|
Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven... Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
|
Billy Bragg Ooit noemde de Britse popmuzikant Billy Bragg zichzelf een socialist en bestreed hij Thatcher. Maar hoewel hij het marxisme nu achter zich heeft gelaten, activistisch is hij nog altijd. „Deze tijd vraagt meer dan ooit om kunstenaars die hun protest laten horen.”
Jan
Vollaard 19
mei 2021 Leestijd 6 minuten(Originele Profiel van NRC --- Hier ---
Punkrocker, folkmuzikant, protestzanger. Billy Bragg was het allemaal en geen van drieën dekken ze de lading. Toen hij veertig jaar geleden stopte met zijn punkband Riff Raff en als soloartiest verder ging, voelde hij zich nog geen activist, nu draagt hij zijn activisme als een embleem op zijn borst. Soms in de vorm van een button, bijvoorbeeld die waarmee hij vorig jaar de stakende University & College Union (UCU) steunde. Dan weer met een oude badge van The Clash, de band die hem in 1978 op het idee bracht om zijn politieke denkbeelden in popteksten te verwerken.
:strip_icc()/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2021/05/web-2005culbillybragg01.jpg)
Zijn mix van pop en politiek werd niet door iedereen gewaardeerd, zong hij in ‘Waiting for the Great Leap Forwards’ (1988). Het staat nog steeds op zijn repertoire en blijft een onverwoestbare protestsong, te meer omdat de 63-jarige zanger de tekst telkens aanpast aan actuele situaties. Bragg zingt nog altijd even graag in concertzalen als bij manifestaties met een politiek of maatschappelijk thema. De Amerikaanse folkzanger Woody Guthrie (1912-1967) ging hem daarin voor. „Woody kwam met zijn muziek naar de mensen toe”, zegt Billy Bragg via Zoom vanuit zijn huis in Zuid-Engeland. „Zingen bij een protestbijeenkomst was niet zomaar een hobby. ‘This is my job’, zei hij als hij stakende mijnwerkers een hart onder de riem kwam steken.”
Billy Bragg begon in 1983 letterlijk als solist. Met een elektrische gitaar om zijn schouder en een draagbare geluidsinstallatie op zijn rug, zong hij voor iedereen die hem wilde horen. Op plaat debuteerde hij met de EP Life’s a Riot With Spy Vs. Spy, inmiddels een folkpunk-klassieker. Stem, gitaar en een forse dosis galm waren Braggs gereedschap om romantische en maatschappelijke thema’s in compacte songs te vangen. ‘A New England’ werd zijn bekendste nummer, niet in het minst door de hitversie van Kirsty MacColl. ‘I don’t want to change the world’, zo begint het refrein, ‘I’m not looking for a new England’.
Hoe zag dat nieuwe Engeland er in zijn optiek uit? „De mijnwerkersstaking in 1984 opende mijn ogen”, zegt hij. „Voordien was ik wel redelijk politiek bewust, maar dit was het moment waarop ik een duidelijke ideologie begon te formuleren. Het Thatcher-regime had het land in een verstikkende greep en ik had het naïeve idee dat ik de wereld kon veranderen met muziek. Ik was fan van The Clash en door hen was ik opmerkzaam gemaakt op de Rock Against Racism-beweging. Achteraf moet ik vaststellen dat de politiek van The Clash vooral een pose was. Ze riepen de juiste slogans, maar er was geen sprake van oprecht activisme. Punk werd vrij naadloos opgevolgd door de oppervlakkige New Romantics-beweging. Bands als Spandau Ballet en Duran Duran wierpen een barrière op tussen popsterren en fans. Ik was niet blij met de richting die de popmuziek was ingeslagen. Mijn eenmansmissie bestond eruit dat ik met mijn gitaar op de barricaden sprong.”
'Waiting for the Great Leap Forwards’ en het bijbehorende album Workers Playtime waren zijn reactie op de herverkiezing van Margaret Thatcher. Met de Red Wedge-tournee hadden Bragg, Paul Weller, Jimmy Sommerville en andere links georiënteerde artiesten zich achter de Labourpartij geschaard om stemmen te winnen. Het mocht niet baten. „Onze teleurstelling was groot. Ik was vastbesloten om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Mijn activisme richtte zich in eerste instantie op de platenindustrie. De punkbeweging had ons geleerd dat je niet op een platencontract hoefde te wachten, maar dat je alles zelf kon doen via onafhankelijke labels. Do it yourself werd het motto. Ik liet me door niemand vertellen of ik wel of niet muziek met een politieke lading mocht maken.”
Red Wedge was Billy Braggs manier om zijn muziek te verbinden met de alledaagse politiek. „Activisme in welke kunstvorm dan ook heeft alleen zin als je de link kunt leggen met de mainstream. The Clash weigerde in Top Of The Pops op te treden. In mijn optiek was dat een onvergeeflijke fout, want juist met zo’n goed bekeken televisieprogramma kun je een groot publiek bereiken. Het heeft geen zin om je denkbeelden hoog vanuit een ivoren toren te roepen. Kom liever naar de mensen toe, dan komt de boodschap beter aan.”
In de jaren tachtig van de vorige eeuw schaarde hij zich met andere muzikanten achter Rock Against Racism en Artists United Against Apartheid. Hoe heeft Billy Bragg de onderwerpen van muzikaal activisme in de loop der jaren zien veranderen? „Natuurlijk heb je er belangrijke zaken als Occupy en Black Lives Matter bij gekregen. Maar als ik de Brexit beschouw, zie ik geen grote verschillen met de tijd van Thatcher en de Falklandoorlog. Brexit komt even goed voort uit het ouderwetse eilandgevoel dat in Groot-Brittannië heerst. Wij tegen de rest van de wereld. Een soort misplaatste trots op iets wat er niet meer is. Politici worden niet meer ter verantwoording geroepen voor hun daden. Dat is een internationaal probleem. Trump, Bolsonaro en Boris Johnson zijn eersteklas voorbeelden van politici die zich aan hun verantwoordelijkheden onttrekken en alleen hun eigen agenda najagen. Deze tijd vraagt meer dan ooit om kunstenaars die hun protest laten horen.”
Pessimisme kan ik me niet veroorloven
Billy Bragg
In zijn boek The Three Dimensions of Freedom (2018) verdedigt Bragg de nieuwe drie-eenheid van vrijheid, gelijkheid en verantwoording (accountability). Ooit noemde hij zich een socialist, maar daar wil hij nu liever van af zijn. „In de laatste decennia heb ik de grote ideologieën als het marxisme en het socialisme achter me gelaten. Ze boden een raamwerk voor maatschappelijke discussie, maar ze gingen aan hun eigen regels en rigide denkbeelden ten onder. Tegenwoordig ben ik meer geïnteresseerd in de bredere uitgangspunten van de democratie. Mijn persoonlijke politiek richt zich op zaken als empathie, compassie en de verantwoordelijkheid die mensen nemen voor hun daden. Cynisme is de grootste vijand van alle krachten die tot een betere wereld kunnen leiden. Mijn activisme bestaat uit het bestrijden van cynisme en onverschilligheid.”
@QPAC Thursday 25 October, 2012
Billy Bragg put hoop uit de opkomst van Black Lives Matter, Extinction Rebellion en de #metoo-beweging. „Het is veelzeggend dat de krachtigste politieke bewegingen van de laatste jaren allemaal draaien om het afleggen van verantwoording. Vrijheid van meningsuiting is een loze term geworden, nu iedereen de grootste onzin kan uitkramen op sociale media. Daar staat tegenover dat je met een camera en een internetaansluiting de autoriteiten ter verantwoording kunt roepen, zoals het gebeurd is bij de dood van George Floyd. Een vrouw van zeventien richtte haar camera op de politie en deelde het filmpje met de wereld. Jonge mensen wijzen de weg naar een maatschappij waarin machthebbers niet meer wegkomen met wangedrag.”
‘There will be a reckoning’, zong hij op het album Tooth & Nail in 2013. Hoe gaat die afrekening zich volgens hem voltrekken? „Iedereen die progressieve denkbeelden aanhangt moet geloven in de goedheid van de mens. De mensheid heeft een zelfreinigend vermogen. Er komen oplossingen voor racisme, seksisme, klimaatverandering en de uitwassen van het kapitalisme. Als zanger met het credo ‘dood aan het cynisme’ kan ik het me niet veroorloven om pessimistisch te zijn. Soms is dat best moeilijk. Ik woon aan zee en in de afgelopen twintig jaar heb ik van nabij ondervonden hoe het klimaat verandert. Het is harder gaan stormen. De temperatuurverschillen zijn extremer. Maar ik bevind me in een bevoorrechte positie. Als ik ergens pissed off over ben, schrijf ik er een lied over. Ik zing het voor een zaal vol mensen, iedereen klapt en ik voel me gelijk een stuk beter. Wanneer ik van het podium kom is mijn activisme opnieuw opgeladen. Het mijn taak om het publiek naar huis te sturen met datzelfde gevoel.”
Gelooft hij nog steeds dat hij met muziek de wereld kan veranderen? „Daar ben ik realistischer in geworden. Toen ik opgroeide was popmuziek de kunstuiting waarmee je je onderscheidde; die je persoonlijkheid reflecteerde. Voor mij was er geen andere optie dan een gitaar omhangen, liedjes schrijven en daar een plaat van uitbrengen. Nu zijn er zoveel andere media. Activisme in de popcultuur heeft zich verlegd naar andere plekken. Toch speelt muziek nog steeds een rol. Jonge artiesten komen met nieuwe invalshoeken. ‘Your Power’ van Billie Eilish is een krachtig statement over machtsmisbruik en seksuele intimidatie. De Engelse zanger Declan McKenna hekelt in ‘British Bombs’ het feit dat wij wapens verkopen aan Saoedi-Arabië. Dat is geen ouderwetse protestsong met een drammerige boodschap, maar een aantrekkelijk popliedje dat uitnodigt tot meezingen. Als je het voor het eerst hoort heb je misschien niet eens in de gaten dat er een misstand wordt aangeroerd. De beste protestsongs van vandaag gaan vermomd als entertainment.”
Er is onder kunstenaars, muzikanten en theatermakers weer een toenemend engagement zichtbaar. In deze serie artikelen vraagt NRC zich af waar de grens ligt tussen kunst en activisme. Kan kunst de wereld redden?
*
![]() |
| 'theguardian.com-'Brexit-will-be-titanic-success-says-boris-johnson' |
![]() |
| Ryan Richardson, hier met zijn College Weber State tegen Idaho (Foto: 'Richardson-grows-from-wildcat-to-windmill/') |
Q: Naam
|
Ryan Richardson
|
Q: Shirtnummer
|
#4
|
Q: Lengte
|
1m93
|
Q: Gewicht
|
86 kg
|
Q: Positie (PG,SG,G, etc.)
|
G/F
|
Q: In welk jaar ben je geboren?
|
1995 (14 november)
|
Q: Wie is je vader?
|
Robert Richardson
|
Q: Wie is je moeder?
|
Amber Kellogg – de tweede vrouw van mijn vader – heeft me opgevoed...
Aimee Jackson is mijn biologische moeder, mijn vader en zij gingen uit elkaar toen ik nog heel klein was en daarna hadden we heel weinig contact. Maar sinds het contact op initiatief van mijn jongere broer DJ Jackson is hersteld heb ik weer heel veel en goed contact met haar.
|
Q: Heb je broers? Hoe heten ze?
|
Robert Richardson III(25 jaar oud) en DJ Jackson(17).
|
Q: Heb je
zussen? Hoe heten ze?
|
Sian Richardson(17) en Lillian Jackson(16).
|
Q: Wie van je vader, moeder, broers, zussen basketbalt / basketbalde ook? En bij welke club of clubs?
|
Mijn vader Robert Richardson Jr. en zijn twee broers Josh en Donta Richardson basketbalden allemaal.
Mijn vader speelde eert Junior College North Eastern ik denk dat dat Colorado was, en daarna Huron, South Dakota(NAIA). Josh speelde en studeerde af bij North Dakota State en Donta deed dat bij Wyoming.
Mijn vader coachte een paar jaar High School(HS) bij Laramie HS in Wyoming.
Mijn ooms waren professional in het buitenland; in Zweden, Bosnië, Zwitserland, Marokko, Hongarije en ik geloof ook nog in Griekenland. En in de jaren '00 in Bosnië spelen, nog niet zolang na de oorlog daar, was een bijzondere ervaring heb ik begrepen, maar er waren meer interessante landen bij. Hun verhalen inspireerden mij ook wel om de stap naar Europa te maken.
|
Q: In welke stad/dorp ben je opgegroeid?
|
In mijn jeugd zijn we heel vaak verhuisd; ik groeide op in Colorado, South Dakota, Wyoming, Missouri, Arizona, en ging dus naar college in Utah bij Weber State.
|
Q: Naar welke scholen ging en ga je?
|
Eerst speelde ik High School voor Perry HS. Toen mijn coach een beter aanbod kreeg van een andere school en vertrok, kwam er een nieuwe coach. Maar die nam het in mijn ogen veel minder serieus en liet het zomer-programma over aan iemand anders. Dat liep allemaal niet lekker en daarom ben ik daar weggegaan en heb ik mijn Highschool-carrière afgemaakt bij Dobson High. Daar leek toen een superteam te ontstaan omdat er onder anderen ook nog twee spelers van de nationale Top-50 speelden. Maar het eerste jaar speelden teveel spelers voor zichzelf in plaats van voor het team, dus waren we niet zo succesvol als mogelijk was geweest. In het laatste seizoen hadden we minder talent, maar eigenlijk was dat een veel beter seizoen. (Hij brak toen ook het schoolrecord voor gemaakte driepunters in een seizoen met 110 en maakte er over twee seizoenen 187 tegen 46%, AD).
|
Q: Op welke leeftijd begon je met basketball?
|
Toen mijn vader nog speelde ging ik altijd mee, dus ik was al bezig met basketball zo lang als ik me kan herinneren. Maar ik begon pas officieel te basketballen op mijn veertiende, dus eigenlijk pas laat.
|
Q: Bij welke scholen en clubs heb je gespeeld?
|
In mijn HS-tijd speelde ik ook AAU (een soort van clubbasketball in de zomer, AD) bij Arizona Power, maar was minder geslaagd; die coach wilde mij naar zijn Prepschool zien te krijgen, maar dan zou ik niet meer gerechtigd zijn geweest om college te spelen, want die school was niet NCAA-goedgekeurd, dus daar ben ik mee gestopt. Ik speelde ook AAU voor de Arizona Compton Magic.
|
Q: Waar ging je naar college?
|
Weber State University in Ogden, Utah. Dat is een Mid-major school die gemiddeld zo'n beetje eens in de vier jaar het March Madness Toernooi haalt.
|
Q: Wie waren je coaches?
|
Bij de Arizona Compton Magic was dat Ray Arvizu.
Op Dobson High coach McConnell.
Bij Weber State was Randy Rahe mijn coach.
|
Q: Van welke coach/coaches leerde je het meest, en waarom?
|
Randy Rahe omdat hij ervoor zorgde dat ik echt alles eruit ging halen. Je denkt natuurlijk altijd dat je dat allang doet, maar bij Weber schopten ze me een paar keer van de training omdat ik niet alles gaf, en toen kwam ik er achter dat ze gelijk hadden en dat maakte me uiteindelijk een betere speler.
|
Er was trouwens nog iemand belangrijk, mijn HS counselor – trouwens ook een basketballcoach – Nold; ik zou niet hier zijn zonder zijn studieadviezen. Ik hoefde nooit echt te studeren, het leren ging mij gemakkelijk af en ik dacht mijn toetsen wel te kunnen maken zonder er echt voor te leren. Maar mijn cijfers waren dan ook matig (D's). Coach Nold heeft mij duidelijk gemaakt dat ik op die manier geen college-carrière zou hebben. Toen ik dat eenmaal doorhad, ging ik er dus wel echt voor werken, en vanaf dat moment haalde ik de rest van mijn HS-tijd B's en A's. Ik had een hele goede SAT: 1200 of 1300. Zou ik daar een(1) wiskundevraag meer goed hebben gehad, dan had ik op College helemaal geen wiskunde-vakken meer hoeven nemen, dus daar was ik best wel goed in. Wiskunde werd zo mijn favoriete vak.
| |
Q: Wat zie je als je sterkste punt / punten in het basketball, en waarom?
|
Ik ben altijd de speler van mijn team geweest die de beste speler van de tegenstander verdedigde, en daarnaast natuurlijk mijn schieten en scoren.
|
Q: Op welke punten wil je jezelf verbeteren, en waarom?
| Ik wil gewoon op alle gebieden beter worden, en ik moet ook fysiek sterker worden. |
Q: Wat wil je bereiken in het basketball, de komende 12 maanden? En hoe wil je dat bereiken?
| Ik wil gewoon winnen. |
Q: Wat wil je bereiken in het basketball, over 3 tot 5 jaar? En hoe wil je dat bereiken?
| Ergens in mijn achterhoofd zit nog de NBA-droom; ik denk dat iedereen die wel heeft op het punt waar ik nu sta. Vorige zomer speelde ook de mogelijkheid om naar de G-League (de Development League van de NBA, AD) te kunnen, maar de aanbiedingen van Europa en de Dutch Windmills waren ongeveer vergelijkbaar. |
Q: Wat wil je bereiken in het basketball, over 5 tot 10 jaar? En hoe wil je dat bereiken?
|
Ik weet nog niet hoe het verdergaat, maar ik hoop in ieder geval dat ik een mooie prof-carrière kan maken, dat ik 10 jaar kan blijven spelen.
|
Q: En wat wil je bereiken na je carrière als speler?
|
Ik zou graag coach worden.
|
Q: Waar ben je je ouders het meest dankbaar voor, in relatie tot basketball?
|
Ik heb natuurlijk mijn goede genen en aanleg aan ze te danken, maar daarnaast hebben ze me altijd gestimuleerd er het beste van te maken, er echt mijn best voor te doen.
|
Q: Favoriete site / channel / vlog etc. op Internet:
|
Heb ik niet.
|
Q: Beste gewoonte:
|
Dat ik om mensen geef, denk ik. Dat vind ik ook belangrijk.
|
Q: Slechtste gewoonte:
|
Dat is denk ik mijn eten. Als ik niet goed eet kan ik heel snel zwaarder worden, al train ik het teveel aan vet er ook zo weer vanaf. Maar op dat gebied kan ik nog wel verbeteren denk ik.
|
Q: "Ik zou graag een dag willen ruilen met . . . omdat . . ."
|
“Chris Brown because he dances wel and has so much talent.”
|
Q: "Mijn ultieme droom is: . . ."
|
Een groot gezin; en dan met iedereen op vakantie, allemaal samen aan tafel...dat soort dingen. Misschien wel omdat ik dat als kind niet heb meegemaakt.
|
Q: Favoriete sporter (buiten het basketball):
|
Heb ik ook niet.
|
Q: "Ik zou wel een avondje willen stappen met . . ....... omdat . . ."
|
“Kevin Hart...'he's hilarious!' “
|
Q: "Mijn levens-motto is: . . ."
|
“Love your neighbor.”
|
Q: Hoe kijk je aan tegen de DBL, zoals die nu is?
|
Wel goed, al vond ik het wel opvallend dat zo lang niemand van de Top-4 kon winnen. Maar dat is inmiddels anders en het is mooi dat wij de eersten waren die dat wel voor elkaar kregen.
|
Q: Wat zou er moeten gebeuren, om van de DBL een zeer aantrekkelijke en succesvolle League te maken?
|
“It would be nice to go out and promote our club.”
|
Q: Wat heb je gestudeerd?
Q: Wat vind je van de stad Dordrecht?
|
Psychologie en een bijvak in coaching.
“I love Dordrecht!” Het is rustig en vredig en daar hou ik van, en ik vind het ook leuk om steeds weer dingen te leren over de Geschiedenis van de stad.
|
![]() |
| Ryan Richardson tegen Feyenoord, de tegenstander van Zondag 31 maart. Info en kaarten --- Hier --- |
![]() |
| Bennett Koch, eerstejaars prof bij de Dutch Windmills in Dordrecht, was de derde van drie broers die speelde voor Northern Iowa University, in een periode waarin die school opzienbarende successen vierde. |
Topbasketball: spelers portret
|
Q: Naam
|
Bennett Koch
| |||||
Q: Shirtnummer
|
10
| |||||
Q: Lengte
|
2m07
| |||||
Q: Gewicht
|
103.3 kg
| |||||
Q: Positie
| C/PF | |||||
Q: In welk jaar ben je geboren?
|
1995
| |||||
Q: Wie is je moeder?
|
Brian
| |||||
Q: Wie is je moeder?
|
Donna
| |||||
Q: Heb je broers?
Hoe heten ze?
|
Ik heb twee oudere broers: Adam(30) en Jake(28). Ze speelden alle twee, net als ik, voor Northen Iowa.
| |||||
Q: Heb je zussen? Hoe heten ze?
|
Een jongere zus Maddie(18), zij speelt volleyball en basketball.
| |||||
Q: Wie van je vader, moeder, broers, zussen basketbalt / basketbalde ook? En bij welke club of clubs?
|
Mijn vader speelde op The University of Stevens Point(DIII).
| |||||
Q: In welke stad/dorp ben je opgegroeid?
|
Ik ben geboren en opgegroeid in Ashwaubenon Wisconsin. Dat is een plaatsje met 12.000 inwoners.
| |||||
Q: Naar welke scholen ging je?
|
Ik speelde basketball op Ashwaubenon HS en bij The University of Northern Iowa.
| |||||
Q: Op welke leeftijd begon je met basketball?
|
Ik speel basketball zolang als ik me kan herinneren, dat is misschien ook wel logisch met zoveel oudere basketballers in de familie.
| |||||
| Q: Wie waren je coaches en wie is/zijn het nu? |
Kevin Phillips at Ashwaubenon.
Ben Jacobson bij Northern Iowa.
En nu natuurlijk Geert Hammink.
| |||||
| Q: Van welke coach/coaches leerde je het meest, en waarom? | ||||||
| In eerste instantie van Ben Jacobson. Omdat ik toen ik naar college ging, ik nog heel veel moest leren; ik moest fysieker worden en mijn snelheid leren gebruiken. Nu van Geert: hij weet alles, speelde met Shaq en op het hoogste niveau in de NBA en Europa. | ||||||
Q: Kan je wat zeggen over Rechts- en Linkshandigheid? Het viel me op dat je een het begin van het seizoen onder de basket alles met rechts wilde afmaken, terwijl je best goede inside-moves hebt waarmee je twee kanten op kunt. De laatste tijd zie ik je ook af en toe naar je linkerhand gaan; wordt het leven dan niet stukken gemakkelijker?
|
Daar werk ik wel aan ja.
| |||||
Q: Wat heb je geleerd bij je club in het afgelopen jaar? Waarom is wat je geleerd hebt, belangrijk voor je?
Q: Voor een school als Northern Iowa ben je best wel lang; niet alle scholen van dat niveau hebben zulke lange spelers?
|
Ik probeer het simpel te houden, te doen waar ik goed in ben. Bijvoorbeeld goed verdedigen.
Mijn universiteit had een deal met The University of North Carolina; we speelden drie jaar achter elkaar tegen ze en deden het goed. Een keer wonnen we zelfs; we konden ze op 67 punten houden en wonnen met 67-69. Dat gaf me een kick; dat ik daar een goede rol ik kon spelen door dat te doen wat ik goed kan.
| |||||
Q: Wat zie je als je sterkste punt / punten in het basketball, en waarom?
|
Ik leerde daardoor ook het belang van goed verdedigen; ik leg er trots in goed te verdedigen.
| |||||
Q: Op welke punten wil je jezelf verbeteren, en waarom?
|
Ik denk dat je altijd door kunt gaan je zowel aanvallend als verdedigend te verbeteren. Nu wil ik ook graag mijn Jumpshot verbeteren, dat is iets nieuws voor mij; als ik daar beter in word dan is dat een wapen extra en wordt het moeilijker me te verdedigen.
| |||||
Q: Wat wil je bereiken in het basketball, de rest van dit seizoen? En hoe wil je dat bereiken?
|
I wil zo goed mogelijk spelen met mijn team en veel wedstrijden winnen. Ik probeer het per dag te bekijken; iedere dag weer beter gaan verdedigen en natuurlijk ook aanvallend beter worden.
| |||||
Q: Wat wil je bereiken in het basketball, over 3 tot 5 jaar? En hoe wil je dat bereiken?
|
We zullen zien waar het basketball me brengt. Het is een perfecte mogelijkheid om de sport te spelen waar ik van hou. En bovendien een kans om meer van de wereld te zien.
| |||||
Q: Wat wil je bereiken in het basketball, over 5 tot 10 jaar? En hoe wil je dat bereiken?
|
Ik wil gewoon de beste basketballer worden met de mogelijkheden die ik heb, en dan zie ik wel waar dat me brengt, daar kan ik nu nog niet zoveel meer over zeggen.
| |||||
Q: En wat wil je bereiken na je carrière als speler?
|
Ik ben psychologie gaan studeren met het idee dat ik misschien sportpsycholoog zou kunnen worden. Ryan Richardson, die ook aan het gesprek deelnaam studeerde trouwens ook psychologie(AD). Maar ik denk dat ik altijd tenminste voor een deel met basketball bezig zal blijven, in welke vorm dan ook.
| |||||
Q: Waar ben je je ouders het meest dankbaar voor, in relatie tot basketball?
|
Voor mijn genen; door mijn talent -zowel voor de sport als voor de studie- daardoor kwam ik in aanmerking voor een scholarship (een studiebeurs, AD) en kon ik gratis studeren. Maar mijn ouders hebben me ook altijd in alles gesteund, dus ook daarvoor ben ik ze dankbaar.
| |||||
Q: Favoriete site / channel / vlog etc. op Internet:
|
HBO - Game of Thrones. (Daar praten we even over door, omdat ik net aan die serie begonnen ben, AD).
| |||||
Q: Wat is je beste gewoonte?
|
Ik probeer altijd overal vroeg te zijn.
| |||||
Q: En wat is je slechtste gewoonte?
Q: Waar woon je in Dordrecht?
Q: Hoe was het voor jullie om Alec Wintering zo geblesseerd te zien raken, en hoe gaan jullie daar mee om?
Q: En hoe gaat het met Lavonte Dority (toen net nieuw bij het team)?
Q: "Ik zou graag een dag willen ruilen met... Omdat..."
Q: "Mijn ultieme droom is: . . ."
Q: Waarom?
|
Ik kan soms nogal rommelig zijn.
Mijn roommate Stefan (Topalovic, het interview vond plaats in de week dat hij wegging bij het team, AD). Nu woon ik in de Biesbosch, maar ik zal wel snel verhuizen, misschien dat Lavonte Dority mijn nieuwe roommate wordt, ik weet nog niet waar ik terecht kom en met wie.
Ryan: Ik kreeg er buikpijn van. Maar hij gaat er zo goed mee om; hij is zo positief, als je met hem bent heb je een goede dag...
Doordat Roel de hardste werker van het team is, en echt elke dag vooruit gaat, hebben we de positieve lijn gewoon door kunnen zetten, zijn we niet achterop geraakt.
Dority kostte ons weinig aanpassing...hij krijgt veel vrijheid om te doen wat hij goed kan, en hij is best ervaren.
Met Chris Brown -zanger, artiest- die kan erg goed dansen.
Ik zou graag ooit een huis bezitten in het Noorden van Wisconsin.
Ik denk dat ik heimwee had toen ik de vraag beantwoordde(in oktober, AD), maar ook omdat het daar prachtig is...meren, bomen, bos, en het is er doodstil, je hoort er geen door mensen gemaakte geluiden...alleen maar natuur.
| |||||
Q: Wie is je favoriete speler?
Q: Wie is je favoriete sporter (buiten het basketball):
Q: Je speelde in Iowa, hoe zit het met worstelen? (Dat is een grote universiteitsport in Iowa, AD). Heb je de film Foxcatcher gezien?
|
Michael Jordan vanwege de mentaliteit en drive.
Dat vind ik moeilijk te beatwoorden. Tom Brady(American Football) misschien, of Michael Phelps?
Ja, dat is waar; een geweldige film!
| |||||
Q: "Ik zou wel een avondje willen stappen met... omdat..."
|
"Emma Watson because she’s my celebrity crush; absolutely georgeous but also intelligent and a spokesperson...". Maar eigenlijk denk ik daar zo ongeveer elke dag anders over...
| |||||
Q: "Mijn levensmotto is: . . ."
|
Aardig zijn tegen iedereen.
| |||||
Q: Hoe kijk je aan tegen de DBL, zoals die nu is?
|
Best wel goed; de Top-teams zijn echt goed. "I just like it!"
| |||||
Q: Wat zou er moeten gebeuren, om van de DBL een zeer aantrekkelijke en succesvolle League te maken?
|
Voor ons: "growing pains", maar dat zal voor iedereen opgaan.
Ryan: it would be nice to go out and promote our club...
| |||||
| Q: En wat vind je van de stad Dordrecht? |
"I think it's awesome!" Zoveel geschiedenis. Het is krankzinnig om voor een gebouw te staan dat veel ouder is dan onze hele natie!
|
![]() |
| Bennett noemde hierboven al het woord 'dansen'...wat hij op deze foto doet...als je wilt lezen waarom, en in een moeite door wat meer wilt lezen over 'Mid-Major Basketball Scholen' in Iowa en de Mid-West, lees dan --- dit artikel --- het filmpje eronder maakt een en ander nog gekker.... |
Topbasketball: spelers portret
|
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .