maandag 20 april 2015
Wetenschap: Hoe het komt dat Nederlanders zo Lang Zijn
Uit Trouw, 09/04/2015
Seksuele selectie laat Nederland groeien, Langste volk ter wereld haalt toppositie niet alleen uit melk en welvaart
KICK HOMMES - 09/04/15, 01:32
Langste volk ter wereld haalt toppositie niet alleen uit melk en welvaart
Dat de Nederlanders de langste mensen ter wereld zijn, was al bekend. Goede gezondheidszorg, gezonde voeding (melk en vlees) en een groeiende welvaart hebben daar de basis voor gelegd, zo was de consensus onder wetenschappers. Aan deze lijst kan nu echter een nieuwe oorzaak worden toegevoegd: natuurlijke selectie.
De Nederlandse man, die in 1860 met gemiddeld 165 centimeter relatief klein was, spurtte in 150 jaar naar de top van de ranglijst. In 2013 werd volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek het gemiddelde van 181 centimeter aangetikt. Die groeispurt kwam niet alleen door het drinken van een goed glas melk en een florerende economie. Amerikaanse mannen, die ook in welvaart leefden, groeiden in die periode slechts met zes centimeter.
De Nederlander Gert Stulp heeft mogelijk een antwoord op het waarom van de groeispurt. Hij publiceerde gisteren in het Engelse tijdschrift Proceedings of the Royal Society B een onderzoek onder ruim 42.000 Nederlanders uit drie generaties, waaruit blijkt dat lange mannen (minimaal zeven centimeter boven het gemiddelde) in Nederland meer kinderen krijgen. Zij geven hun genen door aan deze kinderen, die eveneens de lucht in schieten en bovendien langer leven. Het gevolg: de Nederlandse bevolking wordt langer.
"In de langste populatie wordt lengte bevoordeeld", zegt Stolp, die zelf twee meter is. "Genen bepalen voor 80 procent de lengte van een persoon. Een lange man krijgt in Nederland een kwart kind meer dan de minst vruchtbare man, die veertien centimeter kleiner is dan het gemiddelde. Omdat de kinderen langer zijn, stijgt de gemiddelde lengte een generatie later ook."
Dat effect is overigens niet heel duidelijk zichtbaar, verwacht Stolp. Omgevingsfactoren, zoals de welvaart of de gezondheidszorg, hebben directere gevolgen voor de lengte van de Nederlander. "Qua effect komt natuurlijke selectie niet eens in de buurt van een centimeter verschil, gok ik. Maar ook kleine verschillen tellen. Dit zou kunnen verklaren waarom een Nederlander groter is dan een Scandinaviër."
Maar waarom wordt dan juist de Nederlander zo lang? Stolp ziet een culturele oorzaak: seksuele selectie. "Nederlandse vrouwen van gemiddelde lengte vallen op een lange man. Daarvoor geven de cijfers iets van bewijs. Lange Nederlandse mannen krijgen eerder een partner en hebben langer kans op kinderen, ook als ze de veertig al zijn gepasseerd. Dat is cultureel bepaald. In Amerika is het juist andersom."
Seksuele selectie laat Nederland groeien, Langste volk ter wereld haalt toppositie niet alleen uit melk en welvaart
KICK HOMMES - 09/04/15, 01:32
Langste volk ter wereld haalt toppositie niet alleen uit melk en welvaart
Dat de Nederlanders de langste mensen ter wereld zijn, was al bekend. Goede gezondheidszorg, gezonde voeding (melk en vlees) en een groeiende welvaart hebben daar de basis voor gelegd, zo was de consensus onder wetenschappers. Aan deze lijst kan nu echter een nieuwe oorzaak worden toegevoegd: natuurlijke selectie.
De Nederlandse man, die in 1860 met gemiddeld 165 centimeter relatief klein was, spurtte in 150 jaar naar de top van de ranglijst. In 2013 werd volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek het gemiddelde van 181 centimeter aangetikt. Die groeispurt kwam niet alleen door het drinken van een goed glas melk en een florerende economie. Amerikaanse mannen, die ook in welvaart leefden, groeiden in die periode slechts met zes centimeter.
De Nederlander Gert Stulp heeft mogelijk een antwoord op het waarom van de groeispurt. Hij publiceerde gisteren in het Engelse tijdschrift Proceedings of the Royal Society B een onderzoek onder ruim 42.000 Nederlanders uit drie generaties, waaruit blijkt dat lange mannen (minimaal zeven centimeter boven het gemiddelde) in Nederland meer kinderen krijgen. Zij geven hun genen door aan deze kinderen, die eveneens de lucht in schieten en bovendien langer leven. Het gevolg: de Nederlandse bevolking wordt langer.
"In de langste populatie wordt lengte bevoordeeld", zegt Stolp, die zelf twee meter is. "Genen bepalen voor 80 procent de lengte van een persoon. Een lange man krijgt in Nederland een kwart kind meer dan de minst vruchtbare man, die veertien centimeter kleiner is dan het gemiddelde. Omdat de kinderen langer zijn, stijgt de gemiddelde lengte een generatie later ook."
Dat effect is overigens niet heel duidelijk zichtbaar, verwacht Stolp. Omgevingsfactoren, zoals de welvaart of de gezondheidszorg, hebben directere gevolgen voor de lengte van de Nederlander. "Qua effect komt natuurlijke selectie niet eens in de buurt van een centimeter verschil, gok ik. Maar ook kleine verschillen tellen. Dit zou kunnen verklaren waarom een Nederlander groter is dan een Scandinaviër."
Maar waarom wordt dan juist de Nederlander zo lang? Stolp ziet een culturele oorzaak: seksuele selectie. "Nederlandse vrouwen van gemiddelde lengte vallen op een lange man. Daarvoor geven de cijfers iets van bewijs. Lange Nederlandse mannen krijgen eerder een partner en hebben langer kans op kinderen, ook als ze de veertig al zijn gepasseerd. Dat is cultureel bepaald. In Amerika is het juist andersom."
dinsdag 14 april 2015
Bankencrisis: de Vinger van Gerrit Zalm (NRC, Woldhek)
Siegried Woldhek, NRC, NRC 4 April 2015
Verder die dag op NRC-Opinie:
Brieven van de Lezers:
ABN Amro Ze gaan gewoon niet harder werken van zo’n bonus
In het interview antwoordde Peter Wakkie: „Zij hebben hun doelstellingen steeds met vlag en wimpel gehaald. Als je die gehaald hebt, heb je recht op een bonus.” (NRC, 31/3)
Als oud-lid van het bestuur van een grote Amerikaanse onderneming heb ik kunnen profiteren van bonusregelingen. Als ik andere (Amerikaanse) leden privé vroeg of ze meer hun best deden vanwege die regeling, was hun antwoord altijd dat dat niet het geval was. Van Nederlanders in het bedrijf kreeg ik hetzelfde antwoord.
Bestuurders van een onderneming krijgen een uitstekend salaris en dan mag worden verwacht dat ze zich volledig inspannen om de verwachtingen waar te maken. Als ze alleen beter hun best doen als ze een bonus kunnen krijgen, is er iets mis met hun instelling.
De doelstellingen waar Wakkie over spreekt zijn overigens vaak arbitrair. De beoordeling van het halen van doelstellingen, ook al doe je dat met ingewikkelde systemen, komt vaak toch neer op gevoelsmatige inschatting, aangezien er te veel storende, onvoorziene elementen zijn.
Kortom, je kunt je afvragen of het stelsel van bonussen voor bestuurders niet erg uit de hand gelopen is. Voor echte ondernemers kun je daar anders over denken, maar bestuurders van veel bedrijven en zeker van ABN Amro kun je toch niet echt ondernemers noemen.
C.J.C.Smeets OUD-BESTUURDER FLUOR CORP.
Narcisten en psychopaten
Gelukkig is de beursgang van onze nationale bank voorlopig afgeblazen door minister Dijsselbloem. Een niet-psycholoog (Jeroen Smit) heeft overtuigend materiaal aangedragen voor het psychologisch mechanisme dat niet alleen bij ABN Amro maar in de gehele kredietcrisis een grote rol speelde: narcistische grootheidsfantasieën bij leidinggevenden. Leidinggevenden met bovengemiddelde narcistische trekken zien niet in dat banken (net als mensen) fragiel en kwetsbaar zijn. In hun omnipotentie fantaseren ze dat de ‘sky the limit’ is en dat de door hen bedachte financiële producten bestand zijn tegen slecht weer. Linksom of rechtsom kennen ze zichzelf salarisverhogingen toe omdat ze abusievelijk geloven dat ze een hele bijzondere bijdrage leveren. Indien ze ook nog wat psychopathisch zijn (en dat is geen uitzondering) zien ze zelfs vaak in dat hun bijdrage niet bijzonder is, maar zijn ze alleen uit op eigen gewin en manipuleren anderen en het bedrijf zoveel ze kunnen. Zijn ze ook nog wat autistisch, dan functioneren ze sociaal gebrekkig, laten ze zich niet corrigeren en hebben ze gebrek aan empathie voor de medewerkers en de klanten. Veel mensen aan de top worden gekenmerkt door een combinatie van deze psychologische stijlen: de recente salarisverhogingen bij ABN Amro wijzen op aanwezigheid van dit destructief psychologisch mengsel.
In plaats van een zakenbank zou de bank onder staatsbeheer gericht kunnen zijn op particulieren, kleine en middelgrote ondernemers en zzp’ers. De bank zou dan weer kansen bieden aan kleine ondernemers en deze grote groep Nederlanders bij de bank betrekken. De bank zou dan ook de eerste staatbank met een moraal kunnen worden. Nederlandse managers en leidinggevenden scoren volgens ons vergelijkende onderzoek naar emotionele intelligentie toch al erg laag op sociale verantwoordelijkheid. De ABN Amro bank kan een eerste stap zijn op een pad waar men in Nederland nu erg aan toe lijkt te zijn.
Prof. dr. J. Derksen Klinisch psycholoog, leidinggevende Studiecentrum voor Narcisme, Psychopathie en Autisme, Radboud Universiteit Nijmegen.
Basketball / NBB: Echte basketballers beheersen de regels
Echte basketballers beheersen de regels
Aankondiging invoering spelregelbewijs
Hoe zou het er op de weg aan toe gaan, als de deelnemers aan het verkeer de geldende verkeersregels niet kennen? Dan zou het ongetwijfeld een chaos worden. Hoe gaat het er op het basketbalveld aan toe als de deelnemers de spelregels niet (goed) kennen? Dan ontstaat er meer discussie tussen spelers, coaches, scheidsrechters, met als gevolg onvrede op en rond het veld.
Samen met verenigingen streven we naar een veilig sportklimaat, waarin gewenst gedrag wordt gestimuleerd en ongewenst gedrag wordt aangepakt. Hierin is onder andere aandacht voor het vergroten van spelregelkennis bij alle deelnemers aan het basketbalspelletje, maar ook het terugdringen van commentaar op de arbitrage. Een van de middelen om dit te bereiken is via de website Basketball Masterz.
Basketball Masterz
Op de interactieve website www.basketballmasterz.nl zijn alle spelregels terug te vinden in heldere taal. De 22 meest voorkomende spelsituaties worden uitgelegd en verduidelijkt door foto’s en filmpjes. Bovendien kunnen oefentoetsen worden gemaakt om je kennis te testen. lees meer -> | ||
Labels:
Aanrader,
Basketball,
Basketball is Fun,
DBL,
Geen commentaar,
NBB
zondag 12 april 2015
Uit de Oude Doos: 'Basketbal René Ridderhof enige Nederlandse MVP in kwart eeuw Haarlem Basketball Week'
Rene Ridderhof was een teamgenoot van me - bij Frisol/R in Dordrecht -, hij is Ex-International - deel van het Grootste Resultaat Ooit Behaald door Oranje Internationaal; de Vierde Plaats op het EK van 1983 in Nantes, Frankrijk -, hij speelde zolang in de Eredivisie dat ik ben vergeten hoe lang ook alweer precies, maar - voor mij persoonlijk dan - meer dan alles was hij de jonge speler waarmee ik - als zowat even oude speler - meer op Basketball-pleintjes heb doorgebracht, dan met wie anders ook; echt een 'Basketballmaatje' dus. Tegen niemand heb ik zo vaak 1-1 gespeeld - en verloren ook trouwens(!) - als tegen hem. Dat is dus zoals ik hem ken...
Natuurlijk zijn er in het Nederlandse Basketball heel wat mensen die zich Rene Ridderhof om een of meer van bovenstaande punten herkennen; mensen in Dordrecht, in Groningen, in Haaksbergen en op Urk... En natuurlijk ook fans van andere clubs - in Haarlem bijvoorbeeld, lees het onderstaande stuk... -, en tegenwoordige fans, omdat ze weten dat de huidige Donar-speler Mark Riddderhof Rene's Zoon is...
Maar mijn inschatting is dat het merendeel van de huidige Basketballers en Basketball-Liefhebbers hem niet kent...en dat zou niet zo mogen zijn, want Rene Ridderhof is een van de 'Toppers in het NEderlandse BasketBall'!! Lees maar waarom..:
Eenzaam tussen buitenlandse uitblinkers
Door: Geert Jan Hahn
Gepubliceerd: 21 december 2007
René Ridderhof is de enige Nederlander die in 25 jaar Amsterdam Haarlem Basketballweek (AHBW), die vandaag weer van start gaat, werd verkozen tot waardevolste speler, MVP.
Stiekem heeft René Ridderhof de vorige avond nog even wat jaarboeken erop nageslagen. Samen met zijn vrouw Wilma, die hij uiteraard leerde kennen via het basketbal in hun geboortestad Dordrecht en met wie hij al meer dan twintig jaar op Urk werkt. Eerst in de sporthal van de Orca’s, daarna in de plaatselijke optiek.
Omringd door honderden modieuze brilmonturen bekent de inmiddels 48-jarige dat de research noodzakelijk was. Weinig specifieks is hem bijgebleven van zijn deelnames aan de toen nog Haarlem Basketball Week (HBW), waar hij namens Haaksbergen schitterde tijdens de eerste edities in 1982 en 1983. Alleen het moment dat Ridderhof bruut werd onderuitgehaald door een buitenlandse speler van Leiden staat nog helder op zijn netvlies. ‘Mijn coach Maarten van Gent sprong het veld op en zei tegen die Amerikaan: Sla mij maar.’
Ridderhof was net zo’n fanatiekeling als zijn coach, ondanks zijn geringe lengte. ‘Of ik nu met een grotere of kleinere kerel naar het bord sprong, ik was voor niemand bang.’ Die tomeloze inzet droeg er mede aan bij dat Ridderhof in 1982 tot beste guard en een jaar later zelfs tot Most Valuable Player (MVP) werd verkozen. ‘Dat vond ik wel apart’, zegt hij.
Dan, na enkele seconden: ‘Ik was op de top van mijn fysieke kunnen en kon een team op sleeptouw nemen. Maar waarom ik precies werd verkozen boven een ander persoon is lastig te zeggen. Het deelnemersveld is altijd sterk geweest.’
‘Weet je hoeveel profs er in Haarlem hebben gespeeld?’, vervolgt Ridderhof. ‘Het is een gok, maar ik denk dat veertig tot vijftig spelers in de NBA zijn terechtgekomen. Dat geeft aan dat het een hoogstaand toernooi is.’
Des te opmerkelijker is het dat Ridderhof, die veertien interlands speelde, tot beste speler van het toernooi werd uitgeroepen. Iets wat geen enkele Nederlander in 25 jaar HBW/AHBW is gelukt. Pas nu staat de opticien echt een beetje stil bij die prestatie. ‘Ik vraag me af of je als speler van zoiets kunt genieten. Nu ben ik er trots op. Ergens vind je jouw naam terug, op een lijstje met alleen maar buitenlanders. Dat geeft wel een bepaalde voldoening. Daar kun je niet van leven, wel van nagenieten.’
‘Het is misschien een slechte vergelijking, maar stel dat je naar een popconcert bent geweest. Op weg naar huis ben je al een heleboel vergeten. Pas als je een dvd ervan opzet, denk je weer van: ‘O ja’. Net als met die jaarboeken. Ik zag gisteren dat ik ooit in één seizoen 107 driepunters erin heb ‘gepleurd’, zoals dat opgeschreven stond. Toch leuk om na te lezen.’
Ridderhof maakte nog eenmaal het HBW mee, in 1984. Zonder succes, de hegemonie was uit het team van Haaksbergen verdwenen. Hij besloot zijn heil te zoeken bij de Orca’s op Urk en ging daar niet meer weg. ‘Ik speelde met de mentaliteit waar Urkers van houden: hard werken en verder niet zeuren.’
Na zijn loopbaan moest Ridderhof jarenlang niets meer hebben van basketbal. Maar 26 december zal hij met vrouw, zoon en dochter weer op de tribune van het Kennemer Sportcenter plaatsnemen. ‘De sfeer in Haarlem blijft ongekend. Het is veel leuker om met Kerst daarheen te gaan dan ergens onderuit gezakt veel te eten.’
Trefwoord(en): René Ridderhof, Amsterdam Haarlem Basketballweek,
Natuurlijk zijn er in het Nederlandse Basketball heel wat mensen die zich Rene Ridderhof om een of meer van bovenstaande punten herkennen; mensen in Dordrecht, in Groningen, in Haaksbergen en op Urk... En natuurlijk ook fans van andere clubs - in Haarlem bijvoorbeeld, lees het onderstaande stuk... -, en tegenwoordige fans, omdat ze weten dat de huidige Donar-speler Mark Riddderhof Rene's Zoon is...
Maar mijn inschatting is dat het merendeel van de huidige Basketballers en Basketball-Liefhebbers hem niet kent...en dat zou niet zo mogen zijn, want Rene Ridderhof is een van de 'Toppers in het NEderlandse BasketBall'!! Lees maar waarom..:
Eenzaam tussen buitenlandse uitblinkers
Door: Geert Jan Hahn
Gepubliceerd: 21 december 2007
René Ridderhof is de enige Nederlander die in 25 jaar Amsterdam Haarlem Basketballweek (AHBW), die vandaag weer van start gaat, werd verkozen tot waardevolste speler, MVP.
Stiekem heeft René Ridderhof de vorige avond nog even wat jaarboeken erop nageslagen. Samen met zijn vrouw Wilma, die hij uiteraard leerde kennen via het basketbal in hun geboortestad Dordrecht en met wie hij al meer dan twintig jaar op Urk werkt. Eerst in de sporthal van de Orca’s, daarna in de plaatselijke optiek.
Omringd door honderden modieuze brilmonturen bekent de inmiddels 48-jarige dat de research noodzakelijk was. Weinig specifieks is hem bijgebleven van zijn deelnames aan de toen nog Haarlem Basketball Week (HBW), waar hij namens Haaksbergen schitterde tijdens de eerste edities in 1982 en 1983. Alleen het moment dat Ridderhof bruut werd onderuitgehaald door een buitenlandse speler van Leiden staat nog helder op zijn netvlies. ‘Mijn coach Maarten van Gent sprong het veld op en zei tegen die Amerikaan: Sla mij maar.’
Ridderhof was net zo’n fanatiekeling als zijn coach, ondanks zijn geringe lengte. ‘Of ik nu met een grotere of kleinere kerel naar het bord sprong, ik was voor niemand bang.’ Die tomeloze inzet droeg er mede aan bij dat Ridderhof in 1982 tot beste guard en een jaar later zelfs tot Most Valuable Player (MVP) werd verkozen. ‘Dat vond ik wel apart’, zegt hij.
Dan, na enkele seconden: ‘Ik was op de top van mijn fysieke kunnen en kon een team op sleeptouw nemen. Maar waarom ik precies werd verkozen boven een ander persoon is lastig te zeggen. Het deelnemersveld is altijd sterk geweest.’
‘Weet je hoeveel profs er in Haarlem hebben gespeeld?’, vervolgt Ridderhof. ‘Het is een gok, maar ik denk dat veertig tot vijftig spelers in de NBA zijn terechtgekomen. Dat geeft aan dat het een hoogstaand toernooi is.’
Des te opmerkelijker is het dat Ridderhof, die veertien interlands speelde, tot beste speler van het toernooi werd uitgeroepen. Iets wat geen enkele Nederlander in 25 jaar HBW/AHBW is gelukt. Pas nu staat de opticien echt een beetje stil bij die prestatie. ‘Ik vraag me af of je als speler van zoiets kunt genieten. Nu ben ik er trots op. Ergens vind je jouw naam terug, op een lijstje met alleen maar buitenlanders. Dat geeft wel een bepaalde voldoening. Daar kun je niet van leven, wel van nagenieten.’
‘Het is misschien een slechte vergelijking, maar stel dat je naar een popconcert bent geweest. Op weg naar huis ben je al een heleboel vergeten. Pas als je een dvd ervan opzet, denk je weer van: ‘O ja’. Net als met die jaarboeken. Ik zag gisteren dat ik ooit in één seizoen 107 driepunters erin heb ‘gepleurd’, zoals dat opgeschreven stond. Toch leuk om na te lezen.’
Ridderhof maakte nog eenmaal het HBW mee, in 1984. Zonder succes, de hegemonie was uit het team van Haaksbergen verdwenen. Hij besloot zijn heil te zoeken bij de Orca’s op Urk en ging daar niet meer weg. ‘Ik speelde met de mentaliteit waar Urkers van houden: hard werken en verder niet zeuren.’
Na zijn loopbaan moest Ridderhof jarenlang niets meer hebben van basketbal. Maar 26 december zal hij met vrouw, zoon en dochter weer op de tribune van het Kennemer Sportcenter plaatsnemen. ‘De sfeer in Haarlem blijft ongekend. Het is veel leuker om met Kerst daarheen te gaan dan ergens onderuit gezakt veel te eten.’
Trefwoord(en): René Ridderhof, Amsterdam Haarlem Basketballweek,
vrijdag 10 april 2015
Nieuws: 'Chris Copeland neergestoken in New Yorkse nachtclub'
Chris Copeland, ex-Okapi Aalstar en in 2012 Ster van de Coaches van Het Nieuwsblad, en zijn vrouw werden dinsdagnacht in een nachtclub in New York neergestoken.
Eerder zette ik de volgende 'Longread' over Chris Copeland op deze Weblog; dat was een stukken beter verhaal. Lezen? -- Hier --
Eerder zette ik de volgende 'Longread' over Chris Copeland op deze Weblog; dat was een stukken beter verhaal. Lezen? -- Hier --
Labels:
Basketball,
België,
Copeland,
DBL,
Hier word ik NIET vrolijk van,
NBA,
Nieuws
Aanrader: De 'Goede' Mart Smeets, bij De Wereld Draait Door over 'Once Brothers'
Er zijn meerdere 'Varianten Mart Smeets' - de beste daarvan was natuurlijk de enthousiaste Basketball-Junk die ons - mijn generatie en iets eerder en iets later - aan alle kanten verwenden met Basketball - in de vorm van Basketball-Magazines, Jaarboeken, en wat al niet meer. Die Smeets hebben we vele jaren nauwelijks in beeld gehad, en die Mart is nu weer af en toe zichtbaar, en die zie ik honderd keer liever dan die andere Smeetsen waar we het al jaren moesten doen.
Die Mart Smeets zat vanavond aan tafel bij De Wereld Draait Door, over de dit weekend in het Sport Documentaire Festival in Rotterdam vertoonde film 'Once Brothers'. De meeste collega-junkies hebben deze film natuurlijk al - meere malen? Ik in ieder geval wel..! - gezien. Maar het is goed dat de film nu hopelijk een groter publiek krijgt - in Nederland -, met dank aan DWDD en Mart Smeets.
Een opmerking: Mart neemt - al jaren - nogal eens een loopje met de werkelijkheid... Dat doet'ie ook nu weer. Maar daar ga ik nu niet over uitweiden - misschien een leuke 'huiskamervraag; zoek de X-verschillen met de werkelijkheid! -. Nu zeg ik: "Bedankt Matthijs, bedankt Mart!"
DWDD, Documentaire ‘Once Brothers’: Mart Smeets
Donderdag 9 April 2015
Van 9 t/m 11 april vindt de eerste editie plaats van het Sportfilmfestival Rotterdam. Bij dit filmfestival staan sportfilms en -documentaires centraal. Eén van de documentaires is ‘Once Brothers’. Deze film gaat over de vriendschap tussen de basketballers Vlade Divac en Drazen Petrovic. Zij waren de eerste Europese sterren in de NBA en brachten het nationale team van Joegoslavië tot grote hoogten.
Aan tafel: Mart Smeets.
Meer info hier: http://www.sportfilmfestival.eu/
Die Mart Smeets zat vanavond aan tafel bij De Wereld Draait Door, over de dit weekend in het Sport Documentaire Festival in Rotterdam vertoonde film 'Once Brothers'. De meeste collega-junkies hebben deze film natuurlijk al - meere malen? Ik in ieder geval wel..! - gezien. Maar het is goed dat de film nu hopelijk een groter publiek krijgt - in Nederland -, met dank aan DWDD en Mart Smeets.
Een opmerking: Mart neemt - al jaren - nogal eens een loopje met de werkelijkheid... Dat doet'ie ook nu weer. Maar daar ga ik nu niet over uitweiden - misschien een leuke 'huiskamervraag; zoek de X-verschillen met de werkelijkheid! -. Nu zeg ik: "Bedankt Matthijs, bedankt Mart!"
DWDD, Documentaire ‘Once Brothers’: Mart Smeets
Donderdag 9 April 2015
Van 9 t/m 11 april vindt de eerste editie plaats van het Sportfilmfestival Rotterdam. Bij dit filmfestival staan sportfilms en -documentaires centraal. Eén van de documentaires is ‘Once Brothers’. Deze film gaat over de vriendschap tussen de basketballers Vlade Divac en Drazen Petrovic. Zij waren de eerste Europese sterren in de NBA en brachten het nationale team van Joegoslavië tot grote hoogten.
Aan tafel: Mart Smeets.
Meer info hier: http://www.sportfilmfestival.eu/
donderdag 9 april 2015
NBA-kampioen Franciso Elson geeft inzicht in succes van San Antonio - en meer - ( Programma 'Buckets' ) & een 'Oude Doos' Interview met Elson in het AD (2011)
Van: Nieuwsblad.be
Francisco Elson is tot nu toe de enige speler van de Lage Landen die zich ooit tot kampioen in de NBA. De Nederlandse center maakte deel uit van de San Antonio Spurs die in 2007 de titel pakten. In de Nederlandse talkshow 'Buckets' gaf Elson zijn blik op de NBA van vandaag, maar ook op het voortdurende succes van de Spurs, die dit seizoen hun vijfde titel sinds 1999 verdedigen (video vanaf 19:00).
Lees meer over NBA in op Nieuwsblad.be -- Hier --
Oorspronkelijke artikel -- Hier --
Al Francisco Elson googelend kwam ik een interview met hem uit 2011 in het AD tegen, ik had het nog nooit gelezen, mijn lezers misschien ook niet, dus bij deze:
‘Ik ben nooit verliefd geweest’ (Francisco Elson)
Interview voor het AD Rotterdams Dagblad, geplaatst op 14-07-2011.
Wat zie je als je in de spiegel kijkt?
,,Als ik in de spiegel kijk zie ik een succesvolle, tevreden man die zich wil inzetten voor basketbal in Nederland. Ook zie ik een man die volwassen aan het worden is, die iedere dag nog wat bijleert.”
Ben je ijdel?
,,Totaal niet. Ik ben alleen met basketbal bezig en maak me niet druk over mijn uiterlijk. Tijdens een wedstrijd kreeg ik ooit een hoekstoot op mijn lip, daar zit nu een verdikking. Ik kan het laten weghalen, maar het stoort me niet. Over veertig jaar zie ik waarschijnlijk toch niet meer uit. Iedereen wordt ouder.”
Wilde je altijd al basketballer worden?
,,Nee, ik wilde altijd op een kantoor werken. Het leek me geweldig om leiding te geven of om met cijfers te werken. Als ik vroeger met mijn moeder naar de bank ging, keek ik mijn ogen uit. Ik zag mezelf al helemaal achter de computer zitten. Bedrijfsadministratie leek me wel wat.”
Hoe ben je ooit begonnen met basketbal?
,,Toen ik 14 was, speelden we tijdens de gymles op school basketbal. De gymleraar vond dat ik wat met mijn lengte moest gaan doen en dacht dat basketbal wel bij me paste. Mijn broer was mijn voorbeeld, hij kon heel goed basketballen. Hij overleed tijdens een wedstrijd op 21-jarige leeftijd door een hartstilstand. Of hij een hartafwijking had, is nooit onderzocht. Hierdoor wilde mijn moeder niet dat ik ook ging basketballen, wat ik toch stiekem bleef doen.”
Hoe kwam het dat je moeder het uiteindelijk accepteerde?
,,Uit allerlei testen die je als basketballer moet ondergaan, bleek dat ik kon blijven spelen. Toen gaf ze haar goedkeuring.”
Op je 18de verhuisde je naar Amerika. Hoe ben je daar terechtgekomen?
,,Als jong talent in de Eredivisie stond ik in een talentenblad met Europese basketballers. Dit magazine werd in Amerika verspreid. Scholen belden me op en boden me een beurs aan. In Amerika speelde ik twee jaar voor het Texaanse junior college en twee jaar voor de University of California in Berkeley. Daarna werd ik gedraft voor de NBA.” (Dit blad was de Nieuwsbrief voor Colleges/Universities van mijn overleden vriend Rob Meurs (AD).
Miste je je familie niet?
,,Toen ik op Schiphol stond dacht ik: als ik me nu omdraai, ga ik nooit meer weg. Mijn familie was trots, maar moest huilen toen ik door de douane liep. Het begin was moeilijk. Er is niemand die voor je zorgt als je ziek bent of wanneer je je rot voelt. Maar tegelijkertijd realiseer je je ook dat je een enorme kans krijgt, eentje waar anderen alleen van kunnen dromen. Ik heb er keihard voor moeten werken, stond vaak om 6.00 uur op het veld te trainen.”
Hoe is de sfeer in een Amerikaans basketbalteam?
,,Dat verschilt per team. Natuurlijk zijn er altijd spelers die afgunstig zijn omdat je misschien meer verdient of meer aanzien hebt. Ik hou me daar niet meer bezig, kan met iedereen goed opschieten. Echte vrienden heb ik niet in Amerika, die wonen in Nederland. Ik ben erg gefocust, ben alleen bezig met sporten. Als ik in het veld sta, wil ik winnen. Zo simpel is het.”
Wat is je mooiste herinnering?
,,Het tekenen van mijn eerste NBA-contract. En kampioen worden.”
Wat is het eerste dat je doet als je terug bent in Rotterdam?
,,Ik kijk allereerst of mijn huis in Rotterdam er nog staat. Naast de kleine dingen die ik doe, zoals een zak stroopwafels halen en een patatje van Bram eten, bezoek ik mijn familie en vrienden. Ik breng veel tijd met mijn zus en haar zoontje door. Mijn zus en ik hebben een sterke band. Ze zorgt voor me en staat altijd voor me klaar.”
Vind je het belangrijk dat er mensen zijn die voor je zorgen?
,,Ja, soms wel. Toen ik als jonge man naar Amerika vertrok, zijn dat toch de dingen die je mist. Wanneer het basketbalseizoen afgelopen is, ga ik altijd naar Rotterdam.”
Heb je nog andere hobby’s?
,,Reizen vind ik leuk. Laatst vroeg ik me af hoe Gouda eruit ziet. Dan stap ik in de auto en rij ik er naartoe. Dat ik binnen vijf minuten alles al gezien heb, maakt me niet uit. Binnenkort ga ik misschien naar Berlijn of Maastricht. Daar ben ik nog nooit geweest.”
Kun je rustig over straat?
,,Natuurlijk, in Nederland groeten de mensen me waarschijnlijk alleen omdat ik lang ben.”
Je hebt geen kinderen en geen vrouw. Waarom niet?
,,Ik ben nog nooit verliefd geweest. Die oranje bal is mijn vriendin en mijn grote liefde is basketbal. Nu ik ouder word, zou het wel leuk zijn om iemand tegen te komen. Die persoon zou zich dan wel moeten aanpassen. Ik denk dat er maar weinig vrouwen zijn die dat kunnen. Laatst zag ik een interview met Arie Boomsma op tv. Ik herkende daar veel in. Die man had ook te weinig tijd voor zijn vriendin, waardoor zij het uitmaakte. Hij was, net als ik, veel met zijn werk bezig.”
Heb je wel relaties gehad?
,,Jawel, maar dat was meer omdat ik die persoon erg leuk vond. Ik weet niet hoe het is om verliefd te zijn. Soms zie ik verliefde stelletjes op televisie en denk dan: ja, zo hoort het. Tot nu toe heb ik dat niet meegemaakt.”
Heb je het idee dat je iets hebt misgelopen?
,,Misschien, maar ik heb geen haast. Als de tijd rijp is, komt het wel.”
Nog aparte eigenschappen?
,,Als ik bij vrienden thuiskom, kijk ik in de koelkast om te zien wat ze allemaal hebben. Soms koop ik later precies dezelfde producten, terwijl ik het misschien niet eens opeet of drink.”
Ben je tevreden met je spiegelbeeld?
,,Zeer tevreden. Ik heb veel bereikt en heb veel om trots op te zijn.”
Paspoort in 2011
Naam: Francisco Elson is in 1976 geboren in Rotterdam, woont in Rotterdam en Salt Lake City (USA).
Opleiding: mavo, meao in Nederland, in Amerika de junior college (Kilgore Junior College) en the University of California in Berkeley.
Loopbaan: Francisco Elson staat sinds 1999 onder contract in de Amerikaanse NBA. Hij speelde onder andere voor clubs als de Denver Nuggets, de San Antonio Spurs, de Milwaukee Bucks, Philadelphia 76ers en Utah Jazz. Francisco is tevens aanvoerder van het Nederlands basketbalteam.
Privé: is aan het daten
Van: AD.nl
Francisco Elson is tot nu toe de enige speler van de Lage Landen die zich ooit tot kampioen in de NBA. De Nederlandse center maakte deel uit van de San Antonio Spurs die in 2007 de titel pakten. In de Nederlandse talkshow 'Buckets' gaf Elson zijn blik op de NBA van vandaag, maar ook op het voortdurende succes van de Spurs, die dit seizoen hun vijfde titel sinds 1999 verdedigen (video vanaf 19:00).
Lees meer over NBA in op Nieuwsblad.be -- Hier --
Oorspronkelijke artikel -- Hier --
Al Francisco Elson googelend kwam ik een interview met hem uit 2011 in het AD tegen, ik had het nog nooit gelezen, mijn lezers misschien ook niet, dus bij deze:
‘Ik ben nooit verliefd geweest’ (Francisco Elson)
Interview voor het AD Rotterdams Dagblad, geplaatst op 14-07-2011.
Wat zie je als je in de spiegel kijkt?
,,Als ik in de spiegel kijk zie ik een succesvolle, tevreden man die zich wil inzetten voor basketbal in Nederland. Ook zie ik een man die volwassen aan het worden is, die iedere dag nog wat bijleert.”
Ben je ijdel?
,,Totaal niet. Ik ben alleen met basketbal bezig en maak me niet druk over mijn uiterlijk. Tijdens een wedstrijd kreeg ik ooit een hoekstoot op mijn lip, daar zit nu een verdikking. Ik kan het laten weghalen, maar het stoort me niet. Over veertig jaar zie ik waarschijnlijk toch niet meer uit. Iedereen wordt ouder.”
Wilde je altijd al basketballer worden?
,,Nee, ik wilde altijd op een kantoor werken. Het leek me geweldig om leiding te geven of om met cijfers te werken. Als ik vroeger met mijn moeder naar de bank ging, keek ik mijn ogen uit. Ik zag mezelf al helemaal achter de computer zitten. Bedrijfsadministratie leek me wel wat.”
Hoe ben je ooit begonnen met basketbal?
,,Toen ik 14 was, speelden we tijdens de gymles op school basketbal. De gymleraar vond dat ik wat met mijn lengte moest gaan doen en dacht dat basketbal wel bij me paste. Mijn broer was mijn voorbeeld, hij kon heel goed basketballen. Hij overleed tijdens een wedstrijd op 21-jarige leeftijd door een hartstilstand. Of hij een hartafwijking had, is nooit onderzocht. Hierdoor wilde mijn moeder niet dat ik ook ging basketballen, wat ik toch stiekem bleef doen.”
Hoe kwam het dat je moeder het uiteindelijk accepteerde?
,,Uit allerlei testen die je als basketballer moet ondergaan, bleek dat ik kon blijven spelen. Toen gaf ze haar goedkeuring.”
Op je 18de verhuisde je naar Amerika. Hoe ben je daar terechtgekomen?
,,Als jong talent in de Eredivisie stond ik in een talentenblad met Europese basketballers. Dit magazine werd in Amerika verspreid. Scholen belden me op en boden me een beurs aan. In Amerika speelde ik twee jaar voor het Texaanse junior college en twee jaar voor de University of California in Berkeley. Daarna werd ik gedraft voor de NBA.” (Dit blad was de Nieuwsbrief voor Colleges/Universities van mijn overleden vriend Rob Meurs (AD).
Miste je je familie niet?
,,Toen ik op Schiphol stond dacht ik: als ik me nu omdraai, ga ik nooit meer weg. Mijn familie was trots, maar moest huilen toen ik door de douane liep. Het begin was moeilijk. Er is niemand die voor je zorgt als je ziek bent of wanneer je je rot voelt. Maar tegelijkertijd realiseer je je ook dat je een enorme kans krijgt, eentje waar anderen alleen van kunnen dromen. Ik heb er keihard voor moeten werken, stond vaak om 6.00 uur op het veld te trainen.”
Hoe is de sfeer in een Amerikaans basketbalteam?
,,Dat verschilt per team. Natuurlijk zijn er altijd spelers die afgunstig zijn omdat je misschien meer verdient of meer aanzien hebt. Ik hou me daar niet meer bezig, kan met iedereen goed opschieten. Echte vrienden heb ik niet in Amerika, die wonen in Nederland. Ik ben erg gefocust, ben alleen bezig met sporten. Als ik in het veld sta, wil ik winnen. Zo simpel is het.”
Wat is je mooiste herinnering?
,,Het tekenen van mijn eerste NBA-contract. En kampioen worden.”
Wat is het eerste dat je doet als je terug bent in Rotterdam?
,,Ik kijk allereerst of mijn huis in Rotterdam er nog staat. Naast de kleine dingen die ik doe, zoals een zak stroopwafels halen en een patatje van Bram eten, bezoek ik mijn familie en vrienden. Ik breng veel tijd met mijn zus en haar zoontje door. Mijn zus en ik hebben een sterke band. Ze zorgt voor me en staat altijd voor me klaar.”
Vind je het belangrijk dat er mensen zijn die voor je zorgen?
,,Ja, soms wel. Toen ik als jonge man naar Amerika vertrok, zijn dat toch de dingen die je mist. Wanneer het basketbalseizoen afgelopen is, ga ik altijd naar Rotterdam.”
Heb je nog andere hobby’s?
,,Reizen vind ik leuk. Laatst vroeg ik me af hoe Gouda eruit ziet. Dan stap ik in de auto en rij ik er naartoe. Dat ik binnen vijf minuten alles al gezien heb, maakt me niet uit. Binnenkort ga ik misschien naar Berlijn of Maastricht. Daar ben ik nog nooit geweest.”
Kun je rustig over straat?
,,Natuurlijk, in Nederland groeten de mensen me waarschijnlijk alleen omdat ik lang ben.”
Je hebt geen kinderen en geen vrouw. Waarom niet?
,,Ik ben nog nooit verliefd geweest. Die oranje bal is mijn vriendin en mijn grote liefde is basketbal. Nu ik ouder word, zou het wel leuk zijn om iemand tegen te komen. Die persoon zou zich dan wel moeten aanpassen. Ik denk dat er maar weinig vrouwen zijn die dat kunnen. Laatst zag ik een interview met Arie Boomsma op tv. Ik herkende daar veel in. Die man had ook te weinig tijd voor zijn vriendin, waardoor zij het uitmaakte. Hij was, net als ik, veel met zijn werk bezig.”
Heb je wel relaties gehad?
,,Jawel, maar dat was meer omdat ik die persoon erg leuk vond. Ik weet niet hoe het is om verliefd te zijn. Soms zie ik verliefde stelletjes op televisie en denk dan: ja, zo hoort het. Tot nu toe heb ik dat niet meegemaakt.”
Heb je het idee dat je iets hebt misgelopen?
,,Misschien, maar ik heb geen haast. Als de tijd rijp is, komt het wel.”
Nog aparte eigenschappen?
,,Als ik bij vrienden thuiskom, kijk ik in de koelkast om te zien wat ze allemaal hebben. Soms koop ik later precies dezelfde producten, terwijl ik het misschien niet eens opeet of drink.”
Ben je tevreden met je spiegelbeeld?
,,Zeer tevreden. Ik heb veel bereikt en heb veel om trots op te zijn.”
Paspoort in 2011
Naam: Francisco Elson is in 1976 geboren in Rotterdam, woont in Rotterdam en Salt Lake City (USA).
Opleiding: mavo, meao in Nederland, in Amerika de junior college (Kilgore Junior College) en the University of California in Berkeley.
Loopbaan: Francisco Elson staat sinds 1999 onder contract in de Amerikaanse NBA. Hij speelde onder andere voor clubs als de Denver Nuggets, de San Antonio Spurs, de Milwaukee Bucks, Philadelphia 76ers en Utah Jazz. Francisco is tevens aanvoerder van het Nederlands basketbalteam.
Privé: is aan het daten
Van: AD.nl
Labels:
AD,
Francisco Elson,
Interview,
NBA,
SA Spurs,
TiNBB,
Uit de oude Doos
Abonneren op:
Posts (Atom)

.jpg)

