Mensen die mijn stukjes lezen weten dat er een onderwerp is dat regelmatig terugkomt: de negatieve, zure, benadering van het Nederlandse Basketball door een deel van (en niet het onbelangrijkste deel!). Ik denk dat deze vaak onwaarachtig is, meestal een dieper liggend persoonlijk probleem weergeeft, maar vooral destructief is voor het NL-Basketball. De mensen die nu wat van het basketball proberen te maken zijn er tot op hoge mate de dupe van, want het is erg moeilijk bij het grote publiek een positief imago te kweken voor basketball als slechts een beperkt aantal mensen met vrijwel onbeperkte toegang tot de media, bekende mensen dus (nee, ik noem deze keer géén namen!) niet aflaat modder en stront te gooien naar en over ons vaderlandse basketball.
Het kan ook anders; heel anders! Daarom als voorbeeld bijgaand filmpje, gemaakt door niet Nederlandse mensen. Promotie? Jazeker! Maar daarmee direct niet serieus te nemen want 'niet journalistiek'? Absoluut niet! Dit stukje had door willekeurig welke Amerikaanse Basketball Media-persoon gemaakt kunnen worden; er is geen woord van gelogen en het representeert de werkelijkheid goed!
Hoor het eens van een ander: clicken op de volgende link en vervolgens op de rubriek 'Leisure' en dan op 'EclipseMyGuide Amsterdam Basketball'.
http://www.expatnl.com/
maandag 27 april 2009
donderdag 16 april 2009
Mijn laatste Basketballmeters
'My last shot?'; oftewel 'mijn laatste meters...'
Dit stuk schreef ik in verband met een voor mij unieke wedstrijd; een groot bepalend deel van mijn basketball-leven kwam 30 jaar na dato weer eens bij elkaar. Een mooie gelegenheid om de lezers van mijn stukjes wat meer inzicht te geven in het "waarom" van die stukjes, waar mijn motivatie en ideeen vandaan komen en voor iedereen bovendien een mooi stuk basketball-historie. Ik heb het stuk in zijn originele versie gehandhaafd, dus niet bijgewerkt naar vandaag.
In een bijzinnetje, of een regeltje tussen het grote verhaal door, heb ik in deze column al wel eens iets van mijn eigen basketball-geschiedenis losgelaten. Niet dat deze nu zo heel belangrijk is, maar het is natuurlijk bij de meeste mensen wel zo dat met name iemands vroegste geschiedenis erg bepalend is voor latere gebeurtenissen en opvattingen; zo ook bij mij. Nu, ter gelegenheid van een heuse benefietwedstrijd, is het een mooie gelegenheid om eens wat meer over mezelf, mijn (basketball-)geschiedenis en -achtergronden uit de doeken te doen.
Ik begon op 15-jarige leeftijd bij Frisol/R in Dordrecht (nu Rowic) interesse te krijgen in de mooie sport basketball. Er waren toen nog meerdere landelijke '2e Divisies', er waren sponsors, en er waren buitenlandse, c.q. Amerikaanse, spelers actief tot op dat niveau. Ik was korfballer en hoorde van een teamgenote dat zij weleens met haar broer naar een wedstrijd van Frisol ging kijken en dat 'dat leuk was'. Een onzichtbare kracht trok mij naar Sporthal Wielwijk en daar ging er een wereld voor mij open: er speelde een Amerikaan genaamd Jerome Freeman, bijnaam de 'Parel van Hawaii', die een uitnodiging om bij de Harlem Globetrotters te komen spelen had afgeslagen, om in het buitenland te gaan spelen en zijn internationale carrière startte dus in Dordrecht. Ik zag de wedstrijd, ik meen tegen Flubbers uit Twente, ik zag Freeman spelen, en ik was in een klap verkocht! Dit was al helemaal het geval toen enkele weken later Frisol/R, na al eerder Eredivisionist DED te hebben uitgeschakeld, voor een uitverkocht huis (en dan bedoel ik echt stijf UITVERKOCHT; er waren maximaal extra tribunes bijgebouwd, en er kon geen muis meer bij. Marco de Waard's Regionale Brandweer zou vandaag de dag opleggen dat er zeker 500 kaarten minder verkocht zouden mogen worden!), tegen Fiat Stars uit Amsterdam voor een halve finale plaats in de Nationale Beker.
Het scheelde weinig of Freeman schakelde, met in zijn kielzog mensen zoals Wim en Gerard Seits, Ids Thijsseling, Henk Stolk, Ben Barneveld en Kees vd Berg, het 'grote' Fiats Stars uit... U begrijpt, nou ja misschien ook wel niet, vooral jongere lezers zullen zich moeilijk voor kunnen stellen hoe het toen was; ik was 'hooked' en verliet de edele korfbalsport voor 'de Real Deal' Basketball.
In korte tijd meldden indertijd ook René Ridderhof, Erik Snijders, Rijk van Dongen, Edu Bolte, Hans Heijdeman, Adje Finmans, Marcel Gahrman, Cor de Haze, e.a, allemaal zo'n 15, 16 jaar oud, zich aan als lid. Frisol/R kocht zich in in de Eredivisie, en de volgende twee jaren zagen wij als jonge 'pikkie's' Eredivisiewedstrijden van een sport die op dat moment de hemel bestormde; de 'Gouden Eeuw' van het Nederlandse Basketball was aanstaande. Na twee jaar verdween de club (vrijwillig) uit de Eredivisie, maar gebeurde er tegelijkertijd iets anders, wat een belangrijke stap was in de ontwikkeling van het NL basketball; voorzitter Henk Stolk trok Maarten van Gent aan als eerste full time coach van Nederland. Maarten koos direct voluit voor het inpassen van jeugdspelers; zo maakten binnen korte tijd René Ridderhof, Hans Heijdeman, Edu Bolte, Rijk van Dongen, Adje Finmans, Harry de Roo en anderen hun debuut in het eerste mannenteam. Let wel, het ging hierbij veelal om spelers van 16,17 of 18 jaar, het was dus een ongekende move!
In enkele jaren bouwde van Gent een met 1, later 2 Amerikanen, en 1 of 2 Nederlanders met wat meer routine, aangevuld veredeld Juniorenteam. Dat team promoveerde op eigen kracht naar de Eredivisie en daarmee maakte Frisol/R op 23 september 1978 zijn rentree in de Eredivisie.
De spelers op die gedenkwaardige dag (tegenstander was NN*Donar Groningen) waren:
Rene Ridderhof*, Erik Snijders, David Moore, Rijk van Dongen, Hans Heydeman*, Desmond Dennis, Martin Gijsbers, Aart Dekker, Wim vd Bogaard en Marco de Waard*. Een* staat voor: 'werd later A-international'. Natuurlijk was deze line-up slechts een moment opname, want ook spelers als Edu Bolte*, Wim Kanters*, Raymond Bottse*, Paul van Solm*, Eric van Solm, Hans Cussell, Rene Vervoorn*, Ron Richel, Ron Bornett, Robert Smits, Jaap vd Put en vele anderen maakten voor kortere of langere tijd deel uit van wat er indertijd, en de jaren die volgden, in Dordrecht gebeurde. Interessant om te citeren is wat de toen (nog wel) vol gas aan het Nederlandse Basketball mee bouwende Mart Smeets schreef in het Basketball Jaarboek 1978/1979:
“Frisol is voor de top van de Nederlanse basketballwereld geen echte vreemde. Vier jaar geleden deed de Dordtse ploeg wat schuchtere stappen binnen de eredivisie, die eigenlijk niet slecht te noemen waren, maar wel enige onzekerheid aangaven. De ploeg had een sponsor, maar in de knettergekke prijsopdrijving van andere clubs/sponsors wilde Nico de Vries (de sponsor dus) beslist niet meegaan. Waardoor er bewust een stap terug gedaan werd en de luwte van de landelijke eerste klasse werd opgezocht. Nu echter is Frisol/R terug. Met een totaal nieuwe bezetting, met veel inlands talent en met een sponsor die nog steeds vindt dat hij niet meedoet in de race van de honderdduizenden. Een club dus met een aardige ploeg en een aardige sponsor en misschien wel een club die model gaat staan voor de modale basketballvereniging van de jaren '80...”
Voorwaar, profetische woorden(!), al waren er maar weinig (of geen) clubs die in de vele jaren daarna de jeugd zoveel kansen gaven als Maarten in Dordrecht wél consequent deed. Helaas werd na +1980 de basketball coverage door de media minder, en (dus) ook de sponsoring, en zakte het NL-Basketball langzaam maar zeker, beetje bij beetje, weg. De toenmalige topclubs zoals Nashua Den Bosch, Nationale Nederlanden Groningen en Parker Leiden deden het met hun 'Supersponsoren' nog een flink aantal jaren zeer goed, ook internationaal, maar toen die gouden tijden voorbij waren en het geld van kleinere geldschieters moest komen was dat tijdperk voorbij... Was er toen, met het goede voorbeeld dat Frisol/R en Maarten van Gent als leidraad, echt geinvesteerd in het zoeken, rekruteren en ontwikkelen van Nederlands Talent dan had het basketball wellicht niet zo diep kunnen zinken; maar helaas (bijna) niemand deed dat... Iemand als voorzitter Rinus de Jong van Den Bosch, die zijn sporen voor het vasketball echt wel verdiend heeft, meldde doodleuk: “aan opleiden doe ik niet; ik koop de spelers die ik nodig heb wel...”.
Frisol handhaafde zich in zijn tweede verblijf zo'n jaar of vijf in de Eredivisie, eerst onder Maarten van Gent en later aan de hand van Charis Sideris. Ik was er, als speler, slechts het eerste seizoen (als speler) bij. Veel ex-teamgenoten zwierven als basketballer de wereld over; maakten EK's, WK en/of POT's mee. Een aantal werden echt 'profbasketballer' in andere clubs, enkele kozen, net zoals ik, al snel voor een verblijf in de lagere klassen. Sommigen basketballen nog steeds, iets dat voor mij helaas al weer zo'n kleine 20 jaar geleden onmogelijk werd. Maar al voor de legendarische jaren eind 70/begin 80'er jaren plantte met name Maarten van Gent het basketballzaadje diep in mij en vele anderen. Hij liet ons ook de eerste stappen op de Internationale velden maken; voor mij ging het dan om landen als Israel, België en Frankrijk. Het belangrijkste was dat hij liet zien dat er, ook in het basketball, heel veel mogelijk is als je jezelf er maar voor inzet, je in iets gelooft en bereid bent nieuwe wegen in te slaan. Ik heb die lessen toen geleerd, en het heeft veel van wat ik later in het basketball heb gedaan mede bepaald; het is nooit meer overgegaan...
Maarten van Gent verliet Frisol/R en werd coach bij NN*Donar in Groningen (kampioen), via, via bij BC Oostende (kampioen) en in Tallinn (kampioen); kampioenschappen in drie verschillende landen, en bovendien bondscoach van zowel Estland als (later) Nederland; geen enkele Nederlandse coach doet hem dat na! Op deze manier wakkerde hij de interesse voor (Internationaal) Top Basketball verder aan en was hij wederom inspirerend bezig voor mensen zoals ik; want als Maarten het kan...
Ik heb in de dertig jaar die volgden zo'n beetje alles gedaan wat je in het basketball kan doen. Deze stukjes, waardoor ik (vaak samen met Telegraaf-basketball-journalist Charis Sideris, óók ex-Frisol/R) door sommigen als laatste/onverbeterlijke optimist word gezien, zijn dan ook een direct uitvloeisel van wat ik in mijn vroege-jeugd-basketball-dagen in Dordrecht heb meegemaakt.
Frisol/R, onder Charis Sideris, op het randje van de Play Offs beland (toen nog met vier ploegen gespeeld), speelde onvoldoende goed in op het (al lang van te voren gemelde) stoppen van sponsor van vele jaren Frisol. Het sterke, nog goeddeels uit 'eigen kweek' bestaande, team spatte uit elkaar. Het schaduwteam Kador/R, ook ik speelde er enkele jaren, werd het eerste team en speelde (uiteindelijk weer onder de aloude naam Rowic) nog vele, vele jaren in de Eerste Divisie(s). Deze werd trouwens al snel (eigenlijk) de Tweede Divisie omdat er een nieuwe Promotie Divisie tussen werd gezet.
Marco de Waard speelde nog een 'kleine eeuw' verder in de Eredivisie, bij RZ (Rotterdam Zuid), Den Helder, Goba en Den Bosch, alvorens hij terug keerde op het oude nest. De club Rowic kreeg het, ondanks de coach-inzet van oudgedienden zoals Edu Bolte en Marco de Waard die met jeugd aan de gang gingen, steeds moeilijker; zoals dat inmiddels voor vele 'gewone' Nederlandse Basketballverenigingen het geval is). Nu moet de club zelfs gedwongen de vaste Sporthal Sterrenburg, met daar aan vast de roemruchte eigen kantine, die lange tijd als baken en (financiële) basis functioneerde, verlaten voor een, ongetwijfeld mooiere, maar misschien wel veel minder geschikte, nieuw te bouwen sporthal.
Binnenkort organiseert Marco de Waard op zaterdag 14 februari 2009 een benefietwedstrijd voor de Roparun; het affice is mooi:
Frisol/R vs. Oud-Internationals
Plaats Sporthal Sterrenburg, Dordrecht
Aanvang Zaterdag 14 Februari 19:30h
Toegang € 5,- (voor het goede doel)
Het zullen wat mij betreft waarschijnlijk de laatste paar meters (als speler) op een basketballveld worden. Misschien zit er nog een laatste schotje in...veel meer in ieder geval niet.
Belangrijker lijkt het me dat een Reunië van die “Goeie Oude” tijd, een leuke happening wordt voor betrokkenen en publiek.
Beter nog als (veel) geïnteresseerden in Basketballgeschiedenis en/of het belang van een goede Jeugdopleiding, de kans te baat nemen om hierover met bijvoorbeeld Maarten van Gent, tegenstander coach Ton Boot (hij gaf onlangs een prachtig interview over het jezelf ontwikkelen als jeugdige speler, zie o.a. interview Frank Vischschraper met Ton Boot), of een van de andere aanwezigen te praten. Want succes en een goede jeugdopleiding kan, mits aan een aantal andere randvoorwaarden voldaan is; dat heeft de 'case' Frisol/R in Dordrecht aangetoond!
Mijns inziens (op dit moment) misschien nog belangrijker zou het zijn, als deze gelegenheid iets op zou leveren waardoor de club 'Rood Wit Crispijn', want daar staat de naam 'RoWiC' voor, uiteindelijk weer vele jaren bestaanszekerheid zou krijgen.
En natuurlijk een mooie opbrengst voor de 'FireRunners' in de Roparun, het goede doel van deze benefiet...
Ik hoop veel mensen te treffen op 14 februari!
AART DEKKER
Dit stuk schreef ik in verband met een voor mij unieke wedstrijd; een groot bepalend deel van mijn basketball-leven kwam 30 jaar na dato weer eens bij elkaar. Een mooie gelegenheid om de lezers van mijn stukjes wat meer inzicht te geven in het "waarom" van die stukjes, waar mijn motivatie en ideeen vandaan komen en voor iedereen bovendien een mooi stuk basketball-historie. Ik heb het stuk in zijn originele versie gehandhaafd, dus niet bijgewerkt naar vandaag.
In een bijzinnetje, of een regeltje tussen het grote verhaal door, heb ik in deze column al wel eens iets van mijn eigen basketball-geschiedenis losgelaten. Niet dat deze nu zo heel belangrijk is, maar het is natuurlijk bij de meeste mensen wel zo dat met name iemands vroegste geschiedenis erg bepalend is voor latere gebeurtenissen en opvattingen; zo ook bij mij. Nu, ter gelegenheid van een heuse benefietwedstrijd, is het een mooie gelegenheid om eens wat meer over mezelf, mijn (basketball-)geschiedenis en -achtergronden uit de doeken te doen.
Ik begon op 15-jarige leeftijd bij Frisol/R in Dordrecht (nu Rowic) interesse te krijgen in de mooie sport basketball. Er waren toen nog meerdere landelijke '2e Divisies', er waren sponsors, en er waren buitenlandse, c.q. Amerikaanse, spelers actief tot op dat niveau. Ik was korfballer en hoorde van een teamgenote dat zij weleens met haar broer naar een wedstrijd van Frisol ging kijken en dat 'dat leuk was'. Een onzichtbare kracht trok mij naar Sporthal Wielwijk en daar ging er een wereld voor mij open: er speelde een Amerikaan genaamd Jerome Freeman, bijnaam de 'Parel van Hawaii', die een uitnodiging om bij de Harlem Globetrotters te komen spelen had afgeslagen, om in het buitenland te gaan spelen en zijn internationale carrière startte dus in Dordrecht. Ik zag de wedstrijd, ik meen tegen Flubbers uit Twente, ik zag Freeman spelen, en ik was in een klap verkocht! Dit was al helemaal het geval toen enkele weken later Frisol/R, na al eerder Eredivisionist DED te hebben uitgeschakeld, voor een uitverkocht huis (en dan bedoel ik echt stijf UITVERKOCHT; er waren maximaal extra tribunes bijgebouwd, en er kon geen muis meer bij. Marco de Waard's Regionale Brandweer zou vandaag de dag opleggen dat er zeker 500 kaarten minder verkocht zouden mogen worden!), tegen Fiat Stars uit Amsterdam voor een halve finale plaats in de Nationale Beker.
Het scheelde weinig of Freeman schakelde, met in zijn kielzog mensen zoals Wim en Gerard Seits, Ids Thijsseling, Henk Stolk, Ben Barneveld en Kees vd Berg, het 'grote' Fiats Stars uit... U begrijpt, nou ja misschien ook wel niet, vooral jongere lezers zullen zich moeilijk voor kunnen stellen hoe het toen was; ik was 'hooked' en verliet de edele korfbalsport voor 'de Real Deal' Basketball.
In korte tijd meldden indertijd ook René Ridderhof, Erik Snijders, Rijk van Dongen, Edu Bolte, Hans Heijdeman, Adje Finmans, Marcel Gahrman, Cor de Haze, e.a, allemaal zo'n 15, 16 jaar oud, zich aan als lid. Frisol/R kocht zich in in de Eredivisie, en de volgende twee jaren zagen wij als jonge 'pikkie's' Eredivisiewedstrijden van een sport die op dat moment de hemel bestormde; de 'Gouden Eeuw' van het Nederlandse Basketball was aanstaande. Na twee jaar verdween de club (vrijwillig) uit de Eredivisie, maar gebeurde er tegelijkertijd iets anders, wat een belangrijke stap was in de ontwikkeling van het NL basketball; voorzitter Henk Stolk trok Maarten van Gent aan als eerste full time coach van Nederland. Maarten koos direct voluit voor het inpassen van jeugdspelers; zo maakten binnen korte tijd René Ridderhof, Hans Heijdeman, Edu Bolte, Rijk van Dongen, Adje Finmans, Harry de Roo en anderen hun debuut in het eerste mannenteam. Let wel, het ging hierbij veelal om spelers van 16,17 of 18 jaar, het was dus een ongekende move!
In enkele jaren bouwde van Gent een met 1, later 2 Amerikanen, en 1 of 2 Nederlanders met wat meer routine, aangevuld veredeld Juniorenteam. Dat team promoveerde op eigen kracht naar de Eredivisie en daarmee maakte Frisol/R op 23 september 1978 zijn rentree in de Eredivisie.
De spelers op die gedenkwaardige dag (tegenstander was NN*Donar Groningen) waren:
Rene Ridderhof*, Erik Snijders, David Moore, Rijk van Dongen, Hans Heydeman*, Desmond Dennis, Martin Gijsbers, Aart Dekker, Wim vd Bogaard en Marco de Waard*. Een* staat voor: 'werd later A-international'. Natuurlijk was deze line-up slechts een moment opname, want ook spelers als Edu Bolte*, Wim Kanters*, Raymond Bottse*, Paul van Solm*, Eric van Solm, Hans Cussell, Rene Vervoorn*, Ron Richel, Ron Bornett, Robert Smits, Jaap vd Put en vele anderen maakten voor kortere of langere tijd deel uit van wat er indertijd, en de jaren die volgden, in Dordrecht gebeurde. Interessant om te citeren is wat de toen (nog wel) vol gas aan het Nederlandse Basketball mee bouwende Mart Smeets schreef in het Basketball Jaarboek 1978/1979:
“Frisol is voor de top van de Nederlanse basketballwereld geen echte vreemde. Vier jaar geleden deed de Dordtse ploeg wat schuchtere stappen binnen de eredivisie, die eigenlijk niet slecht te noemen waren, maar wel enige onzekerheid aangaven. De ploeg had een sponsor, maar in de knettergekke prijsopdrijving van andere clubs/sponsors wilde Nico de Vries (de sponsor dus) beslist niet meegaan. Waardoor er bewust een stap terug gedaan werd en de luwte van de landelijke eerste klasse werd opgezocht. Nu echter is Frisol/R terug. Met een totaal nieuwe bezetting, met veel inlands talent en met een sponsor die nog steeds vindt dat hij niet meedoet in de race van de honderdduizenden. Een club dus met een aardige ploeg en een aardige sponsor en misschien wel een club die model gaat staan voor de modale basketballvereniging van de jaren '80...”
Voorwaar, profetische woorden(!), al waren er maar weinig (of geen) clubs die in de vele jaren daarna de jeugd zoveel kansen gaven als Maarten in Dordrecht wél consequent deed. Helaas werd na +1980 de basketball coverage door de media minder, en (dus) ook de sponsoring, en zakte het NL-Basketball langzaam maar zeker, beetje bij beetje, weg. De toenmalige topclubs zoals Nashua Den Bosch, Nationale Nederlanden Groningen en Parker Leiden deden het met hun 'Supersponsoren' nog een flink aantal jaren zeer goed, ook internationaal, maar toen die gouden tijden voorbij waren en het geld van kleinere geldschieters moest komen was dat tijdperk voorbij... Was er toen, met het goede voorbeeld dat Frisol/R en Maarten van Gent als leidraad, echt geinvesteerd in het zoeken, rekruteren en ontwikkelen van Nederlands Talent dan had het basketball wellicht niet zo diep kunnen zinken; maar helaas (bijna) niemand deed dat... Iemand als voorzitter Rinus de Jong van Den Bosch, die zijn sporen voor het vasketball echt wel verdiend heeft, meldde doodleuk: “aan opleiden doe ik niet; ik koop de spelers die ik nodig heb wel...”.
Frisol handhaafde zich in zijn tweede verblijf zo'n jaar of vijf in de Eredivisie, eerst onder Maarten van Gent en later aan de hand van Charis Sideris. Ik was er, als speler, slechts het eerste seizoen (als speler) bij. Veel ex-teamgenoten zwierven als basketballer de wereld over; maakten EK's, WK en/of POT's mee. Een aantal werden echt 'profbasketballer' in andere clubs, enkele kozen, net zoals ik, al snel voor een verblijf in de lagere klassen. Sommigen basketballen nog steeds, iets dat voor mij helaas al weer zo'n kleine 20 jaar geleden onmogelijk werd. Maar al voor de legendarische jaren eind 70/begin 80'er jaren plantte met name Maarten van Gent het basketballzaadje diep in mij en vele anderen. Hij liet ons ook de eerste stappen op de Internationale velden maken; voor mij ging het dan om landen als Israel, België en Frankrijk. Het belangrijkste was dat hij liet zien dat er, ook in het basketball, heel veel mogelijk is als je jezelf er maar voor inzet, je in iets gelooft en bereid bent nieuwe wegen in te slaan. Ik heb die lessen toen geleerd, en het heeft veel van wat ik later in het basketball heb gedaan mede bepaald; het is nooit meer overgegaan...
Maarten van Gent verliet Frisol/R en werd coach bij NN*Donar in Groningen (kampioen), via, via bij BC Oostende (kampioen) en in Tallinn (kampioen); kampioenschappen in drie verschillende landen, en bovendien bondscoach van zowel Estland als (later) Nederland; geen enkele Nederlandse coach doet hem dat na! Op deze manier wakkerde hij de interesse voor (Internationaal) Top Basketball verder aan en was hij wederom inspirerend bezig voor mensen zoals ik; want als Maarten het kan...
Ik heb in de dertig jaar die volgden zo'n beetje alles gedaan wat je in het basketball kan doen. Deze stukjes, waardoor ik (vaak samen met Telegraaf-basketball-journalist Charis Sideris, óók ex-Frisol/R) door sommigen als laatste/onverbeterlijke optimist word gezien, zijn dan ook een direct uitvloeisel van wat ik in mijn vroege-jeugd-basketball-dagen in Dordrecht heb meegemaakt.
Frisol/R, onder Charis Sideris, op het randje van de Play Offs beland (toen nog met vier ploegen gespeeld), speelde onvoldoende goed in op het (al lang van te voren gemelde) stoppen van sponsor van vele jaren Frisol. Het sterke, nog goeddeels uit 'eigen kweek' bestaande, team spatte uit elkaar. Het schaduwteam Kador/R, ook ik speelde er enkele jaren, werd het eerste team en speelde (uiteindelijk weer onder de aloude naam Rowic) nog vele, vele jaren in de Eerste Divisie(s). Deze werd trouwens al snel (eigenlijk) de Tweede Divisie omdat er een nieuwe Promotie Divisie tussen werd gezet.
Marco de Waard speelde nog een 'kleine eeuw' verder in de Eredivisie, bij RZ (Rotterdam Zuid), Den Helder, Goba en Den Bosch, alvorens hij terug keerde op het oude nest. De club Rowic kreeg het, ondanks de coach-inzet van oudgedienden zoals Edu Bolte en Marco de Waard die met jeugd aan de gang gingen, steeds moeilijker; zoals dat inmiddels voor vele 'gewone' Nederlandse Basketballverenigingen het geval is). Nu moet de club zelfs gedwongen de vaste Sporthal Sterrenburg, met daar aan vast de roemruchte eigen kantine, die lange tijd als baken en (financiële) basis functioneerde, verlaten voor een, ongetwijfeld mooiere, maar misschien wel veel minder geschikte, nieuw te bouwen sporthal.
Binnenkort organiseert Marco de Waard op zaterdag 14 februari 2009 een benefietwedstrijd voor de Roparun; het affice is mooi:
Frisol/R vs. Oud-Internationals
Plaats Sporthal Sterrenburg, Dordrecht
Aanvang Zaterdag 14 Februari 19:30h
Toegang € 5,- (voor het goede doel)
Het zullen wat mij betreft waarschijnlijk de laatste paar meters (als speler) op een basketballveld worden. Misschien zit er nog een laatste schotje in...veel meer in ieder geval niet.
Belangrijker lijkt het me dat een Reunië van die “Goeie Oude” tijd, een leuke happening wordt voor betrokkenen en publiek.
Beter nog als (veel) geïnteresseerden in Basketballgeschiedenis en/of het belang van een goede Jeugdopleiding, de kans te baat nemen om hierover met bijvoorbeeld Maarten van Gent, tegenstander coach Ton Boot (hij gaf onlangs een prachtig interview over het jezelf ontwikkelen als jeugdige speler, zie o.a. interview Frank Vischschraper met Ton Boot), of een van de andere aanwezigen te praten. Want succes en een goede jeugdopleiding kan, mits aan een aantal andere randvoorwaarden voldaan is; dat heeft de 'case' Frisol/R in Dordrecht aangetoond!
Mijns inziens (op dit moment) misschien nog belangrijker zou het zijn, als deze gelegenheid iets op zou leveren waardoor de club 'Rood Wit Crispijn', want daar staat de naam 'RoWiC' voor, uiteindelijk weer vele jaren bestaanszekerheid zou krijgen.
En natuurlijk een mooie opbrengst voor de 'FireRunners' in de Roparun, het goede doel van deze benefiet...
Ik hoop veel mensen te treffen op 14 februari!
AART DEKKER
woensdag 11 maart 2009
Je product op de markt zetten; Igor Wijker doet het voor geld.
Hij klonk ietwat gehaast, de vriend die mij belde op weg van werk naar huis: 'heb je het gezien, er staat een groot artikel in de nieuwste Nieuwe Revu over Amerikaanse Basketballers in Nederland en drugsgebruik...!?'. Ik had het nog niet gezien. Inmiddels wel, en ik word er (zoals zo vaak) goed ziek van! Waar gaat het over? Igor Wijnker, voormalig sportschrijver voor het Parool en nu blijkbaar in het veld actief als free-lancer, heeft een verhaal geschreven voor een editie van Sportboek Achilles, een uitgave van Veen. Overigens is Veen een uitgever die veel goeds doet voor een betere sportcultuur in ons kleine landje zonder veel sportcultuur; een inmiddels imposante lijst met sportboeken kwam uit bij deze uitgever, waar er voordat Veen daarmee begon geen enkele traditie bestond op het gebied van sportboeken. Maar goed, Igor Wijker heeft dus een verhaal geschreven in een boek dat nog uit moet komen.
Nu wil het geval dat in de, ook in Nederland inmiddels tot een ware heksenjacht verworden, 'strijd tegen doping' in slechts enkele maanden tijd drie in Nederland actieve Amerikaanse basketballers zijn betrapt op het gebruik van cannabis. Zij moesten dat feit met ontslag op staande voet bekopen. Een trieste zaak, maar dom-eigen schuld-dikke bult, voor die jongens. In de snel professioneler wordende Nederlandse Basketballwereld zitten clubbesturen en sponsoren niet te wachten op slechte voorbeelden en ongewenst gedrag van hun, al dan niet duur betaalde, professionals en de clubs grijpen dus in wanneer hun spelers een misstap maken. Het is weleens anders geweest!
En juist hierom gaat het nu in deze zaak. Ooit was het een publiek geheim dat (sommige? vele?) Amerikaanse spelers in Nederland zich te buiten gingen aan de geneugten van het leven die in Nederland zo gemakkelijk beschikbaar waren, waar dat toen in thuisland Amerika nog een stuk moeilijker was. Doping was in die tijd iets voor simpele zielen op een racefiets, die bereid waren 'pillen in de mik te stoppen', zelfs met gevaar voor eigen leven en gezondheid, alles ter bevordering van de kans op winst en eeuwige glorie (en een klein beetje geld). Veel werd er niet gedaan aan controle, maar als dit wel gebeurde dan bracht een simpele rubberen peer onder de oksel soms nog uitkomst (al was het maar als veilige gedachte bij de beslissing te 'gaan slikken'...). Tegenwoordig hebben we Dopingautoriteiten 'all over' en worden er fortuinen uitgegeven aan controles; ook in Nederland en (zelfs) in het Nederlandse Basketball! Ik heb al diverse malen tamelijk mensonterende controles meegemaakt van spelers die rond het middernachtelijk uur nog ‘moeten’, maar lange tijd na afloop van een wedstrijd gewoon nog niet kunnen plassen; dit kan (heel) erg zijn als de volgende ochtend vroeg alweer gevlogen moet worden. Ik ken een voorbeeld van een geblesseerde speler die driemaal achtereen in korte tijd ‘moest’, en zo zijn er vele minder wenselijke gevolgen van dopingcontroles, maar dat is een ander verhaal. Als nu een speler betrapt wordt dan is dat zo bekend en kan een club niet géén actie nemen. De kans om met druggebruik weg te komen is dus klein geworden. Zelfs als het gaat om één (of enkele) 'onschuldig' stickie(s). Ik ben de laatste om sofdrugsgebruik onbetekenend te vinden en geen reden tot ontslag, maar laten we wel wezen: van cannabisgebruik is (zelden of) nooit iemand beter gaan sporten, en zeker niet beter gaan basketballen. Om doping, in de zin van stimulerend middel ter bevordering van de prestaties, gaat het hier dus in het geheel niet, alhoewel het weinig coaches, clubbestuurders of sponsoren onverschillig zal laten of hun spelers wel of niet 'gebruiken'. Wel kan ik veilig stellen dat de verhouding tussen een speler die na een mooie overwinning een biertje of vijf à tien teveel tot zich neemt, en zijn collega die dit heugelijke feit viert met een paar joints, bij controle door een dopingcontroleur nogal scheef kan uitpakken, terwijl ik me dan afvraag wie van de twee er zichzelf en zijn omgeving het meeste schade berokkent (of risico daartoe op de koop toeneemt). Ik denk ook dat het nog maar te bezien staat of het druggebruik van de gemiddelde Amerikaanse basketballer van vandaag de dag, zelfs maar in de buurt komt van 'de collega's' van 15-25 jaar geleden. Waarschijnlijk niet, het zou weleens veel lager kunnen liggen!
En dan hebben we gelijk de kwestie van het foute verhaal van scribent Igor Wijnker bij de horens; hij schreef zijn verhaal al geruime tijd geleden en voor een boek dat nog uit moet komen. Zijn research vond al vrij lang geleden plaats, zo belde hij al meer dan vier maanden voor het verschijnen van de voorpublicatie, deze week in de Nieuwe Revu, met Henk Pieterse. Zijn oorspronkelijke verhaal ging vooral over de 'Steentijd van het Nederlandse Basketball', zo'n 20-30 jaar geleden! Zo verhaalt hij uitgebreid over Tommy Barker, ooit teamgenoot van Pieterse. Deze ontspoorde topspeler, voor veel jongere basketballadepten waarschijnlijk volledig onbekend, of slechts gekend uit verhalen 'over vroeger' en misschien van wat flitsen op DVD of oude video's, is naar ik begrijp al vele jaren dood en begraven, net als enkele andere grootheden van toen.
Nu wil het geval dat in de, ook in Nederland inmiddels tot een ware heksenjacht verworden, 'strijd tegen doping' in slechts enkele maanden tijd drie in Nederland actieve Amerikaanse basketballers zijn betrapt op het gebruik van cannabis. Zij moesten dat feit met ontslag op staande voet bekopen. Een trieste zaak, maar dom-eigen schuld-dikke bult, voor die jongens. In de snel professioneler wordende Nederlandse Basketballwereld zitten clubbesturen en sponsoren niet te wachten op slechte voorbeelden en ongewenst gedrag van hun, al dan niet duur betaalde, professionals en de clubs grijpen dus in wanneer hun spelers een misstap maken. Het is weleens anders geweest!
En juist hierom gaat het nu in deze zaak. Ooit was het een publiek geheim dat (sommige? vele?) Amerikaanse spelers in Nederland zich te buiten gingen aan de geneugten van het leven die in Nederland zo gemakkelijk beschikbaar waren, waar dat toen in thuisland Amerika nog een stuk moeilijker was. Doping was in die tijd iets voor simpele zielen op een racefiets, die bereid waren 'pillen in de mik te stoppen', zelfs met gevaar voor eigen leven en gezondheid, alles ter bevordering van de kans op winst en eeuwige glorie (en een klein beetje geld). Veel werd er niet gedaan aan controle, maar als dit wel gebeurde dan bracht een simpele rubberen peer onder de oksel soms nog uitkomst (al was het maar als veilige gedachte bij de beslissing te 'gaan slikken'...). Tegenwoordig hebben we Dopingautoriteiten 'all over' en worden er fortuinen uitgegeven aan controles; ook in Nederland en (zelfs) in het Nederlandse Basketball! Ik heb al diverse malen tamelijk mensonterende controles meegemaakt van spelers die rond het middernachtelijk uur nog ‘moeten’, maar lange tijd na afloop van een wedstrijd gewoon nog niet kunnen plassen; dit kan (heel) erg zijn als de volgende ochtend vroeg alweer gevlogen moet worden. Ik ken een voorbeeld van een geblesseerde speler die driemaal achtereen in korte tijd ‘moest’, en zo zijn er vele minder wenselijke gevolgen van dopingcontroles, maar dat is een ander verhaal. Als nu een speler betrapt wordt dan is dat zo bekend en kan een club niet géén actie nemen. De kans om met druggebruik weg te komen is dus klein geworden. Zelfs als het gaat om één (of enkele) 'onschuldig' stickie(s). Ik ben de laatste om sofdrugsgebruik onbetekenend te vinden en geen reden tot ontslag, maar laten we wel wezen: van cannabisgebruik is (zelden of) nooit iemand beter gaan sporten, en zeker niet beter gaan basketballen. Om doping, in de zin van stimulerend middel ter bevordering van de prestaties, gaat het hier dus in het geheel niet, alhoewel het weinig coaches, clubbestuurders of sponsoren onverschillig zal laten of hun spelers wel of niet 'gebruiken'. Wel kan ik veilig stellen dat de verhouding tussen een speler die na een mooie overwinning een biertje of vijf à tien teveel tot zich neemt, en zijn collega die dit heugelijke feit viert met een paar joints, bij controle door een dopingcontroleur nogal scheef kan uitpakken, terwijl ik me dan afvraag wie van de twee er zichzelf en zijn omgeving het meeste schade berokkent (of risico daartoe op de koop toeneemt). Ik denk ook dat het nog maar te bezien staat of het druggebruik van de gemiddelde Amerikaanse basketballer van vandaag de dag, zelfs maar in de buurt komt van 'de collega's' van 15-25 jaar geleden. Waarschijnlijk niet, het zou weleens veel lager kunnen liggen!
En dan hebben we gelijk de kwestie van het foute verhaal van scribent Igor Wijnker bij de horens; hij schreef zijn verhaal al geruime tijd geleden en voor een boek dat nog uit moet komen. Zijn research vond al vrij lang geleden plaats, zo belde hij al meer dan vier maanden voor het verschijnen van de voorpublicatie, deze week in de Nieuwe Revu, met Henk Pieterse. Zijn oorspronkelijke verhaal ging vooral over de 'Steentijd van het Nederlandse Basketball', zo'n 20-30 jaar geleden! Zo verhaalt hij uitgebreid over Tommy Barker, ooit teamgenoot van Pieterse. Deze ontspoorde topspeler, voor veel jongere basketballadepten waarschijnlijk volledig onbekend, of slechts gekend uit verhalen 'over vroeger' en misschien van wat flitsen op DVD of oude video's, is naar ik begrijp al vele jaren dood en begraven, net als enkele andere grootheden van toen.
De laatste maanden werden tot drie keer toe spelers in de Eredivisie betrapt op cannabisgebruik, in de jaren daarvoor gebeurde dat ook een enkele keer maar toen ging het om Nederlandse spelers. Daar heb ik toen nauwelijks wat over gehoord, en zeker geen 4-pagina-lang artikel in één van onze sensatiebladen zoals nu in de Nieuwe Revu. Ik kan het feit dat er nu ineens wèl een link wordt gelegd tussen drugsgebruik door Amerikanen nu, en de taferelen die zich in 'die Goede Oude Tijd'(!?) afspeelden maar op één manier uitleggen: het basketball wordt hier wéér, voor de zoveelste keer, misbruikt voor persoonlijke doeleinden; deze keer door een schrijver die een boek wil verkopen, en nog een extra graantje meepikt door zijn verhaal ook nog eens te verkopen aan een sensatie-periodiek. De link die hij om deze redenen legt tussen toen en nu is misplaatst, de schade die hij het hedendaagse basketball berokkent groot en onterecht.
Igor Wijker verdient hiermee een dikke vette rode kaart en een langdurige schorsing!
maandag 20 oktober 2008
De nooit aflatende Mart Smeets (1)
De dubieuze “eer”van de eerste aflevering gaat naar iemand die de afgelopen tijd vele eerbewijzen opgeprikt kreeg, zoveel dat zijn, toch niet onaanzienlijke, achterwerk inmiddels te klein is geworden voor nog een “veer in de reet”. Daar gaat het hier dan helaas ook niet om; dit stuk wil juist duidelijk maken dat de persoon in kwestie, Mart Smeets, het juist verdient in een schandpaal gezet te worden en, om met door hem zelf nog niet lang geleden gebezigde woorden, “met pek en veren dient te worden bekogeld”, in ieder geval door “ons, mensen die het Nederlandse Basketball een goed hart toedragen”!
De aanleiding:
In de uitzending van Studio Sport op Zondag 19-10-2008, werd een groot deel van de wedstrijd EiffelTowers Den Bosch-Rotterdam Challengers uitgezonden.
Op zich natuurlijk een verheugend feit: "zomaar" ruim een uur beelden uit de Nederlandse Competitie live op de buis! Helaas maakte de presentator van de middaguitzending in zijn afkondiging van de wedstrijd korte metten met de vreugde over de, in mijn ogen behoorlijk aantrekkelijke, wedstrijd op TV. Naar mijn bescheiden mening had Eiffel een fantastische groep spelers bij elkaar gebracht en ook Rotterdam viel mij in het geheel niet tegen.
Maar toch: Mart Smeets ramde in slechts enkele woorden alle positiviteit genadeloos het zompige Hilversumse moeras in. Zijn afkondiging kwam er namelijk op neer dat niet alleen het niveau van de zojuist getoonde wedstrijd bedroevend was, maar dat ook van de gehele Nederlandse competitie nog steeds niets voorstelde, en dat dit (mede) veroorzaakt werd door het grote aantal buitenlanders van bedenkelijk allooi.
Citaat:
“…waarmee maar weer eens aangetoond wordt een groot aantal buitenlanders niets zegt over het niveau van het vertoonde spel…”, of iets van soortgelijke strekking.
Motivering bij de toekenning:
laat ik beginnen te zeggen dat ik altijd zeer veel respect heb gehad voor het vakmanschap en de vele verdiensten van Mart Smeets voor het Nederlandse Basketball.
Dit respect is echter al geruime tijd tanende, omdat de effecten van deze positieve wapenfeiten al zeer lang steeds verder teniet worden gedaan door de ene na de andere onheuse uithaal richting Nederlands Basketball door onze (inmiddels) voormalige "Basketball Goeroe". Zo langzamerhand begin ik zelfs serieus te twijfelen of Mart inmiddels niet zó van God los gezongen is, dat hij zijn (laatste nog resterende beetje) kijk op de sport inmiddels ook kwijt is... Dan geldt het zelfs niet eens “slechts”, maar wel vooral, zijn kijk op het Nederlandse Basketball; ook zijn commentaar bij bijvoorbeeld NBA-wedstrijden wordt per keer meer tenenkrommend, maar daar kan “onze Held” niet veel kwaad mee…het Nederlandse Basketball echter wordt steeds weer serieus schade toegebracht als Smeets het weer eens nodig acht zijn persoonlijke frustraties en (Ego-)trauma’s meent te moeten botvieren. Het wordt echt hoog tijd dat hij deze waarheid onder ogen ziet en er gewoon mee kapt; als hij dan al geen realistische (laat staan positieve) uiting betreffende “ons” Nederlandse Basketball “de bek uit kan krijgen”, laat hij dan tenminste het fatsoen opbrengen zich te onthouden van dit soort sloperswerk.
Beste Mart: maak dan nu eens eindelijk waar dat “je helemaal niets meer hebt met ons vaderlandse basketball” en houd je dop op de pen, je laptop op slot, en je lippen op elkaar. Laat ons “idioten” die nog wel heil zien in het Nederlandse Basketball, of er in ieder geval plezier aan beleven, met rust en zwijg!
De aanleiding:
In de uitzending van Studio Sport op Zondag 19-10-2008, werd een groot deel van de wedstrijd EiffelTowers Den Bosch-Rotterdam Challengers uitgezonden.
Op zich natuurlijk een verheugend feit: "zomaar" ruim een uur beelden uit de Nederlandse Competitie live op de buis! Helaas maakte de presentator van de middaguitzending in zijn afkondiging van de wedstrijd korte metten met de vreugde over de, in mijn ogen behoorlijk aantrekkelijke, wedstrijd op TV. Naar mijn bescheiden mening had Eiffel een fantastische groep spelers bij elkaar gebracht en ook Rotterdam viel mij in het geheel niet tegen.
Maar toch: Mart Smeets ramde in slechts enkele woorden alle positiviteit genadeloos het zompige Hilversumse moeras in. Zijn afkondiging kwam er namelijk op neer dat niet alleen het niveau van de zojuist getoonde wedstrijd bedroevend was, maar dat ook van de gehele Nederlandse competitie nog steeds niets voorstelde, en dat dit (mede) veroorzaakt werd door het grote aantal buitenlanders van bedenkelijk allooi.
Citaat:
“…waarmee maar weer eens aangetoond wordt een groot aantal buitenlanders niets zegt over het niveau van het vertoonde spel…”, of iets van soortgelijke strekking.
Motivering bij de toekenning:
laat ik beginnen te zeggen dat ik altijd zeer veel respect heb gehad voor het vakmanschap en de vele verdiensten van Mart Smeets voor het Nederlandse Basketball.
Dit respect is echter al geruime tijd tanende, omdat de effecten van deze positieve wapenfeiten al zeer lang steeds verder teniet worden gedaan door de ene na de andere onheuse uithaal richting Nederlands Basketball door onze (inmiddels) voormalige "Basketball Goeroe". Zo langzamerhand begin ik zelfs serieus te twijfelen of Mart inmiddels niet zó van God los gezongen is, dat hij zijn (laatste nog resterende beetje) kijk op de sport inmiddels ook kwijt is... Dan geldt het zelfs niet eens “slechts”, maar wel vooral, zijn kijk op het Nederlandse Basketball; ook zijn commentaar bij bijvoorbeeld NBA-wedstrijden wordt per keer meer tenenkrommend, maar daar kan “onze Held” niet veel kwaad mee…het Nederlandse Basketball echter wordt steeds weer serieus schade toegebracht als Smeets het weer eens nodig acht zijn persoonlijke frustraties en (Ego-)trauma’s meent te moeten botvieren. Het wordt echt hoog tijd dat hij deze waarheid onder ogen ziet en er gewoon mee kapt; als hij dan al geen realistische (laat staan positieve) uiting betreffende “ons” Nederlandse Basketball “de bek uit kan krijgen”, laat hij dan tenminste het fatsoen opbrengen zich te onthouden van dit soort sloperswerk.
Beste Mart: maak dan nu eens eindelijk waar dat “je helemaal niets meer hebt met ons vaderlandse basketball” en houd je dop op de pen, je laptop op slot, en je lippen op elkaar. Laat ons “idioten” die nog wel heil zien in het Nederlandse Basketball, of er in ieder geval plezier aan beleven, met rust en zwijg!
donderdag 16 oktober 2008
Vuilspuiterij en Onheuse Aanvallen in de Basketball Media
Spuug- en spuugzat ben ik “ze” al een hele tijd. Ik weet inmiddels dat vele andere actieve basketball-mensen in het Nederlandse Basketball deze emotie met mij delen. Wie die “ze” zijn? Het is helaas geen nieuws en ook al een uitgekauwd thema in deze column: “ze” zijn die lieden die onophoudelijk hun persoonlijke trauma's, frustraties, (al dan niet misplaatste) hoogmoedswaanzin en ander ongenoegen botvieren door af te geven op of uit te halen naar het Nederlandse Basketball. Ik kan het iets scherper formuleren: “ze” kotsen over, en schijten op iedereen die, en/of alles dat (ook maar enigszins) iets te maken heeft met het Nederlandse basketball. Regelmatig, soms zelfs zo’n beetje op wekelijkse basis, is het weer zover: “ze” vinden het nodig om (wéér) uit te halen. Niet zelden houd ik daar dan weer een rotgevoel aan over; soms maak ik me er zelfs (regelr-)ECHT KWAAD over! Nu is het feit dat ik er slechte momenten door beleef nog tot daaraan toe (want ik vind mezelf niet zo belangrijk), maar ik weet zeker dat velen er met mij de ziekte over in hebben als ze voor de zoveelste keer een onheuse uithaal moeten verduren. Ik denk dan in de eerste plaats aan al die mensen die (nog veel meer dan ik) op dit moment actief zijn in onze mooie sport. Je kunt dat ruim zien: van al die kinderen, hun ouders en alle vrijwilligers die de basis vormen van het basketball in Nederland, tot en met de professionals en vrijwilligers op het hoogste niveau in ons land, de spelers, coaches, andere begeleiders, bestuurders, sponsoren, investeerders, maar óók het publiek dat iedere week weer ergens de tribune beklimt bij een wedstrijd. Al deze mensen krijgen doorlopend van bovenvermelde frustraten te kennen dat ze hun enthousiasme, energie, tijd en/of geld, steken in iets “dat niets voorstelt”... Leuk is anders, en het is verre van motiverend!
Bovendien schrikt het buitenstaanders die wellicht het basketball binnen zouden willen stappen af; en dat betreft dan mensen en partijen die we o zo hard nodig hebben!
Nu is mijn probleem dat ik een drang heb al dat negativisme te willen bevechten; omdat ik nu eenmaal deze stukjes schrijf krijgt deze drang dan vaak de vorm van wéér een nieuwe column, ook al probeer ik het ook wel eens op een andere manier. Maar hoe vaak kan je in een stukje, zonder jezelf te herhalen, dit soort gedrag aan de kaak stellen? Dat is gewoon moeilijk! Voor mij tenminste wel… Toch vind ik het nodig “iets” te (blijven) doen tegen dit defaitisme, tegen de (soms zelfs) destructieve opstelling van deze mensen die het Nederlandse basketball keer op keer neersabelen, pootje haken en de grond in trappen. En volgens mij is het zo dat, vrij vertaald naar een oud spreekwoord, één dwaas (in de media) in geen tijd meer schade kan aanrichten dan tien wijzen (die veelal niet (zoveel) over de media beschikken kunnen) over een lange tijd kunnen weerleggen. Want dààr gaat mijn punt over: we hebben het over een aantal lieden die door hun functie (bijvoorbeeld in de media) en/of hun verdiensten in het (veelal verre) verleden gemakkelijk toegang hebben tot de media, en ook nog eens behoorlijk veel gehoor vinden bij het grote (niet basketball-) publiek, en soms zelfs hun collega’s in de media (die verhalen reproduceren of er op doorborduren). Helaas moeten we ook steeds meer vaststellen dat de media steeds hype-gevoeliger worden en één bericht dus soms een lawine aan gelijksoortige berichten in “de media” losmaakt.
Wat er wel nodig is? Wat meer positivisme, en ook een beetje vertrouwen in “de ander”; waarom moeten “ze”, zelfs als het geheel nieuwe mensen betreft, mensen altijd bij voorbaat wantrouwen of zelfs volledig diskwalificeren, zo niet nog erger? Waarom wordt er dan meestal uitgegaan van het credo “het stelt niets voor en het wordt ook nooit wat”? Het is zó zinloos om altijd maar weer dat wat er niet is, of wat nog niet helemaal is wat het (misschien) zou moeten zijn, te zoeken en te benadrukken. Mijn stelling is: “er wordt inmiddels weer best aardig gebasketbald in NL, er is inmiddels een heel behoorlijk budget voor topbasketball op mannen topniveau (bij de clubs) en er is best talent, waar inmiddels meer en beter mee wordt gewerkt dan ooit tevoren!” Anders gezegd: “we moeten het doen met wat er wel is, en gewoon heel hard werken aan beter. Daarnaast moeten we vooral ook genieten van wat er WEL is, ons de lol niet laten ontnemen door een klein aantal (min of meer zieke, en ziekende geesten)!”
Goed, dat is eruit! Maar wat nu te doen aan de negatieve walm die iedere keer weer wordt uitgebraakt, door steeds weer hetzelfde groepje mensen. Een groepje waarvan er enkelen ook nog eens heel veel te danken hebben aan (de start die zij ooit maakten in) het Nederlandse Basketball. Tot nu toe heb ik het op deze plaats getracht beschaafd te houden en stukjes te schrijven die op een uitgebreide argumentatie waren gebaseerd. Ook lichtte ik mijn verhaal ruimschoots toe en citeerde ik ruimhartig. Ik heb nu de conclusie getrokken dat deze nuance slechts “paarlen voor de zwijnen” vormden. Het moet dus anders!
Het woord dat steeds vaker, en steeds sterker, bij mij opkwam als ik deze materie overdacht was het woord “achterlijk”. Nu is dat een woord waarmee je in het huidige tijdsgewricht uiterst voorzichtig moet zijn; voor je het weet zit je in één kamp met vreemde fanatici met raar geblondeerd haar…!
En dat is wel het laatste wat ik zou willen! Toch kom ik steeds terug bij deze kwalificatie voor het gedrag dat ik aan de kaak wil stellen. Dus zocht ik het op in “de dikke van Dale”: daar staat “ach•ter•lijk bn, bw achter in ontwikkeling”. Volgens mij dus een woord dat wel degelijk van toepassing is… Ik wil namelijk op een andere manier dan voorheen omgaan met het soort media-uitingen waar het mij om gaat en met degenen die ervoor verantwoordelijk zijn.
Ik wil deze zich steeds weer herhalende, kwalijke, vaak ongefundeerde, en soms zelfs regelrecht kwaadaardige uitingen aangaande het NL-basketball of mensen daarin, aan een schandpaal nagelen. Daarnaast wil ik de mensen die op de wip zitten, of ze nu wel of niet geloof moeten hechten aan dit soort gebral, duidelijk maken dat ze zich er gerust van kunnen distantiëren, en waarom! Iedere keer als ik weer iets tegenkom in deze categorie misplaatste uitlatingen in de media, of als ik er door iemand anders op attent word gemaakt, wil ik een kort maar krachtig stukje schrijven in een als zodanig gekenmerkte aflevering van een serie op deze plaats. Als werktitel hanteer ik: “de Achterlijke Gladiool in de Basketball Media”, ofwel de “AGBM”. Ik weet het; fraai en pakkend is deze titel niet. Ik houd me dus aanbevolen voor suggesties voor een betere! Naast de “AGBM” van de dag, wil ik een klassementje bijhouden van de lieden die zich bezondigd hebben aan dit aan de kaak te stellen gedrag. Op deze wijze wordt hopelijk duidelijk wie, wat, hoe en hoe vaak (dat vooral!) dit kwalijke gedrag voorkomt. In onbekende, of onwetende lieden die eens een keer een scheve schaats rijden ben ik niet geïnteresseerd; het gaat om mensen die regelmatig, en willens en wetens, op het Nederlandse Basketball (of daarin actieve mensen) inhakken op dubieuze gronden. Mensen dus die, als ze zouden willen, beter zouden kunnen en beter zouden moeten weten.
Op korte termijn zal ik de aftrap verrichten van deze serie stukjes, waarbij ik oprecht hoop dat de serie geen lang en frequent leven beschoren zal zijn. Ik ben echter bang dat het tegendeel weleens het geval zou kunnen blijken te zijn. De eerste paar afleveringen heb ik gedurende de afgelopen 6-8 weken opgespaard en deze zullen, denk ik, wel duidelijk maken hoe ik tot deze stap ben gekomen… Mocht dat na een tijdje nog steeds niet het geval zijn, dan ben ik bereid op verzoek e.e.a. verder toe te lichten.
Bovendien schrikt het buitenstaanders die wellicht het basketball binnen zouden willen stappen af; en dat betreft dan mensen en partijen die we o zo hard nodig hebben!
Nu is mijn probleem dat ik een drang heb al dat negativisme te willen bevechten; omdat ik nu eenmaal deze stukjes schrijf krijgt deze drang dan vaak de vorm van wéér een nieuwe column, ook al probeer ik het ook wel eens op een andere manier. Maar hoe vaak kan je in een stukje, zonder jezelf te herhalen, dit soort gedrag aan de kaak stellen? Dat is gewoon moeilijk! Voor mij tenminste wel… Toch vind ik het nodig “iets” te (blijven) doen tegen dit defaitisme, tegen de (soms zelfs) destructieve opstelling van deze mensen die het Nederlandse basketball keer op keer neersabelen, pootje haken en de grond in trappen. En volgens mij is het zo dat, vrij vertaald naar een oud spreekwoord, één dwaas (in de media) in geen tijd meer schade kan aanrichten dan tien wijzen (die veelal niet (zoveel) over de media beschikken kunnen) over een lange tijd kunnen weerleggen. Want dààr gaat mijn punt over: we hebben het over een aantal lieden die door hun functie (bijvoorbeeld in de media) en/of hun verdiensten in het (veelal verre) verleden gemakkelijk toegang hebben tot de media, en ook nog eens behoorlijk veel gehoor vinden bij het grote (niet basketball-) publiek, en soms zelfs hun collega’s in de media (die verhalen reproduceren of er op doorborduren). Helaas moeten we ook steeds meer vaststellen dat de media steeds hype-gevoeliger worden en één bericht dus soms een lawine aan gelijksoortige berichten in “de media” losmaakt.
Wat er wel nodig is? Wat meer positivisme, en ook een beetje vertrouwen in “de ander”; waarom moeten “ze”, zelfs als het geheel nieuwe mensen betreft, mensen altijd bij voorbaat wantrouwen of zelfs volledig diskwalificeren, zo niet nog erger? Waarom wordt er dan meestal uitgegaan van het credo “het stelt niets voor en het wordt ook nooit wat”? Het is zó zinloos om altijd maar weer dat wat er niet is, of wat nog niet helemaal is wat het (misschien) zou moeten zijn, te zoeken en te benadrukken. Mijn stelling is: “er wordt inmiddels weer best aardig gebasketbald in NL, er is inmiddels een heel behoorlijk budget voor topbasketball op mannen topniveau (bij de clubs) en er is best talent, waar inmiddels meer en beter mee wordt gewerkt dan ooit tevoren!” Anders gezegd: “we moeten het doen met wat er wel is, en gewoon heel hard werken aan beter. Daarnaast moeten we vooral ook genieten van wat er WEL is, ons de lol niet laten ontnemen door een klein aantal (min of meer zieke, en ziekende geesten)!”
Goed, dat is eruit! Maar wat nu te doen aan de negatieve walm die iedere keer weer wordt uitgebraakt, door steeds weer hetzelfde groepje mensen. Een groepje waarvan er enkelen ook nog eens heel veel te danken hebben aan (de start die zij ooit maakten in) het Nederlandse Basketball. Tot nu toe heb ik het op deze plaats getracht beschaafd te houden en stukjes te schrijven die op een uitgebreide argumentatie waren gebaseerd. Ook lichtte ik mijn verhaal ruimschoots toe en citeerde ik ruimhartig. Ik heb nu de conclusie getrokken dat deze nuance slechts “paarlen voor de zwijnen” vormden. Het moet dus anders!
Het woord dat steeds vaker, en steeds sterker, bij mij opkwam als ik deze materie overdacht was het woord “achterlijk”. Nu is dat een woord waarmee je in het huidige tijdsgewricht uiterst voorzichtig moet zijn; voor je het weet zit je in één kamp met vreemde fanatici met raar geblondeerd haar…!
En dat is wel het laatste wat ik zou willen! Toch kom ik steeds terug bij deze kwalificatie voor het gedrag dat ik aan de kaak wil stellen. Dus zocht ik het op in “de dikke van Dale”: daar staat “ach•ter•lijk bn, bw achter in ontwikkeling”. Volgens mij dus een woord dat wel degelijk van toepassing is… Ik wil namelijk op een andere manier dan voorheen omgaan met het soort media-uitingen waar het mij om gaat en met degenen die ervoor verantwoordelijk zijn.
Ik wil deze zich steeds weer herhalende, kwalijke, vaak ongefundeerde, en soms zelfs regelrecht kwaadaardige uitingen aangaande het NL-basketball of mensen daarin, aan een schandpaal nagelen. Daarnaast wil ik de mensen die op de wip zitten, of ze nu wel of niet geloof moeten hechten aan dit soort gebral, duidelijk maken dat ze zich er gerust van kunnen distantiëren, en waarom! Iedere keer als ik weer iets tegenkom in deze categorie misplaatste uitlatingen in de media, of als ik er door iemand anders op attent word gemaakt, wil ik een kort maar krachtig stukje schrijven in een als zodanig gekenmerkte aflevering van een serie op deze plaats. Als werktitel hanteer ik: “de Achterlijke Gladiool in de Basketball Media”, ofwel de “AGBM”. Ik weet het; fraai en pakkend is deze titel niet. Ik houd me dus aanbevolen voor suggesties voor een betere! Naast de “AGBM” van de dag, wil ik een klassementje bijhouden van de lieden die zich bezondigd hebben aan dit aan de kaak te stellen gedrag. Op deze wijze wordt hopelijk duidelijk wie, wat, hoe en hoe vaak (dat vooral!) dit kwalijke gedrag voorkomt. In onbekende, of onwetende lieden die eens een keer een scheve schaats rijden ben ik niet geïnteresseerd; het gaat om mensen die regelmatig, en willens en wetens, op het Nederlandse Basketball (of daarin actieve mensen) inhakken op dubieuze gronden. Mensen dus die, als ze zouden willen, beter zouden kunnen en beter zouden moeten weten.
Op korte termijn zal ik de aftrap verrichten van deze serie stukjes, waarbij ik oprecht hoop dat de serie geen lang en frequent leven beschoren zal zijn. Ik ben echter bang dat het tegendeel weleens het geval zou kunnen blijken te zijn. De eerste paar afleveringen heb ik gedurende de afgelopen 6-8 weken opgespaard en deze zullen, denk ik, wel duidelijk maken hoe ik tot deze stap ben gekomen… Mocht dat na een tijdje nog steeds niet het geval zijn, dan ben ik bereid op verzoek e.e.a. verder toe te lichten.
vrijdag 6 april 2007
Uit de Oude Doos (1)
Ik vind Sportweek een leuk blad, maar af en toe...
Via Google-alerts kreeg ik een link naar onderstaand artikel. Niet alle lezers van deze site zullen het onder ogen krijgen, daarom staat het hieronder samen met mijn reactie op het forum van Sportweek.
"
Hogetoorn (17): 'In Nederland stelt basketbal niks voor'
Datum: 6-apr-2007 15:37
Door Sander van Hal
In Nederland speelde de zeventienjarige Bas Hogetoorn anoniem zijn partijtjes in de jeugderedivisie bij Early Bird uit Purmerend. Sinds vorige week heeft hij een contract bij de Spaanse topclub Joventut Badalona op zak.
De 2,12 meter lange center werd eind vorig jaar benaderd door spelersmakelaar Peter de Bos. Of hij er wat voor voelde om in Spanje te spelen. Dat wilde hij wel. Hogetoorn kon op proef komen bij Joventut. Na een oefentoernooi kreeg hij te horen dat hij mocht blijven. “Het is eigenlijk heel snel gegaan,” zegt Hogetoorn. “Voorheen zag ik al die topspelers van hier op tv, nu spreek ik ze elke dag. Een beetje onwerkelijk nog.” Voorlopig speelt hij met een jeugdcontract tot het einde van het seizoen in het team voor spelers tot 18 jaar. Als de samenwerking bevalt, schuift Hogetoorn na dit seizoen door naar het team voor spelers onder 20 jaar. Ook mag hij dan een meerjarige verbintenis ondertekenen.
Lang peinzen of hij het avontuur moest aangaan, heeft hij niet gedaan. “Als je in het basketbal iets wilt bereiken, moet je naar het buitenland gaan. In Nederland stelt de sport niks voor.”
Hogetoorn volgt met zijn ‘transfer’ het spoor van Henk Norel, het negentienjarige Nederlandse talent dat in 2005 eveneens via bemiddeling van De Bos naar Joventut vertrok. Norel zit regelmatig op de bank bij het eerste team. Anderhalve week terug zag de Mijdrechter zijn jeugdcontract worden omgezet in een volwaardig contract tot 2010. “Ik zal geen bedragen noemen, maar ik denk dat veel Nederlandse eredivisiespelers jaloers zullen zijn op zijn salaris,” aldus De Bos.
"
Mijn (Aart Dekker) reactie op het Sportweek forum: "Lekker is dat..."
Als basketball-liefhebber vind ik elk bericht over basketball leuk en al helemaal als het niet over uitgesleten paden gaat, maar bijvoorbeeld over een jonge speler die een bijzondere move heeft gemaakt zoals Bas Hogetoorn.
Beduidend minder is het als een jonge speler die nog maar heel weinig heeft gepresteerd, ik ben hem tenminste -terwijl ik het internationale jeugdbasketball redelijk intensief volg- nog nooit tegen gekomen, de gelegenheid wordt gegeven om domme dingen te zeggen. Dingen dus waar hij geen verstand van heeft, zoals: 'In Nederland stelt basketbal niks voor'. Misschien lijkt dat voor hem, een blauwe maandag in Badelona, wel 'de waarheid' te zijn maar weet hij veel? Niet dus. Bas, ik wens je een grote toekomst toe in het basketball, óók in het Nederlandse basketball. Misschien kan je op korte termijn, net als clubgenoot Henk Norel, een mooie bijdrage leveren in één van de nationale jeugdteams! Ik hoop je ooit in het nationale mannenteam te zien schitteren...
Bas is 17: hij weet niet beter. Maar een zichzelf respecterend journalist moet zo'n jonge speler tegen zichzelf beschermen en vooral voluit laten praten over alle mooie nieuwe belevenissen die hij in het walhalla van de basketball-jeugdopleiding, want dat is Badalona, meemaakt. Maar dus geen 'in het eigen nest schijterij' zoals dit, daar wordt niemand wijzer van en Bas nog wel het minst! Zijn opmerking is namelijk niet terecht: dit seizoen won
Eiffel Towers Den Bosch, live gevolgd door 10.000.000 tv-kijkers Europa-wijd, in een schitterende wedstrijd van Real Madrid. Datzelfde Real Madrid staat binnenkort in de Uleb-Cup finale in Charleroi, een grote internationale prestatie, en dat geldt dus ook voor de Nederlandse ploeg van Eiffel Towers...
De Nederlandse competitie biedt dit seizoen de ene spetterende wedstrijd na de andere; Eiffel speelde niet alleen verlengingen in de UlebCup, maar ook een flink aantal in diezelfde Nederlandse competitie. Ook werd het uitgeschakeld in de Nederlandse Beker en haalde de finale niet. Die finale is voor iedere Nederlandse club belangrijk, dus Eiffel zal hem vast niet zomaar hebben laten lopen. Kortom, ook andere clubs in Nederland stellen echt wel wat voor.
Dus: beste Sander van Hal, toon je in het vervolg wat wijzer... Ga vooral door met het schijven van goede en leuke stukken over basketball in jullie blad en op jullie site, maar kijk wie je gesprekpartner is en laat niet een 17-jarige die net komt kijken domme dingen debiteren. Hij weet niet beter, maar jij zou dat wel moeten weten!
Via Google-alerts kreeg ik een link naar onderstaand artikel. Niet alle lezers van deze site zullen het onder ogen krijgen, daarom staat het hieronder samen met mijn reactie op het forum van Sportweek.
"
Hogetoorn (17): 'In Nederland stelt basketbal niks voor'
Datum: 6-apr-2007 15:37
Door Sander van Hal
In Nederland speelde de zeventienjarige Bas Hogetoorn anoniem zijn partijtjes in de jeugderedivisie bij Early Bird uit Purmerend. Sinds vorige week heeft hij een contract bij de Spaanse topclub Joventut Badalona op zak.
De 2,12 meter lange center werd eind vorig jaar benaderd door spelersmakelaar Peter de Bos. Of hij er wat voor voelde om in Spanje te spelen. Dat wilde hij wel. Hogetoorn kon op proef komen bij Joventut. Na een oefentoernooi kreeg hij te horen dat hij mocht blijven. “Het is eigenlijk heel snel gegaan,” zegt Hogetoorn. “Voorheen zag ik al die topspelers van hier op tv, nu spreek ik ze elke dag. Een beetje onwerkelijk nog.” Voorlopig speelt hij met een jeugdcontract tot het einde van het seizoen in het team voor spelers tot 18 jaar. Als de samenwerking bevalt, schuift Hogetoorn na dit seizoen door naar het team voor spelers onder 20 jaar. Ook mag hij dan een meerjarige verbintenis ondertekenen.
Lang peinzen of hij het avontuur moest aangaan, heeft hij niet gedaan. “Als je in het basketbal iets wilt bereiken, moet je naar het buitenland gaan. In Nederland stelt de sport niks voor.”
Hogetoorn volgt met zijn ‘transfer’ het spoor van Henk Norel, het negentienjarige Nederlandse talent dat in 2005 eveneens via bemiddeling van De Bos naar Joventut vertrok. Norel zit regelmatig op de bank bij het eerste team. Anderhalve week terug zag de Mijdrechter zijn jeugdcontract worden omgezet in een volwaardig contract tot 2010. “Ik zal geen bedragen noemen, maar ik denk dat veel Nederlandse eredivisiespelers jaloers zullen zijn op zijn salaris,” aldus De Bos.
"
Mijn (Aart Dekker) reactie op het Sportweek forum: "Lekker is dat..."
Als basketball-liefhebber vind ik elk bericht over basketball leuk en al helemaal als het niet over uitgesleten paden gaat, maar bijvoorbeeld over een jonge speler die een bijzondere move heeft gemaakt zoals Bas Hogetoorn.
Beduidend minder is het als een jonge speler die nog maar heel weinig heeft gepresteerd, ik ben hem tenminste -terwijl ik het internationale jeugdbasketball redelijk intensief volg- nog nooit tegen gekomen, de gelegenheid wordt gegeven om domme dingen te zeggen. Dingen dus waar hij geen verstand van heeft, zoals: 'In Nederland stelt basketbal niks voor'. Misschien lijkt dat voor hem, een blauwe maandag in Badelona, wel 'de waarheid' te zijn maar weet hij veel? Niet dus. Bas, ik wens je een grote toekomst toe in het basketball, óók in het Nederlandse basketball. Misschien kan je op korte termijn, net als clubgenoot Henk Norel, een mooie bijdrage leveren in één van de nationale jeugdteams! Ik hoop je ooit in het nationale mannenteam te zien schitteren...
Bas is 17: hij weet niet beter. Maar een zichzelf respecterend journalist moet zo'n jonge speler tegen zichzelf beschermen en vooral voluit laten praten over alle mooie nieuwe belevenissen die hij in het walhalla van de basketball-jeugdopleiding, want dat is Badalona, meemaakt. Maar dus geen 'in het eigen nest schijterij' zoals dit, daar wordt niemand wijzer van en Bas nog wel het minst! Zijn opmerking is namelijk niet terecht: dit seizoen won
Eiffel Towers Den Bosch, live gevolgd door 10.000.000 tv-kijkers Europa-wijd, in een schitterende wedstrijd van Real Madrid. Datzelfde Real Madrid staat binnenkort in de Uleb-Cup finale in Charleroi, een grote internationale prestatie, en dat geldt dus ook voor de Nederlandse ploeg van Eiffel Towers...
De Nederlandse competitie biedt dit seizoen de ene spetterende wedstrijd na de andere; Eiffel speelde niet alleen verlengingen in de UlebCup, maar ook een flink aantal in diezelfde Nederlandse competitie. Ook werd het uitgeschakeld in de Nederlandse Beker en haalde de finale niet. Die finale is voor iedere Nederlandse club belangrijk, dus Eiffel zal hem vast niet zomaar hebben laten lopen. Kortom, ook andere clubs in Nederland stellen echt wel wat voor.
Dus: beste Sander van Hal, toon je in het vervolg wat wijzer... Ga vooral door met het schijven van goede en leuke stukken over basketball in jullie blad en op jullie site, maar kijk wie je gesprekpartner is en laat niet een 17-jarige die net komt kijken domme dingen debiteren. Hij weet niet beter, maar jij zou dat wel moeten weten!
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
