donderdag 7 november 2013
woensdag 6 november 2013
Lekker! Eindelijk weer Europees Club-basketball in Nederland. SPM Shoeters Den Bosch vs. Rakvere
Het was natuurlijk ‘afzien’, in letterlijke zin, het afgelopen seizoen; geen enkele Nederlandse club die Internationaal meedeed, deelnam aan een Europees Beker-toernooi. Zonde! Terwijl bijvoorbeeld Zorg&Zekerheid Leiden toch echt een mooi Europees seizoen had, in 2011-2012. Dan geef je, als Nederlands Basketball zijnde, terrein prijs.
De redenen waarom er vorig jaar door geen enkele, en nu toch weer door maar liefst drie Nederlandse clubs deelgenomen wordt, waren mij respectievelijk heel duidelijk(1) en in het geheel niet duidelijk(2). Geld was natuurlijk een overweging om niet mee te doen(1). Ik weet het niet, maar misschien dat het animo van spelers (om bij een club die wel/niet Internationaal bezig is te komen spelen) een reden(2) is om het nu weer wel te doen?
Hoe dan ook; ‘we’ doen weer mee, en ik kan niet anders zeggen dan dat dat mij een goed gevoel geeft… Aan de Bossche ploeg om van dat goede gevoel een ‘lekker gevoel’ te maken, dat zou natuurlijk kunnen door een heerlijke pot met winst voor te schotelen!
Aan de opkomst van publiek was wel duidelijk af te leiden dat mijn dorst naar Internationaal Basketball (nog) niet wordt gedeeld door een groot (deel van) het publiek; zo jammer! Maar de mensen die er wel waren zaten er van meet af aan wel ‘goed in’.
De wedstrijd was in Kwart Een ook close en ging op en neer, was dus aantrekkelijk, met mooie strijd van beide teams. Daarbij leek het mij dat de Esten net een beetje ‘gehaaider en meer volwassen’ oogden, terwijl de Bosschenaren er harder voor moesten vechten, maar in mijn ogen nog wel beter zouden moeten kunnen. Beter schieten, bijvoorbeeld…
Ook in Kwart Twee was aanvankelijk close; meer dan 1-3 punten werd het gat tussen beiden niet (tot 27-24 met 6:47 te gaan), terwijl mijn gevoel van ‘dat moet kunnen lukken’ sterker werd door fraaie aanvallen en taaie verdediging van SPM Shoeters. De eerste kraakjes in de stevige uitstraling van Rakvere werden rond dat zelfde moment zichtbaar; bijvoorbeeld door een zomaar weggegooide inbound-pass op de eigen baseline. Zo te zien voelden de Bossche spelers het ook; het spel werd overtuigder, waar het Estse schot duidelijk minder werd. Toch werd een en ander nog niet direct zichtbaar in de stand, want met een Ests Drietje werd het met 3:40 te gaan gewoon weer 31-29. Misschien dat de fouten-verhouding op dat moment (2-5) wel het duidelijkst weergaf dat Den Bosch de overhand begon te krijgen. Via vooral een zeer aanwezige Marcel Aarts werd het verschil zeven bij 36-29. De (dubieuze?) derde fout van Akerboom was toen wel een minnetje. Rust 39-30; nog zo’n helft en je zou kunnen spreken van een mooie start van het Nederlandse Internationale Clubseizoen!
De eerste minuten van het derde bedrijf begonnen vrijwel hetzelfde als het begin van de wedstrijd; meer Estse overtuiging, en ook de derde (wat lullige) fout van Stefan Wessels hielp niet; de eerste Time-Out van Sam Jones kwam na 3:35 bij 43-39. Deze stand bleef lang staan; een ‘Make or Break-punt’ dus. Den Bosch brak de ban als eerste, de direct op die score volgende pressie na een Estse OR zag er ook goed uit, en leidde tot herstel van de marge (47-39). Daarna was het voor de Esten ‘zoeken’ tegen de Bossche 2-3 Zone en kwamen er mogelijkheden voor Shoeters om de wedstrijd te beslissen. Dat leidde tot een run die door intercepties en steals via 51-39, en 53-39 (Akerboom) voor een mooie marge zorgde. Pas daarna kon Rakvere weer iets terugdoen (53-44). Tegen de ook al in een Zone terugvallende Esten was het even zoeken, maar weer Akerboom ('And1') hield zijn team aanvallend gaande. Verdedigend hield het Bossche collectief de fysiek sterke Jenkins redelijk onder controle. Het was jammer dat een eventueel ‘Buzzer-beatend Drietje’ van alweer Akerboom net niet viel. Voor Kwart Vier was de marge van de Rust weer hersteld: 56-47.
De sfeer in de zaal was in deze periode goed en betrokken, maar nog wel een beetje (te) afwachtend; de Esten werden niet bepaald door het publiek ‘weggeblazen’… Maar toen Wesley voor de vierde fout van Jenkins zorgde zag het er toch wel heel goed uit. Ook Kees Akerboom bleef zijn team vooruit sleuren, en daardoor kwam Rakvere niet echt dichterbij. Een zware ‘Airball’ leek het eind van het Estse verzet in te luiden, maar dat kwam toch nog niet definitief. Wesley was niet meer te stoppen, de verdediging bleef energiek, ook Farokanesh gooide er een driepunter in, en al braken de Esten nooit echt, kon SPM Shoeters de zege (78-71) binnenhalen. Het was dat Jenkins, na zijn terugkomst op het veld, ook de Bossche verdediging problemen gaf, en dat de Bossche foutenlast opliep tot het punt waar er net geen onoverkomelijke problemen ontstonden, waardoor de schade voor Rakvere binnen de perken bleef.
En daarmee was een wat grotere marge eigenlijk het enige wat er aan de Bossche Europese ‘Doorstart’ ontbrak. Maar ja, een mens moet wat te wensen overhouden..! Zo'n wens staat direct voor volgende week dinsdag: dan kan SPM Shoeters een grote stap maken richting volgende ronde als tegen het vandaag Uit winnende Antwerpen nog een zege zou boeken.
Het was uiteindelijk inderdaad een ‘Lekker avondje Europees Basketball’; ik hoop dat ook Leiden en Groningen hun Europese Seizoen zo zullen beginnen.
AART DEKKER
De redenen waarom er vorig jaar door geen enkele, en nu toch weer door maar liefst drie Nederlandse clubs deelgenomen wordt, waren mij respectievelijk heel duidelijk(1) en in het geheel niet duidelijk(2). Geld was natuurlijk een overweging om niet mee te doen(1). Ik weet het niet, maar misschien dat het animo van spelers (om bij een club die wel/niet Internationaal bezig is te komen spelen) een reden(2) is om het nu weer wel te doen?
Hoe dan ook; ‘we’ doen weer mee, en ik kan niet anders zeggen dan dat dat mij een goed gevoel geeft… Aan de Bossche ploeg om van dat goede gevoel een ‘lekker gevoel’ te maken, dat zou natuurlijk kunnen door een heerlijke pot met winst voor te schotelen!
Aan de opkomst van publiek was wel duidelijk af te leiden dat mijn dorst naar Internationaal Basketball (nog) niet wordt gedeeld door een groot (deel van) het publiek; zo jammer! Maar de mensen die er wel waren zaten er van meet af aan wel ‘goed in’.
De wedstrijd was in Kwart Een ook close en ging op en neer, was dus aantrekkelijk, met mooie strijd van beide teams. Daarbij leek het mij dat de Esten net een beetje ‘gehaaider en meer volwassen’ oogden, terwijl de Bosschenaren er harder voor moesten vechten, maar in mijn ogen nog wel beter zouden moeten kunnen. Beter schieten, bijvoorbeeld…
Ook in Kwart Twee was aanvankelijk close; meer dan 1-3 punten werd het gat tussen beiden niet (tot 27-24 met 6:47 te gaan), terwijl mijn gevoel van ‘dat moet kunnen lukken’ sterker werd door fraaie aanvallen en taaie verdediging van SPM Shoeters. De eerste kraakjes in de stevige uitstraling van Rakvere werden rond dat zelfde moment zichtbaar; bijvoorbeeld door een zomaar weggegooide inbound-pass op de eigen baseline. Zo te zien voelden de Bossche spelers het ook; het spel werd overtuigder, waar het Estse schot duidelijk minder werd. Toch werd een en ander nog niet direct zichtbaar in de stand, want met een Ests Drietje werd het met 3:40 te gaan gewoon weer 31-29. Misschien dat de fouten-verhouding op dat moment (2-5) wel het duidelijkst weergaf dat Den Bosch de overhand begon te krijgen. Via vooral een zeer aanwezige Marcel Aarts werd het verschil zeven bij 36-29. De (dubieuze?) derde fout van Akerboom was toen wel een minnetje. Rust 39-30; nog zo’n helft en je zou kunnen spreken van een mooie start van het Nederlandse Internationale Clubseizoen!
De eerste minuten van het derde bedrijf begonnen vrijwel hetzelfde als het begin van de wedstrijd; meer Estse overtuiging, en ook de derde (wat lullige) fout van Stefan Wessels hielp niet; de eerste Time-Out van Sam Jones kwam na 3:35 bij 43-39. Deze stand bleef lang staan; een ‘Make or Break-punt’ dus. Den Bosch brak de ban als eerste, de direct op die score volgende pressie na een Estse OR zag er ook goed uit, en leidde tot herstel van de marge (47-39). Daarna was het voor de Esten ‘zoeken’ tegen de Bossche 2-3 Zone en kwamen er mogelijkheden voor Shoeters om de wedstrijd te beslissen. Dat leidde tot een run die door intercepties en steals via 51-39, en 53-39 (Akerboom) voor een mooie marge zorgde. Pas daarna kon Rakvere weer iets terugdoen (53-44). Tegen de ook al in een Zone terugvallende Esten was het even zoeken, maar weer Akerboom ('And1') hield zijn team aanvallend gaande. Verdedigend hield het Bossche collectief de fysiek sterke Jenkins redelijk onder controle. Het was jammer dat een eventueel ‘Buzzer-beatend Drietje’ van alweer Akerboom net niet viel. Voor Kwart Vier was de marge van de Rust weer hersteld: 56-47.
De sfeer in de zaal was in deze periode goed en betrokken, maar nog wel een beetje (te) afwachtend; de Esten werden niet bepaald door het publiek ‘weggeblazen’… Maar toen Wesley voor de vierde fout van Jenkins zorgde zag het er toch wel heel goed uit. Ook Kees Akerboom bleef zijn team vooruit sleuren, en daardoor kwam Rakvere niet echt dichterbij. Een zware ‘Airball’ leek het eind van het Estse verzet in te luiden, maar dat kwam toch nog niet definitief. Wesley was niet meer te stoppen, de verdediging bleef energiek, ook Farokanesh gooide er een driepunter in, en al braken de Esten nooit echt, kon SPM Shoeters de zege (78-71) binnenhalen. Het was dat Jenkins, na zijn terugkomst op het veld, ook de Bossche verdediging problemen gaf, en dat de Bossche foutenlast opliep tot het punt waar er net geen onoverkomelijke problemen ontstonden, waardoor de schade voor Rakvere binnen de perken bleef.
En daarmee was een wat grotere marge eigenlijk het enige wat er aan de Bossche Europese ‘Doorstart’ ontbrak. Maar ja, een mens moet wat te wensen overhouden..! Zo'n wens staat direct voor volgende week dinsdag: dan kan SPM Shoeters een grote stap maken richting volgende ronde als tegen het vandaag Uit winnende Antwerpen nog een zege zou boeken.
Het was uiteindelijk inderdaad een ‘Lekker avondje Europees Basketball’; ik hoop dat ook Leiden en Groningen hun Europese Seizoen zo zullen beginnen.
AART DEKKER
maandag 4 november 2013
Kyteman's Hiphop Orchestra in Concert
Een fenomeen, dat mag je Kyteman toch wel noemen; niet geheel geslaagd op het Conservatorium,maar dan toch in slechts een paar jaar uitgroeien tot iets heel groots in de muziek, en dat op geheel eigen wijze. Je kunt het goed vinden of niet, ik kan het wel waarderen, maar het feit dat een toch nog relatief jonge persoon kans ziet zoveel mensen bij elkaar te halen en houden, en met die groep veel succes te hebben bij een groot publiek, dat feit vind ik het meest inspirerend aan Kyteman, zeker omdat hij dat alles ook nog eens voor elkaar bokste in een tijd waar er gehakt wordt in de cultuurbudgetten, en er grote, serieuze orkesten in zwaar weer terecht kwamen. En dan heb ik het nog maar niet over 'Kytopia', dat ik om persoonlijke redenen zeker zo inspirerend vind.
Het is een 'Reprise', maar ik denk nog steeds dat (een variatie op) dit nummer naar het Euro Songfestival zou moeten als Nederlandse inzending...
Een korte historie en interview met Colin Benders/Kyteman:
Het is een 'Reprise', maar ik denk nog steeds dat (een variatie op) dit nummer naar het Euro Songfestival zou moeten als Nederlandse inzending...
Een korte historie en interview met Colin Benders/Kyteman:
zondag 3 november 2013
Magistraal: Ringvormige Zonsverduistering in Australië! (mei 2013)
Ringvormige zonsverduistering in Australië
(Met dank aan NRC.nl, Herbert Blankesteijn)
Deze vond plaats op 10 mei, nota bene tijdens zonsopgang. Tijdens een ringvormige zonsverduistering staat de maan relatief ver van de Aarde af, waardoor hij net niet groot genoeg is om de zon helemaal te bedekken.
zaterdag 2 november 2013
TiNBB/Uit de Oude Doos: Serge Zwikker voor dagje Amsterdam naar Basketball Week (Trouw, 27-12-1996)
17 jaar geleden alweer, 'we' (het Nederlandse Basketball) hadden nog een florerende (Haarlem/Holland/Amsterdam/Groninger) Basketball Week, het evenement waarvan ik weleens zei dat het 'net zo groot was als de rest van het Nederlandse Basketball bij elkaar'...het lijkt een eeuw geleden...en in zekere zin is dat ook zo...
'Bovenmeester' Frank Voskuilen had weer eens een fantastische stunt bedacht: de North Carolina Tarheels, een van de iconen van het Amerikaanse College-basketball, kwamen naar de HBW voor twee wedstrijden (tegen Den Bosch en het Nationaal Team van Bulgarije), en dat was een nieuw hoogtepunt in een reeks van vele voor het fantastische Einde-jaars-Toernooi in Nederland.
De reden? Bij het team uit Chapel Hill speelde een jonge Nederlander die de op-een-na meest beroemde Nederlandse Sportman in de USA was (na auto-racer Luyendijk, maar voor de grootste Nederlandse Basketballer aller tijden - RIk Smits -(!), zijn naam? Serge Zwikker.
Serge kwam uit Maassluis, was tegen de 2m20 lang, en was al als jochie naar Amerika vertrokken; hij speelde er al High School Basketball en was dus nu starter van een van de grootste Basketball-universiteiten van Amerika. Teamgenoten? Onder andere Vince Carter en Antawn Jamison, nu nog NBA-spelers, NBA-sterren!
Serge was immens populair in het basketball-gekke North Carolina, ik mocht dat zelf een paar maanden later ervaren, toen ik hem opzocht in de VS. Een goede basketballer, dat zeker; hij werd als 30e 'gedraft' voor de NBA en maakte een jaar deel uit van de Houston Rockets. Maar veel belangrijker nog; een fantastische persoon, en dat was, meer nog dan zijn basketball-kwaliteiten, de verklaring voor zijn populariteit aan de andere kant van de grote plas.
In Nederland is hij nooit echt bekend geworden; zijn leven was in Amerika, en om in het Basketball-analfabete Nederland beroemd te worden moet iemand toch zeker 5-10 jaar aan de weg timmeren in de NBA. Maar in 2011 was Serge coach op de Eerste Rob Meurs Basketball Memorial in Gorinchem, en hebben 110+ jonge Nederlandse spelers kennis met hem mogen maken, en dat was een groot succes.
Dat hij zo onbekend is gebleven is jammer, want Serge zou het Nederlandse Basketball veel te bieden hebben; hij is vriendelijk, geduldig, kent zowel de 'Ups', als de 'Downs' die horen bij het basketballen in zowel Amerika als Nederland, en hij kan het uitleggen. Ik hoop dat we hem nog regelmatig zullen zien hier in Nederland, want voor mij is hij een van de 'Toppers in het Nederlandse Basketball' (TiNBB)!
In 1996 schreef Dagblad Trouw het onderstaande bericht over zijn aanwezigheid op de HBW:
'Ik hoop dezelfde voetstappen als Rik Smits te maken'
ERIC HORNSTRA − 27/12/96, 00:00
HAARLEM - Het is een koddig gezicht. Bij het bowling- en partycentrum in Haarlem-Noord, de plek waar de vijftiende editie van de Haarlem Basketball Week ten doop wordt gehouden, wurmt een knaap zich moeizaam uit een veel te kleine auto. Als de slungel eindelijk de gebruikelijke lichaamshouding van de 'homo sapiens' heeft aangenomen, krijgt de vierwieler op het oog de afmetingen van een Dinky Toy.
Twee meter en twintig centimeter meet de jongeling, die slechts voor ruim een week Amerika verlaten heeft. Hij is, eigenaardig genoeg, een volstrekt onbekende voor de gemiddelde Nederlander. De naam Serge Zwikker doet weinig harten sneller kloppen. Toch is HBW-organisator Frank Voskuilen “apetrots” dat juist deze Zwikker zijn toernooi met een bezoek vereert. Zelfs het feit dat diens equipe, University of North Carolina, slechts vandaag (tegen EBBC Den Bosch) en morgen (tegen het nationale team van Bulgarije) even langs komt voor een basketbaldemonstratie, mag de pret niet drukken. Zwikker, de center van de universiteitsploeg, moet fungeren als het uithangbord voor de vijftiende Week. 'Neerlands hoop in bange dagen' mag daarom bij de toernooichef aanschuiven voor de persconferentie.
Omdat basketballend Nederland door een bedroevende infrastructuur is gedegradeerd tot een ontwikkelingsland zonder toekomst, ondernamen de spaarzame talenten het afgelopen decennium de onvermijdelijke vlucht naar sterkere competities (vooral Amerika). Al jaren zijn er inspanningen om die reizende pioniers - profspeler Rik Smits, Geert Hamming, Mike Nahar en Serge Zwikker - te bewegen tot optredens in het nationale team. In die missie slaagt bondscoach Toon van Helfteren maar mondjesmaat. Nahar en Hammink kregen het Oranje-shirt over het bovenlijf, maar Zwikker bleef waar hij zat: in Amerika.
Het ligt aan de slechte communicatie of preciezer: het compleet ontbreken ervan, als je de woorden van Zwikker zelf mag geloven. De onbuigzaamheid van Van Helfteren die hem éénmaal een afzegging om studieredenen niet vergaf en nadien niets meer liet horen, heeft het 23-jarige talent tot dusver op een zijspoor gehouden.
“Toch vind ik het nog altijd een eer voor het Nederlandse team uit te komen”, zegt Zwikker met een goudeerlijke blik. “Zo gauw ik een brief in de bus zou krijgen, sta ik bij wijze van spreken de volgende ochtend op de stoep voor de sporthal. Ik ben bereid het Nederlandse basketbal te helpen. Als het aan mij ligt, proberen we het Nederlands basketbal weer op het hoogste niveau van Europa te krijgen.”
Met die laatste wens gaat Zwikker zich te buiten aan 'wishfull thinking', maar zijn gebrekkige kennis van het Nederlandse niveau kan hem niet worden aangewreven. Al op zijn vijftiende jaar maakte hij vanuit Maassluis de grote oversteek. Zwikker: “Mijn informatie over Nederland blijft beperkt tot de teletekstpagina's die ik via internet kan vinden. Zo kon ik mijn coach Dean Smith vertellen dat Nederland - met Nahar en Hammink in de gelederen - met 20 punten verschil had gewonnen van Bulgarije.”
Zwikker is een echte Amerikaan geworden. Een NBA-kandidaat, die slechts incidenteel denkt aan zijn Nederlandse roots. Tijdens het persuurtje zegt hij de verrichtingen van Rik Smits nauwlettend te volgen, maar het Nederlandse vocabulaire gaat hem al moeilijk af. Hij wil niet in de voetsporen van zijn beroemde landgenoot treden, maar hoopt “dezelfde voetstappen te maken”.
Haarlem is voor Zwikker gewoon een gezellig tussendoortje in een jaar dat in het teken staat van de draft, het selectie-circus waarbij uit zo'n duizend college-verlaters in twee sessies 56 basketballers de sprong naar het NBA-walhalla mogen maken.
Zwikker wil eigenlijk niet verder kijken dan de dag van morgen. “Ik kan niet bepalen hoe mijn kansen op dit moment zijn. Ik volg de kranten in Amerika niet zo op dat punt en concentreer me liever op de NCAA (de competitie voor de teams van de universiteiten - red) zelf. Mijn geluk hangt niet af van de draft. Als de NBA onhaalbaar blijkt is het ook goed en probeer ik ergens in Europa onderdak te vinden.”
Coach Dean Smith gelooft echter in de mogelijkheden van zijn pupil. Zwikker dankt veel aan de man die aan zijn bovenmodale lengte extra kwaliteiten heeft toegevoegd: “Het team van North Carolina heeft iets moois, iets bijzonders. Zodra je je handtekening op het papier hebt gezet om daar vier of vijf jaar te spelen, kun je coach Smith bij wijze van spreken 'Dad' noemen. Hij zal altijd voor je zorgen, in en buiten de speelzaal. Dean Smith is een legende in het Amerikaanse basketbal, ook al omdat hij de ontdekker van Michael Jordan is. Zelf heb ik vooral in technisch opzicht veel van hem opgestoken. Als je op zo'n college komt als North Carolina, word je eerst afgebroken tot niets, waarna je helemaal wordt opgebouwd tot topspeler. Toen ik er kwam had ik goede centers voor mij als Kevin Salvadori, Eric Montross en Matt Wenstrom. Mijn geduld heeft toch rendement gebracht. Sinds twee jaar ben ik startend speler.”
Haarlem mag zich twee keer vergapen aan de reus van Nederlandse origine. De wedstrijden van UNC moeten voor de organisatie de hoogtepunten van de Week worden. Zwikker is er de man niet naar dat mooie sprookje onderuit te halen, maar verraadt de achterliggende vakantiemotieven van de Amerikanen als het uitgaansleven ter sprake komt: “De spelers gaan in ieder geval Amsterdam in om te zien of het waar is wat ze allemaal gehoord hebben. Wat ik ze daarover heb verteld?” Serge Zwikker lacht veelbetekenend. “Ik heb gezegd dat Amsterdam een heel mooie stad is.”
De reden? Bij het team uit Chapel Hill speelde een jonge Nederlander die de op-een-na meest beroemde Nederlandse Sportman in de USA was (na auto-racer Luyendijk, maar voor de grootste Nederlandse Basketballer aller tijden - RIk Smits -(!), zijn naam? Serge Zwikker.
Serge kwam uit Maassluis, was tegen de 2m20 lang, en was al als jochie naar Amerika vertrokken; hij speelde er al High School Basketball en was dus nu starter van een van de grootste Basketball-universiteiten van Amerika. Teamgenoten? Onder andere Vince Carter en Antawn Jamison, nu nog NBA-spelers, NBA-sterren!
Serge was immens populair in het basketball-gekke North Carolina, ik mocht dat zelf een paar maanden later ervaren, toen ik hem opzocht in de VS. Een goede basketballer, dat zeker; hij werd als 30e 'gedraft' voor de NBA en maakte een jaar deel uit van de Houston Rockets. Maar veel belangrijker nog; een fantastische persoon, en dat was, meer nog dan zijn basketball-kwaliteiten, de verklaring voor zijn populariteit aan de andere kant van de grote plas.
In Nederland is hij nooit echt bekend geworden; zijn leven was in Amerika, en om in het Basketball-analfabete Nederland beroemd te worden moet iemand toch zeker 5-10 jaar aan de weg timmeren in de NBA. Maar in 2011 was Serge coach op de Eerste Rob Meurs Basketball Memorial in Gorinchem, en hebben 110+ jonge Nederlandse spelers kennis met hem mogen maken, en dat was een groot succes.
Dat hij zo onbekend is gebleven is jammer, want Serge zou het Nederlandse Basketball veel te bieden hebben; hij is vriendelijk, geduldig, kent zowel de 'Ups', als de 'Downs' die horen bij het basketballen in zowel Amerika als Nederland, en hij kan het uitleggen. Ik hoop dat we hem nog regelmatig zullen zien hier in Nederland, want voor mij is hij een van de 'Toppers in het Nederlandse Basketball' (TiNBB)!
In 1996 schreef Dagblad Trouw het onderstaande bericht over zijn aanwezigheid op de HBW:
'Ik hoop dezelfde voetstappen als Rik Smits te maken'
ERIC HORNSTRA − 27/12/96, 00:00
HAARLEM - Het is een koddig gezicht. Bij het bowling- en partycentrum in Haarlem-Noord, de plek waar de vijftiende editie van de Haarlem Basketball Week ten doop wordt gehouden, wurmt een knaap zich moeizaam uit een veel te kleine auto. Als de slungel eindelijk de gebruikelijke lichaamshouding van de 'homo sapiens' heeft aangenomen, krijgt de vierwieler op het oog de afmetingen van een Dinky Toy.
Twee meter en twintig centimeter meet de jongeling, die slechts voor ruim een week Amerika verlaten heeft. Hij is, eigenaardig genoeg, een volstrekt onbekende voor de gemiddelde Nederlander. De naam Serge Zwikker doet weinig harten sneller kloppen. Toch is HBW-organisator Frank Voskuilen “apetrots” dat juist deze Zwikker zijn toernooi met een bezoek vereert. Zelfs het feit dat diens equipe, University of North Carolina, slechts vandaag (tegen EBBC Den Bosch) en morgen (tegen het nationale team van Bulgarije) even langs komt voor een basketbaldemonstratie, mag de pret niet drukken. Zwikker, de center van de universiteitsploeg, moet fungeren als het uithangbord voor de vijftiende Week. 'Neerlands hoop in bange dagen' mag daarom bij de toernooichef aanschuiven voor de persconferentie.
Omdat basketballend Nederland door een bedroevende infrastructuur is gedegradeerd tot een ontwikkelingsland zonder toekomst, ondernamen de spaarzame talenten het afgelopen decennium de onvermijdelijke vlucht naar sterkere competities (vooral Amerika). Al jaren zijn er inspanningen om die reizende pioniers - profspeler Rik Smits, Geert Hamming, Mike Nahar en Serge Zwikker - te bewegen tot optredens in het nationale team. In die missie slaagt bondscoach Toon van Helfteren maar mondjesmaat. Nahar en Hammink kregen het Oranje-shirt over het bovenlijf, maar Zwikker bleef waar hij zat: in Amerika.
Het ligt aan de slechte communicatie of preciezer: het compleet ontbreken ervan, als je de woorden van Zwikker zelf mag geloven. De onbuigzaamheid van Van Helfteren die hem éénmaal een afzegging om studieredenen niet vergaf en nadien niets meer liet horen, heeft het 23-jarige talent tot dusver op een zijspoor gehouden.
“Toch vind ik het nog altijd een eer voor het Nederlandse team uit te komen”, zegt Zwikker met een goudeerlijke blik. “Zo gauw ik een brief in de bus zou krijgen, sta ik bij wijze van spreken de volgende ochtend op de stoep voor de sporthal. Ik ben bereid het Nederlandse basketbal te helpen. Als het aan mij ligt, proberen we het Nederlands basketbal weer op het hoogste niveau van Europa te krijgen.”
Met die laatste wens gaat Zwikker zich te buiten aan 'wishfull thinking', maar zijn gebrekkige kennis van het Nederlandse niveau kan hem niet worden aangewreven. Al op zijn vijftiende jaar maakte hij vanuit Maassluis de grote oversteek. Zwikker: “Mijn informatie over Nederland blijft beperkt tot de teletekstpagina's die ik via internet kan vinden. Zo kon ik mijn coach Dean Smith vertellen dat Nederland - met Nahar en Hammink in de gelederen - met 20 punten verschil had gewonnen van Bulgarije.”
Zwikker is een echte Amerikaan geworden. Een NBA-kandidaat, die slechts incidenteel denkt aan zijn Nederlandse roots. Tijdens het persuurtje zegt hij de verrichtingen van Rik Smits nauwlettend te volgen, maar het Nederlandse vocabulaire gaat hem al moeilijk af. Hij wil niet in de voetsporen van zijn beroemde landgenoot treden, maar hoopt “dezelfde voetstappen te maken”.
Haarlem is voor Zwikker gewoon een gezellig tussendoortje in een jaar dat in het teken staat van de draft, het selectie-circus waarbij uit zo'n duizend college-verlaters in twee sessies 56 basketballers de sprong naar het NBA-walhalla mogen maken.
Zwikker wil eigenlijk niet verder kijken dan de dag van morgen. “Ik kan niet bepalen hoe mijn kansen op dit moment zijn. Ik volg de kranten in Amerika niet zo op dat punt en concentreer me liever op de NCAA (de competitie voor de teams van de universiteiten - red) zelf. Mijn geluk hangt niet af van de draft. Als de NBA onhaalbaar blijkt is het ook goed en probeer ik ergens in Europa onderdak te vinden.”
Coach Dean Smith gelooft echter in de mogelijkheden van zijn pupil. Zwikker dankt veel aan de man die aan zijn bovenmodale lengte extra kwaliteiten heeft toegevoegd: “Het team van North Carolina heeft iets moois, iets bijzonders. Zodra je je handtekening op het papier hebt gezet om daar vier of vijf jaar te spelen, kun je coach Smith bij wijze van spreken 'Dad' noemen. Hij zal altijd voor je zorgen, in en buiten de speelzaal. Dean Smith is een legende in het Amerikaanse basketbal, ook al omdat hij de ontdekker van Michael Jordan is. Zelf heb ik vooral in technisch opzicht veel van hem opgestoken. Als je op zo'n college komt als North Carolina, word je eerst afgebroken tot niets, waarna je helemaal wordt opgebouwd tot topspeler. Toen ik er kwam had ik goede centers voor mij als Kevin Salvadori, Eric Montross en Matt Wenstrom. Mijn geduld heeft toch rendement gebracht. Sinds twee jaar ben ik startend speler.”
Haarlem mag zich twee keer vergapen aan de reus van Nederlandse origine. De wedstrijden van UNC moeten voor de organisatie de hoogtepunten van de Week worden. Zwikker is er de man niet naar dat mooie sprookje onderuit te halen, maar verraadt de achterliggende vakantiemotieven van de Amerikanen als het uitgaansleven ter sprake komt: “De spelers gaan in ieder geval Amsterdam in om te zien of het waar is wat ze allemaal gehoord hebben. Wat ik ze daarover heb verteld?” Serge Zwikker lacht veelbetekenend. “Ik heb gezegd dat Amsterdam een heel mooie stad is.”
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
