Bijna elke club waar basketbalcoach Ton Boot aan het roer staat, wordt en/of blijft kampioen. Boot lijkt de sleutel tot succes. Hoe kan dat? Hoe kan je in twintig jaar tijd veertien keer landskampioen worden? In 2005 geeft Boot toestemming aan de NOS om hem en zijn team MPC Capitals te volgen, We zien een coach die spelers tot op het bot vernederd en een Amerikaanse basketballer die op een aparte wijze getest wordt tijdens zijn eerste training. Maar we zien ook een coach die leeft voor zijn vak en voor zijn team. Boot, in 2004 uitgeroepen tot Coach van het Jaar, is een en al basketbal.
Studio Sport Document: De Kampioenenmaker
Ton Boot – Coach met twee gezichten
Stel, je komt op het werk en de chef zegt: ,,Nou hangt je hemd weer uit je broek! Doe je dat soms om mij uit te dagen? Zie ik het nog een keer, dan kan je vertrekken!'' Is dat een alledaags tafereel? Dan luistert de leidinggevende wellicht naar de naam Ton Boot. Deze basketbaltrainer, nu werkzaam in Groningen, wordt vanavond geportretteerd door NOS Sport. Veel vooroordelen over de succesvolle coach (in twintig jaar veertien keer landskampioen) worden in de boeiende documentaire bevestigd. Even emotioneel als controversieel.
Gepubliceerd op 9 juni 2005 Leestijd 1 minuut Originele recensie van NRC --- Hier ---
/s3/nrchub/pages/NH/20050609/101-page-full-4d9277.jpg)
Boot tracht spelers groter te maken door ze eerst te kleineren. Tot op het gênante af. Als een speler van zijn team, Travis Reed, geplaagd wordt door liefdesverdriet, pakt hij hem meedogenloos aan: ,,Travis Reed is een verschrikkelijk egoïstische speler.'' Op een weerwoord van de kant van de speler wordt niet gerekend. ,,Bedankt coach dat je me helpt. Dat moet je zeggen.'' Maar hoe `echt' is Boots gedrag op het moment dat hij een microfoontje op zijn shirt heeft zitten? Is dit de echte Boot of is dit vooral een coach die op deze manier gezien wil worden?
Gebrek aan zelfkennis heeft de bijna 65-jarige coach in elk geval niet. Hij bevestigt een bezetene te zijn die actief is in een (in Nederland) kleine sport. Tijdens zijn coachschap in Groningen woont hij ver weg van zijn gezin. ,,Eigenlijk interesseert me behalve basketbal niets.'' Groningen een leuke stad? ,,Weet ik niet. Ik ken alleen de sporthal en de weg erheen.''
Ook harde en bezeten coaches kennen hun zachte kant, die zij soms aan de buitenwereld tonen. Als Groningen onverwacht wordt uitgeschakeld voor het landskampioenschap, valt vooral het relativeringsvermogen van Boot op. ,,Bij sport hoort verliezen'', zegt hij direct na afloop. Het overkwam immers ook Johan Cruijff en Michael Jordan. Een paar dagen later bedankt hij de trouwste supporters in de sporthal. ,,Na de laatste [verloren] wedstrijd kwamen tientallen mensen naar mij toe om mij te bedanken voor het mooie seizoen.'' Dat positieve gebaar verraste de haast mensenschuwe Boot. ,,Na 64 jaar jaar heb ik toch weer wat kunnen opsteken.''
Wellicht merken zijn spelers er volgend seizoen iets van.
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten