In @nrc : Fokke & Sukke worden GEK van het #leefstijlbeleid https://t.co/aDPdJmJZO4
— Aart Dekker (@AartDekker) October 24, 2026
zaterdag 24 oktober 2026
@NRC #CARTOON: Fokke & Sukke worden GEK van het #leefstijlbeleid...
donderdag 22 oktober 2026
#COLUMN Josette Daemen: 'Laat de #AI-scriptie de wal zijn die het schip keert' / #SHARTIE AART DEKKER / #CARTOON Femke Legué / NRC-OPINIE /
CARTOON van Erasmus Magazine gemaakt door Femke Legué
Bij het artikel 'AI kan het onderwijs verbeteren denkt premier Jetten (#APB 21 september 2026)
*
SHARTIE AART DEKKER
Als er één ding duidelijk is...dan wel dat de politiek niet alleen - zoals gebruikelijk bij 'nieuwe ontwikkelingen' - achter de feiten aanloopt en nauwelijks kennis heeft over AI...
... maar op dit moment zelfs nog in de fase zit van 'Kop in het Zand'
En dat is toch wel shockerend!
Jammer dat je in Nederland politici nauwelijks (formeel) aan kan klagen,
'wegens nalatigheid & aansprakelijkheid' zou hier toch weleens wenselijk en van toepassing kunnen blijken te zijn in de(nabije) toekomst...
(AD)
*
Laat de AI-scriptie de wal zijn die het schip keert
column Josette Daemen
:format(webp)/s3/static.nrc.nl/taxonomy/5b6d5cf-Daemen%2520Josette%25202025%252007%2520700.png){kind=small}
Gepubliceerd op 21 oktober 2026
Originele Column op NRC.nl en nog veel meer Opinie van NRC --- Hier ---
Josette Daemen is politiek filosoof aan het Instituut Bestuurskunde van Universiteit Leiden.
Met dank aan de AI-detector beleven we een onthullende herfst. Na de politici, opinieschrijvers, romanciers en essayisten waren afgelopen week de studenten het bokje. De onderzoeksredactie van RTL haalde honderden recente masterscripties van Nederlandse universiteiten door de detector. Die gaf aan dat één op de vijf merendeels was geschreven door een chatbot.
Vier studenten wier scriptie volgens de detectietool voor meer dan 80 procent het product vormde van AI waren niet te beroerd om er anoniem met de redactie over te bellen. Hoewel ze hun AI-gebruik toegaven, vonden ze allemaal dat ze toch echt zelf de maker van hun scriptie waren. „Voor mij zijn het mijn gedachten, de feiten. Die staan erin”, citeerde RTL een student. „Niet feiten die een chatbot erin wil hebben”.
De dagen dat jongeren geplaagd werden door imposter syndrome liggen in ieder geval achter ons, zou de optimist kunnen concluderen. Of zijn we hier getuige van zelfbedrog? Voelen deze studenten zich diep in hun hart wel degelijk oplichters, en proberen ze slechts hun eigen gemoed te sussen? Een andere optie, zonder twijfel de meest deprimerende: we zijn in rap tempo aan het vergeten wat ‘eigen gedachten’ eigenlijk inhouden, hoe die verschillen van machinefabricaten, en waarom het een probleem zou zijn om de laatste te verkopen onder het etiket van de eerste.
Wie moeten we dit alles kwalijk nemen? De vinger wijst al gauw naar de universiteit. „Zorg dan dat je het veel strenger controleert”, zei een van de betrapte studenten aan de lijn met RTL blasé. Ook onderwijsminister Rianne Letschert vroeg zich in reactie op het onderzoek af of we aan de academie wel goed aan het checken zijn of studenten geen misbruik maken van AI. „Je zult je verantwoordelijkheid moeten pakken als onderwijsinstelling”.
Verantwoordelijkheid pakken, ik ben ervoor. Door universiteiten, ja, die er inderdaad voor moeten instaan dat hun diploma’s het bewijs vormen van het bezit van kennis en vaardigheden die verder reiken dan platte prompting. Door docenten, die er niet van uit kunnen gaan dat het wel snor zit met hun onderwijs als ze bij elke nieuwe editie van een vak gewoon de syllabus van verleden jaar inclusief toetsmethoden uit het vorige decennium copy-pasten. Door studenten, die heus wel beschikken over een stukje vrije wil om het ontbreken van totalitaire fraudecontrole al dan niet op te vatten als een vrijbrief om de boel te flessen. Door AI-bedrijven, die misschien best even wat beter zouden mogen nadenken over de gevolgen voor de mensheid voordat ze hun wereldontwrichtende technologieën over ons uitstorten.
Laat de huidige AI-misère de wal zijn die het schip keert
En hoe zit het met de verantwoordelijkheid van de politiek? Kijk naar het voorbeeld dat politici onze studenten geven. Op de onthulling vorige maand dat nota bene onze minister-president zijn sociale media vult met AI-gegenereerde crap, volgde van zowel Slop Jetten zelf als van zijn partij een vlucht naar voren die qua potsierlijkheid niet onderdeed voor de sofismen van de studenten uit het scriptieonderzoek van RTL. „Wij zijn een partij die streeft naar vooruitgang en die altijd heeft gezegd dat je de kansen van AI moet benutten”, blufte D66. Vervang ‘wij zijn een partij’ door ‘ik ben een student’, en je hebt alvast een aardige mea non culpa voor de volgende keer dat je AI-zwendel wordt ontdekt door een achterdochtige docent of RTL-redacteur.
Nog belangrijker dan de invulling die politici geven aan hun voorbeeldrol is de manier waarop de politiek het onderwijssysteem inricht en financiert. Jarenlang zijn universiteiten gestimuleerd om zo veel mogelijk studenten zo snel mogelijk door hun opleidingen heen te loodsen. Dag kleine groepen, dag lange scriptietrajecten, hallo kiloknalleronderwijs, met voor elke docent almaar minder tijd om te besteden per student. Mag het tegen die achtergrond nog verbazen dat onderwijzers het niet klaarspelen om bij elk ingediend schrijfsel uit te sluiten dat er op frauduleuze wijze gebruik is gemaakt van ome Chat?
Laat de huidige AI-misère de wal zijn die het schip keert. Willen we universitaire opleidingen relevant houden, dan moeten we terug naar meer kleinschalig onderwijs, meer persoonlijk onderwijs, meer analoog onderwijs. Onderwijs waarin docenten de tijd hebben om studenten te doordringen van de betekenis, het belang en de schoonheid van echte menselijke kennis en eigen gedachten. Als de politiek daarvoor de voorwaarden zou willen scheppen: graag.
dinsdag 20 oktober 2026
HISTORY NEVER REPEATS...BUT IT RHYMES: «Wielrenners zijn geen robotjes» - Interview Tourkapitein Henk Lubberding / HADDEN ZE BIJ #Picnic-PostNL NOU NIET EVEN DIT KUNNEN LEZEN? /
Toen...
...en Nu:
Twee reacties van > 50:
SHARTIE Aart Dekker
Ik schreef het al vaak: de Groene Amsterdammer is zijn tijd vaak (ver) vooruit. Rond de Tour de France van 2003 publiceerden ze het volgende interview met Henk Lubberding (je leest de originele versie ---
Hier ---
Als je wat ouder wordt -zoals ik, pffff...- heb je steeds vaker zoiets als 'Deze #film, #documentaire, dit #verhaal en/of #nieuws heb ik toch al eerder gezien?
Is 'de mens' nu echt niet in staat om wat te leren van het #verleden? Moeten dezelfde #fouten nou echt steeds opnieuw worden gemaakt?
Tsja...Ja!
Maar omdat de geschiedenis zich nooit voor de volle 100% herhaalt -omstandigheden, technieken, wetenschap blijven zich ontwikkelen- lijkt het alsof een Grote Fout van NU, toch echt andere oorzaken heeft dan een Grote Fout van TOEN; het 'rijmt'..!
In #essentie hadden de foutenmakers van nu wel degelijk kunnen leren van toen, alleen...de waan van de dag, jeugdige overmoed; er zijn legio redenen waardoor de wijsheid van het verleden niet wordt toegepast op het heden...
Lees gewoon 'de De Groene Amsterdammer', denk nog eens over wat je gelezen hebt, wees vooral niet overmoedig...dan kan veel onheil voorkomen worden..!
Is 'de mens' nu echt niet in staat om wat te leren van het #verleden? Moeten dezelfde #fouten nou echt steeds opnieuw worden gemaakt?
Tsja...Ja!
Maar omdat de geschiedenis zich nooit voor de volle 100% herhaalt -omstandigheden, technieken, wetenschap blijven zich ontwikkelen- lijkt het alsof een Grote Fout van NU, toch echt andere oorzaken heeft dan een Grote Fout van TOEN; het 'rijmt'..!
In #essentie hadden de foutenmakers van nu wel degelijk kunnen leren van toen, alleen...de waan van de dag, jeugdige overmoed; er zijn legio redenen waardoor de wijsheid van het verleden niet wordt toegepast op het heden...
Lees gewoon 'de De Groene Amsterdammer', denk nog eens over wat je gelezen hebt, wees vooral niet overmoedig...dan kan veel onheil voorkomen worden..!
(AD)
*
«Wielrenners zijn geen robotjes»
De Tour de France bestaat honderd jaar. Communicatietechniekwordt elk jaar belangrijker. Is de wegkapitein hierdoor overbodig? Te rade bij wegkapitein in ruste Henk Lubberding.
– verschenen in nr. 27
In het heetst van de strijd deelt hij de lakens uit, houdt het overzicht, zegt wie er rijden moet. Hij weet wat de ploegleider wil, maar heeft begrip voor de beperkingen van de renners. Hij is een schakel tussen de werkers op de weg en de baas in de auto. De taak van de wegkapitein was in het wielrennen altijd van niet te onderschatten belang.
Maar het gaat niet best met de wegkapitein. Hij wordt bijkans zelfs overbodig. Moderne technologie vergroot de greep van de ploegleider op het peloton. Vanuit de auto staat hij met zijn renners in contact, deelt commando’s uit en corrigeert waar nodig. Zelf nadenken hoeft niet meer, demarreren op intuïtie is verboden. Iedere toevalligheid wordt door de techniek op voorhand uitgesloten. Zoals in de autosport worden coureurs domweg pionnen van de teamleiding. Techniek bepaalt meer en meer wie de wedstrijd wint.
Viervoudig tourwinnaar Lance Armstrong was een van de eerste renners die zijn complete ploeg liet uitrusten met zendapparatuur. Alle renners van US Postal kunnen praten met de ploegleider in de volgauto. Lekke banden, valpartijen, ontsnappingen van de concurrentie, knechten die moeten lossen — alles wordt gemeld vanuit de ploegleiderswagen achter in de koers. In Armstrong's volgende zegetocht naar Parijs wordt niets meer aan het toeval overgelaten.
En omdat Armstrong met een «oortje» rijdt, rijdt iedereen ermee. Want voor iedere renner moet de uitgangspositie dezelfde zijn. Alleen de beste kan winnen, slechts trainingsarbeid telt — is het motto. Vrijwel alle ploegen die komende week aan de start van de negentigste Tour de France verschijnen, zijn dus uitgerust met het in Nederland ontwikkelde communicatiesysteem.
Maar is het juist niet de onvoorspelbaarheid die het wielrennen kenmerkt? De oneerlijkheid ook? Dat juist niet altijd de beste wint? Renners die voor een gesloten overweg komen te staan of lekrijden in de finale van de koers, renners die de ene dag rondrijden in de gele leiderstrui en de volgende dag het ravijn instorten. Of heroïsche onbezonnenheid die een renner als Michael Boogerd — zónder oortje — in de Tour van 2002 als eerste boven bracht in de koninginnerit naar La Plagne? Valse romantiek? Ook dát is wielrennen.
Te rade bij Henk Lubberding, de meesterknecht uit de ploeg-Post die zich, naar eigen zeggen, «opwerkte» tot wegkapitein. Een renner die, in de woorden van Mart Smeets, «vanaf de start tot en met de finish zat op te letten, die zag wat er gebeurde, die een breuk in de grote groep voelde aankomen, die ploeggenoten naar voren kon commanderen als dat nodig was, die zichzelf geheel kon wegcijferen en die heel soms een wedstrijdje mocht winnen».
Veel wedstrijden waren dat niet. Lubberding werd weliswaar twee keer Nederlands kampioen, won de semi-klassieker Gent-Wevelgem, drie etappes in de Tour en twee in de Ronde van Zwitserland, maar was bovenal aanwezig als regisseur. Hij was de machinist van de Post-trein, de motor achter Raleigh en Panasonic, de teams van Peter Post die excelleerden in de ploegentijdrit en het wielerpeloton tot medio jaren tachtig in een ijzeren greep hielden.
In 1992 fietste Lubberding zijn laatste profwedstrijden. 39 jaar oud ging hij terug naar Voorst, naar de koeien van zijn vader. Tegenwoordig liggen de stallen er verlaten bij en runt de ex-renner vanuit de boerenhoeve het bedrijf Teambuilding met Lubberding, dat voor groepen werknemers van alle mogelijke organisaties trainingen organiseert om de onderlinge samenwerking te stimuleren. Op de website van het bedrijf (www.teambuildingmetlubberding.nl) noemt hij zichzelf hiervoor de aangewezen persoon omdat hij als wegkapitein indertijd al «renners motiveerde en stuurde, vooral daar waar stagnatie optrad».
Lubberding is een verteller. Een «sociaal mens», noemt hij het zelf. In de keuken van zijn monumentale boerderij gaat in hoog tempo de ene anekdote na de andere over tafel. Allemaal om te illustreren wat nu eigenlijk precies zijn taak was als wegkapitein. Of om zichzelf te duiden als renner die nooit met de kudde meeliep. «Ze kunnen je van alles wijsmaken, de mensen, maar ik ben altijd alles zelf blijven bestuderen», zegt hij. Bijvoorbeeld toen hij nieuwe voeding introduceerde. Muesli. Havervlokken. Hij gebruikte zijn agrarische opleiding voor het wielrennen. «Zoiets ga je op jezelf terugkoppelen», zegt Lubberding. «Je leert het maximale uit een melkkoe te halen. Krijgt de koe méér krachtvoer, maar geeft ze niet meer melk, dan gaat je geld rechtstreeks naar de strontput. Dan heb je dus te veel krachtvoer toegediend. Bij een sportman is het niets anders.»
En als de meeste renners rechtsaf gingen, dan ging Lubberding «of rechtdoor of linksaf», zegt hij. «Nooit blind erachteraan.» In de Ronde van Italië zag hij het halve peloton op de harde stenen muren van een stadspoort afrijden. «Ik draaide mijn stuur naar links en manoeu vreerde mijn ploeg door een van de andere doorgangen. Ben ik onder die boog, kijk ik even naar rechts: kraken… piepen… Het lag helemaal dicht.» Waarom hij die draai maakte? Puur op gevoel. Zo doet een wegkapitein dat.
Begin jaren tachtig leerde hij dat al te veel nadenken sowieso niet verstandig is. «Het emmertje zat vol. Ik werd met mijn neus op de feiten gedrukt.» Te veel spanning, te hoge druk. En vooral bang om op het moment suprème fouten te maken. Spierblokkades en hartstoornissen waren het gevolg. Bij haptonoom Ted Troost hoorde Lubberding dat hij eenvoudigweg niet zoveel moest nadenken. «Toen heb ik mezelf leren kennen. Hij schudde me wakker. Iedereen doet alles maar op denkvermogen, zei Troost, terwijl gevoel zoveel belangrijker is.»
Wegkapitein, dat word je niet zomaar. «Als je sociaal bent, dan doe je dat gewoon. Je gedraagt je als wegkapitein, omdat dat in je aard zit. Ik voelde de koers aan, wist wat mijn taak was. Sommige gasten hebben dat niet en moeten de godganse dag gestuurd worden.» Bij Raleigh was het eerst Jan Raas die op de weg de lakens uitdeelde. Na het uiteenvallen van de ploeg was Lubberding de onbetwiste stuurman. De twee renners zijn moeilijk te vergelijken, vindt Lubberding. Raas won vele tientallen koersen maar voor Lubberding hoefde dat allemaal niet zo. «Ik had ook een geweldig gevoel als iemand anders uit de ploeg had gewonnen. Ik genoot ervan als we door samen te werken als team een prijs meenamen.»
Niettemin wonnen ook wel eens de verkeerde renners. Lubberding: «Van die jongens waarvan ik zeg dat ze de hele dag de kantjes eraf liepen en dan aan het eind door een gelukje met een ontsnapping meezaten. Dat meldde ik Post dan wel even: mooi natuurlijk dat hij gewonnen heeft, maar niet de manier waarop.» Nog vervelender was het als de kopman het na een dag hard werken niet afmaakte. «De hele dag schelden op je knechten en dan in de finale niet de prijs meenemen. Daar heb je niets aan. Dan raakt de knecht teleurgesteld. Die krijgt pas extra brood op de plank als de kopman het afmaakt. Als je alleen voor jezelf rijdt, dan rijden die knechten niet meer voor je. Dan willen ze jou niet meer voorop hebben.»
Hij ziet dat bij Boogerd. «Die rijdt vaak voor zichzelf.» Erik Dekker is voor de samenwerking in de Rabobank-ploeg veel belangrijker. «Die is sociaal, dat is een echte wegkapitein. Als Dekker niet goed is, dan merk je dat. Hij draagt die ploeg. Hij heeft er begrip voor dat de jongens die hij moet aansturen soms niet alles kunnen. Hij weet hoe het is om niet te bereiken wat je voor je gevoel wel moet kunnen. Hij kent de gevoelens die in andere koppies zitten en weet daarmee om te gaan.» Niet alleen in de koers, ook na afloop. Want wegkapitein ben je niet alleen op de weg. «Je moet andere teams niet laten meegenieten van dingen die fout gaan. Na de wedstrijd ga je gewoon even naar de hotel kamer om een babbeltje te maken. Dan vraag je bijvoorbeeld hoe het komt dat een renner zegt niet gezien te hebben dat een ploegmaat lek reed. Waarom hij niet gewacht heeft en alleen voor zichzelf reed. Dan geef je een waarschuwing en laat je voelen dat je ’m wel door hebt. Pas na een paar van die waarschuwingen stap je naar de ploegleider. Je blijft natuurlijk solidair. Op de weg deel je lief en leed, terwijl de baas in de auto zit.»
Al is die baas via de oortelefoontjes nu in het hoofd van iedere renner aanwezig, Lubberding heeft over de moderne techniek eigenlijk weinig zorgen. Het is met de wegkapitein ook nog lang niet gedaan, denkt hij. «Wat midden in
het peloton gebeurt, dat weet een ploegleider niet. Alleen daar zie je waar de valpartijen gebeuren. Als er demarrages zijn, dan weet je: er moet iemand van onze ploeg bij zitten. Wie dat is, dat bepaalt degene die in het peloton zit en kan observeren. De wegkapitein dus. En dat blijft zo.»
De oortjes hebben het wielrennen bovendien iets veiliger gemaakt, vindt Lubberding. De ploegleider hoeft om een paar aanwijzingen te geven niet langer hachelijke capriolen uit te halen om met zijn auto midden in koers bij renners langszij te belanden. Binnen een afstand van een à twee kilometer kan hij vanachter het stuur eenvoudig contact leggen voor een paar urgente aanwijzingen. Zo gaat er steeds minder fout. En dat is in het professionele wielrennen, waar de belangen steeds groter worden, het voornaamste doel, zegt Lubberding. «Met die oortjes kun je supersnel reageren. Zodra er iets misgaat, krijg je dat te horen. Als er bijvoorbeeld ploegmaten zijn gelost, terwijl je zelf voorin hard aan het koersen bent. Of als de weersomstandigheden op de col heel slecht zijn. Sommige situaties zijn niet direct te overzien, dan is het goed dat de ploegleider dat even kan melden.»
Maar het moet ook weer niet té ver gaan, vindt Lubberding. Het Nederlandse bedrijf Jacobs Breda Electronics, dat eerder de oortjes leverde, werkt nu aan een GPS-systeem. Als iedere fiets hiermee is uitgerust, dan weet de ploegleider permanent waar in koers zijn renners zijn. Lubberding: «Wielrenners zijn geen robotjes. Renners moeten hun verantwoordelijkheid kennen, moeten hun eigen weg weten te vinden. Dat moet niet de hele godganse dag worden voorgekookt.»
Waarmee we zijn aanbeland bij de kern van de zaak.
Renners hebben vandaag de dag te weinig koersinzicht volgens Lubberding. Ze nemen geen instinctieve beslissingen meer. En heel misschien komt dat ook wel een beetje door die oortjes. «Dat wielrenners niet hoeven nadenken is niet eens zo heel erg. Maar ze doen ook steeds minder op gevoel. Ze laten zich domweg sturen. Wij namen vroeger zelf de beslissingen. Als de ploegleider het niet met zo’n besluit eens was, dan hing hij schreeuwend uit zijn autoraampje of toeterde hij eens flink. Maar hij gaf mij in principe de ruimte om zelf beslissingen te nemen. In de koers doe je op gevoel dingen waarvan je denkt dat ze goed zijn. Het moment van demarreren is niet door een ploegleider uit te stippelen. Het is een ingeving. Het maakt je alleen maar nerveuzer als een ploegleider iets in je oor roept. Hij weet toch niet of je benen goed zijn? En als je dan naar voren rijdt om weg te springen en iemand is je voor, dan moet je heel snel kunnen reageren om hem terug te pakken. Voordat een ploegleider door heeft dat er een demarrage is, heeft een renner al honderden meters te pakken.»
En nu? Lubberding: «Met die oortjes kun je in principe wachten tot de ploegleider nerveus wordt. Dan tettert hij wat en weet je dat je rijden moet. Als je tegenwoordig de hele etappe met je buurman blijft kletsen en je krijgt in je oortje geen aanwijzingen, dan kan de ploegleider je na afloop ook nergens op afrekenen.»
De moderne communicatieapparatuur moet daarom voorbehouden blijven aan het professionele wielrennen, vindt Lubberding. «Mij gaat het te ver dat ze die oortjes ook gebruiken bij de junioren. Laat die kinderen gewoon rijden en wijs ze achteraf op hun fouten. Daar leren ze van. Ze leren kijken, ze begrijpen hoe de koers in elkaar steekt. Ik zie soms van die amateur-wedstrijden en dan denk ik: tjesus, wat een amateuristisch gedoe zeg. Als ze niet op gevoel rijden, dan wordt het nooit wat.»
Tentoonstelling Afzien in het Spaarnestad Foto archief, Groot Heiligland 47, Haarlem. Van dinsdag tot en met zaterdag van 12.00 tot 17.00 uur, zondagmiddag van 13.00 tot 17.00 uur. Tot en met 17 augustus
#AANRADER! Doe mee aan de #AVAAZ Petitie om de EU de Burger voorop te zetten en niet de grote Vervuilers
|
|
|
https://secure.avaaz.org/nl/campaigns/hands_off_nature_nl_fb/
maandag 19 oktober 2026
@NRC-OPINIE #CARTOON: Fokke & Sukke hebben het alweer helemaal gehad met #stoptober... / #STOPPEN met #ROKEN / THEMAMAAND OKTOBER /
In @nrc : Fokke & Sukke hebben het alweer helmaal gehad met #stoptober... https://t.co/UE8TBz0saT
— Aart Dekker (@AartDekker) October 19, 2026
en nog veel meer Fokke & Sukke --- Hier ---
zondag 18 oktober 2026
vrijdag 16 oktober 2026
#NRC #CARTOON #FOSU: Fokke & Sukke overwegen klein maar fijn...maar is dat een goed idee? / #Advies #M/V / #Pik -> #Pikkie /
In @nrc : @fokkesukke Fokke & Sukke overwegen klein maar fijn... https://t.co/61GZBcWAL1
— Aart Dekker (@AartDekker) October 16, 2026
en nog veel meer Fokke & Sukke --- Hier ---
donderdag 15 oktober 2026
#DIERENDAGEDITIE CABARET SPIJKERS MET KOPPEN: 'Wolf Jansen & the pack' over probleemmensen Wilders & Yesilgüz, probleemwolf Bram, 'tot hond gemaakte' wolven & bedwantsen
13 okt 2026
Elke zaterdag tussen 12:00 en 14:00 uur live vanuit café The Florin in Utrecht op NPO Radio 2.
Instagram: 
/ spijkersbnn
/ spijkersbnn Facebook: 
/ spijkersmetk
/ spijkersmetk Twitter: 
/ spijkersbnnvara
/ spijkersbnnvara dinsdag 13 oktober 2026
zondag 11 oktober 2026
@NRC-OPINIE #CARTOON #FoSu: Fokke & Sukke hebben een nóg beter idee dan het #vuurpeleton van @PeteHegseth
In @nrc: @fokkesukke werken in het #pentagon en hebben een nóg beter idee dan het #vuurpeleton van @PeteHegseth https://t.co/Bulms9coB8
— Aart Dekker (@AartDekker) October 11, 2026
en nog veel meer Fokke & Sukke --- Hier ---
CARTOON RUBEN L. OPPENHEIMER: Hoe #Yesilgüz zich spiegelt aan Theodore Rooseveld / #Raak! Tot de #valsheid van die #smile aan toe /
#Raak! Tot de #valsheid van die #smile aan toe.
— Aart Dekker (@AartDekker) October 10, 2026
Cartoon Ruben L. Oppenheimer voor de Limburger
meer @RLOppenheimer op NRC.nl --- Hier ---
zaterdag 10 oktober 2026
LEZERSREACTIE TROUW / (Geen goed) VOORBEELD kabinet #Jetten: Als je wilt dat de telefoons van schoolkinderen de hele dag de kluis ingaan...doe dat dan eerst eens lekker zelf! / GOED VOORBEELD DOET GOED VOLGEN; SLECHT VOORBEELD OOK! /
Afbeelding overgenomen van --- Hier ---
*
Lezersreacties - Trouw 10 oktober 2026
Goede voorbeeld
Schoolkinderen moeten hun telefoon tijdens de hele schooldag in de kluis leggen, vindt het kabinet (Trouw, 6 oktober). Ze zouden daardoor beter opletten en meer oog hebben voor hun leerkracht. Helemaal eens. Waarom zien we diezelfde regel niet wat meer als voorbeeld voor de Tweede Kamer? Ook daar is het de bedoeling dat Kamerleden luisteren naar degene die aan het woord is. Toch zitten zij geregeld met hun telefoon voor zich. Misschien hebben ze die nodig voor hun werk als Kamerlid, maar voor wie thuis voor de tv meekijkt, kan het overkomen alsof de belangstelling voor het debat elders ligt. In een tijd waarin het vertrouwen in de politiek toch al kwetsbaar is, helpt zo’n beeld niet.
Frans Kuipers Surhuisterveen
SHARTIE AART DEKKER: Dit MOET worden GESTOPT! - #Killerrobots nu al in #Gaza, straks in #Oekraïne en #Taiwan...uiteindelijk ook hier! / #VPRO #Tegenlicht Gids /
Uit de VPRO-Gids
*
#SHARTIE AART DEKKER - Dit MOET worden GESTOPT!
#Killerrobots nu al in #Gaza,
straks in #Oekraïne en #Taiwan...uiteindelijk ook hier!
Alles wat technisch mogelijk is, en profijtelijk is voor degenen die het kunnen gebruiken, zal uiteindelijk ook daadwerkelijk worden gebruikt, of het nu AI is die ons per 2030 allemaal kan uitroeien, of Killerrobots die volautomatisch op jacht gaan op tegenstanders - of dat nu soldaten zijn, of burgers...
Israël doet het al in Gaza, en zet vervolgens die monsterlijke technieken in de markt met 'Getest op de Palestijnen'. En vervolgens staat Yesilgüz vooraan om daar onze 20 miljard extra aan uit te geven. Dat maakt ons nog medeplichtig ook!
Nu Trump Oekraïne definitief voor de bus gooit in ruil voor een paar honderd-duizend vaten diesel die over ruim drie weken zijn oranje reet te redden, en hij het op een akkoordje heet te hebben gegooid met Xi om Taiwan nu ook echt daadwerkelijk in te kunnen nemen zonder dat MAGA Amerika hem nog een strobreed in de weg zal leggen. En hij AI heeft omgedoopt in SI en de afspraak heeft gemaakt met zijn grootste sponsoren - de Big-Tech Bro's - dat ze hun goddelijke gang mogen gaan, zijn er geen belemmeringen meer om god mag weten wat te doen.
De Afd aan de macht in Duitsland?
Perfect!
LePen president van Frankrijk?
Natuurlijk!
Wie gaat er dan 'de democratie' nog redden?
Jetten? Sanchez? Andy Durham?
Tuurlijk joh...
De wereld is en hoog tempo ontzettend eng, angstaanjagend en onleefbaar aan het worden. Een gek als Musk zou zomaar kunnen beslissen dat 'zijn wereld beter af is met een paar honderd miljoen mensen minder... Trump ziet Gaza zonder 2.000.000 Palestijnen een aardig vooruitzicht voor over twee jaar... Als Bolsenaro wint in Brazilië...
Er is nog maar één kans: met miljoenen de straten op, onszelf aansluiten bij de scholieren en studenten in Frankrijk, bij de jongeren in Spanje en de regeringen die nog wel een klein beetje democratische principes respecteren dwingen dat te doen wat moet: Netanyahu, Putin, Kim, de Ayatollahs, Trump en nog wat ander tuig oppakken en in Scheveningen achter de tralies zetten. Het gewoon niet meer pikken dat een steeds kleinere groep mensen een steeds groter deel van de koek inpikt, en voor korte termijn eigenbelang de 'gewone man/vrouw' opofferen, de planeet plunderen en het klimaat onomkeerbaar verzieken.
Overdreven?
Wat denkt u dat er gebeurt als de volgende zomer nog een graadje of twee heter uitpakt en de droogte een maandje eerder begint, en een maandje later eindigt? Gevolgd door stortvloeden zoals in Limburg, de Ardennen en aangrenzend Duitsland een paar zomers geleden, maar dan op landelijke schaal?
Juist ja...
Actie; Nu!
Er zit niets anders op...
Bekijk vooral de uitzendingen van VPRO's Tegenlicht over dit onderwerp even, ze zijn stukken korter dan vroeger, en er is veel meer te vinden dan het kwartiertje hieronder...
(AD)
*
zondag 4 oktober 2026
#SHARTIE AART DEKKER Van #Loosdrecht, via #Geesteren naar #Engelen...wat is #wijsheid? / N.A.V. Column 'Toen in Geesteren de auto van Syriërs was uitgebrand, zorgden inwoners voor de vergoeding' Margriet Oostveen / #deGROENE COLUMN 'In Nederland' /
*
#SHARTIE AART DEKKER
Van #Loosdrecht, via #Geesteren naar #Engelen...wat is #wijsheid?
'Toen in Geesteren de auto van Syriërs was uitgebrand, zorgden inwoners voor de vergoeding'
#deGROENE COLUMN 'In Nederland', Margriet Oostveen
Ik weet niet hoeveel mensen aan het begin van de zomer met hetzelfde hopeloze gevoel rondliepen als ik, maar ik vermoed best veel. Het is alleen lastig daar een accurate schatting van te maken, want...je hoort (ziet, leest) alleen die paar mensen die het lef hebben om hun nek uit te steken...
En hoe dat af kan lopen, nou dat zagen we dus in 'Engelen'; een postertje op je raam was genoeg om door plaatsgenomen niet alleen voor rotte vis te worden uitgemaakt, zelfs je huis vandaliseren was blijkbaar niet eens genoeg voor de idioten die het daar niet met je eens waren; het kon je ook nog je auto kosten...
En 'de media'?
Tsja, de media waren na een paar weken gelazer in Loosdrecht wel weer uit om een nieuwe sensatie te verslaan...en die kregen 'ze' dus in Engelen.
Ik wil niet zeggen dat 'de media' - alle media als collectief - zich volledig toeleggen op het verslaan van 'sensationele shit', want er zijn best voorbeelden van dat de media laten zien dat er ook andere mensen zijn, met andere meningen, dan die paar duizend 'beroepsdemonstranten', rondreizende (pseudo-)terroristen en/of onruststokers - waarvan de belangrijksten natuurlijk die 'functie' combineren met die van 'volksvertegenwoordiger' in de Tweede Kamer... Alleen dekt die titel 'volksvertegenwoordiger' voor dit soort ophitsers niet langer wat ze doen; beïnvloedbare burgers bang maken en ophitsen tegen andere groepen en tegen ons systeem van democratie...
Helaas zijn die positieve reportages over wat volgens mij toch de meerderheid van onze bevolking is - 'de mensen in het land' die 'helemaal niet vinden dat 'er geen vluchteling meer bij kan' en die niet gelijk in de angst schieten als er sprake van is dat er ergens op een nieuwe plek opvang voor vluchtelingen zou kunnen komen - getalsmatig zodanig veel zeldzamer, dat mensen nog echt zouden kunnen gaan denken dat een meerderheid 'tegen' (vluchtelingen) is...
En waarschijnlijk is het ook nog eens zo dat 'goede daden' zoals in deze column genoemd onder 'Geesteren' beter gedijen in stilte. Dus 'wat is wijsheid' in deze? Moet je op een plek waar de opvang rimpelloos loopt omdat veel omwonenden er met een open mind op reageerden, zich informeerden - en natuurlijk geldt dat goed geïnformeerd worden ook een slok op een borrel kan schelen! -, eens een kijkje gingen nemen voor ze in de contramine gingen, laat staan diegenen die hielpen bij dat proces, de publiciteit zoeken om te laten zien dat er veel minder reden voor angst is dan (helaas ook) velen denken?
Ik heb in het verleden ook veel met vluchtelingen te maken gehad; we hadden zelf ruim anderhalf jaar een AMA in huis, en in onze club BV Team Ten Dreamers en de schoolclub die we samen met het Johan de Witt College runden ging het in totaal over zeker enkele tientallen asielzoekers en nog veel meer andere migrantenkinderen. Problemen? Natuurlijk waren die er af en toe, maar zeker niet meer dan wanneer we bezig zouden zijn geweest met louter autochtone jeugd en jongeren!
En je kreeg er ook heel veel voor terug; want voor de meeste vluchtelingen geldt dat ze dankbaar zijn voor de kansen die ze krijgen en mensen uit andere streken brengen nu eenmaal hun cultuur mee, en als je daar voor openstaat dan kan die ook heel verrijkend zijn..!
In ieder geval: een mooie - en wellicht tot nadenken stemmende, wie weet zelfs verrijkende! - column van Margriet Oostveen in de Groene Amsterdammer!
(AD)
*
Column In Nederland
Je uitspreken
Elke week schrijft Margriet Oostveen een column waarvoor zij het land intrekt. Deze keer: ‘je uitspreken’ op sociale media doen ze in Geesteren niet.
Margriet Oostveen beeld Milo
– verschenen in nr. 34
00:0003:04
00:00
03:04
Dit verhaal is voorgelezen door de auteur.
De vraag was of ze in het Overijsselse Geesteren nog eens wilden uitleggen hoe je intimidatie van vluchtelingen beëindigt. Buiten het dorp zit de klad erin. Veel mensen lijken bevroren in behoedzaamheid en afgrijzen.
Aan ‘je uitspreken’ op sociale media doen ze in Geesteren niet zo. En ze zijn ook niet van plan er in dit stukje mee te beginnen. Hebben ze helemaal geen zin in, want daar hebben de Syriërs niets aan. Als je auto in brand staat nadat drie keer stenen en een dreigbrief door de ruiten vlogen, dan heb je wat aan een nieuwe auto.
Geesteren was allang bij de Syriërs wezen kennismaken. Ze gaven bloemen namens het dorp en een kaart met ‘Welkom’ erop. Niet omdat Syriërs nou zo speciaal zijn. In dit dorp met 4200 inwoners en 55 verenigingen krijgt iedere nieuwkomer altíjd bloemen en een kaart.
Maar toen die auto was uitgebrand, was er meer nodig. Dus kwamen ze namens de zwijgende meerderheid spontaan samen in het dorpshuis. Dertig mannen en vrouwen zorgden er daar op een maandagavond in een half uurtje voor dat het dorp de auto ging vergoeden, via crowdfunding. Ze regelden ook alvast een leenauto. ‘En klaar ermee.’ Daar kunnen de hooligans het mee doen.
Er kwamen die maandag ook drie lokale politici langs. Die wilden zien hoe het zou gaan. Alsof je sterk maken hogere wiskunde is. Ik wilde er ook meeluisteren, maar het mocht niet. Na lang zeuren kon ik alleen de ochtend erna langskomen, vooruit dan maar, mits op ‘neutraal’ terrein (weer het dorpshuis). En op voorwaarde dat de twee mannen en een vrouw die me te woord stonden anoniem konden blijven.
Hun namen zijn op de redactie bekend. Potsierlijk zinnetje, in dit verband. Niet vanwege angst, hou toch op. Wel omdat ze vastbesloten zijn de kwestie ‘politiek te neutraliseren’. Ze wijken geen millimeter. Het politieke gekkenhuis in Den Haag, al die opvattingen, ‘dat hoort hier niet’.
‘Ik vind ook wat van het asielbeleid’, zei de jongste. ‘Maar daar kunnen vluchtelingen dus niets mee.’
‘Zolang we onze namen niet noemen, kunnen mensen ons ook niet in een kamp trekken.’
‘Die samenleven-poster. Daar creëer je ook wel een wij en zij mee.’
Ze vertelden over de hier legendarische pastoor Mulder. Niet dat ze hem zelf hebben gekend, de man is al decennia dood. Maar zijn gevleugelde woorden fladderen kennelijk nog steeds door Geesteren. Elke nieuwe generatie krijgt er wel wat van mee. Scheelde er iets in het dorp, had iemand hulp nodig? Dan bulderde Mulder op zondag ‘GEESTEREN AAN DE SPITS!’ En dan werd het een erezaak voor het dorp om daadwerkelijk iets te doen.
Want soms moet je voor de troepen uit lopen en niet er achteraan. Kan nog steeds.
Reageren? oostveen@gmail.com
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
@j.w.vandegraaf7146
16 okt 2026