en Duurzaam, Transparant en op een Goede Uitvoering gericht overeenkomsten goed en geloofwaardig op papier krijgt. Met de heilige belofte dat die coalitie elkaar vast houdt, en zich niet uiteen laat spelen door de krachten die daar al een eeuw heel bedreven in zijn; Rechts/Conservatief Nederland  - de Egopartijen - VVD voorop...

Ik houd mijn duimen gekruist.!!

AART DEKKER

EN ZO GAAT FLUTTE-IV OM MET ONS BELASTINGGELD...: Rutte betaalt liever Dwangsommen dan dat hij de Wet betracht w.b.t. Transparantie... / NIEUWE BESTUURSCULTUUR / VK WOB /

Christian Adams on #ToryLeadershipContest #RishiSunak #LizTruss #ToryMeltdown - political cartoon gallery in London https://t.co/dePcTdnXF6 pic.twitter.com/eb5DXefplr

— Political Cartoon (@Cartoon4sale) July 21, 2022