Nederland is Hardleers, o.a. over Zwarte Piet

Ik geef het toe: al had ik ook eerdere jaren best al begrip voor de actievoerders tegen het type/de rol van Zwarte Piet in het St. Nicolaas Feest. Maar waarom het helemaal fout is begreep ik pas toen ik uitgelegd hoorde worden wat het doet met kleine kinderen, hoe die zich kunnen voelen (Pauw&Witteman, vorige week)...

(van NRC.nl 23-10-2013, door Anouk van Kampen)

In 1987 legde Gerda het al uit aan Pino: Zwarte Piet is ‘helemaal niet leuk’

Dit weekend laaide de discussie rondom de racistische lading van Zwarte Piet opnieuw flink op, maar de discussie is niet nieuw: in 1987 al wijdde Sesamstraat er een aflevering aan.
Sinds afgelopen week strekken de politieke gevolgen van de discussie mogelijk wel verder dan in de jaren tachtig. In Amsterdam vond vorige week een hoorzitting plaats met als inzet: een intocht in Amsterdam zonder Zwarte Piet. En daar bleef het niet bij: voor het eerst zijn Sinterklaasorganisaties bereid het uiterlijk van Zwarte Piet aan te passen en zelfs de Verenigde Naties gaan onderzoeken of Zwarte Piet een racistisch stereotype is.
Ook in het buitenland is de verbijstering over het fenomeen Zwarte Piet dus groot. En Nederland kwam deze week vaker in opspraak met betrekking tot racisme. Nationale ombudsman Alex Brenninkmeijer vindt het politieke klimaat van Nederland discriminatoir en vindt dat er te weinig aan wordt gedaan om racisme aan te pakken. En ook de Raad van Europa oordeelde vorige week dat Nederland niet genoeg doet tegen racisme.
Of de Zwarte Piet-traditie nu wel of niet door de VN onder racisme in Nederland zal worden geschaard, moet nog blijken. Maar de discussie hierover is zeker niet zo nieuw als de recente stroomversnelling. In 2006 schreef Youp er een column over.
En in 1987 al had Sesamstraat het erover. Daarin maakt Gerda aan Pino duidelijk dat Sinterklaas “voor heel veel zwarte mensen, grote mensen en kinderen” helemaal geen feest is:
“Het is elk jaar weer hetzelfde liedje. Sinterklaas is nog niet eens in het land of zwarte mensen, grote mensen en kinderen, worden voor Zwarte Piet uitgescholden.”
Gerda heeft er “genoeg van om voor Pieterbaas uitgemaakt te worden”. “Ik ben het zat!” (vanaf 11m:23s):


Lees hier het NRC-artikel over de spanning rond ons nationale familiefeest, die dit jaar hoger lijkt op te lopen dan ooit.

Film: Documentaire over de periode van de Moorse Heersers in Spanje

Een prachtige film/documentaire (Engels-talig, 1h40m) over de 700 jaar dat 'de Moren' heersten over Spanje en het weer verloren, 'the Rise and Fall'. Met fantastische beelden van een schitterende, hoogstaande en tolerante cultuur. De moeite waard!

Wat krijg je als je de Beste Spelers van de Rest van de Wereld laat spelen in de Beste League (de NBA)?

Dab krijg je dit soort acties, volgens mij missen er nog wel een paar voor de echte 'Top-10', maar ze zijn fraai:

Artikel National Geographic over 'The Changing Faces of America'

Een prachtig (foto-) artikel in de National Geographic over de gezichten in 'Smeltkroes Amerika', op basis van foto's van de fotograaf Martin Schoeller.. Het betreft het 10-Jaar Jubileum Nummer van de Nederlandse Editie. Het gaat erover dat tot voor kort mensen bij de volkstelling werden geregistreerd als Wit-Bruin-Zwart-Rood-of-Geel, waar ze sinds kort ook zelf aan mogen geven hoe ze geregistreerd willen staan. Daarnaast gaat het er ook over dat de 'Gezichten van Amerika' ook letterlijk veranderen door de 'Smeltkroes' die Amerika nu eenmaal is. Prachtige foto's waarvan hieronder slechts twee kleine voorbeelden. Wie meer wil zien kan doorklikken naar het originele artikel, of natuurlijk het nummer van de National Geographic bestellen...


Changing Faces (Originele artikel in het engels)

Picture of two modern American multi-racial boys
The Changing Face of America
We’ve become a country where
race is no longer so black or white.
By Lise Funderburg
Photograph by Martin Schoeller

What is it about the faces on these pages that we find so intriguing? Is it simply that their features disrupt our expectations, that we’re not used to seeing those eyes with that hair, that nose above those lips? Our responses can range from the armchair anthropologist’s benign desire to unravel ancestries and find common ground to active revulsion at group boundaries being violated or, in the language of racist days past, “watered down.”

Out in the world, the more curious (or less polite) among us might approach, asking, “Where are you from?” or “What are you?” We look and wonder because what we see—and our curiosity—speaks volumes about our country’s past, its present, and the promise and peril of its future.

The U.S. Census Bureau has collected detailed data on multiracial people only since 2000, when it first allowed respondents to check off more than one race, and 6.8 million people chose to do so. Ten years later that number jumped by 32 percent, making it one of the fastest growing categories. The multiple-race option has been lauded as progress by individuals frustrated by the limitations of the racial categories established in the late 18th century by German scientist Johann Friedrich Blumenbach, who divided humans into five “natural varieties” of red, yellow, brown, black, and white. Although the multiple-race option is still rooted in that taxonomy, it introduces the factor of self-determination. It’s a step toward fixing a categorization system that, paradoxically, is both erroneous (since geneticists have demonstrated that race is biologically not a reality) and essential (since living with race and racism is). The tracking of race is used both to enforce antidiscrimination laws and to identify health issues specific to certain populations.

The Census Bureau is aware that its racial categories are flawed instruments, disavowing any intention “to define race biologically, anthropologically, or genetically.” And indeed, for most multiple-race Americans, including the people pictured here, identity is a highly nuanced concept, influenced by politics, religion, history, and geography, as well as by how the person believes the answer will be used. “I just say I’m brown,” McKenzi McPherson, 9, says. “And I think, Why do you want to know?” Maximillian Sugiura, 29, says he responds with whatever ethnicity provides a situational advantage. Loyalties figure in too, especially when one’s heritage doesn’t show up in phenotypical facial features, hair, or skin. Yudah Holman, 29, self-identifies as half Thai and half black, but marks Asian on forms and always puts Thai first, “because my mother raised me, so I’m really proud of being Thai.”

Sandra Williams, 46, grew up at a time when the nation still turned on a black-white axis. The 1960 census depicted a country that was still 99 percent black or white, and when Williams was born six years later to parents of mixed black and white ancestry, 17 states still had laws against interracial marriage. In Williams’s western Virginia hometown, there was only one Asian child in her school. To link her own fair skin and hair to her white ancestry, Williams says, would have been seen by blacks as a rejection. And so, though she views race as a social construction, she checks black on the census. “It’s what my parents checked,” she says.

In today’s presumably more accepting world, people with complex cultural and racial origins become more fluid and playful with what they call themselves. On playgrounds and college campuses, you’ll find such homespun terms as Blackanese, Filatino, Chicanese, and Korgentinian. When Joshua Ahsoak, 34, attended college, his heritage of Inupiat (Eskimo) and midwestern Jewish earned him the moniker Juskimo, a term he still uses to describe himself (a practicing Jew who breaks kosher dietary laws not for bacon but for walrus and seal meat).

Tracey Williams Bautista says her seven-year-old son, Yoel Chac Bautista, identifies himself as black when he’s with her, his African-American parent. When he’s with his father, he’ll say Mexican. “We call him a Blaxican,” she jokes, and says she and her husband are raising him in a home where Martin Luther King, Jr., is displayed next to Frida Kahlo. Black relatives warn Williams about the persistence of the one-drop rule, the long-standing practice of seeing anyone with a trace of black “blood” as black. “They say, ‘He may be half, but he’s still the N word.’”

Certainly, race still matters in this country, despite claims that the election of Barack Obama heralded a post-racial world. We may be a pluralist nation by 2060, when the Census Bureau predicts that non-Hispanic whites will no longer be the majority. But head counts don’t guarantee opportunity or wipe out the legacy of Japanese-American internment camps or Jim Crow laws. Whites, on average, have twice the income and six times the wealth of blacks and Hispanics, and young black men are twice as likely as whites to be unemployed. Racial bias still figures into incarceration rates, health outcomes, and national news: A recent Cheerios commercial featuring an interracial family prompted a barrage of negative responses, including claims of white genocide and calls for “DIEversity.”

Both champions and detractors of that ad based their views on what’s known as the eyeball test: A study of brain activity at the University of Colorado at Boulder showed that subjects register race in about one-tenth of a second, even before they discern gender. In May researchers reported that political conservatives are more likely than liberals to categorize ambiguous black-white faces as black. We assign meaning in the blink of an eye.

When people ask Celeste Seda, 26, what she is, she likes to let them guess before she explains her Dominican-Korean background. She points out that even then she has revealed only a fraction of her identity, which includes a Long Island childhood, a Puerto Rican adoptive family, an African-American sister, and a nascent acting career. The attention she gets for her unusual looks can be both flattering and exhausting. “It’s a gift and a curse,” Seda says.

It’s also, for the rest of us, an opportunity. If we can’t slot people into familiar categories, perhaps we’ll be forced to reconsider existing definitions of race and identity, presumptions about who is us and who is them. Perhaps we’ll all end up less parsimonious about who we feel connected to as we increasingly come across people like Seda, whose faces seem to speak that resounding line from Walt Whitman’s “Song of Myself”:

“I am large, I contain multitudes.”

Veel meer foto's via Google

Nog even en het Regular Season van de NBA gaat beginnen, maar eerst...

...is er de voorbereiding. En in de voorbereiding van de Minnesota Timberwolves zat een Thuiswedstrijd tegen het Europese Powerhouse CSKA Moskou. Nou winnen ploegen uit Europa niet snel tegen NBA-ploegen, en al helemaal niet in de USA. Maar CSKA deed dat (pas als tweede ooit!) dus wel...na Verlenging, met 106-108.

Toch is dat niet de reden dat ik de korte samenvatting op mijn Weblog zet; dat zijn namelijk de twee passes die Kevin Love kort achter elkaar gaf (rond 0m:38s en 0:53); schitterend!

Binnenkort in het Theater; de NBA gaat weer Beginnen!

A new NBA season means new NBA ads, and the league unveiled Monday an advertisement that should help get the juices flowing for hoops fans.

The premise for the “Big is On” spot is simple: a whole host of the league’s young stars are working out in dark gyms as they get ready for showtime. “This Little Light of Mine” provides the background music as 2012 Rookie of the Year Kyrie Irving, 2013 Rookie of the Year Damian Lillard, 2013 All-Star Paul George, John Wall and others prepare themselves for opening night, when the power will be on. Shots of their home basketball arenas — the rafters, the exterior, wide angle looks at the court — are interspliced to help set the scene.

RELATED: 50 games to circle on the calandar

The spot isn’t risky or boundary-pushing in the slightest, but it succeeds in capturing the building anticipation with opening night now just a little more than two weeks away.

The full list of players in the spot: Harrison Barnes (Warriors), Mike Conley Jr. (Grizzlies), Kenneth Faried (Nuggets), George (Pacers), Gordon Hayward (Jazz), Jrue Holiday (Pelicans), Irving (Cavaliers), Lillard (Blazers), Greg Monroe (Pistons), Kemba Walker (Bobcats) and Wall (Wizards). That’s a lot of young talent. The music is performed by “The Steeles,” a family group of gospel artists. The spot will begin airing on Monday night.

Indrukwekkende interactieve documentaire over hoogbouw

door Mirjam Remie (Media)(met dank aan NRC.nl)

Onze wereldsteden hebben maar één manier om te groeien: verticaal. The New York Times heeft daarom een vierdelige interactieve documentaire over de, hou je vast, "2500 jaar geschiedenis van verticaal leven en kwesties als sociale ongelijkheid in een steeds sterker geürbaniseerde wereld." Over hoogbouw dus. En dat op een verbluffend mooie manier.

A Short History of the Highrise is onderdeel van een groter, meerjarig project over hoogbouw, Highrise, geregisseerd door de Canadese filmmaker Katerina Cizek en geproduceerd door Gerry Flahive. Deze documentaire is in die samenwerking tot stand gekomen.

Het project bestaat uit vier delen, Mud, Concrete, Glass, en Home. Vergeet vooral niet onderaan te klikken. Zo krijg je meer informatie over het onderwerp, in de vorm van nog meer mooie foto's, achtergrondgeluid of een korte oral history. De foto's uit de eerste drie films komen uit het archief van de NYT, de foto's uit de laatste films zijn afkomstig van lezers. Die film geeft daardoor een mooie inkijk in het stadse leven van de mens anno nu.

Ondertussen rijdt er in deel drie ook ergens een Amsterdams GVB-trammetje voorbij en een vrouw op de fiets voor een filiaal van Albert Heijn.

Trailer voor A Short History of the Highrise

(Klik na de trailer op de langere films bij Youtube)

Highrise begon in 2010:
Het Canadese project begon in 2010, met een documentaire over dertien families die in hoogbouw in verschillende steden leven: Out my Window. Bekijk hem hier.

In One Millionth Thower (hier te bekijken) uit 2012 werken bewoners van wolkenkrabbers samen met architecten en animators om hun huis opnieuw vorm te geven, maar dan voor de virtuele ruimte.

Alle drie projecten vielen meerdere malen in de prijzen.