EERDER VANAVOND: BNXT Awards 2022 🏆 | Basketball

#ZiggoSport

BNXT Awards 2022 🏆 | Basketball

Ziggo Sport

 

De allereerste BNXT Awards ooit, live vanuit de AED Studios in Lint, België! Tijdens de award-show worden de beste basketballers uit Nederland en België verkozen. Van MVP (Most Valuable Player) tot Defensive Player of the Year: alle titels die je als basketballer of coach kan winnen worden verdeeld. Volg de spetterende show hier, vanaf 20:30 uur, live! 

 

De prestigieuze MVP-award gaat naar de beste speler van de BNXT League. Kanshebbers zijn Asbjorn Midtgaard (ZZ Leiden), Emmanuel Nzekwesi (Belfius Mons-Hainaut) & Levi Randolph (Filou Oostende). Alle andere jaarlijkse awards zijn: Player of the Year, Rising Star of the Year, Referee of the Year, Coach of the Year, Defensive Player of the Year, Sixth Man of the Year, het BNXT Dream Team & de Lifetime Achievement. 

 

De jury bestaat uit (assistent) coaches, media en teamcaptains van de BNXT League. Wie gaat er met de prijzen vandoor? 

 

Nog meer Ziggo Sport? Bekijk ook onze andere racing social media kanalen: 

⇨ Twitter | https://twitter.com/ZS_Racing 

⇨ Facebook | https://www.facebook.com/ZiggoSportRa... 

⇨ Instagram | https://www.instagram.com/ZiggoSportR... #ZiggoSport 

HAKEEM & 'THE DREAM' - IEDEREEN WERELDBURGER! - Een Lange COLUMN van AART DEKKER - Over: CATALONIË, SPANJE, SCHOTLAND, BREXIT, VLAANDEREN, WALLONIE, BRUSSEL, KOERDISTAN, NEDERLAND, HOLLAND, FRIESLAND, LIMBURG, LUXEMBURG.., E.V.A...

Mensen die mij heel goed kennen weten dat ik aan het begin van mijn zoveelste leven zit...

Nee, daarmee bedoel ik niet mijn zoveelste reïncarnatie -ik weet niet wat ik van dat concept moet denken- maar wel dat ik -door chronische ziekte en daarmee samenhangende perikelen gedwongen- mezelf de komende tijd voor de zoveelste keer moet heruitvinden.

Ooit was ik vooral Scholier, en daarnaast een seizoen ook Basketballer op het hoogste Nederlandse niveau. Achteraf gezien misschien wel gedurende het piekniveau wat de Eredivisie Basketball ooit heeft gehad. Maar toen ik voor de keuze stond leek mij -bij gebrek aan echt talent- een eventuele carrière als semi-professionele basketballer het hoogst haalbare. Wellicht dat ik met een iets betere gezondheid een zelfs een aantal jaren langer een redelijke Back-up-Eredivisie-speler had kunnen blijven/worden, maar zelfs dat mij voor ogen gehouden wenkende perspectief, bleek uiteindelijk een luchtkasteeltje. Dus koos ik voor het spelen op een lager niveau, in tegenstelling tot flink wat generatie- en team-genoten; Rene Ridderhof, Hans Heijdeman, Marco de Waard, Raymond Bottse, -om er maar een paar te noemen- werden allemaal International en speelden lang bij Nederlandse Topclubs. Ik vond mijn keuze toen 'normaal'. Want dat de genoemde 'Grote Vier uit de Dordtse School van Maarten van Gent' (veel) meer talent hadden dan ik, dat had ik echt wel door. Misschien was ik toen zelfs iets te negatief over mijn eigen potentieel; pas heel veel later begreep ik dat ik -zelfs met mijn beperkte aangeboren talenten- wellicht toch wel wat hoger had kunnen reiken, als ik dat op het moment van kiezen ingezien zou hebben. Achteraf bekeken zou het dan wel de vraag zijn geweest hoelang mijn lichaam het me toegestaan had op hoog niveau te spelen...daar zal ik nooit meer achter komen...en ik moet er ook bij zeggen dat die keuze min of meer voor mij gemaakt werd.

In ieder geval is op mijn dertigste gebleken dat de combinatie van een stevige baan (onderbroken door een aantal jaren een veeleisende studie als late twintiger), het spelen op een behoorlijk niveau basketballen (indicatief: een keer of vier, vijf per week trainen, spelen, en al snel vaak ook nog een paar trainingen geven en wekelijks een wedstrijd coachen), en daarnaast (als het even kon) ook nog wekelijks flink wat fietsen, hardlopen en/of schaatsen, in ieder geval voor een van mijn ogen teveel gevraagd was.

Dat oog ging stuk, en de toen noodzakelijke operatie -en de daarbij optredende complicaties- kregen mij bijna knock-out. Ik werd nooit meer 'de oude Aart'; het actief sporten was in een klap voorbij, en het kostte mij uiteindelijk mijn baan en maatschappelijke carrière. Wrang genoeg bood de omweg van die chronische ziekte, mij alsnog de optie om mij grotendeels aan het Basketball te wijden... Maar dan wel op zo'n manier dat het me erg veel 'Bloed, zweet en tranen' -en achteraf gezien helaas ook nog eens heel veel geld- gekost heeft. Tegenover die offers slechts stonden slechts immateriële baten, en juist die vormen de kern van dit verhaal, maar daarover straks meer.

Via bovenstaande inleiding kom ik bij de gelegenheid -omdat ik als organisator het nodige krediet had opgebouwd bij de betreffende NBA-mensen- om Hakeem 'The Dream' Olajuwon te mogen interviewen. Dit nadat de aanwezige leden van de Nationale Media die gelegenheid kregen...ze hebben er 'met z'n allen' niet het best mogelijke van gemaakt, en dat is een understatement. Want Hakeem was natuurlijk een Wereld-Ster, een NBA-Super-Star, en een van de meest getalenteerde NBA-Spelers ooit, en meer dan wat korte stukjes kwamen er niet uit de door de NBA geboden 'media-opportunity' om die Wereldster in Nederland te interviewen...

Hakeem Olajuwon - The Dream

http://www.BoredFIlmGrads.com http://www.Facebook.com/BoredFilmGrads @BoredFIlm 

Ik zat toen nog in mijn leven als Club-Oprichter en Basketball-Organisator, en ik was absoluut geen geschoolde schrijver, maar realiseerde mezelf toen al wel een beetje dat Journalist/Schrijver zijn -ware het geval niet dat ik nu eenmaal de ICT-wereld in was gegaan- helemaal niet zo'n slechte carrière voor mij had kunnen zijn, vermits ik dan natuurlijk ook de bijbehorende studie zou hebben gekozen. Ik heb sindsdien wel een beetje leren schrijven door het veel te doen, maar ben me er bij ieder stuk dat ik schrijf weer van bewust dat ik die opleiding niet als basis heb. Maar goed, ik mocht die Grootse Speler -maar zeker ook heel Bijzondere Man/Persoon- dus interviewen. Een stukje van het gesprekje dat ik met hem had is me het meeste bijgebleven; ik stelde hem een vraag over hoe hij aankeek tegen zijn toetreden tot 'The Original Dreamteam' (van de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona dus). Hij was immers een geboren Nigeriaan, migreerde pas rond zijn twintigste naar de VS, en moest dus voor die eer genaturaliseerd worden tot Amerikaan..?

Zijn antwoord was: “...dat hij het een grote eer had gevonden voor de USA te spelen, en al helemaal met de samengebrachte groep Supersterren die het eerste USA Basketball-team bestaande uit NBA'ers in Fiba-competitie in 1992 was...” Voor de wat jongere lezers: tot dat moment speelde de USA in Fiba-competities met amateurs/collegespelers, terwijl dat eerste en enige 'Echte Dreamteam' juist bestond uit de meest complete groep Supersterren ooit: naast Hakeem maakten ook Earvin 'Magic' Johnsson, Michael Jordan&Scottie Pippin, Charles 'Sir Charles - The Round Mound of Rebound' Barkley, Karl 'The Mailman' Malone, John Stockton, Larry Bird, en Patrick Ewing deel uit van dat ensemble... Nog even doorgaan? Nou er waren ook nog: Chris Mullin, Clyde 'The Glide' Drexler, en David 'The Admiral' Robinson...ik tik maar even de bijnamen die me direct te binnen schieten erbij, maar ik vergeet vast nog wel ergens iets. Ik noem ook een speler niet, want dat is nou eens een leuk zoek-vraagje: "Wie was de 12e speler van het Dreamteam? En waarom laat ik hem buiten dit rijtje van Super-Sterren?"

Kortom; ik denk niet dat er ooit nog zo'n team samengesteld zal (kunnen) worden -al moet je daarbij eigenlijk zeggen 'Zeg nooit: Nooit! Want je weet maar nooit...'

Het jaar na die ongelofelijke 'Bang' waarmee de NBA de Olympische Spelen binnenkwam -want hoe moet je het anders noemen als zowat alle Tegenstanders al VOOR de wedstrijd met jouw team op de foto willen..?- richtten wij onze club in de Oude Wijken van Den Haag op, en kozen als naam 'BV Team Ten Dreamers The Hague' (TTD), onder andere geïnspireerd op...natuurlijk!

Maar ook op het idee: 'Wees niet bang om te Dromen! Er is vaak meer mogelijk dan je op het eerste gezicht zou denken!'

Maar dat was niet het meest markante uit zijn antwoord, hij zei er achteraan: "I consider myself a Citizin of the World..." En alhoewel ik dat helemaal geen vreemde uitspraak vond uit zijn mond; 'die uitspraak bleef wel in mijn hoofd hangen'...

Goed ik had dus -op een Evenement waar tientallen jongere leden van mijn clubje uit Den Haag; allemaal Team Ten Dreamers!', een of meerdere dagen als Vrijwilligers niet basketballende Jeugd en Jongeren kennis lieten maken met NBA-Basketball (The Jam Session)- een kwartiertje kunnen praten met de Man die niet alleen een van de Enige 'Original Dreamteamers' was, maar ook nog eens -en niet voor niets!- zelf de bijnaam 'The Dream' droeg.

En wat zei die man met dat korte zinnetje nu eigenlijk?

Volgens mij: 'Al die Grenzen in de Wereld...niet belangrijk; we zijn allemaal Wereldburgers...en Iedereen heeft Dezelfde Universele Rechten van de Mens'... Dat bedoelde hij, zo begreep ik hem tenminste.

Enkele jaren later mocht ik zelf -in alweer een volgend leven- Internationale Jeugd Toernooien mocht gaan Scouten. Daardoor werd ik van Liefhebber/Fan van de Internationale Basketball-wereld, een beetje meer deel van die wereld. En omdat ik nu eenmaal graag ervaringen deel -en omdat ik vond dat veel te weinig mensen in Nederland benul hadden van die opwindende Internationale Basketball-wereld- benutte ik vanaf het begin die gelegenheid om mijn internationale ervaringen en belevenissen te delen met Basketball-Liefhebbers in Nederland, door het schrijven van Columns en Verhalen. Weer 'een volgend leven', maar dit leven loopt -zij het in beperktere mate- nog steeds door.

Ik werd dus min of meer deel van een relatief klein wereldje van Scouts, Managers, Agenten, grote Sport-merken, Coaches, en moest daarvoor (vooral) door heel Europa reizen. En ging mezelf steeds meer tenminste 'Europeaan' voelen. Nu reisde ik daarvoor ook al graag, maar in deze nieuwe rol kwam ik vaker bij 'echte Locals' en bij andere 'Basketball-nomaden' terecht -aan tafel bijvoorbeeld- want 'Reizen', is niet (precies) hetzelfde als 'Tourist of Vakantieganger zijn'. In dat nieuwe wereldje sprak ik -ondanks dat ik eigenlijk alijd een heel verlegen jongetje ben gebleven- altijd wel ergens een bijzonder iemand, of juist met heel gewone mensen uit andere landen iemand, die mij dan een beetje inwijdden in de bijzonderheden van dat land, die streek, of die specifieke plaats. Ik zag op sommige plekken de sporen van Oorlogen, en dan waren er altijd wel mensen die daar dan verhalen over vertelden die 180 graden anders waren dan je vanuit het veilige Nederland had kunnen bedenken... Ik werd er een wijzer, en dus rijker mens van, tenminste dat vind ik...

Maar het meest van alles, trok ik iedere keer weer dezelfde conclusie: 'Hoe anders landen, mensen, culturen, gewoonten ook op het eerste gezicht lijken, uiteindelijk zijn al die mensen eigenlijk net zoals 'wij' -de mensen die het toevallig erg getroffen hebben met het feit dat we 'toevallig' in een van de rijkste, meest ontwikkelde kleine stukjes van de wereld geboren en opgegroeid zijn, kleine stukjes aarde waar heel veel dingen goed geregeld zijn, en waar voor de meeste mensen heel veel mogelijk is-, en dat dat dus juist 'helemaal niet zo normaal is, maar gewoon 'Geluk'! Een les die ik toen leerde was, dat Europeanen van mijn generatie en net daarvoor, die oorspronkelijk helemaal niet zoveel anders leefden dan wij, zomaar ineens de pech hadden dat hun wieg aan de andere kant van 'De Muur', of van 'Het IJzeren Gordijn' stond. En dat dat dus een wereld aan verschil maakt wat betreft Vrijheid, Kansen, en Rijkdom die wij wel -maar velen van 'hen'- niet hadden, of in ieder geval minder.

En dat leidde bij mij dus tot de conclusie dat: het daarom dus volslagen logisch is dat wij -nu die Muur en/of dat Gordijn er niet meer zijn- die landen waarmee we in onze geschiedenis vaak behoorlijk verweven waren, helpen! Dat ze nu niet alleen maar 'een Nieuwe Markt' zijn voor ons, maar ook landen -of eigenlijk volken, mensen!- waar we niet alleen moeten profiteren als dat kan, en die we buitensluiten als ons dat even beter uitkomt, maar dat we die mede-Europeanen moeten helpen om op ons niveau van Kennis, Welvaart, en Rechtstaat te komen. Dat is in eerste instantie een kwestie van eerlijkheid, maar uiteindelijk ook altijd nog eens in ons eigen voordeel ook, wat populisten daar ook anders over mogen roepen. Want als er iets is dat de Gemeenschap die nu EU heet bewezen heeft, dan is het dat; zelf werden we na WO-II weer op de been geholpen door de Amerikanen, en als er ergens landen zijn die daar goed van hebben geprofiteerd dan zijn 'wij Nederland' en bijvoorbeeld Duitsland dat wel.

En nu is het dus onze beurt om anderen te helpen...en dat doen we dus allang niet meer genoeg, en dat vind ik bedroevend...

Goed, en dan kom ik nu dus bij de moraal van dit verhaal, en bij de actualiteit van de -zeer lange- titel boven dit verhaal: ik roep weleens -wat provocerend, maar deels ook zeker gemeend- “...weg met al die Grenzen van de Natie-staten, te beginnen met de Be-Ne-Lux; 'Laten we Nederland Opheffen en Opdelen in vier delen -bijvoorbeeld Randstad, Zuiden, Oosten en Noorden-, laten de Belgen hetzelfde doen -bijvoorbeeld in Brussel, Vlaanderen en Wallonië- en laten we daar Luxemburg dan aan toevoegen. Dan hebben we Acht relatief Grote, Sterke Regio's, die allemaal nog wel een stukje autonomer mogen worden dan bijvoorbeeld onze provincies nu zijn. We noemen het nieuwe geheel dan Be-Ne-Lux-land, en zijn dan meteen een van de grotere, en rijkste landen in de EU."

Daarmee sparen we (de kosten en consequenties van) die politieke- en bestuurs-laag daartussen -een laag waar ik me toch in toenemende mate aan erger vanwege het geneuzel en het onvermogen, een laag bovendien die er in de Globaliserende Wereld toch steeds minder toe doet- gewoon uit; dat zou ons miljarden schelen! En dan kunnen we gelijk alles wat nu niet goed meer functioneert eens flink opschudden en verbeteren -ik noem maar even wat voorbeelden: Defensie, de e-Overheid (en dus ook de Belastingdienst die op instorten staat), de Zorg, het Onderwijs, er zijn gebieden te over waar wel eens een frisse wind door mag!

En als datzelfde dan ook op andere plaatsen in Europa waar het inmiddels flink rommelt ook zou gebeuren; dan krijgen we een nog veel groter en veel sterker Europa, maar ook een Europa waar 'de Macht van de Toevalligheid'

-zie Schotland, Noord-Ierland en Ierland de UK en de Brexit,

-zie Catalonië, Baskenland en Spanje,

-zie het Frankrijk van het Platteland vs. de Grote Steden/c.q. Parijs,

-zie Duitsland dat veel te Groot, Rijk en Machtig is geworden, maar tegelijk nog steeds een onzichtbare grens heeft tussen 'Oost-' en 'West',

-zie Italië dat kraakt in zin voegen,

-en zo kan je nog uren doorgaan over het Meest Diverse Continent van deze Planeet, en dan heb ik het nog niet eens over 'weeffoutjes' die ooit zijn gemaakt aangaande de Koerden, de Palestijnen vs. Israël, en...en, en, En!

Ik zie het in mijn leven Niet Gebeuren...maar ook hier geldt: 'Zeg nooit: Nooit!'

Cartoon overgenomen van   ---  Hier  ---

En ik -want ik blijft af en toe Dromen; daarmee stoppen staat voor mij gelijk aan stoppen met leven- zou graag ooit eens een Groot Basketball-Toernooi zien, waarin het anders gaat dan waar we nu aan gewend zijn:

-waarin niet een dominant groot aantal Europese Landen elkaar het leven zuur maken, met nog enkele andere landen buiten de USA; daar is trouwens niets mis mee, het is heel vaak prachtige sport en gaat vaak met Grote maar Positief gekanaliseerde Emoties gepaard,

-maar waar dan uiteindelijk die meestal Europese landen -soms eens afgewisseld door landen als Canada, Brazilië of Argentinië, Australië en misschien ooit China- altijd weer verliezen van de US of America – zolang die natuurlijk niet ook steeds meer problemen krijgen, om als een Natie met het Best Mogelijke Team, dus teveel commercie uitbannend, op te treden.

Maar dat we eens een echte Battle tussen de USA en Europa krijgen!

Wie zou die wedstrijd uiteindelijk het vaakst gaan Winnen??

Het is een Mooie Droom, en het gaat 'maar om de belangrijkste bijzaak in het leven; sport'... Die andere zaken zoals Vrede & Vrijheid, echte Democratie, mogelijkheden jezelf te Ontwikkelen en te Ontplooien, voor een Volk om 'een te zijn', en vanuit die zekerheid zichzelf open te stellen voor 'de Ander', de kans om meer van de wereld te zien. Etc, etc...

Er is in deze roerige tijden zeer veel werk aan de winkel voor de Politici, maar dus ook voor de Stemmers in al die landen!

AART DEKKER

P.S. Wie maakt er een nieuw plaatje voor die 'Droom'; de 'Next Big Step in Basketball'?

Ik houd me aanbevolen, de mooiste inzendingen krijgen een speciale Column van me cadeau!

CITAAT HAKEEM OLAJUWON / DEBAT 'SMALL BALL' / NBA / PLAYERS TRIBUNE: Hakeem 'The Dream' Olajuwon en zijn Visie op 'Small Ball'

1995-96 Fleer Metal
Hakeem Olajuwon Gold Card.

Card #40.
EX-MT

Ooit had ik het voorrecht Hakeem Olajuwon te mogen interviewen, hij was op een promotionele trip voor de NBA, ik had het hele vrijwilligersdeel van de NBA Jam-Session op de 'Megafestatie' verzorgd, dus ik mocht zijn persconferentie bijwonen en kreeg de gelegenheid na afloop daarvan nog exclusief wat extra vragen te beantwoorden. Wat er mij er nog van bijstaat was dat ik hem vroeg over hoe hij in de wereld stond - als eerste succesvolle Afrikaan in het College-basketball en de NBA, en na zo'n lange carrière en zelfs een optreden als Amerikaan in 'The Original Dreamteam' op de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona - "voelde hij zich Nigeriaan, Amerikaan, Afrikaan?" Het antwoord kwam onmiddellijk en gedecideerd: "Ik voel mezelf in de eerste plaats Wereldburger, en daarnaast ben ik dat ook allemaal; Nigeriaan, Afrikaan, Amerikaan...maar al die grenzen zeggen mij niet zoveel meer..."

Ik was al een grote fan van de speler - en de mens - 'Hakeem'; veel - zelfs maar een beetje - mooiere, en meer succesvolle spelers heeft het Basketball nog altijd niet voortgebracht, en betere voorbeelden - zeker voor jonge Afrikanen, maar ook voor de jeugd in het algemeen - kan je natuurlijk ook niet bedenken...

Hakeem Olajuwon schreef voor de zich snel tot een fantastisch ontwikkelende Website 'The Players Tribune' een interessant artikel dat zeer relevant is gezien de ontwikkeling van - zeker de NBA-variant van - het Basketball richting 'Small Ball' die op dit moment gaande is.

Een aanrader dus!

Hieronder een fragment van zijn stuk, daaronder een link naar het hele originele artikel.

CITAAT (Players Tribune, 18 mei 2016)

“People sometimes ask me, ‘Is the era of the dominant big man over?’ They wonder if small ball will make the NBA a shooting guard’s league. But if you only look at sharp shooters like Steph and Klay, you miss what’s going on.”

‘Small’ Ball

MAY 17 2016

NBA legend Hakeem Olajuwon always thought of himself as a guard in a big man’s body. In The Players’ Tribune, Olajuwon goes into detail about his style of play, lists some of the toughest players he’s had to guard — including Shaquille O’Neal and Patrick Ewing — and also discusses the state of today’s NBA game.

HAKEEM OLAJUWON

CONTRIBUTOR

Gary Payton was tough in the post, man.

The Sonics always gave us trouble. It was Gary. After we played them one time, I remember going up to my teammate Mario Elie. We were just finishing practice. I had to know what was going on.

“Is Gary strong?” I asked him.

“Not really.”

How was this little guard doing so much damage in the paint? I walked over to Clyde Drexler.

“Is Gary strong?”

“Not exactly.”

“Then how’s he getting that deep position on you every time?”

Clyde was shaking his head.

“I don’t know, man. I don’t know.”

Mario overheard us and came over.

“With Gary, it’s hard to explain.”

No one could give me an answer.

I always thought of myself as a guard in a big man’s body. Maybe that’s why I respected Gary’s game so much. He never wanted to be just a guard — and I never wanted to just be a traditional center.

PHOTOGRAPH BY BILL BAPTIST/NBAE/GETTY IMAGES

I didn’t really have a choice. No one ever told me what a center should play like. When I first arrived in America at age 18, I had never watched an NBA game. Not even one. When I came from Nigeria to play college basketball in Houston, I didn’t know the name of a single NBA player, either. I first shot a basketball only a year before that, when I was 17 years old. At the time, I had the footwork of a soccer player.

I always thought of myself as a guard in a big man’s body.

As it turned out, being naive about basketball worked in my favor. I didn’t approach basketball with any preconceptions. When my coach told me to play the center position, I didn’t know what he meant. I could name the five positions, but I couldn’t really explain the difference between a center and a small forward.

The summer before I began college, my coaches would yell at me during practice, “Hakeem, you’re playing center! Just stay in the key!”

I didn’t want to stay in the key. I watched the guards and I was inspired by their creativity.

The key was boring.

PHOTOGRAPH BY DICK RAPHAEL/NBAE/GETTY IMAGES

I wanted to dance in and out of the paint, all over the court. I saw guards handling the ball and I’d say, “Man, I want to do that stuff.”

So I developed my outside game. I didn’t just do big man drills. I worked on my dribbling and my mid-range jumper. I worked on my passing and my footwork. If I had a slower guy guarding me, I would draw him outside of his element. I could get an easy jumper, or I could cross him over and beat him to the rim. If he was smaller, I’d get early position inside and post him up.

I learned that basketball and soccer are similar in at least one way: You take what the defense gives you.

Soon, coaches stopped telling me to stay in the key.

PHOTOGRAPH BY AP IMAGES

Two weeks ago, I was watching the Warriors and Rockets in the first round of the playoffs. I had some friends over and the conversation turned to a picture on the wall...

...

Het hele artikel van Hakeem Olajwon 'The Players Tribune' lees je --- Hier ---

Chris Mullin terug - als Coach - bij zijn Alma Mater; St. Johns

Van SI.com:

Coach Greg 'Pop' Popovic, Tony Parker, Tim Duncan en Manu Ginobili (Spurs) praten met/over Elkaar

Aangevuld met wat extra 'Pop' op 18 januari 2015...

Champions Revealed-- Expectations


Champions Revealed: 2014 San Antonio Spurs- On Spurs Organization being family


Champions Revealed: Ginobili Sinks Best Trick Shot Ever?!


A Championship Look Back at the Spurs Season!


En nog meer van zulk fraais over -- misschien wel het Beste TEAM Ooit --

2014 San Antonio Spurs Finals Mini Movie (34min)


-- hangtime.blogs.nba.com --

Uitsmijters:
Gregg Popovich FUNNY MOMENTS! HD


Gregg Popovich Postgame Interview after Berlin Beats Spurs

Toevallig over Gestruikeld: Karl Malone - 'You Can't Stop Me'

Beetje oefenen met Twitter... #svenkramer, #AD, #pownews, #robertgeesink, #erbenwennemars, #teamwork

(1)De Eikel (#Sven)zei tegen de Klootzak“Wat ben jij toch een Lul!”(#Rutger), hij had gelijk...

'Helpt Sven Kramer de wielrenners aan bekendheid?'



&hij vond dat 'Het wel een beetje Minder kan'

Preview interview Kramer wil minder profschaatsers op de baan

Bert Maalderink bij de DWDD:


Bert Maalderink vindt dat Sven Kramer arrogant klinkt op EK 2013 Heerenveen




(2)Ik zei hem:“Je hebt geen gelijk; we hebben nu eenmaal wat Reserves nodig voor (bijv.) 10K,TeamPersuit&Talent Ontwikkelen!!” #svenkramer

Sven Kramer foute wissel Vancouver 2010 (de beelden):



Vancouver 2010: Sven Kramer na halve finale ploegenachtervolging:



Peter Winnen over Erben Wennemars:


Afscheid Erben Wennemars:
http://youtu.be/PgBWlBSVvVI

Ik zie soms toch liever een 'goede verliezer', dan een 'slechte winnaar'...en dan heb ik het nog niet over een team, waarin de spelers - door elkaar wat te gunnen, door zelfs eens iets te offeren voor een teamgenoot -... waar een TEAM boven zichzelf uitstijgt en onoverwinnelijk wordt!

Het Verhaal 'Basketball' door FIBA: 'Story of a Game'

Nu Nederland wat betreft Internationaal Basketball een Kerst-/Oud en Nieuw-periode op een houtje moet bijten, kan dit wellicht de leemte vullen...

Een prachtige lange film met daarin het verhaal van de basketballsport gedurende de eerste 100 jaar:

FIBA Story of a Game met-ondertitels from Arie in t Veld on Vimeo.

Het Dreamteam (1992)

Het verhaal(documentaire, 1h) achter het Originele Dreamteam, dat van de USA, voor het eerst met NBA-Starren, op de Olympische Spelen van Barcelona (1992):

De terugkeer van Litouwen als Basketballnatie op de Olympische Spelen - IDFA-docu 'The Other Dream Team'

Ik was erbij. Natuurlijk wist ik dat Basketball belangrijk was (en is) voor (zowat) ALLE Litouwers. Natuurlijk wist ik dat het (na vele decennia onder het Sovjet regime) weer op eigen benen staan iets heel groots en diep beleefd iets was. Maar hoe diep het echt zat, daar kwam ik pas achter toen ik, tijdens het Pre-Olympisch Toernooi van 1992, regelmatig tussen de Litouwse fans zat; de emoties van deze, toen nog in omvang beperkte, groep waren overweldigend. Dat was mooi om mee te maken. En over die episode van de geschiedenis gaat de onderstaande documentaire die draaide op 's werelds grootste Documentaire-Festival, het IDFA in Amsterdam. Ik kon er helaas niet naartoe, maar die film ga ik absoluut nog eens zien!

Overigens: Het Nederlands Nationale Heren Team won op het Pre-Olympisch Toernooi in Badajoz (ook) van het GOS, slechts twee of drie landen slaagden daar in de Zomer van 1992 ook in...

De trailer:

The Other Dream Team

Marius Markevicius, VS / Litouwen, 2012, kleur / zwartwit, HDcam, 91'

Samenvatting

Op het basketbaltoernooi van de Olympische Spelen van 1988 in Seoul versloeg de Sovjet-Unie de Verenigde Staten, dat een B-team had opgesteld en een zeldzame nederlaag leed. Dat zou de Amerikanen geen tweede keer overkomen. Vier jaar later stuurden ze naar de Spelen in Barcelona een team met louter dure sterren uit de fameuze NBA-competitie: het zogeheten Dream Team. De Sovjet-Unie bestond inmiddels niet meer, maar onder de vlag van het GOS nam een gelegenheidsploeg deel met spelers uit Rusland en andere voormalige Sovjetstaten. De hoofdmoot van de ploeg van vier jaar eerder bestond uit spelers uit Litouwen, dat in 1990 het Russische juk van zich had afgeworpen. De Litouwse basketbalploeg was in de halve finale kansloos tegen het Amerikaanse Dream Team, dat goud won en symbool stond voor glamour en vrijheid. Maar in de strijd om het brons versloeg Litouwen, dat op ludieke wijze werd gesteund door de Amerikaanse hippieband The Grateful Dead, aartsrivaal GOS. The Other Dream Team vertelt het verhaal van de trotse Litouwers, die dankzij hun nationale sport de voormalige onderdrukker lik op stuk gaven en hun culturele identiteit hervonden. De herinneringen gaan terug naar 1940, toen Sovjetdictator Stalin de Baltische staten bezette en delen van de bevolking liet deporteren naar Siberië. Waar de Litouwers overigens ook basketbal speelden.

Credits

Regisseur
Marius Markevicius
Camera
Jesse Feldman
Scenario
Marius Markevicius
Jon Weinbach
Montage
Dan Marks
Muziek
Dustin O'Halloran
Productie
Marius Markevicius
Jon Weinbach
Co-Productie
Linas Ryskus
Jennifer Cochis