Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven... Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
Onwaarschijnlijk; hoe snel #Jetten vd succesvolle slogan #hetKanWel! afglijdt naar´n niet vervulbare #droom & -als het zo doorgaat- #nachtmerrie. Met @MinPres #Jetten als ´n soort van informele president die vnl. reist/vertegenwoordigt & @DilanYesilgoz als de facto #pm #Drama! https://t.co/vbarnCHHiH
— Aart Dekker (@AartDekker) May 14, 2026
Een mooie column van Marian Donner in de Groene Amsterdammer over Waarheid vs. Liegen (om bestwil).
Over hoe frustrerend de realiteit kan zijn en hoe deze (voor ouders) soms nogal kan wringen -of zelfs botsen- met het optimisme van kinderen.
Over hou je als ouder(e) ervoor moet waken (je) kinderen niet het vermogen te dromen en optimistisch te zijn moet ontnemen...want dan hol je het potentieel voor verbetering in de toekomst uit.
Aan de andere kant is het natuurlijk ook niet goed om kinderen helemaal af te schermen van ellende als Oorlog, Vernietiging van Planeet, Ecosystemen, Milieu, etc, etc...
Tsja...ouderschap is iets moois, maar lang niet altijd gemakkelijk..!
Marian Donner beeld Aart-Jan Venema
30 juli 2025 – verschenen in nr. 31
De originele column en nog veel meer van Marian Donner vind je op de site van de Groene Amsterdammer --- Hier ---
Welke leugens zijn noodzakelijk voor een samenleving? In een aflevering van Het filosofisch kwintet kwam deze vraag voorbij en toevallig zag ik niet veel later een mogelijk antwoord in de tekenfilm Ozi: Voice of the Forest. ‘Het is echt een heel goeie film’, zei mijn zoontje nog, want hij kende hem al. Ik was even vergeten dat de smaak van een negenjarige niet per se de beste leidraad is.
Ozi bleek een jong orang-oetanmeisje te zijn dat haar ouders en huis verliest in een grote bosbrand. Ze belandt in een opvangcentrum, leert zich via een soort smartwatch verstaanbaar maken aan mensen en groeit uit tot een heuse influencer: op sociale media plaatst ze leuke filmpjes over haar leven. En toen was de film nog geen vijf minuten bezig. Zo vroeg begint de technologische indoctrinatie al, dacht ik nog. Maar natuurlijk kon het erger (alles kan altijd erger).
Gaandeweg ontdekt Ozi dat er een heel gemeen bedrijf is dat het regenwoud vernietigt voor palmolieplantages en, lang verhaal kort: Ozi openbaart die waarheid in een filmpje, het filmpje gaat viraal, miljoenen mensen zijn woedend, waardoor het bedrijf gedwongen wordt om voortaan goed te doen. En de regenwoud-dieren leven nog lang en gelukkig.
‘Wat vond je?’ keek mijn zoontje me stralend aan.
Ik kon het niet helpen, het was eruit voor ik er erg in had: ‘Wat een ongelooflijke onzin is dit!’ We weten allang in welk razend tempo enorme stukken regenwoud verdwijnen, we weten ook welke bedrijven daar grotendeels verantwoordelijk voor zijn, er is een filmpje van een orang-oetan, een echte dus, die zijn boom verdedigt tegen monsterlijke graafmachines, ook dat filmpje ging viraal, maar het maakt allemaal geen moer uit. In Gaza vindt momenteel een genocide plaats, of pardon, de Israëlische regering voert er een slachting uit met ‘genocidale kenmerken’, die dagelijks wordt gelivestreamd op sociale media: we kunnen het allemaal zien, miljoenen mensen zijn woedend, en toch verandert er al 21 maanden (en 58 jaar) helemaal niets.
Nee, de waarheid bevrijdt allesbehalve, hij slaat alleen maar murw. En zolang overheden en bedrijven geld verdienen aan ontbossing en genocide, is er geen Ozi of eenzame strijder die daar iets aan kan doen.
‘Nou, ik vond het wel een goede film’, piepte de negenjarige zacht.
‘Maar ik heb toch gelijk?’ vroeg ik later op de avond aan mijn geliefde. Het begrip necessary illusions viel, van Noam Chomsky-: de noodzakelijke illusies (of leugens) waarmee een systeem zichzelf onzichtbaar maakt. Voor voorbeelden hoef je enkel naar de strekking van een willekeurige Hollywoodfilm te kijken. Geld maakt niet gelukkig. Hard werken loont. Liefde is het enige wat telt. En, die vooral: een enkel individu kan, geheel op eigen kracht, de wereld veranderen.
‘Het is niet waar, dan moet ik er toch ook niet over liegen?’ drong ik aan. Maar daar bleek de geliefde toch anders over te denken. Hij zei dat het bij de jeugd hoort. Dat gevoel van zelfoverschatting, van onoverwinnelijkheid, de hemel willen bestormen. Hij vond: in deze zielsdodende wereld, waarin creativiteit en originaliteit zo weinig ruimte krijgen, die je al vanaf de lagere school in het gareel duwt, is een overmatig geloof in jezelf juist heel gezond. Niemand heeft iets aan je wanhoop of cynisme. Je moet blijven geloven dat je iets kunt veranderen, dat je de massa in beweging kunt zetten, dat deze wereld niet zo hoeft te zijn.
Niet veel later las ik over een studente die een petitie had opgezet waarmee ze het Franse parlement dwong om een wet te herzien die het gebruik van een zeer kwalijke insecticide toelaat. In Spanje begonnen acht burgers een rechtszaak tegen de milieuvervuiling door veedieren, en wonnen. Het zijn inspirerende verhalen, geruststellend ook: er gebeurt tenminste wat! En toch denk ik dat dit soort verhalen, over de kracht en macht van het individu, uiteindelijk meer kwaad doen dan goed. Ik blijf hopen op verhalen die het menselijk ego, de hoogmoed en zelfoverschatting, juist wat meer intomen. Maar tegen mijn zoontje zal ik voortaan inderdaad liegen.
Marian Donner 9 juli 2025
Het moet een jaar of zes, zeven geleden zijn geweest en ik zag dat waar ik eigenlijk al vanaf de jaren '90 van droomde; dat #3X3 een Olympische Sport zou worden en serieus genomen zou worden zo rond het Olympische jaar 2024 zich zou ontvouwen.
Hoe #FIBA alle regels en systemen precies zou gaan uitwerken, dat was mij toen nog lang niet tot op detail duidelijk; eerlijk gezegd had ik ook héél andere dingen aan mijn hoofd...het was voor mij toen dus een kwestie van grote lijnen.
Ik maakte toch wel wat rekensommetjes: hoe oud zou LeBron James tegen 2024 zijn?
~39
Stephen Curry?
~38
Arvin Slagter – toen op zijn absolute top?
~37
Worthy de Jong?
~35
Er doemde een Droom op in mijn hoofd: wat nou als die vier mannen, ik bedacht er nog een stuk of wat namen van NBA-Legendes en Nederlandse spelers die mij geknipt leken voor het spelletje om de viertallen vol te maken (die regel kende ik dan net weer wel).
Ik schreef – net als nu – ff snel een kort stukje in elkaar en gooide het on-line.
Waar?
Al sla je me dood...
Waar ik nog niet mee had gerekend, waren de regels die FIBA invoerde om er een echte serieuze op zichzelf staande sport van te maken, en wat ik toen – denk ik – ook nog niet wist, was de doelstelling om het competitiesysteem zo in elkaar te zetten dat (juist) ook kleinere Basketball-landen kansen te geven op het hoogste niveau mee te laten strijden.
Dus Lebron en Steph?
2024 is nog te vroeg...
Mooi, want voor Dimeo van der Horst, Arvin Slagter, Jan Driessen en Worthy de Jong was 2024 precies goed blijkt nu!
Goud; The Netherlands!
En hoe zit het dan met die 7+4=11 uit de kop?
Nou, ik denk dat voor The King, Steph, Durant, CP III, en nog wel wat mannen, is 2028 – LA natuurlijk een punt op de horizon dat ze zouden kunnen halen. Dan zijn ze gestopt in de NBA, moeten ze nog wel ff investeren en de wereld rond om punten te halen, maar...het zou zomaar kunnen!
En dat is dan weer misschien precies de trigger die eerzuchtige, dromende Nederlandse Warriors – zoals @BeWorthy, en Arvin Slagter – wat is eigenlijk zijn bijnaam? – nodig hebben, om op hun beurt nog voor 4MoreYears te gaan...
Ik kan er nu al van watertanden!
AART DEKKER
3x3 basketballers nog één keer gehuldigd, nu in Amsterdam: ‘Zal lastig worden dit succesteam bij elkaar te houden’https://t.co/5F3SUiBSRe
— Het Parool (@parool) August 27, 2024
26 mrt 2024 Two of the most awe-inspiring national phenomena captured in one timelapse video: A volcano near the Icelandic town of Grindavik erupts against the backdrop of the Northern Lights.
´t is zeker 40-50 jaar geleden dat mijn fascinatie wat betreft Bergen - liefst Vulkanen -, eilanden en het Noorderlicht begon.
Ik ´liep wat warm´ met vakanties in de Pyreneeën, maar toen in 1986 voor het eerst een FIBA Wereld Kampioenschap (WBC) met 24 landen werd georganiseerd in Spanje en de Nederlandse Mannen ingedeeld werden in een groep die op Tenerife (Canarische Eilanden) werd gespeeld en ook nog eens onze persoonlijke situatie het toeliet besloten Robert Smits en ik om voor zes weken de rugzak in te pakken en zoveel mogelijk eilanden te bezoeken, vulkanen te beklimmen en bekijken en het WK van begin tot eind bij te wonen; het werd in meerdere opzichten een reis om nooit te vergeten.
Toen had ik de smaak goed te pakken!
In de jaren daarna kwamen IJsland en Lapland aan de beurt; daar speelde Basketball niet meer dan bijrolletjes, maar ook dat waren onvergetelijke reizen en belevenissen.
IJsland is letterlijk een van de hotspots in de wereld voor liefhebbers en wetenschappers die de oerkrachten van Planeet, Water, Vuur, IJs en Zon te zien en beleven zijn als op weinig andere plekken op deze aardbol; je ziet het Land er bij een uitbarsting letterlijk ontstaan, en dat de tektonische platen waar Amerika en Europa op liggen zich ieder jaar een paar centimeter uit elkaar bewegen is ook op vele plekken duidelijk.
In Reykjavik was indertijd een speciale kleine bioscoop - Volcano Show´ - die alleen maar films draaide die over vulkanen gaat. Internet wijst uit dat daar inmiddels een ´Lava Show´ aan toe is gevoegd. Ik bekeek er toen een paar in dat zaaltje, en sindsdien zal ik - zeker niet op TV - een gelegenheid voorbij laten gaan er weer eentje te bekijken.
Een vulkanische uitbarsting live en van zo dichtbij als mogelijk is bekijken staat sindsdien hoog op mijn bucketlist, maar het is er nog nooit van gekomen. En dat geldt ook voor het met eigen ogen beleven van het Noorderlicht...ik heb een keer vijf weken in Fins Lapland gezeten, maar had toen niet het geluk het te kunnen zien.
De bovenstaande clip van een maand geleden combineert die twee bullets op mijn lijst; prachtig..!
Nu nog eens ´in het echt´...
Austin Reaves spreading Christmas cheer in OKC ❤️🎄
— NBA (@NBA) December 24, 2023
Lakers-Thunder | 8pm/et on the NBA App pic.twitter.com/FfmkS3aEBS
In 1986 zette ik – samen met vriend Robèrt Smits – een volgende stap in het volgen van het Internationale Basketball. Ik had al het meest succesvolle EK van Oranje Basketball ooit (1983, 4e plek) meegemaakt, alles wat maar enigszinds haalbaar was kwa internationale wedstrijden in en rond Nederland bezocht, en toen de Nationale Mannenploeg zich plaatste voor een Eindtoernooi van een Wereld Kampioenschap, Oranje een Eerste Groepsfase speelde op Tenerife en ik weer student geworden was en dus ruim tijd had voor een lange vakantie was de beslissing snel genomen; we gingen eerst uitgebreid met de rugzak de Canarische Eilanden bekijken, Nederland supporten op Tenerife – en hopelijk ook de Tussenronde (Oviedo) en Eindronde (Madrid). Dat liep een beetje anders – Nederland verspeelde jammerlijk de kans om zich via Tussen- en Eindronde in de mondiale Top-10 te nestelen, we hadden was logistieke problemen waardoor we Oviedo skipten en maakten er een ruime week Madrid van.
Avonturen beleefden we te over: op Tenerife – inmiddels had ook Frits van Rijn zich bij ons gevoegd – werd onze auto opengebroken, waardoor we frustrerende uren op een politiebureau moesten doorbrengen. De politiechef, in eerste instantie totaal ongeïnteresseerd de krant lezend met zijn benen op zijn bureau, bracht daar verandering in; toen een van de onderknuppels het aandurfde ons aangifteformulier onder zijn neus te stoppen, erbij zei dat we uit 'Hollanda' kwamen, en hij zowel op dat papier als in zijn krant de naam R. Smits zag staan, werden wij ineens de hoogste prioriteit. Dat de R. Smits uit de krant 2m20 mat, en vast niet in een tentje sliep en in een huurauto rondreed, wat wel het geval was voor de R. Smits naast mij, maar die was dan weer krap 2m00...dat kwartje viel niet bij hem. Ineens waren wij het middelpunt van veel bewonderende aandacht, wat me maar zo lieten; we werden nu in ieder geval fatsoenlijk geholpen... Het bleek slechts één van vele onvergetelijke avonturen.
Ik schreef het al: de Orange Lions avans la lettre lieten een knoert van een kans liggen – in mijn ogen volstrekt onnodig werd een sleutelwedstrijd tegen Argentinië na meerdere verlengingen nipt verloren en dat betekende uitschakeling voor het vervolg van het toernooi. Ik kom er misschien nog weleens op terug.
Internet bestond in die tijd nog niet voor ons normale stervelingen, dus hadden we op de heenreis naar de Canarische eilanden een tussenstop gepland. We wilden er alvast de kaarten voor de Eindfase kopen. Maar dat bleek op zaterdag – de dag die we er voor uitgetrokken hadden – onmogelijk. Op een stoeprand voor het kantoor van de Mardileense Basketball Bond schreven we een brief, en stopten er een flinke bundel pesetos bij, in de hoop dat dat kaarten zou opleveren. Toen we vijf weken later terug waren in Madrid, bleek die brief bij dat kantoor onvindbaar; we werden doorverwezen naar de Arena waar de wedstrijden gespeeld zouden worden. Iemand bij de organisatie vinden die engels sprak bleek een helse klus, maar na lang zoeken vonden we een Spaanssprekende Duitser die ons hielp en we eindigden diep in de catacomben van het stadion waar na enig heen en weer praten uit het bureau van een belangerijk iemand een enveloppe met onze brief, het geld en een stapel kaartjes tevoorschijn kwam. Opgelucht liepen we door de speelhal in om te kijken waar men ons gedacht had. Die plek bleek fantastisch: we zaten Court-side op de middellijn. Op de eerste speeldag zaten we daar al vroeg, totdat we een toenemend geroezemoes achter ons hoorden; als een soort van koning stapte daar John Thompson – de aankomende Olypische Coach van de tot dan toe immer ongegeslagen Olympische Basketball Kampioen USA – de trap af; hij bleek met zijn gevolg op de stoetjes naast ons te zitten. Zeggen dat we uitgebreide gesprekken met hem hadden zou overdreven zijn. Maar af en toe wisselden we wat uit: het was al snel duidelijk dat hij hem kneep als een oude dief – zo vond hij het bijna landverraad de de NBA, en in het bijzonder de Atlanta Hawks, de toenmalig Sovjet-Unie hielpen beter te worden – niet ten onrechte naar tijdens de volgende Olypische Spelen bleek; USA Basketball speelde daar voor het laatst met Collegespelers en ging voor het eerst onderuit. Aanleiding voor de Amerikanen om het over een andere boeg te gooien en het originele Dream Team – samengesteld uit 11 NBA Supersterren en één Collegespeler – te stichten.
Ik zou nog vele pagina's door kunnen gaan met het vertellen van avonturen tijdens die trip en dan nog uren over andere WK-ervaringen. Dat komt misschien nog weleens, maar het moge duidelijk zijn dat ik er goede herinneringen aan over heb gehouden. 1986 was tot nu toe wel de eerste en tevens voorlopig laatste keer dat Oranje Basketball meedeed aan een WK.
Toen de Orange Lions zich plaatsten voor de Qualifiers voor the World Cup Basketball van 2023, en ik eens ging bestuderen wat 'the Road to' dit Toernooi dat volgend jaar in Indonesië, de Filipijnen en Japan gespeeld zal worden voor Nederland inhield, werd ik daar behoorlijk vrolijk van.
Ik zag namelijk reële kansen voor onze Oranje Mannen! Niet alleen de Groep met IJsland, Italië en Rusland leek me een haalbare kaart; ik dacht dat de Orange Lions met goed spel en een beetje mazzel niet alleen via de eerste drie naar de volgende ronde Qualifiers zouden kunnen komen, maar dat dat zelfs met een aantal overwinningen zou kunnen gebeuren; IJsland (of Italië) achterje houden en van de ploeg die dan met Rusland en Nederland mee zou gaan twee keer winnen. Dat moest te doen zijn! En een keer stunten tegen Rusland zou dan helemaal mooi zijn... Het vervolg zou dan zijn in een groep waarin de top-3 van Spanje, Georgië, Oekraïne en Noord-Macedonië er bij zou komen. Dat betekende: een Thuiswedstrijd tegen Spanje! Ongekend! Georgië heeft Nederland recent al verslagen en ook Oekraïne en Macedonië zijn niet onverslaanbaar. Ik zag een reëel pas naar het WK opdoemen... Een Droomscenario!
Maar dan moest er dus wel van het altijd taaie IJsland thuis, en liefst ook van Italië uit gewonnen worden. Inmiddels weten we dat beide wedstrijden onnodig verloren werden met elk twee punten verschil. Vervolgens op de dag dat Putin meende Oekraïne te moeten binnenvallen ook dik van Rusland. Maar zoals je kon verwachten betekende dat het einde van de Russische deelname, waardoor het nu zeker is dat Nederland naar de volgende ronde gaat, dus thuis tegen Spanje gaat spelen – daarover een andere keer meer – maar voorlopig nog met lege handen staat.
Zijn onze Oranje Mannen kansloos? Nee! Er zijn nog steeds mooie kansen voor de Orange Lions op WK-kwalificatie! Maar het team heeft het zichzelf wel erg moeilijk gemaakt. Dat is dan weer wel een situatie die nogal eens het beste bovenhaalt bij het wisselvallige team.
Die kansen om voor het eerst in bijna 40 jaar weer naar een WK te mogen levend houden, daar gaat het vanavond 22h00 Nederlandse tijd om. Tegen een IJsland dat altijd een uiterst lastige opponent blijkt voor de Nederlandse Basketball Mannen en een team dat dankzij de winst tegen Nederland en een spectaculaire thuisoverwinning tegen Italië nog ontzettend goed voor staat ook; wint het van Oranje, dan gaan de IJslanders de volgende fase in met die drie overwinningen die ik voor Nederland gedroomd had. Wint Nederland met meer dan twee punten, dan is een scenario waar de Orange Lions als eerste doorgaan naar de volgende ronde – maar dan wel met twee overwinningen – haalbaar. Dan moet ook nog maandag Thuis tegen Italië...
Ach, laten we daar nog maar even niet over Dromen...eerst die wedstrijd op IJsland.
Ik ga duimen!
En reken er maar op dat half IJsland vanavond voor de buis hetzelfde zal doen!
Veel plezier vanavond; Ziggo zendt de wedstrijd vanaf 21h45 uit!
AART DEKKER
Leon Kersten schreef --- Hier --- een voorbeschouwing met de nodige interessante weetjes en feiten; zoals altijd een Aanrader!
Als gastzanger op het SP-congres in Maarssen (28-12-2015) opent Jan met de zojuist bekend gemaakte nieuwe nummer 1 in de Top2000. De vertaling is ook te vinden op het album An + Jan Grootste Hits deel II uit 2005. Voor een tientje in de Rotshop op http://www.janrot.nl/shoprot.html of digitaal: https://itunes.apple.com/nl/album/an-...
—
Hakim Bezri (@hakimbezri) January
13, 2019
 |
| Henk Norel, hierin actie op EuroBasket 2015, lijkt in 2019-20 in de DBL te gaan spelen. Zou dit ook een eventuele return in Oranje kunnen betekenen? (Foto: OranjeBasketball.com) |
Posts
Alle reacties
