Mijn Passie? Delen(want 'Gedeelde Vreugd=Dubbele Vreugd & Gedeelde Smart=Halve Smart).Zie mijn Blog-bijdragen dus als mijn middel om wat me interesseert te delen. Als Links, Reposts, en regelmatig in de vorm van Column, Analyse of Commentaar & al dan niet bijtend, ironisch, of roerend statement. Mijn intentie is iedere dag iets van waarde door te geven...
Ik krijg ook graag feedback; dus Volgen en Reageren stel ik zeer op prijs!
Zorg en Zekerheid Leiden loot Belfius Mons-Hainaut(België)
Nog niet zolang geleden stond Europa - zeker het deel dat Europees Clubvoetbal Adept is - even op zijn kop; terwijl er een UEFA-congres waar over aanpassingen betreffende deelname en (financiële) verdeelsleutels zou worden gepraat en beslist aanstaande was, maakte 'de Super League' - een select groepje van de grootste en machtigste voetbalclubs in Europa - bekend hoe zij al op zeer korte termijn nog veel meer macht en geld naar zich toe dacht te gaan trekken.
'Het Volk' in een aantal grote voetballanden kwam in opstand, een aantal politici zag kansen zich te profileren en het plan liep in no-time (definitief?) schipbreuk...
Nogal wat ontwikkelingen in het Europese Voetbal zien we vroeger of later ook in het Europese Basketball; denk aan de manier waarop EK's worden georganiseerd. En het Europese Clubbasketball kent dus als sinds 2000 een soort van Super League; alleen heet deze EuroLeague. Tussen die league en de twee door Fiba georganiseerde clubcompetities - de Fiba Basketball Champions League en de Fiba EuropeCup - zit dan ook nog de ULEB Cup. Tussen de organiserende instanties is er al lange tijd sprake van de nodige strijd.
Sinds 2016-2017 gebruikt Fiba haar niet onaanzienlijke commerciële en organisatorische kracht door zelf de Fiba Basketball Champions League te organiseren, en zo op het oog ontwikkelt die competitie zich snel en voorspoedig; meer en meer clubs die eerder trachten om zich te manifesteren op het niveau van EuroLeague en/of ULEB Cup, kozen recent voor deelname aan de door Fiba georganiseerde competitie(s). Dat kan hoogstwaarschijnlijk niet los gezien worden van (o.a.) het prijzengeld dat gepaard gaat met deelname aan de groepsfase en de rondes daarna. Iedere club die zich plaatst voor de groepsfase kan €50,000 bijschrijven en in de ronden daarna loopt dat bedrag stevig op, de uiteindelijke winnaar kan in totaal op zo'n rekenen €1.220.000 aan prijzengeld rekenen.
Net zoals in het voetbal is de benaming 'Champions League' een beetje bedrieglijk: het zijn lang niet allemaal Kampioenen die deelnemen; de competitie wordt in aanzienlijke mate gedomineerd door clubs uit de grote basketball-landen, waarvan de traditioneel grootste clubs deelnemen aan de EuroLeague, ook nog een contingent aan de ULEBCup waardoor de ploegen die desondanks de topcompetitie van Fiba domineren zich in eigen competitie hooguit rond te top van de middenmoot bewegen.
Een gevolg daarvan is dan weer dat Kampieonen uit de kleinere basketball-landen - zoals Nederland - een zware Play-in-fase moeten zien te overleven om zelfs maar mee te mogen doen aan de lucratieve Groepsfase.
Tot nu toe heeft alleen Donar Groningen zelfs maar aan die Play-in mee mogen doen. Donar was er de eerste keer heel erg dichtbij; tot tweemaal toe werd gelijk gespeeld tegen Estudiantes uit Spanje, en dat bleek dus nipt niet genoeg; één puntje meer had de Groningers wel in die felbegeerde Groepsfase gebracht... De jaren erna leek het wel alsof kwalificatie ieder jaar een neuslengte verderaf kwam te liggen...
En nu is dus zelfs deelname aan die Play-in niet weggelegd voor het trotse Donar; ZZ Leiden eiste dat recht niet alleen via het winnen van het Kampioenschap van de DBL, maar ook daadwerkelijk op...
De Leidenaren lootten daar, na een uiterst ingewikkeld plaatsingsproces - buiten de video bovenaan, staat dat hele proces ook beschreven in --- dit Artikel --- als eerste van drie hordes die genomen moeten worden Mons/Bergen uit België. Heeft Leiden daar een kans tegen?
Een simpel feit uit de Club-ranking van de Fiba Basketball Champions League: voor Nederland heeft slechts Donar Groningen meegedaan aan de (Play-ins) van deze hoogste Clubcompetitie van Fiba; Donar bereikte de zo vurig verlangde Groepsfase nog nooit - als u het mij vraagt inmiddels een trauma'tje in Groningen - en staat in de Ranking op de 61e plaats met in totaal 5 punten.
Daar staan vier Belgische clubs tegenover; Filou Oostende (13e, 58pnt), Telenet Giants Antwerp (16e, 53pnt), Spirou Charleroi (63e, 4pnt) en Belfius Mons-Hainaut (71e, 2pnt). Antwerpen haalde hel leeuwendeel van die punten(40) in één seizoen; ze haalden toen de Final-4 en organiseerden die zelf in het Antwerpse Sportpaleis.
Maar ZZ Leiden lijkt mij zeker niet kansloos. De eventuele twee tegenstanders tussen Mons en de Groepsfase komen dan vervolgens uit het trio De’Longhi Treviso (Italië), London Lions (Engeland) en Bakken Bears (Denemarken), voorwaar geen kattenpis! Maar ook weer niet geheel onmogelijk..!
En het wordt wel tijd dat een Nederlandse deelnemer punten gaat scoren voor zowel de eigen Ranking - de Ranking van deelnemende clubs over de laatste seizoenen - en de voor plaatsing ook belangrijke Landen Ranking , waar België tiende en Nederland 23e staat. Hoger komen op deze Rankings betekent een relatief eenvoudiger pad naar de Groepsfase en verder in de toekomst. Duimen maar voor Leiden iedereen - en dus niet alleen de directe aanhang van ZZ! Goede resultaten van een Nederlandse club zijn goed voor ALLE Nederlandse clubs!
De kaart waar Nederland hoort bij een groep kleinere Basketball-landen die nog niet met tenminste een club is doorgedrongen tot de Groepsfase van de Fiba Basketball Champeions League. (Groen = Deelgenomen aan de Groepsfase, Blauw = Alleen deelgenomen aan de Play-ins, Grijs = Helemaal niet deelgenomen, Bron: Wikipedia). Het zou mooi zijn als ZZ Leiden Nederland op Groen zou zetten.
tripmaker en animator Aimée de Jongh is inmiddels internationaal ook een bekende naam aan het worden. Geheel terecht natuurlijk, want De Jongh is een van de grootste stripmakers van Nederland. Daarom ben ik blij dat ik we elkaar spraken over haar nieuwe boek TAXI: VERHALEN VANAF DE ACHTERBANK en haar samenwerking met de Belgische scenarist Zidrou, waar ze BLOESEMS IN DE HERFST mee maakte.
Hieronder een verhaal van NRC over deze Internationale Ster (die in Nederland dus relatief onbekend is) de originele versie van dit verhaal lees je --- Hier --- (of hieronder).
Striptekenaar Aimée de Jongh
In 2018 brak Aimée de Jongh internationaal door. Haar nieuwe grahic
novel, Dagen van
zand, verschijnt nu
in vier landen. „Ik schuif eindeloos om elk korreltje zand op zijn
plek te krijgen.”
‘Vijf jaar geleden zag ik een foto van een stofstorm: kleine
huisjes middenin een vloedgolf van stof. Ik dacht: Wow, wat is dit?
Dat ben ik gaan uitzoeken.”
Het bleek een foto uit de tijd van de Dust Bowl, de aanduiding
voor een periode van extreme droogte op de prairievlakten in de
Verenigde Staten en Canada in de jaren dertig. Bodemerosie leidde tot
kolossale stofstormen en tot massale migratie van boeren en
seizoensarbeiders uit Oklahoma en aangrenzende staten naar
Californië. John Steinbeck beschrijft de gevolgen in zijn roman The
Grapes of Wrath (1939). Beroemd is ook de foto Migrant
Mother¸ van een bestofte moeder met kleine kinderen, van
Dorothea Lange.
Over hoe de mensen in de Dust Bowl leefden en leden schreef en
tekende Aimée de Jongh haar nieuwe graphic novel, Dagen van
Zand. Hoofdpersoon van haar verhaal is een jonge fotograaf,
gemodelleerd naar de fotografen die de crisis documenteerden.
Aimée de Jongh
Rotterdam,
1988. Studie Animatie aan de Willem de Kooning Academie
STRIPS
2011-2017 Dagelijkse strip Snippers in
Metro. 2014 De terugkeer van de wespendief
(verfilmd en vier keer vertaald) 2018 Bloesems
in de herfst (met Zidrou) 2019 Taxi! 2021
Dagen van zand
Alle foto’s die ze vond waren in zwart-wit. „Er moet kleur in,
dacht ik. In dagboeken uit die tijd las ik dat de lucht oranje, geel
of groen was, en de zon felrood. Zulke natuurfenomenen leken me
supermooi om te tekenen. De zandstorm deed denken aan De
Grote Golf van Hokusai. Met die visuele inspiratie begon ik
aan het boek.”
Dagen van zand, met een cover in smeulend oker, is de
vierde graphic novel van de 32-jarige Rotterdamse. Met Bloesems
in de herfst, een teder liefdesverhaal over een man en vrouw op
leeftijd, naar een scenario van de Belgische topauteur Zidrou, brak
ze in 2018 internationaal door. In Frankrijk, het mekka van de
Europese strip, was het boek een bestseller. Ook opvolger Taxi,
over haar ontmoetingen en gesprekken met taxichauffeurs over de hele
wereld, kreeg jubelende kritieken in de Engelstalige pers.
In haar huis in Rotterdam-Noord serveert ze taart op de dag dat
het boek uitkomt, bij gebrek aan een boekpresentatie. Op tafel ligt
de Franse editie, want ze heeft een Franse uitgever, Dargaud.
Interviewers van de Franse kranten Le Figaro en Le Soir
zijn NRC een dag eerder voorgegaan, vertelt ze. Met Dagen
van zand bestendigt De Jongh haar internationale allure.
In de strip krijgt de jonge fotograaf opdracht om in Oklahoma de
misère in de Dust Bowl vast te leggen: hongerige kinderen,
vertrekkende families, onder zand begraven en verlaten huizen en de
stofstormen. Het werk grijpt hem meer aan dan hij verwachtte en dat
leidt tot een radicaal besluit.
Waarom is de hoofdpersoon fotograaf?
„De foto van de Migrant Mother heeft mij altijd diep
geraakt, als een moeder Maria met Jezus of een Mona Lisa. In
Parijs zag ik in 2017 een tentoonstelling van Walker Evans, een van
de fotografen van de Dust Bowl en toen was ik om. Daar lagen ook
interviews met mensen die hij had gefotografeerd. Ze klaagden dat ze
het poseren niet leuk vonden, want ze mochten niet lachen, en dat ze
nooit meer iets van Evans hadden gehoord. Terwijl de foto’s hem
beroemd hadden gemaakt. Hun tegenzin en het feit dat foto’s een
eigen perspectief en enscenering hebben, met een reductie van de
werkelijkheid, gaf ik een plek in mijn boek.”
Interesseren arme mensen je inhoudelijk of als tekenonderwerp?
„Oef, dat is een gewetensvraag. Allebei. De voorgeschiedenis van
de armoede interesseerde me mateloos. Het is de tijd van The Great
Depression, maar ook een verhaal over de rampzalige omgang met de
aarde. Die link met het heden zag ik ook: holy shit, het is 90 jaar
later, maar we hebben precies dezelfde problemen: klimaatverandering,
klimaatvluchtelingen, economische crisis. Niet dat ik een klimaatboek
wilde maken. De lezer zal zelf de parallel leggen.”
Mooi detail zijn de kranten aan de muren als bescherming tegen
stof.
„Dat zag ik op foto’s en in een museum over de Dust Bowl in
Oklahoma, waar ze de inrichting van een huis uit die tijd hadden
nagebouwd: kranten aan de muur, borden en kopjes op hun kop tegen het
stof.
„Zulke details geven de lezer het gevoel dat ik goed research
heb gedaan. Dat heb ik zelf ook graag bij boeken met een historische
achtergrond. Dat geeft vertrouwen. En de foto’s uit die tijd zijn
fantastisch. Die moet iedereen zien.”
Pagina’s uit 'Dagen van zand' - Aimée de Jong
Hoe heb je dit alles kleur gegeven?
„Ik heb gekozen voor aardse kleuren, vooral bruin, oranje, geel
en groen. Het enige wat soms afwijkt is het paars van de donkerende
avond. De gele luchten zag ik op foto’s van zandstormen in Afrika.
Het is ander zand, dus ik weet niet of dat correct is. Maar ik vind
het mooi.”
De inkleuring is schitterend, net als bij ‘Bloesems in de
herfst’. Dat is een aparte kwaliteit van je geworden.
„Hoe dat bij Bloesems ging, was eigenlijk
verschrikkelijk. Ik had een inkleurder ingehuurd, maar het was niet
goed. Vlak en hard, terwijl ik het effect van waterverf wilde. Ik kon
het ook niet uitleggen. Toen heb ik het zelf maar gedaan, in vier
maanden. Het is een vak apart. Maar door die ervaring ging het nu
vrij makkelijk.”
Het deed denken aan de zachte tinten in ‘Portugal’ van Cyril
Pedrosa.
„O ja? Maar dan heb je het ook wel over iemand. Ik heb vaak in
dat boek gekeken. Hij laat zien hoeveel kleur kan zeggen. Soms kleurt
hij opzettelijk naast de lijnen en toch werkt het. Het wordt niet
lelijk, eerder kunstzinnig. Zo te experimenteren, zou ik niet
durven.” Ze lacht: „Ik werk netjes binnen de lijntjes.”
Hoe teken je een zandstorm?
„Ik begon met zwart, net als bij de andere tekeningen. Toen zag
ik dat als ik het zwart transparanter maakte er ruimte en afstand
ontstond.” De Jongh wijst op een tekening van een pagina, met een
man en wat huizen in een oranjezwarte zandstorm. „Het lijkt
daardoor alsof er veel lucht en zand tussen jou en het huis op de
achtergrond zit. Dit is een bestand van twintig lagen over elkaar
heen. Daar kan ik op de computer mee schuiven om de kleur feller of
donkerder te maken en om elk korreltje op zijn plek te krijgen.
„Deze techniek noemen ze atmosferisch perspectief. De voorgrond
is zwart of donker en hoe verder weg iets is, hoe lichter. Dat geeft
het effect dat er iets in de lucht hangt.”
Emoties geef je weer met heel weinig. Hoe werkt dat?
„Dat heeft een esthetische reden. Met meer detail, meer
realisme, wordt het beeld mij te vol. Charles Schulz tekent in
Peanuts een emotie met twee puntjes. Is Snoopy boos dan zijn
het twee punten met een streep erop. Naar dat minimalisme, die
simpelheid, streef ik ook.”
Daar mag je dan geen millimeter naast zitten.
„Nee, nee. Als je zou zien hoe dat gaat… Ik zet een streepje
voor het mondje, kijk ernaar en denk dan: nee, dit is het niet. Dan
gum ik hem weg en dan doe ik hem opnieuw. Soms acht keer. En dan denk
ik: die van twee keer geleden was beter. Op de computer kan ik dan
gelukkig makkelijk terug.”
Dagen van zand
Foto Andreas Terlaak
Wat is John, je hoofdpersoon, voor jongen?
Eigenlijk zoals in ieder boek van mij is het iemand die erg op mij
lijkt. Jong, ondernemend, een beetje naïef. Veel wat hem overkomt,
is ook in mijn leven is gebeurd. Ik ben in 2017, voor NRC,
naar Lesbos gegaan voor een stripjournalistiek
verslag over de vluchtelingenkampen. Dat was een life
changing experience. Ik had het er daarna heel moeilijk mee. Als
ik boodschappen deed, dacht ik: waarom kan ik een brood kopen,
terwijl zo’n vrouw met twee kindjes op de arm in een
vluchtelingenkamp niet eens stromend water of een wc heeft? Als ze
ongesteld is, heeft ze pech. Ik voelde een enorme schuld. Het werd me
duidelijk dat ik veel te emotioneel betrokken ben. Als journalist
moet je afstand kunnen nemen. Dat is wat John ook niet kan.
„Het was overigens een journalist die me daar onlangs op wees.
Ik heb het niet vooraf op die manier bedacht.”
Johns relatie met zijn vader is problematisch. Komt dat ook
overeen?
„Nee, ik heb geen slechte jeugd gehad. Mijn vader is aan kanker
overleden toen ik negentien was en hij werd ziek toen ik veertien
was. Vanaf het begin wisten we dat het ongeneeslijk was, dus we
hebben vijf jaar geleefd met de dood. Precies in mijn vormende jaren.
Ik heb dus nooit een band met mijn vader gehad zoals de meeste andere
tieners. Zijn ziekte was er altijd. Dat is een gemis.”
Veel kinderen tekenen,
tot het niet meer cool is, maar ik ben het blijven doen
Aimée de Jongh
Hoe ging je daar mee om?
„Ik sloot me op in mijn kamer en ging alleen maar tekenen. Dat
is waarschijnlijk waarom ik het nu zo goed kan. Ik wilde de
confrontatie niet opzoeken. Het is de story of my life: de
confrontatie met mensen uit de weg gaan.”
Waarom koos je tekenen als uitweg?
„Ik heb altijd getekend. Als kind ook. Veel kinderen tekenen,
tot het niet meer cool is, maar ik ben het blijven doen. Het is een
natuurlijke impuls, lekker tekenen. Ik schreef ook en bedacht
verhaaltjes.”
En nu kan je er van leven?
„Ja. Al moet ik er wel illustratie- en animatieopdachten naast
doen, want aan dit boek heb ik drie jaar gewerkt. Het komt uit in
Zwitserland, Frankrijk, België en Nederland. Er ligt een
Engelstalige versie klaar, maar ik moet nog een uitgever kiezen uit
de aanbiedingen uit Engeland en Amerika.
„Van Bloesems in de herfst zijn er in Frankrijk
ongeveer twintigduizend exemplaren verkocht. Nu is de eerste druk
vijfduizend stuks. Voor strips is dat heel veel.
Pagina’s uit Dagen van zand - Aimée de Jongh
„Als er een boek uitkomt, zorgt mijn Franse uitgever voor
signeersessies in België en Frankrijk en dat is fantastisch. Hoe je
dan behandeld wordt! Als een soort ster. Alles wordt vergoed en
geregeld, taxi’s, hotels, eten. De eerste keer was bij mijn vorige
boek. Ik kwam aan op het station en daar stond iemand met zo’n
bordje met je naam erop. Toen dacht ik: dat bordje wil ik mee naar
huis nemen, want dit gaat me nooit meer gebeuren. Maar het gebeurt
elke keer.
„Dat typeert de stripwereld in Frankrijk. Je voelt je een auteur
die er mag zijn en die mag genieten. Ik zeg niet dat Nederlandse
uitgevers dat niet willen, maar ze hebben er niet de middelen voor.”
Gaat dat nog veranderen?
„Ik heb in de afgelopen jaren nauwelijks verandering gezien in
de Nederlandse stripwereld. De kloof tussen de oude garde, de mannen
met de linnen tasjes, en de jongeren, die vooral queer comics maken,
is onoverbrugbaar. Daartussen zitten dertigers en veertigers, zoals
ik, maar in die leeftijdsklasse zijn stripmakers op één hand te
tellen. En we willen allemaal wat anders. Het enige dat helpt is
mooie boeken maken. Daar richt ik me dan maar op.”
Aimée de Jongh: Dagen van zand. Scratch Books,
288 pag. € 29,90
"De politieke surplace op
het Binnenhof en de echo van Ed van Thijn"
"Dat Rutte en Kaag tijdens
hun schrijfsessie de komende weken ook uitkomen op een
minderheidskabinet, is onwaarschijnlijk. Ondanks de stroperigheid
blijven beiden vasthouden aan een meerderheidscoalitie. Alleen is de
vraag: met vier of met vijf partijen? "
Op dat punt begint Evil Geniuses van Kurt Anderson. Hij
laat zien hoe rechts zich hergroepeerde na de culturele revolutie van
de jaren zestig. Geïnspireerd door ‘kwaadaardige genieën’ als
de econoom Milton Friedman, goeroe van de privatisering, en Grover
Norquist, gangmaker van een belastingprotest dat de staat Californië
aan de bedelstaf bracht. De verkiezing van de immer montere Reagan
bezegelde de ommekeer. De Gipper slaagde erin groepen die de
dupe werden van zijn beleid, mee te nemen in zijn droom van een
‘nieuw ochtendgloren’.
De statistieken en cijfers die Andersen aandraagt, zeggen het
onverbloemd: het modale inkomen van Amerikanen is sindsdien
gestagneerd, pensioenen en ziektekostenverzekeringen zijn
geprivatiseerd, sociale mobiliteit is in Amerika vrijwel tot
stilstand gekomen, intussen werd het hoogste belastingtarief voor de
superrijken gesnoeid van 70 tot 28 procent. Voeg daarbij de
kredietcrisis die talloze Amerikanen het faillissement injoeg, en de
ellende is compleet.
Dat heeft ook geleid tot culturele
stagnatie. Amerika is volgens Andersen nu al decennia gevangen in een
nostalgische loop op televisie, in film, muziek en mode. De gevolgen
van de Reagan-revolutie (inclusief een snelle toename van obesitas,
door de liberalisering van de fastfood-markt) gaat gepaard met een
zucht naar geborgenheid in een geïdealiseerd verleden.....
.....”
*
De complete originele recensie van de boeken
- Kurt Andersen: 'Evil Geniuses. The Unmaking of America'
- Thomas Frank: 'People Without Power'
- Michael Lind: 'The New Class War. Saving Democracy from the
Metropolitan Elite'
Hoe het neoliberalisme Amerika kapot
heeft gemaakt
Populisme in de VS Drie
vooraanstaande Amerikaanse journalisten kritiseren het neoliberalisme
dat hun samenleving heeft gespleten. Het populisme dat volgde is niet
zomaar ongeciviliseerd irrationalisme.
Zijn ze allemaal opeens knetterlinks geworden, die Amerikanen?
Komen ze er nu achter dat het ‘land van onbeperkte mogelijkheden’
is gaan lijken op een bidonville, met zinken daken en diepe
scheuren in het asfalt?
Het lijkt erop, als je de nieuwe titels leest van drie
vooraanstaande Amerikaanse journalisten. Alle drie stellen ze dat het
land ten prooi is gevallen aan een neoliberalisme dat de sociale
consensus uiteen heeft doen spatten. Michael Lind, auteur van
opiniestukken en hoogleraar Publieke Zaken, spreekt van een ‘nieuwe
klassenoorlog’. Thomas Frank, bekend van zijn boek over gewezen
Democratische kiezers (What’s the Matter with Kansas?,
2004), vaart uit tegen de linkse elite die van ‘populisme’ een
scheldwoord heeft gemaakt. En Kurt Andersen, die in Fantasyland
(2017) de Amerikaanse hang naar fantasie en ‘magisch denken’
onderzocht, inventariseert de sociale kaalslag sinds de grote
privatisering en deregulering van de jaren tachtig.
Alle drie schrijven ze, in wisselende doses, een remedie voor.
Andersen pleit voor hervormingen naar Europees model, Frank wil
populisme ontdoen van zijn slechte naam, Lind zoekt naar
‘democratisch pluralisme’. En alle drie hebben ze een eigen
aanpak: Frank schreef een polemische geschiedenisles, Andersen een
brede culturele diagnose, en Lind vooral een lang opiniestuk.
Voor Nederlandse lezers zal Frank het meest verrassend zijn. In
People Without Power verzet hij zich tegen de stigmatisering
van populisme als rancuneus, rechts, racistisch of zelfs fascistisch.
Integendeel, echt Amerikaans populisme is juist links en
democratisch, meent hij, een egalitair verzet tegen de macht van
elites. Hij onderbouwt dat met een beknopte geschiedenis van de
Populistische beweging in de VS eind negentiende eeuw. Die coalitie
van arbeiders, lokale politici en progressieve intellectuelen leidde
tot de oprichting van een Volks Partij (1891) voor sociale en
economische hervormingen, bedoeld om de macht van industriële
tycoons en politieke oligarchen te breken.
Van de weeromstuit maakte die elite het populisme verdacht als een
uitbraak van ongeciviliseerd irrationalisme, een ‘opstand der
horden’. Zoals Hilary Clinton dat een eeuw later zou doen met haar
dédain voor deplorables. Thomas Frank noemt ook de
hippies-op-wielen film Easy Rider (1969), in zijn ogen ook
een toonbeeld van minachting voor het gewone, on-hippe volk. Het is
de tragiek van het Amerikaanse populisme, meent hij: een
democratische beweging die eerst werd verketterd door een rechtse
elite, daarna door een linkse. Met als resultaat dat het etiket nu is
gekaapt door revolutionair rechts, dat juist het tegendeel nastreeft
van de oorspronkelijke populisten, namelijk: maatschappelijke
ongelijkheid in stand houden en vergroten.
Het had anders kunnen lopen, meent Frank. Weliswaar kwamen de
populisten destijds niet aan de macht, hun invloed deed zich wel
sterk gelden onder progressieve presidenten als Woodrow Wilson en
Franklin D. Roosevelt. De New Deal waarmee Roosevelt in de jaren
dertig de VS uit de crisis trok, was een ‘socialistisch’
programma van overheidsinterventie dat de basis legde voor veertig
jaar sociaaleconomische stabiliteit en gelijkheid. Die werd pas weer
doorbroken in de jaren tachtig met de Reagan-revolutie, die het
funeste idee vestigde dat overheidsregulering de vijand was.
Kwaadaardige genieën
Op dat punt begint Evil Geniuses van Kurt Anderson. Hij
laat zien hoe rechts zich hergroepeerde na de culturele revolutie van
de jaren zestig. Geïnspireerd door ‘kwaadaardige genieën’ als
de econoom Milton Friedman, goeroe van de privatisering, en Grover
Norquist, gangmaker van een belastingprotest dat de staat Californië
aan de bedelstaf bracht. De verkiezing van de immer montere Reagan
bezegelde de ommekeer. De Gipper slaagde erin groepen die de
dupe werden van zijn beleid, mee te nemen in zijn droom van een
‘nieuw ochtendgloren’.
De statistieken en cijfers die Andersen aandraagt, zeggen het
onverbloemd: het modale inkomen van Amerikanen is sindsdien
gestagneerd, pensioenen en ziektekostenverzekeringen zijn
geprivatiseerd, sociale mobiliteit is in Amerika vrijwel tot
stilstand gekomen, intussen werd het hoogste belastingtarief voor de
superrijken gesnoeid van 70 tot 28 procent. Voeg daarbij de
kredietcrisis die talloze Amerikanen het faillissement injoeg, en de
ellende is compleet.
Dat heeft ook geleid tot culturele stagnatie. Amerika is volgens
Andersen nu al decennia gevangen in een nostalgische loop op
televisie, in film, muziek en mode. De gevolgen van de
Reagan-revolutie (inclusief een snelle toename van obesitas, door de
liberalisering van de fastfood-markt) gaat gepaard met een zucht naar
geborgenheid in een geïdealiseerd verleden.
Sindsdien woedt in Amerika een nieuwe ‘klassenoorlog’,
concludeert (niet-marxist) Lind in The New Class War. Ook
hij bewondert Roosevelt, en ook hij verzet zich tegen het
‘technocratische neoliberalisme’ dat ‘van bovenaf’ een
revolutie heeft ontketend. Ook hij hekelt de stigmatisering van
populistische kiezers als racisten of halve en hele nazi’s. Maar in
tegenstelling tot Frank ziet Lind geen heil in revitalisering van
links populisme; in plaats daarvan pleit hij voor ‘democratisch
pluralisme’, een begrip dat helaas mooier klinkt dat hij in dit
boek waarmaakt met slogans over machtsdeling en inspraak.
Dat deze auteurs zo nadrukkelijk stelling nemen, maakt hun boeken
stuk voor stuk prikkelend. Het heeft ook nadelen. Zo heeft Andersen
geen oog voor de keerzijde van de economische consensus die nog in de
jaren zeventig in de VS bestond, zoals overregulering en
inefficiëntie. Milton Friedman kwam niet zomaar uit de lucht vallen.
In zijn ijver om het populisme te rehabiliteren heeft Frank op zijn
beurt te weinig oog voor de duistere kanten daarvan. Hij gaat voorbij
aan het diepe racisme dat ook bij Amerikaanse vakbonden leefde, zeker
toen in de jaren twintig de ‘grote migratie’ van zwarte arbeiders
naar het Noorden op gang kwam, onder druk van aanhoudend wit geweld
en terrorisme in het Zuiden.
Marxistische organisaties
Frank hanteert dan ook een te flatteus idee van Amerikaans
populisme. Dat is democratisch en ‘onverzettelijk optimistisch’,
eerder schatplichtig aan Thomas Jefferson en aan Thomas Paine dan aan
Karl Marx. Op de keper beschouwd is dat een herformulering van het
aloude Amerikaanse zelfbeeld: altijd monter en solidair met de
toekomst.
Bovendien besteedt Frank nauwelijks aandacht aan de verhouding van
de Populisten tot expliciet marxistische organisaties in de VS. De
Amerikaanse Communistische Partij (opgericht in 1919) speelde tot de
Koude Oorlog een grote rol in arbeidsconflicten en protesten tegen
racisme en segregatie (die pasten in Sovjetpropaganda over het
kapitalisme).
Lind is kritischer over het populisme, maar ook hij is te
ongeclausuleerd in zijn lof voor oude helden. Hij prijst Woodrow
Wilson om zijn strijd tegen big business, maar vermeldt er
niet bij dat de president, een bewonderaar van de Ku Klux Klan, de
federale overheid probeerde te segregeren.
Hoe verder? Uit de boeken spreekt een hang naar het gematigde
kapitalisme en de verzorgingsarrangementen in Noordwest-Europa.
Andersen hoopt dat de pendule na vier decennia deregulering naar de
andere kant zal uitslaan. Alle drie bevestigen ze nog eens wat vier
jaren in de Trump-carrousel duidelijk hebben gemaakt: het land heeft
dringend nieuwe stabiliteit en richting nodig, wil het niet afglijden
naar de schroothoop van vergane wereldmachten.
Kurt Andersen: Evil Geniuses. The Unmaking of America.
You’re watching the HD Remastered music video for Madonna’s 'Frozen', directed by Chris Cunningham. Original song taken from the 'Ray Of Light' album released on Warner Bros. in 1998.
Jonge sporters roepen onaangetast
door grotemensentwijfel dat ze de beste zijn
Zap De beloften (VPRO) toont
de onbekookte bravoure van zeven sporttalenten op weg naar ‘Tokio’.
Minstens zo belangrijk als de fysieke prestatie, blijkt keer op keer
de onbreekbaarheid van de wil.
Kogelstoter Alida van Daalen in De beloften. Beeld VPRO
Weinig is zo onweerstaanbaar als een jonge sporter. Onaangetast
door grotemensentwijfel roepen ze dat ze de beste zijn, zonder
schroom reiken ze naar het allerhoogste. Wanneer de vijftienjarige
kogelstoter Alida van Daalen van haar moeder en coach, oud-atlete
Jacqueline Goormachtigh, op het gras van het trainingsveld te horen
krijgt er „zeker zestien meter” nodig zal zijn voor een zege,
bromt het kind met één been in de ergernis: „Nou, ik ga gewoon
winnen.”
Later in de wedstrijd zien we wat Alida zo graag buiten de deur
wilde houden: de wetenschap dat je niet zomaar zestien meter gooit.
Haar gezicht versipt na haar eerste worp en nog verder na de tweede.
„Risico nemen!” roept Goormachtigh van de kant. „Al vlieg je
eroverheen!” En inderdaad, nu lukt het. Meteen nadat de kogel is
geland, verovert een kolossale opluchting het gezicht van de
vijftienjarige. De bevrijding transformeert tot intense vreugde als
ze het scorebord ziet. ‘Gewoon’ gewonnen.
De beelden van Alida van Daalen (nu 19) bij de Jeugd Olympische
Spelen zijn al een paar jaar oud. Regisseurs Xena Maria Evers en
Victor Vroegindewij volgen al sinds 2017 zeven jonge sporters die hun
zinnen hadden gezet op de Olympische Spelen van Tokio. Van de
documentaireserie
De beloften (VPRO) die dat opleverde werd donderdag het
eerste deel uitgezonden. Van Daalen spreekt daarin ook de ambitie uit
om een boegbeeld te worden voor de werpnummers in de atletiek, zoals
Dafne Schippers dat is voor de sprint.
Onbekookte bravoure
Onder de onbekookte bravoure zit voor de kijker de zekerheid dat
niet al deze zeven talenten daadwerkelijk naar Tokio zullen mogen.
„Als je in de weg staat voor mijn Spelen dan wals ik over je heen.
Dan ben je mijn vijand,” bluft de jonge judoka Simeon Catharina. Op
zijn buik heeft hij de datum getatoeëerd waarop hij wereldkampioen
bij de junioren werd. „Ik heb nog niet echt een mannenlichaam”,
zegt hij. Dat klinkt trouwens wat gek uit de mond van een
krachtpatser naast wie de meeste Nederlandse mannenlichamen verbleken
tot iets insectachtigs.
Wat hij bedoelt, is dat hij erg op zijn gewicht moet letten om
niet uit zijn gewichtsklasse (tot honderd kilo) te groeien. In
noodgevallen gaat hij voor een wedstrijd een paar uur zweten in de
sauna. Zijn moeder ziet intussen met lede ogen toe hoe weinig rijst
haar zoon opschept. Zij heeft toch al oog voor de schaduwzijden van
„de goede zaak”: ze kunnen de topsportcarrière van hun zoon
bijna niet betalen.
Dat speelt minder bij skateboardster (ja, dat is een Olympische
sport) Roos Zwetsloot die zichzelf betitelt als „een kakmeisje in
een jongenssport”.
Zij wordt door de op het oog nauwelijks oudere bondscoach Sjoerd in
een BMW-cabrio opgehaald om een nieuwe wedstrijdbaan te testen. Het
blijkt slechts een gedeeltelijk genoegen: „Er zitten gewoon bulten
in!”
De beloften bestrijkt in alle opzichten een breed
spectrum, waarbij steeds weer blijkt dat op dit niveau het
belangrijkste talent van de topsporter zijn of haar geestelijke
kracht is. Zo horen we zwemmer Nyls
Korstanje, die op zijn elfde al werd geprezen in een column van
Pieter van den Hoogenband, met veel zelfkennis zeggen: „Ik heb niet
de grootste handen, ik ben niet de langste en ik ben niet de
sterkste, maar willen verbeteren is mijn grootste talent.”
Hij heeft zich inmiddels geplaatst voor de Spelen, al weet je dat
in de eerste aflevering van De beloften nog niet. Het is ook de
hoofdzaak niet. Dat is de vreugde-explosie van de vijftienjarige
Alida als ze al haar verzwegen twijfel zestien meter van zich af
heeft had geworpen.
*
Alles van de VPRO over de Serie 'de Beloften', inclusief de Streams van alle afleveringen: --- Hier ---
Henk 'Leugen & Bedrog is mijn natuur' Bleker (óók CDA!), getekend door Mirjam Vissers voor Trouw (8 mei 2012) - meer van Mirjam Vissers op haar site --- Hier ---
*
SHARTIE AART DEKKER
DE FIRMA LEUGEN & BEDROG FLUTTE-I T/M -III:
Van Bleker tot Rutte; van Schandaal naar Schandaal
En het houdt maar niet op; iedere week meer dat Mark Rutte premier is valt er weer een nieuw schandaal uit de kast...
Het mag in de krant: toen Markje 'Flutte' Rutte vorige week op de EU-Top zei dat als Orban zich niet aan de Europese wetten en moraal wenste te houden Hongarije maar uit de EU moest (stappen) was ik het (inhoudelijk) nog met hem eens ook...maar tegelijk had ik iets van 'Tsja, moet je horen wie het zegt..!'
Na het bekend worden van het Nederlandse Bedrog met de pulsvisserij kan je natuurlijk wachten op de reactie van de Orbans van deze wereld.
De enige vraag die ik nog heb bij dit schandaal: had Bleker - óók CDA! - het nou van zijn premier Rutte, of heeft Rutte juist iets opgepikt van de Leugens & het Bedrog van zijn CDA-staatssecretaris op LNV?
Met leugens en bedrog ging Landbouw
ver over de grenzen
pulsvisserijverbod
Donderdag 1 juli was het de eerste dag dat de Nederlandse
pulsvissersvloot werkloos
in de havens moest blijven liggen. Sinds die dag is het vissen
met stroomstootjes in de Europese Unie namelijk verboden. Daaraan
ging een lang debat vooraf over de vermeende voor- en nadelen. De
tegenstanders van pulsvissen wonnen de slag in Brussel, mede dankzij
de term ‘vissenelektrocutie’. Een hard gelag voor de Nederlandse
pulsvissers, die tonnen hebben geïnvesteerd in pulsmaterieel, en nu
weer terug moeten naar het alternatief, de ‘boomkor’ die met
kettingen over de bodem sleept.
Dit is het dagelijkse commentaar
van NRC. Het bevat meningen, interpretaties en keuzes. Ze worden
geschreven door een groep
redacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur. In de
commentaren laat NRC zien waar het
voor staat. Commentaren bieden de lezer een handvat, een
invalshoek, het is ‘eerste hulp’ bij het nieuws van de dag.
Dat de pulsvissers het in Brussel hebben afgelegd tegen de
traditionele manier van vissen, heeft niet alleen te maken met een
verloren duurzaamheidsdebat, zo bleek deze week. De NOS onthulde dat
ambtenaren van het ministerie van Landbouw willens
en wetens misleidende informatie gestuurd hebben naar Brussel in
een poging de pulsvloot te redden.
Zo verdubbelde Nederland in 2011 nagenoeg zijn hele pulsvisvloot
(van 22 naar 42 schepen), nadat toenmalig staatssecretaris Henk
Bleker (CDA) toestemming van Brussel had gekregen om
‘wetenschappelijk onderzoek’ te doen met twintig boten. Brussel
ging er daarbij van uit dat dit met de bestaande boten zou worden
gedaan, maar Bleker gaf twintig nieuwe boten een vergunning. Ook de
oorspronkelijke pulsvloot van 22 was al met creatief rekenwerk tot
stand gekomen. Een ambtenaar noemde de exercitie „het verdubbelen
van een toch al zeer dubieus aantal”.
Het Europese landbouwbeleid is traditioneel de plek waar nationale
belangen binnen de Unie het hardst botsen. De Unie geeft het grootste
deel van haar budget uit aan landbouwsubsidies. Bescherming van de
eigen agrarische sector is lidstaten veel waard. Dat daarbij alle
mogelijke middelen worden ingezet en grenzen worden opgezocht, is
gezien het krachtenspel begrijpelijk en te billijken.
Als grenzen overschreden worden, moet echter worden ingegrepen.
Dat is hier nadrukkelijk gebeurd. Bewuste misleiding van de
Commissie, zoals Nederland heeft gedaan, kan op geen enkel manier
worden gerechtvaardigd. In die zin is het volkomen terecht dat de
Commissie drie jaar geleden besloot tot een verbod op pulsvissen.
Helaas is de opstelling van het ministerie van Landbouw in deze
geen incident. Al decennialang wordt er geklaagd over de
te nauwe banden van het departement en de sector. Terugdringing
van de veestapel, vermindering van stikstofuitstoot, evenredig
bijdragen aan het oplossen van het klimaatprobleem, aanpak van
mestfraude: al deze inspanningen worden gefrustreerd door ambtelijke
onwil en soms zelfs obstructie. De blinde steun van het departement
voor de Nederlandse pulsvloot is daarvan een schrijnend voorbeeld.
Het ministerie toont zich in een reactie op de onthulling van de
NOS maar deels schuldbewust. Het is „niet goed dat interne
signalen, die er dus waren, onvoldoende zijn opgepakt”, aldus het
ministerie, om vervolgens direct de draai te maken naar een gesprek
met de Europese Commissie over verduurzaming van de visserijsector.
Dat is na de leugens rondom de pulsvissers net even te makkelijk.
De wereld staat voor enorme uitdagingen op het gebied van klimaat
en biodiversiteit. De Nederlandse overheid heeft daarin een
belangrijke rol te spelen. In dat krachtenveld past geen ministerie
dat liegt en bedriegt om slechts de economische belangen van een
evident vervuilende sector te verdedigen. Daar moet het debat de
komende tijd echt over gaan.
Via dit Hoekje van mijn Blog, ben ik Boeken-Handelaar;
Te Geef Boek: Gratis/Tegen Verzendkosten(ophalen gratis) bij mij te verkrijgen Boeken, eBooks:
-TTD-Manifest 'Het Begon op Straat, Eindigt het ook weer op Straat'(2001, .pdf, voor de Early-birds, 1e 100 Gratis)
Zoek Boek: als je een specifiek Boek, tegen een Goede Prijs Zoekt, kan je dat -Hier- melden. Ik ga op Zoek, als ik binnen 2 weken iets voor je gevonden heb, hoor je dat.
Stef Bos zingt in 'Papa' "Misschien ben ik niet geworden wat jij wou". Mijn Pa zag in mij een in Wageningen opgeleide Ir; ik koos de IT. Waarschijnlijker alternatief: dat ik --naast duursporter (hardlopen, schaatsen, langlaufer, (berg-) wandelaar, en basketballer-- organisator, journalist, en/of cabaretier was geworden...
Ik ben een nogal idealistisch ingestelde persoon met een sociale inslag en probeer daar invulling aan te geven door mezelf in te zetten als vrijwilliger; iets doen voor anderen. Met een achtergrond die van jongs af aan het beoefenen van de prachtige sport Basketball omvatte, ligt het vrijwilliger zijn in het basketball natuurlijk voor de hand. Ik begon daar al jong mee, en ben daar tot de dag van vandaag (inmiddels al tientallen jaren). In al die jaren heb ik al van alles gedaan: vrijwilligersfuncties binnen Clubs, de Landelijke en Rayonale Bond, en heb daarnaast zelfstandig allerlei Toernooien, Wedstrijden en andere Activiteiten georganiseerd. Daarnaast schrijf ik ook over basketball in diverse Media. Tenslotte is mijn passie het vinden en helpen ontwikkelen van (Jeugdig Basketball-) Talent.
"Beste vriend, ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd om een korte te schrijven."Johann Wolfgang von Goethe Schrijven als hulpmiddel en uitlaat-klep, het duurde lang voor ik het doorhad; Schrijven werkt voor mij! Ik kan er mijn emoties mee kanaliseren, gedachten door ordenen en (beter door) overbrengen op anderen. Het gaat dan vaak om Basketball (belangrijk in mijn leven), Politiek (zowel een grote ergernis als betrokkenheid voor mij), Muziek, Cabaret, Boeken en Film, en alles dat met mensen te maken heeft zijn ook hobby's en/of fascinaties van me.
Nevendoel van Aart's Blog
Ik ben van mening dat er vandaag de dag te weinig gelezen wordt; kranten, magazines en lange diepgravende artikelen op het Internet...
Alhoewel ik me er heel goed van bewust ben dan mijn Blog die ontwikkeling niet zal keren, wil ik via deze blog toch proberen om mijn lezers (iets) meer te laten lezen. Dus deel ik -behalve eigen teksten- ook stukjes/artikelen&posts van kranten(o.a. NRC, Trouw, Volkskrant), Magazines(o.a. SI, ESPN), en content van Sites en uit mijn 'Oude Doos met Knipsels'. Een beperkte selectie van wat ik de moeite waard vind.
In de hoop dat - al is het maar af en toe een enkel iemand - deze waardevolle Media ontdekt, doorklikt en - vroeger of later - ook zelf naar die media gaat om te lezen...l leest er maar een persoon per post, een(1) stukje meer dan hij/zij anders zou hebben gedaan, dan is mijn moeite niet verspild.
(*) Mocht een van de bronnen van door mij gedeelde content vinden dat mijn delen onrechtmatig is, dan verzoek ik dat mij te melden.
Steun onze club TTD
Jarenlang stopte ik mijn ziel en zaligheid in de Haagse Inner-City-Basketballvereniging Team Ten Dreamers The Hague. We hadden veel succes, en waren een bijzondere, 'Multiculti-club' (and proud about it!) met veel talentvolle jeugd.
Doordat de gemeente Den Haag toegezegde steun uiteindelijk niet nakwam waren we genoodzaakt onze activiteiten te stoppen. Maar TTD slaapt slechts; ooit komen we terug! Steun ons daarbij door hieronder één of meer Sponsorloten te nemen bij de SponsorBingoLoterij! Clicken op de banner, en de rest wijst zichzelf!
Natuurlijk, het is spreken voor eigen parochie. Maar toch, ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik de Vriendenloterij een leuke loterij vind. Waarom? Omdat ik steeds vaker iets win; mijn 'Winlog' vanaf November 2014:
-nov'14: DVD-pack Penoza
-dec'14:DVD-pack Overspel (s1+2)
-dec'14: Boek'En uit de bergen kwam...echo'
-dec'14: Boek 'de MS van Tess'
-feb'15: DVD-pack Nieuwe Buren
-mrt'15: 2x Cadeaukaart Bloemen
-dec'15: 3x CadeaukaartRituals(2xEuro10,-), Gratis Lot
Dus het loont voor TTD en voor JOU; MEEDOEN ALLEMAAL! (AD)
Zit je op Google+ en wil je op de hoogte blijven van nieuwe TTD-ontwikkelingen? -Hier clicken- TTD-U16Kern rond 1996:
Basketball speelt een belangrijke rol in mijn leven. Toen ik 14 was zag ik voor het eerst een wedstrijd. Ik zag balkunstenaar Jerome Freeman voor Frisol/Rowic tegen (ik meen) Jugglers spelen; mijn leven was veranderd.
Het duurde nog wel even voor ik lid werd van Frisol/R, toen was 15. Het is niet zo dat Basketball voor mij 'alles' was (of is). Het is wel een belangrijk onderdeel; ik werd 'Basketballer', en dat zal ik blijven voor de rest van mijn leven. Daarbij maakt het niet eens veel uit dat ik zelf niet meer kan spelen; ik was Speler en nu doe ik andere dingen in het Basketball.
Hoe het Nederlandse Basketball reilt en zeilt, telt dus voor mij; het houdt mij bezig en ik zou graag beter zien gaan. Dus wil ik daar mijn steentje aan bijdragen.
Het kan zijn door Kinnesinne, Frustratie, Sensatielust, Domme Onwetendheid, Profileringsdrang, Persoonlijke Aversie, enzovoort; er wordt in en rond het Nederlandse Basketball nogal eens met modder gegooid. Daar baal ik weleens van.
Basketball is een schitterende sport; met voetbal de grootste teamsport ter wereld, spectaculair en een mooie metafoor voor het 'gewone leven'; alles zit erin.
Alleen weten in Nederland slechts relatief weinig mensen dat, en dat is jammer, want de sport Basketball verdient een groter en belangrijker podium in de Nederlandse samenleving.
O.a. daarom schrijf/deel ik, op deze Blog of in mijn column op www.iBasketball.nl .
Aanraders; Links naar Familie, Vrienden en Bekenden
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2020/01/data54213467-b8ddef.jpg)
:strip_icc()/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2021/06/data71589234-a77146.jpg)
:strip_icc()/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2021/06/data71589273-555b05.jpg)
:format(jpeg):fill(f8f8f8,true)/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2017/10/0210cstekening2.png)
:strip_icc()/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2020/10/data63181094-295bb9.jpg)
Kurt Andersen: Evil Geniuses. The Unmaking of America.
/s3/static.nrc.nl/images/gn4/stripped/data72927769-e134a4.jpg)
/s3/static.nrc.nl/images/gn4/stripped/data72869665-20718a.jpg)
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2021/06/web-3006ecovis.jpg)
Posts
